4.

เก็งบ้อเมี่ยสังหารลิ้มเซียนยี้
     
" อ๊ะ ท่านปู่ดูโน่น " ซุนเซี่ยวอั้งเห็นบุรุษผู้หนึ่งนอนฟุบข้างกองหิมะ 
     
" ใครน่ะ หา อาฮุย " พอ ซุนแป๊ะฮวก พลิกร่างดูก็จำได้ว่าไม่ใช่ใครอื่น
     
.. ยามเช้า ยอดเขาหยุนชาน เซียงกัวกิมฮ้ง .. ลี้คิมฮวงอ่านเทียบเชิญ
     
" ลี้คิมฮวง อาฮุยเมาตั้งแต่เมื่อวานตอนนี้ยังไม่สร่าง " ซุนเซี่ยวอังกล่าว
     
" คนดื่มเหล้านี่ก็แปลกนะ เมื่อไหร่ที่ควรสร่างเค้าก็จะสร่าง เมื่อไหร่ที่เค้าควรเมาไม่อาจไม่เมา " ลี้คิมฮวง
     " แต่ฝ่ายนั้นมีทั้ง เซียงกัวกิมฮ้ง และ เก็งบ้อเมี่ย 2 คน ท่านกลับไปคนเดียว "
     
" พวกเค้านัดข้าคนเดียวอยู่แล้ว " 
     
" อาฮุยนะ อาฮุย ไยไม่ยอมสร่างเมาซะทีล่ะ "
     
" จวนได้เวลาแล้วข้าไปล่ะ "
     
" ลี้คิมฮวง ลี้คิมฮวง "
     
" เซี่ยวอั้ง .. " ซุนแป๊ะฮวกปราม

     
" ท่านจะออกไปพบเซียงกัวกิมฮ้งเหรอ " ลิ้มซีอิม รี่มาถึงโรงเตี๊ยม ระยะหลังนี้นางไม่เคยออกจากบ้าน
     
" เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้าอยู่นี่ " ลี้คิมฮวงชะงักเท้า
     
" เซียงกัวกิมฮ้งส่งคนไปบอกข้า " สีหน้าไม่อาจซ่อนความตื่นตระหนก
     
" ช่างมีน้ำใจนะ .. ประหลาดจริงทำไมทุกครั้งที่เราเจอกัน หิมะ ต้องตกโปรยปราย "
     
" อาจเป็นเพราะ ฟ้า รู้ว่าท่านจะไปจึงให้ หิมะ มาส่ง "
      
" ขอบใจเจ้ายิ่งนัก สายมากแล้วข้าต้องรีบไป หวังว่าเจอกันคราวหน้าจะไม่ใช่การร่ำลากันอีก รักษาตัวด้วย " 
     
" ท่านพี่เราจะได้เจอกันอีกมั้ย " 
      " 
ข้าก็ไม่รู้ " ลี้คิมฮวงเดินจากไปทั้งที่ใจอาวรณ์

     
" อำมหิต เซียงกัวกิมฮ้ง ช่างอำมหิตนัก ยอดฝีมือสู้กันไม่ควรมีเรื่องกังวลใจ แม่นางลิ้มท่านไม่ควรมาตอนนี้เลย " ซุนแป๊ะฮวก
     
" ข้ามาหาคนผู้นึง " ลิ้มซีอิม
      " 
เหล้า เหล้า แม่นางลิ้มเจ้ามาถึงนี่ได้อย่างไร " อาฮุยรีบประคองตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียง
     
" เซียวลี้ออกไปสู้กับเซียงกัวกิมฮ้งและเก็งบ้อเมี่ย ข้ามาเพื่อส่งข่าว " ลิ้มซีอิม
     
" ว่าไงนะ " อาฮุยเซถลาล้มลงกับพื้น 
     
" นานมาแล้วเซียวลี้บอกข้าว่าคนจะเมาไม่อาจไม่เมา เมื่อถึงเวลาสร่างก็ต้องสร่าง นี่คือเสื้อที่เจ้าทิ้งไว้ที่ซิงหยุนจวง ข้ายังจำได้เจ้าสวมชุดนี้บุกซิงหยุนจวงช่วยเซียวลี้ต่อสู้กับโจรดอกเหมยกลางหิมะ ข้านำมันมาให้ท่านแล้ว ข้าหวังว่าท่านยังจะใส่ได้ " ลิ้มซีอิม
     
" จอมยุทธอาฮุย กระบี่ท่าน " ซุนเซียวอั้งยื่นกระบี่ให้
     
" ข้า มือข้าสั่น " อาฮุยปริวิตก 
     
" เมาเหล้าไม่ใช่เมา มีสติจึงฟื้น " ลิ้มซีอิมย้ำ

     
" อาฮุยอย่าไปนะ ! " ลิ้มเซียนยี้โผล่พรวด 
     
" เจ้ามาทำไม "
     
" ข้ามาเพื่อนำท่านไปจากที่นี่ ก่อนหน้านี้ข้าทำผิดต่อท่าน จากนี้ข้าจะทำดีชดเชย ข้า รัก ท่าน อย่าไปตายกับลี้คิมฮวงนะ " 
      " อาฮุย ชะตายุทธภพอยู่ในมือท่าน ท่านไม่ไปไม่ได้ " ซุนแป๊ะฮวก
     
" จอมยุทธอาฮุยอย่าเชื่อนางนะ " ซุนเซี่ยวอั้ง
     
" อาฮุย คนเราไม่อาจเมาชั่วชีวิต " ลิ้มซีอิม
     
" อาฮุย ท่านอย่าฟังพวกนาง " ลิ้มเซียนยี้อ้อน
      
" ฮึ่ย ข้าแปลกใจนักที่ผ่านมาข้ารักเจ้าได้ยังไง " ผลักลิ้มเซียนยี้กระเด็น 
     
" อาฮุย ๆ ๆ " ลิ้มเซียนยี้รั้งไม่อยู่

ทุกสิ่งดำเนินไปสู่จุดจบ ..     
" ยอดเขาหยุนชานยามเช้า ลี้คิมฮวง ช่างรักษาคำพูดแล้วอาฮุยล่ะ " เซียงกัวกิมฮ้งทักทาย
     
" คนที่ท่านนัดคือข้า ที่ต้องการพบคือข้า เกี่ยวอะไรกับอาฮุยด้วย " ลี้คิมฮวง
     
" นี่คือกระบี่ของ ก๊วยซงเอี๊ยง อาวุธท่าน 2 อย่างกับอาวุธเรา 2 อย่างเช่นนี้จึงยุติธรรม " เก็งบ้อเมี่ย
     
" ยุติธรรม เฮอะ เจ้าช่างไร้เดียงสาสิ้นดี ยุทธภพมีแต่ชื่อเสียง ไม่มีคำว่ายุติธรรม วันนี้ข้ามีบุญตาได้เห็นห่วงหงส์มังกร อันลือชื่อแล้ว " ลี้คิมฮวงเย้ย
     
" น่าเสียดายที่เจ้าเห็นได้เพียงครู่เดียว " เซียงกัวกิมฮ้ง

     
" เจ้ารับมือเราได้หลายสิบเพลงไฉน แป๊ะเฮี่ยวเซ็ง จัดเจ้าอยู่อันดับ 3 " เซียงกัวกิมฮ้ง
     
" แพ้ ชนะ ไม่ได้อยู่ที่เพลงยุทธแต่อยู่ที่ มโนธรรม มากกว่า " ลี้คิมฮวง
     
" ลี้คิมฮวง เจ้า ณ เวลานี้ไม่อาจชนะเราสองคน ข้าขอเตือนให้เจ้ารีบหนีไปเปลี่ยนชื่อแซ่ใหม่ ถอนตัวไปซะ ! " เก็งบ้อเมี่ยข่ม
      " 
หึ ๆ ทำได้เหรอ? หลังจากข้ามีชื่อเสียงคิดถอนตัวตลอด น่าเสียดายแม้ถอนตัวได้แต่สมญานามยังคงอยู่ สุดท้ายผู้คนในยุทธภพยังคงตามราวี 
      เจ้าเก็งบ้อเมี่ยอายุยังน้อยไม่รู้หรอกว่า คนมีชื่อเสียงก็เหมือนเรือลำนึงต้องลอยไปตามกระแสน้ำตลอดไป เจ้าอยากไปบูรพาแต่มันพาเจ้าไปทักษิณ เจ้าอยากไปปัจฉิมมันกลับพาเจ้าไปหรดี ไม่อาจควบคุมได้
     ดูข้าสิ นอกจากคำว่ามีดบินลี้น้อยที่นำมาแต่ปัญหาแล้ว สิ่งที่ข้าหลงเหลือก็มีเพียงเหล้ากานึงกับเสียงไอสะท้อนทรวงอก มิตรสหาย คนรัก ล้วนสูญสิ้น "
 ลี้คิมฮวงรำพัน
     
" เฮ่อ นั่นต้องโทษที่เจ้าไม่มีความฝันอันยิ่งใหญ่เช่นข้า ไม่คิดครอบครองยุทธภพ ไม่คิดเป็นเจ้าปฐพี ไม่งั้นเจ้าก็เหมือนข้า มีเรื่องมากมายให้ทำ มีคนมากมายให้ฆ่า..! เก็งบ้อเมี่ย นี่คือการชี้ชะตา พรรค เรา เจ้ายืนเฉยอยู่ทำไม " เซียงกัวกิมฮ้งตวาด
     ลี้คิมฮวงถูกเซียงกัวกิมฮ้งและเก็งบ้อเมี่ยรุกไล่จึงสู้พลางถอยพลางเกือบตกหน้าผา ดีที่มือข้างหนึ่งจับยึดกิ่งไม้ไว้ทัน
     " ฮ่า ฮ่า ลี้คิมฮวง ไม่นึกเลยว่าหน้าผาแห่งนี้จะเป็นหลุมฝังศพของเจ้า ฟัน ! " เซียงกัวกิมฮ้งสั่งเก็งบ้อเมี่ย
     อาฮุยมาถึงทันเวลารับมือคู่ปรับเก่า ลี้คิมฮวงตีลังกากลับขึ้นมา " อาฮุย เจ้า .. "
     " ท่านเคยพูดเอาไว้ไม่ใช่เหรอ คนเราเมื่อถึงเวลาก็ต้องสร่างเมา .. เก็งบ้อเมี่ยเจ้าเคยพูดใช่มั้ยว่าข้าสามารถสู้กับเจ้าได้ทุกเมื่อ "
     " ถูกต้อง "
     " วันนี้ ที่นี่ เป็นไง "
     " วิเศษมาก "
     ยอดฝีมือประกบคู่สู้กันสมน้ำสมเนื้อ เซียงกัวกิมฮ้ง กับ ลี้คิมฮวง, เก็งบ้อเมี่ย กับ อาฮุย
     " ชาวยุทธลือว่าเจ้าน่ะร้ายกาจเค้าไม่ได้โกหกเลย " เก็งบ้อเมี่ยถูกกระบี่อาฮุยฟันเฉียดผ้าคลุมแขนปลิว จึงตวัดดาบเอาคืน,ฟันเลาะเสื้อขนจิ้งจอกอาฮุยหลุดหาย 
      " ชาวยุทธลือว่าเจ้าใช้แต่มือซ้ายน่ะโกหกทั้งเพ ! "

     ยิ่งทอดเวลาห้ำหั่นเพลงยุทธเนิ่นนานออกไปเพียงใด ประมุขพรรคเหรียญทองยิ่งออกอาการเหนื่อยล้าแพ้สังขาร
     
" ลี้คิมฮวงเรามา ฮั้ว กันดีมั้ย เจ้าฆ่า เก็งบ้อเมี่ย ทิ้งซะ ข้ายกตำแหน่งมันให้กับเจ้า พร้อม หุ้น ของ พรรคเหรียญทอง ครึ่งนึงว่ายังไง "
      
" ข้อ 1. ข้าไม่ชอบเป็น ลูกบุญธรรม ของใคร ข้อ 2.คำพูดนี้ท่านควรพูดก่อนขึ้นเขามาต่อหน้าเก็งบ้อเมี่ย ข้อ 3.ชั่วชีวิตข้าไม่เคยพบคนต่ำช้าเช่นท่านมาก่อน "
     
ลี้คิมฮวง ลอยตัวด้วยท่านางแอ่นเหิรลมหลบห่วงหงส์มังกรคู่เหวี่ยงสะเปะสะปะ ซัดมีดบินเล่มหนึ่งปักต้นสนห่างเป้าหลายช่วงตัว เซียงกัวกิมฮ้งชะล่าใจหมายเผด็จศึก แต่มีดบินอีกเล่มซัดย้อนรอยเดิมสปริงจากสันเหล็กพุ่งตัดขั้วหัวใจมันด่าวดิ้น
     " ท่านประมุข .. " เก็งบ้อเมี่ยตะลึงงัน วูบเดียวกับที่ถูกอาฮุยฟันกระบี่กระเด็นหลุดมือ
     
" กระบี่นี้ข้าคืนให้ที่เจ้ายั้งมือครั้งนั้น หยิบกระบี่ของเจ้าแล้วลุกขึ้นมา โอ๊ะ ! " อาฮุยถูกลิ้มเซียนยี้ลอบกัดซัดดาบทะลุแผ่นหลัง
     
" เฮอะ ๆ ๆ เก็งบ้อเมี่ย ฆ่าพวกมันให้ข้า ๆ แล้วข้าจะติดตามรับใช้เจ้าชั่วชีวิต ทำให้เจ้ามีความสุข " 
      " ลิ้มเซียนยี้ เจ้าเป็น คน หรือ เดรัจฉาน กันแน่ ! " ลี้คิมฮวง
     
" ฮึ ข้าจะเป็นอะไรก็ช่างวันนี้พวกเจ้าต้องตาย (หยิบกระบี่ยัดใส่มือ) เก็งบ้อเมี่ย ฆ่าพวกมันให้ข้า ข้าจะรักเจ้าคนเดียว ฆ่าพวกมันให้ข้า ๆ "
     
แรกทีเดียว เก็งบ้อเมี่ย นั่งเซ็งชีวิตเมื่อเห็นประมุขผู้ยิ่งใหญ่ตายน่าอนาถ มันกำดาบในมือแน่น ลุกขึ้นอย่างเยือกเย็น พลันตวัดคมมีดฟันลิ้มเซียนยี้
     
" โอ๊ย !!! เพราะอะไรเจ้าถึงฆ่าข้าได้ลงคอ ทั่วแผ่นดินไม่มี ผู้ชาย หน้าไหนกล้าทำแต่ไฉนเจ้า .. "
     
" เพราะในมือพวกเค้ามีกระบี่มากน้ำใจแต่กระบี่ในมือข้า ไร้ น้ำใจ " เก็งบ้อเมี่ยฟันซ้ำอีกครั้ง เรือนร่างสะโอดสะองของลิ้มเซียนยี้ค่อยๆทรุดลงจมกองเลือด " ทุกอย่างสงบแล้วเหมือนกับทุกเรื่องในโลกนี้ซึ่งยุติลง เหตุการณ์ผ่านพ้นไม่กลับคืนมา "
     
" ทำไมเจ้าไม่ฆ่าพวกเราล้างแค้นให้เซียงกัวกิมฮ้ง " ลี้คิมฮวง
     
" ฆ่าพวกเจ้า? หากคิดเช่นนั้นเท่ากับส่งเสริมให้เค้าครอบครองยุทธภพดังฝัน ข้าอยากตอบแทนบุญคุณที่เค้าเลี้ยงมา แต่ตอนนี้เค้าตายแล้ว ข้าไม่มีเหตุผลที่ต้องฆ่าฟันพวกเจ้าอีก "
      " เก็งบ้อเมี่ยแล้วเจ้าจะไปไหน? "
      " เมื่อกี้เจ้าเพิ่งบอกว่าผู้คนในยุทธภพเหมือนอยู่บนเรือ ข้าเพียงล่องลอยไปตามน้ำ จะมุ่งหน้าไปแห่งใดข้าก็ไม่รู้ .. "
      .. หิมะอันหนาวเย็นใครบ้างที่ทนทานได้ เกียรติยศ ชื่อเสียงใครบ้างไม่ต้องการ ทำเนียบ
ผู้กล้า แป๊ะเฮี่ยวเซ็ง เรียบเรียงใหม่ มีดบินลี้น้อย เป็นอันดับ 1. เก็งบ้อเมี่ย และ อาฮุย ร่วมกันครองอันดับ 2 ..

 
  end : text by piraChan re-write from Thai-subtitle United Home Entertainment

ฤทธิ์มีดสั้นลี้คิมฮวง
more than the scenes _____ เนื้อเรื่องจากนิยายที่ไม่ปรากฏในภาพยนตร์
     
อาฮุย     
โอ้วปุกกุย พร้อมสมุน อาทิ หมอดูตาบอด,สตรีตาเดียว,ชายฉกรรจ์เสื้อเขียว,คนหาบเร่ .. ร่วมกันสร้างเรื่องเกี่ยวกับ ทิท้วงกะ (บ่าวรับใช้)หลอกล่อ ลี้คิมฮวง มาติดกับ โดยผู้วางแผนคือเล้งเซ่าฮุ้น ,สหายผู้มีบุญคุณแต่เปี่ยมจิตริษยา
      " เมื่อคนผู้หนึ่งทราบว่า ภรรยาของมันเป็นผู้อื่นยกให้แก่มัน มิหนำซ้ำภรรยาของมันยังรักคนผู้นั้นไม่คลาย นั่นจึงเป็นความปวดร้าวอย่างที่สุด " เล้งเซ่าฮุ้นเผยถึงความอัปยศอดสู

      เล้งเซี่ยวฮุ้น บัดนี้กลายสภาพคล้ายทารกพิการ เพียงเพราะคิดลอบกัด ลี้คิมฮวง จึงถูกจอมยุทธอาวุโสสลายพลัง,เอ็นแขนขาง่อยเปลี้ย มันบากหน้ามาหา เซียงกัวกิมฮ้ง เพื่อเสนอข้อตกลงบางประการ โดยให้เซียงกัวกิมฮ้ง สาบานเป็นพี่น้องกับ เล้งเซ่าฮุ้น (บิดา)แลกเปลี่ยนกับชีวิต ลี้คิมฮวง ,ตัวประกัน เก็งบ้อเมี่ยตามทารกวิปริตไปถึงโรงเตี๊ยมยู่อัน สองพ่อลูกพามันเดินวกวนไปยังที่ซ่อนตัวปีศาจสุรา สถานที่ครึกครื้นที่สุดยิ่งตบตาผู้คนง่ายดายที่สุด

      อาฮุย มีสัญชาตญาณสะกดรอยเก่งปานสุนัขป่า กว่าเหล่าทุรชนจะรู้ตัวก็มาถึงปลายทาง เก็งบ้อเมี่ยดวลกระบี่กับ อาฮุย ,ฝ่ายหลังพ่ายแพ้แต่มันกลับไว้ชีวิตเพราะฝีมือ อาฮุย ตกต่ำไม่คู่ควร ลี้คิมฮวง ถูกมัดตัวในกระสอบ เก็งบ้อเมี่ยให้เล้งเซ่าฮุ้นตบคลายจุด อาฮุยเข้าไปขวางมิให้เก็งบ้อเมี่ยสังหารสหายรัก เทพดาบซ้ายจ้วงปลายกระบี่เกือบถึงคอหอยอาฮุยพลันหยุดกึก มีดบินเล่มหนึ่งปักหัวไหล่หากแม้นคิดจะปลิดชีวิตมันย่อมง่ายดายยิ่ง เก็งบ้อเมี่ยตบสันมีดตัดเอ็นแขนตนเอง,ไม่อยากเป็นหนี้ชีวิตลี้คิมฮวงแล้วจากไป เช่นเดียวกับสองพ่อลูกตระกูลเล้ง

เซียงกัวกิมฮ้ง     เซียงกัวกิมฮ้ง คิดล้มพิธีสาบานเป็นพี่น้องกับ เล้งเซ่าฮุ้น ต่อหน้าชาวยุทธ มันยืมมือ อาฮุยซึ่งถูกลิ้มเซียนยี้หลอกมาสวามิภักดิ์ไปฆ่าแทน แต่อาฮุยหัวใจสลายเมื่อพบภาพบาดตา ลิ้มเซียนยี้ ,คนรักเสพเมถุนกับจอมยุทธเฒ่า อาฮุยเมาหยำเปแม้ดาบในมือก็ยกไม่ขึ้นไหนเลยจะสังหารเล้งเซ่าฮุ้นได้ เซียงกัวกิมฮ้งทุเรศนัยน์ตาโยนเศษเงินให้แล้วไล่อาฮุยไปหาเหล้ากินที่อื่น ลี้คิมฮวง ย่างกรายเข้ามาในปะรำ ถือวิสาสะหยิบกาเหล้าแขกกิตติมศักดิ์รินใส่จอกให้อาฮุย อาฮุยไม่อาจทนเห็นตนเองไร้ศักดิ์ศรีต่อหน้าสหายจึงวิ่งหนีเตลิดเปิดเปิง

      ลิ้มซีอิม คิดช่วย ลี้คิมฮวง ก่อนประลองยุทธกับ เซียงกัวกิมฮ้ง โดยนำ คัมภีร์ถนอมบุปผา ไปมอบให้ แต่บันทึกลับห่อกระดาษน้ำมันตกอยู่ในมือ เล้งเซี่ยวฮุ้น ,ผู้บุตร มันลักลอบฝึกฝนจวนบรรลุผล บังเกิดร้อนวิชาต่อกรกับ ลี้คิมฮวง จึงแพ้พ่าย เพื่อเห็นแก่พระคุณมารดา เล้งเซี่ยวฮุ้นจำใจส่งคืน พลัน เล้งเซ่าฮุ้น ปรากฏกาย ณ ซิงหยุนจวงอีกครั้ง มันจี้จุดคนรัก,อาษาจะจัดการเรื่องนี้เป็นการไถ่บาป พร้อมสั่งเสียบุตรชายให้ดูแลมารดาแทน เมื่อเล้งเซ่าฮุ้นเดินทางไปถึงสำนักงานใหญ่พรรคเหรียญทองขอพบ ประมุข กลับถูก 18 ยอดฝีมือเสื้อทองรุมสังหารโหด เป็นบัญชาของเซียงกัวกิมฮ้งตั้งแต่แรก

      ชั่วชีวิตของลิ้มเซียนยี้ไม่อาจพบ รักแท้ นางเพิ่งสำนึกตัวเมื่อถูก อาฮุย สลัดรักไร้เยื่อไยจึงประชดผู้คนโดยยึดอาชีพโสเภณี ณ ซ่องคณิกาสุดหรูของนครเชี่ยงอัน นางมิใช่ต้องการเงินทอง ขอเพียงกลืนกินพลังวังชาและวิญญาณบุรุษมากหน้าหลายตา กระทั่งพวกมันทรุดโทรมลงเช่นเดียวกับนาง ครั้นชราภาพนางยังมีสติฟั่นเฟือนเข้าใจว่าตนงามเลิศในแผ่นดิน .. 

      หนังสืออ้างอิง : เซี่ยวลี้ปวยตอ(มีดบินไม่พลาดเป้า)โก้วเล้ง ประพันธ์, น. นพรัตน์ เรียบเรียง สยามอินเตอร์บุ๊คส์,พิมพ์ครั้งที่ 1,พฤษภาคม 2547

  เซียงกัวปวย,ซุนแป๊ะฮวก,สี่เหมินโหยว,ลิ้มเซียนยี้,จูกัวะกัง,โอ้วปุกกุย,ลื่อหงโซย  

chapters [ 1 ] [ 2 ] [ 3 ] [ 4 ]
Pirachan : พิรฌาน