3 Days of the Condor : 3 วันอันตราย
play 3 Days of the Condor flash title click- ->160 KB.->click !
Three Days of the Condor : 3 วันอันตราย
chapter [ 1 - 3 ] [ 4 - 6 ] [ 7 - 9 ] [ 10 - 12 ]

1.วันพุธ
   
  สมาคมประวัติวรรณกรรมแห่งสหรัฐอเมริกา กรุงวอชิงตัน ดี.ซี.มีชื่อตามทะเบียนของ ซี.ไอ.เอ. ว่า เขต 9 กรม 17 ซี.ไอ.เอ.ไอ.ดี. เป็นตึกสูง 3 ชั้นฉาบปูนสีขาว อยู่ห่างหอสมุดรัฐสภา 4 ช่วงตึก มีหน้าที่ติดตามงาน จารกรรม ที่เชื่อมโยงกับวรรณกรรมต่างๆ
     
ข้อมูลงานวิจัยจากการอ่านเรื่องนักสืบ เรื่องฆาตกรรมลึกลับ นวนิยายตื่นเต้นสยองขวัญ วิธีปฏิบัติการพิเศษต่างๆ โดยจดบันทึกแยกแยะลงในแฟ้มของกรม 17 วิเคราะห์แล้วนำเสนอ " บริษัท " ศูนย์บัญชาการซี.ไอ.เอ. ที่ แลงลี่ย์ เวอร์จิเนีย ที่สมาคมเองมีหนังสือ และเอกสารต่างๆอยู่ถึงสามพันกว่าเล่ม

     
โรแนลด์ มัลคอล์ม คือหนึ่งในบรรดานักวิจัยกลุ่มนี้
     
" เมื่อราวปี 1968 เราได้รับหนังสือจากหน่วยซื้อของเราที่ซีแอตเทิ่ลครบทุกเล่มตามรายการ แต่ผมเพิ่งค้นพบว่า จนท.ของเราเซ็นรับหนังสือเอาไว้ 5 หีบ ใบนำส่งของบริษัทขนส่งระบุว่าส่งมา 7 หีบ แสดงว่าหายไป 2 หีบ ผมเองก็ไม่แน่ใจว่าเล่มไหนหายไป .. " ริชาร์ด ไฮเดกเกอร์ ,จนท.อาวุโสปรึกษามัลคอล์ม
     " เอาล่ะ ผมพอเข้าใจ น่าจะเกิดความผิดพลาดอะไรบางอย่าง เพราะจนท.อาจไม่ได้รับก็ได้ ปล่อยไปดีกว่าน่า " มัลคอล์มรู้สึกเบื่อหน่ายกับความช่างสงสัยของเพื่อนร่วมงานต่างวัย
     ไฮเดกเกอร์จึงทำบันทึกแจ้งหน่วยเหนือ พร้อมกับยื่นใบลาป่วยกลับบ้านไปตอนบ่าย

2.วันพฤหัสบดี
     ฝนตกรินปรอยๆทำให้ มัลคอล์ม เป็นหวัด ถึงเวรเขาออกไปซื้ออาหาร และส่งเอกสาร มัลคอล์มใช้ " ทางลับ " มุดออกทางห้องใต้ดินผ่านประตูออกด้านหลังสมาคม เดินไปยังตึกสภาเก่า พอกลับเข้ามาก็พบว่าเพื่อนร่วมงานถูกยิงเสียชีวิตทั้งหมด ชาย 4,หญิง 2 รวม 6 คน

     
.. บุรุษไปรษณีย์ลั่นไกปืนกลมือจากถุงย่าม ซัลโว นางรัสเซลล์ กระเด็น, วอลเตอร์ ถูกยิงในระยะประชิด, ดร.แล็ปป์ เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด แต่หนีไปไหนไม่รอด ชาย 3 คนใช้ปืนสเตน คนร่างสูงยิงทะลุ,เปิดประตูห้องของมัลคอล์มแต่พบห้องเปล่า หัวสมอง เรย์ โทมัส ระเบิดกระจุย ตอนนั้นเขากำลังคุกเข่าลงเก็บดินสอ ทามาธา และ ฮาโรลด์ ได้ยินเสียงร้องของ เรย์ แต่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น จึงสายเกินกว่าจะคิดหนี หรือป้องกันตัว ..

     
มัลคอล์มคว้าปืนพกของวอลเตอร์เหน็บเอวก่อนออกจากสมาคม ตรงไปโทรศัพท์มุมถนน หมุน " หมายเลขฉุกเฉิน " 439 - 7282
     
สตีเฟ่น มิทเชลล์ เข้าเวรรับสายของหน่วยสืบราชการลับ ไอ.ดี.
     
" นี่ คอนดอร์ เขต 9 กรม 17 เราถูกกวาดเรียบ " มัลคอล์ม
     
" เอาล่ะ คุณฟังดีๆนะ ออกจากแถวนั้นช้าๆ ไปอยู่ที่ปลอดภัยสักแห่ง รอหนึ่งชั่วโมง หลังจากที่แน่ใจว่าไม่ถูกติดตามแล้วเรียกกลับมาอีกหน เข้าใจไหม .. " มิทเชลล์

     
รถ 4 คันจากศูนย์รักษาความปลอดภัยวอชิงตัน และอีกคันจากศูนย์บัญชาการแลงลี่ย์ พร้อมหน่วยพยาบาลรุดไปที่เขต 9 กรม 17 สถานีตำรวจเขตต่างๆรอบที่เกิดเหตุได้รับคำสั่งเตรียมพร้อม
     ในภาวะวิกฤต เวรฉุกเฉินได้รับอำนาจสั่งการใดๆได้โดยอิสระ มีอำนาจเต็มในการบริหารองค์การ ซี.ไอ.เอ.ได้ทุกหน่วย ออกคำสั่งได้เทียบเท่ากับรองผู้อำนวยการ
     " นี่ คอนดอร์ เขต 9 กรม 17 ผมใช้โทรศัพท์สาธารณะ เชื่อว่าไม่มีคนตาม และไม่มีใครได้ยิน "
     " เราตรวจสอบแล้ว เราต้องการคุณมาไว้ที่ศูนย์แลงลี่ย์ก่อน แต่เราไม่อยากจะให้คุณมาเองคนเดียว .. "
     มิทเชลล์บอกมัลคอล์มว่าอีกครึ่งชั่วโมง สแปร์โรว์ฟอร์ (มัลคอล์มรู้จักครูพละดี) กับคนที่ศูนย์ฯจะไปเจอเขาที่ตรอกเล็กๆหลังโรงหนังเซอร์คิส3 ยอร์จทาวน์
     " โอเค ฮ้าดเช้ยยย " มัลคอล์มจาม(เป็นหวัด) ผู้อยู่ปลายสายผงะ
     พอ.เวเธอร์บี อาสาไปกับ สแปร์โรว์ฟอร์ เพราะกรมนั้นอยู่ในเขตรับผิดชอบของเขาโดยตรง

3.บ่ายวันพฤหัสบดี
     มัลคอล์มเห็นทั้งสองคนเมื่อย่างเข้าตรอกในระยะห่าง 20 ก้าว เขาจำได้ว่าชายที่เดินคู่กันมากับสแปร์โรว์ฟอร์ เป็นคนเดียวกับที่นั่งซุ่มในรถเก๋งสีน้ำเงินจอดท่ามกลางสายฝนพรำใกล้กับสมาคมประวัติวรรณกรรมก่อนเกิดเหตุร้าย .. เกิดข้อผิดพลาดเสียแล้ว .. มัลคอล์มหยุดชะงัก ถอยหลังช้าๆโดยไม่รู้ตัว
     พอ.เวเธอร์บีชักปืนเก็บเสียงยิงเหยื่อทันที มัลคอล์มหลบทันยิงสวนกลับ กระสุนขนาด .357 แม็กนั่มระเบิดต้นขาซ้ายพอ.เวเธอร์บี ร่างคว่ำลงไปกับพื้น
     
" มันเป็นพวกนั้น " มัลคอล์มบอกครูพละร่างเล็กแล้ววิ่งหนี
     พอ.เวเธอร์บีเหนี่ยวไกปืนยิงสแปร์โรว์ฟอร์กระสุนทะลุลำคอ

     .. โอ พระเจ้า มันเป็นพวกนั้น องค์การคงไม่รู้ เขาจะต้องหาโทรศัพท์ ต้องบอก .. ถ้าหากว่าคนที่อยู่ในตรอกไม่ได้เป็นเพียงคนเดียวกับพวกสายลับสองหน้า ถ้าหากว่ามีคนอื่นๆอีก ที่รู้ว่า คอนดอร์ คือใคร หากว่าคนที่อยู่ในเวรฉุกเฉิน และเป็นคนรับโทรศัพท์จากเขาเป็น พวกทรยศ ด้วยเล่า ..

     มัลคอล์ม คิดว่า ไฮเดกเกอร์ รอดจากการฆ่าหมู่(ลาป่วย ไม่ได้ไปทำงาน)เขาเรียกแท็กซี่ไปเมาท์รอแยลอาร์มส์ ตึกเก่าๆมีห้องเช่ามากมาย มีชื่อไฮเดกเกอร์ติดหมายเลข 413 มัลคอล์มกดกริ่งหลายครั้งไม่มีเสียงตอบจึงพังประตูเข้าไป ก็พบไฮเดกเกอร์กลายเป็นศพนอนขึ้นอืด คงถูกฆ่าก่อนใครเพื่อน ท้องแขนมีรอยแผลถูกเข็มฉีดยาให้พูดความลับ
      เขาค้นธนบัตรใบละร้อยเหรียญปึกใหญ่เลยเม้มเอาไว้ใช้ .. ตัดผมใหม่สั้นเกรียน ซื้อเสื้อแจ็คเก็ตทหาร กางเกงยีนส์ รองเท้าบู๊ต มีดโกนหนวด ยาสีฟัน .. ใช้ปืนจี้หญิงสาวคนหนึ่งให้เธอขับรถกลับอพาร์ตเม้นต์
     " อย่าร้อง หรือดิ้นนะ ไม่งั้นผมซัดคุณแหลกแน่ เข้าไปในรถ ผมไม่ได้ต้องการเงินคุณ หรือข่มขืน จงทำตามทุกอย่างที่ผมบอกเท่านั้น คุณอยู่ที่ไหน? "
     " อเล็กซานเดรีย " top

4.เย็นวันพฤหัสบดีถึงเช้าวันศุกร์
     เว็นดี้ รอสส์ อายุ 27 ปี หนัก 135 ปอนด์ สูง 5 ฟุต 10 นิ้ว(175 ซม.) เลือดกรุ๊ปโอ ทำงานที่สนง.ทนายความเบคเตล,บาร์เบอร์,ซีเวอร์ส ..
     มัลคอล์มเล่าความจริงทุกอย่างให้เวนดี้ฟังแต่เธอไม่เชื่อ เขาพยายามพิสูจน์ว่าตนเองเป็นสายลับซีไอเอ.ก็ไม่เป็นผล .. วางปืนในอุ้งมือเธอ
     " คุณมีปืนแล้วยิงผมได้ โทรไปถึงใครก็ได้ ตำรวจ ซีไอเอ. เอฟบีไอ. ผมไม่แคร์ บอกเขาว่าคุณจับผมได้ รับรอง ไอ้พวกนั้น มันจะรู้ทันที และมาถึงนี่ก่อนใคร ทีนี้เราก็ตายด้วยกันทั้งคู่ "
     เวนดี้นั่งนิ่งอีกนาน มองปืนกระบอกโตในมือ .. และแล้ว " ฉันเชื่อคุณค่ะ " 

     
มัลคอล์มอาบน้ำ ใส่เสื้อยืด,กางเกงตัวใหม่ ถอดคอนแท็คเลนส์ แปรงฟัน วางปืนบนหัวเตียง และหลับไป..

     .. หลังเที่ยงคืน มัลคอล์มนึกว่าตัวเองฝันไป เสียงหายใจหนักๆ ไอผะผ่าวจากร่างเปลือยเปล่า เวนดี้เพิ่งจะอาบน้ำมาใหม่ๆ กลิ่นกายสาวน้อยหอมกรุ่น เขาตะแคงตัวรั้งร่างเธอมาแนบชิด ประกบปากควานแทรกลิ้นของเธอเข้าไปอย่างดูดดื่ม เธอสั่นสะท้านอย่างตื่นเต้น เขาเบี่ยงตัวคลายจากอ้อมกอดขึ้นคร่อม ดึงกางเกงออก

     ใบหน้าทั้งคู่เปียกชื้นจากความชุ่มฉ่ำจากปาก และจมูกเกลือกกลิ้งกันพัลวัล มือเขานวดเฟ้นเนินอกไล่ลูบไปตามขาอ่อน ก่อนนิ้วชำแรกเข้าไปหว่างขา น้ำเ-ี่ยนทะลักราวทำนบพังอาบโลมหญ้าอ่อนขนหมอยดกระรื่น นิ้วมือเขาไต่ไปตามผิวกายข้ามช่องท้องลาดเนียนสู่จงอยอก เขากางนิ้วขยุ้มนมเธอเอาไว้เต็มมือ

     เวนดี้ครางกระเส่า ดึงศีรษะเขาซุกไซ้ร์ซอกคอ ริมฝีปากเขาเน้นอยู่กับติ่งเนื้อแข็งชัน มืออีกข้างยังคงเขี่ยเม็ดแ-ด เกิดไอร้อนเร่าจากเบื้องล่าง เธอหอบหนัก บิดหลังพลิ้วร่างแอ่นหยัดขึ้น เขาบรรจงสอดลำลึงค์เข้ารู เย็ด -ี ขยับก้นเ-้าถี่ยิบ ผนึกกายแนบเป็นเนื้อเดียว ..

     มัลคอล์มตื่นขึ้นมา ยังสะลึมสลือไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไร เวนดี้เอามือทาบหน้าผากเขาก่อนอุทาน
     " มัลคอล์มคุณไม่สบายนี่ ฉันจะเรียกหมอ "
     นพ.รอเบิร์ต คนุดเสน สามีเพื่อนเวนดี้มักจะขับรถผ่านบ้านเธอทุกวันก่อนไปทำงาน จึงมีโอกาสแวะดูอาการมัลคอล์ม
     " คอคุณอักเสบมาก ฉีดเพนนิซิลิน ไปซื้อยาตามรายการนี้ พักผ่อนสักหนึ่งวันเต็มๆก็เรียบร้อย "

     หน่วย 54/12 ได้ตั้งกองกำลังรักษาความปลอดภัย " พิเศษ " ควบคุมดูแลการปฏิบัติงานของขุมข่ายงานสืบราชการลับ และต่อต้านจารกรรม เพื่อขจัดความเลื่อมล้ำระหว่างหน่วยงาน
     เควิน เพาเวลล์ ถูกเรียกตัวมารายงานหัวหน้า ชายชรา ร่อนแฟ้มให้เขาอ่าน .. " แปลกมากครับ ผมไม่แน่ใจนักว่าเรื่องราวเป็นอย่างไร แต่ที่แน่ๆมันเรื่องใหญ่ "
     " มัลคอล์ม สร้างปัญหาให้เรามากที่สุด หากว่าเขาเป็นคนทรยศ เป็นสายลับสองหน้า ทำไมเขาจะต้องใช้หมายเลขฉุกเฉินเมื่อเกิดเหตุร้าย หรือนัดพบสแปร์โรว์ฟอร์ทำไม? ถ้าคิดจะฆ่าสแปร์โรว์ฟอร์ เขาก็ทำได้ง่ายๆด้วยวิธีอื่น
     หากว่าเขาไม่ได้เป็นคนทรยศ ทำไมเขาจะต้องยิงคน 2 คนที่เขาเรียกมาคุ้มครองตัวเอง เขาเข้าไปห้องนอนไฮเดกเกอร์ทำไมหลังจากเกิดยิงกันขึ้น และปัญหาใหญ่ก็คือ เขาอยู่ที่ไหนตอนนี้..! "
     สรุปว่า ชายชราต้องการให้เพาเวลล์สืบหาตัวมัลคอล์ม จากประวัติทางการแพทย์ เขาเคยเป็นหวัดบ่อยครั้ง มีอาการคออักเสบ คิดว่าเอฟบีไอ.คงคาดไม่ถึง

     เสมียนร้านอาหารจำมัลคอล์มจากรูปถ่ายได้ มัลคอล์มควงหญิงสาวสนง.ทนายความ ช่องจอดรถที่ 63 ระบุชื่อ และที่อยู่ของเธอ เวนดี้ รอสส์ - อเล็กซานเดรีย

5.วันเสาร์
     ชายชราแจ้งเพาเวลล์ว่า เวเธอร์บีตายแล้ว ทั้งที่ก่อนนั้นเริ่มมีอาการดีขึ้น เขาไม่พอใจวิธีซีไอเอ.และเอฟบีไอ.ตามล่ามัลคอล์มแบบพรานล่าเหยื่อ กำชับสมุนมือขวาให้พามัลคอล์มมาพบเขาเร็วที่สุด

     จ่าสิบเอก คาลวิน ลอยด์ ปลอมตัวเป็นบุรุษไปรษณีย์ ตามมาหมายสังหารมัลคอล์มถึงห้องพักด้วยปืนสเตนเก็บเสียง ทูตมรณะที่เคยใช้ฆ่าหมู่ในสมาคมฯ มัลคอล์มไหวทันตอนได้ยินเสียงคลิกขึ้นนกปืน เขาขว้างหม้อกาแฟเดือดพล่านใส่ศัตรู ปืนหลุดกระเด็นจากมือ ทั้งคู่ใช้วิชาป้องกันตัวสู้กันด้วยมือเปล่า
     
เวนดี้โผล่จากในครัวถือมีดอีโต้มาช่วย เบี่ยงเบนความสนใจจากชู้รัก บรุษไปรษณีย์จึงสิ้นชื่อด้วยอาวุธของตัวเอง จากนั้นมัลคอล์มและเวนดี้เก็บของใส่กระเป๋าขึ้นรถ ขับออกไปอย่างเงียบๆ

6.วันอาทิตย์
     
เพาเวลล์เคยชินกับการนอนตื่นสายในวันอาทิตย์ แต่ตอนนี้ภารกิจบีบรัดนอกจากจะตื่นสายไม่ได้แล้ว ยังแทบจะไม่ได้นอนเสียด้วยซ้ำ " ได้ข่าวคอนดอร์กับผู้หญิงหรือครับ "
     
" เปล่าหรอก รู้สึกว่าเธอจะซื้อรถใหม่แต่เรายังตามหาไม่พบ เรารู้แล้วว่าคนตายเป็นใคร คาลวิน ลอยด์ ยศจ่าสิบเอก สังกัดนาวิกโยธิน สหรัฐฯ เมื่อปี 1959 เขาหายจากหน่วยสังกัดระหว่างประจำการในเกาหลีในฐานะที่ปรึกษาทางทหาร เขามีส่วนพัวพันคดีฆาตกรรมแม่เล้า และกะหรี่ ชาวเกาหลีคนหนึ่ง ลอยด์หนีทหาร

     
ปี 1961 มีรายงานของหน่วยสืบสวนของกองทัพเรือว่า ลอยด์ ตายเสียแล้วที่โตเกียว แต่พอปี 1963 มีรายงานว่าเขาพัวพันการค้าอาวุธเถื่อนในลาว เขามีสายสัมพันธ์กับ วินเซนต์ เดล มาโรนิค ตอนหลัง .. ลอยด์หายไปเมื่อปี 1965 มีคนเชื่อว่าเขาตายไปนานแล้วจนกระทั่งเราได้พบเขาเป็นศพเมื่อวานนี้เอง " ชายชราหยุดถอนหายใจ พูดต่อ

     
" ผลการชันสูตรพลิกศพ เวเธอร์บี เชื่อว่าเขาตายเพราะมีฟองอากาศเข้าไปในเลือด(ถูกฆ่าตัดตอน) แพทย์ปฏิเสธความรับผิดชอบ ระหว่างปี 1958 ถึง 1969 เวเธอร์บีทำงานอยู่ในเอเชีย เขาตระเวนไปเกาหลี ญี่ปุ่น ไต้หวัน ลาว ไทย เขมร และ เวียดนาม ได้เลื่อนตำแหน่งเป็นหัวหน้าสำนักงานเขตเดียวกับ บุรุษไปรษณีย์ คนที่ตายนั่นทำอยู่
     
เวเธอร์บี ได้รับการว่าจ้างให้เก็บ มาโรนิค เขารายงานว่าทุกอย่างสำเร็จตามแผน แต่มันเป็นเรื่องปิดบังอำพราง

     
ซีไอเอ.ถูกโจมตีเพราะเป็นจุดศูนย์กลางเป้าหมายปฏิบัติการครั้งนี้ มาโรนิค คือผู้ว่าจ้าง เวเธอร์บี คอยส่งข่าว ลอยด์ ช่วยลงมือทำลายล้าง แม้ว่าพวกเขาจะแกล้งทำบันทึกไว้ว่าเป็นผลงานของพวกเช็คโกก็ตาม แต่ฉันนึกไม่ออกว่าทำไปเพราะอะไร?
     
ในที่สุดเราก็กลับมาจุดตั้งต้นกันใหม่อีกคือหา คอนดอร์ ให้เจอ เขาเป็น กุญแจ ของเรา ขณะฝ่ายตรงข้ามต้องการให้เขาตายเร็วที่สุด เราต้องช่วยให้เขามีชีวิตรอด .. "

     
มัลคอล์มพลิกตัวตื่นขึ้น เวนดี้ยันกายอยู่บนข้อศอก มองเขาอย่างอายๆ คอเขาโล่งขึ้นกว่าเดิม และสุ้มเสียงก็เกือบเป็นปกติเมื่อกล่าวสวัสดีกับเธอ ครึ่งชั่วโมงต่อมาต่างก็ยังไม่คิดอะไรเลยไปกว่านั้น ..
     " เรา เย็ด กันอย่างนี้ตลอดเวลาสองสามวันไม่ได้หรอกนะ " มัลคอล์มบอก
     
เวนดี้ทำหน้าย่น " ทำไมจะไม่ได้ .. ฉันรู้ค่ะว่าเราควรจะทำอะไรกันมั่ง (ชะโงกตัวออกไปนอกเตียง ควานหากระเป๋าบนพื้นห้อง) ฉันซื้อหนังสือมาให้คุณ เราอ่านหนังสือกันให้ดังๆเลย คุณชอบบทกวีของ ยีทส์ ไม่ใช่หรือคะ .. เอ๊ะ หายไปไหน ของอยู่ครบทุกอย่าง แต่ หนังสือ หายไปไหน? "
     " หนังสือ .. หนังสือที่หายไป ! " มัลคอล์มหันกลับมาจ้องหน้าเธอ " มีอะไรซ่อนเงื่อนอยู่เรื่องหนังสือของสมาคมฯ ไฮเดกเกอร์ตรวจพบว่ามันหายไป มันต้องสำคัญมาก นี่แหละเหตุผลของเรื่องที่เกิดขึ้นล่ะ " เวนดี้ยังงงอยู่ เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะกล่าวต่อ " มาเถอะ เราต้องรีบไป วอชิงตัน แล้ว "
     " เฮ้เดี๋ยวค่ะ เราจะกลับไปทำไมกันคะ "
     " เราต้องกลับ โทรทางไกลไม่ได้ผลหรอกเพราะพวกเขาจะรู้ได้ทันทีว่าพูดจากที่ไหน โทรในเมืองตามยากกว่าเยอะ "
     " แต่เราอาจถูกฆ่านะคะ "
   
 " อยู่ที่นี่ก็อาจจะถูกฆ่าได้เหมือนกัน ไปเถอะ "

     
มัลคอล์ม และ เวนดี้ กลับถึงวอชิงตันเมื่อตอนพลบค่ำ เอ็ดการ์ อัลลัน โป เขียนไว้ในนวนิยายสืบสวนว่า " ที่ซึ่งอันตรายที่สุด ย่อมปลอดภัยที่สุด " เขาขับรถทะลุเข้ากลางเมือง จอดรถไว้ที่อนุสาวรีย์ลินคอล์น ขึ้นรถบัสไปแคปิตอล ฮิล เช่าห้องพักของนักทัศนาจรทางถนนอีสต์ ห่างจากตึกสมาคมประวัติวรรณกรรมไม่ถึงหนึ่งในสี่ไมล์

     
" ฉันผิดหวังมากนะ มาโรนิค อ้อ ลีไวน์ จริงอยู่ที่งานยังไม่เสร็จ อาจจะมีการถอยมาตั้งหลักบ้างแต่ฉันอยากจะย้ำให้แกตระหนักว่าตามกำหนดจะต้องเสร็จใน 3 วัน 3 วันอันตราย : 3 Days of the Condor ทุกอย่างจะต้องได้ผลภายใน 3 วันเท่านั้น !! ก่อนเรื่องมันจะแดงขึ้นมา แล้วเราจะลำบากมาก " ชายรูปร่างสูงสง่าน่าเกรงขามพยายามซ่อนอารมณ์พลุ่งพล่าน
     
" งานอย่างนี้มักจะเกิดข้อผิดพลาดในตัวเองได้ เช่นความบกพร่องของใครบางคน โดยเฉพาะคนคุมเกมเช่นคุณเป็นต้น สาเหตุเพราะมีการหักหลังไม่ไว้วางใจกัน ถ้าผมเป็นคุณ ผมจะหลีกเลี่ยงมันให้ได้ คุณเห็นด้วยไหม " ลีไวน์ยิ้มอย่างสุภาพ ก้มหัวลง แล้วเดินจากไป top


7.เช้าวันจันทร์ถึงตอนบ่าย
     
เสียงกริ่งก้องของโทรศัพท์สีแดงทำเอา เพาเวลล์ สะดุ้งโหยง สลัดความง่วงเหงาหาวนอนเป็นปลิดทิ้ง เขายกหูก่อนมันจะดังหนที่สอง เทคนิคเชี่ยนคนหนึ่งในห้องเริ่มตรวจย้อนหาต้นทาง และบันทึกเสียง ..
     
" นี่คอนดอร์ " เสียงจากปลายสายแว่วเหมือนอยู่ไกล
     
" ผมได้ยินคุณแล้ว คอนดอร์ ฟังดีๆนะ องค์การของเราถูก แทรกซึม เราไม่แน่ใจว่าเป็นใคร แต่เรามั่นใจว่าไม่ใช่คุณ เราถือว่าคุณบริสุทธิ์ บอกเราซิว่าคุณยิงเวเธอร์บีทำไมในเมื่อเราส่งเขาไปรับตัวคุณ "
     
" อะไรกัน สแปร์โรว์ฟอร์ ไม่ได้บอกคุณหรือ ก็เวเธอร์บีแม่งยิงผมก่อน เขาเป็นคนที่จอดรถซุ่มอยู่หน้าสมาคมฯตอนเช้าวันพฤหัสก่อนเกิดเหตุนองเลือด "
     " สแปร์โรว์ฟอร์ ตายแล้ว ถูกยิงคาตรอก "
     " ผมเปล่า "
     " เรารู้แล้ว คิดว่าเวเธอร์บียิงเขา เรารู้เรื่องคุณและผู้หญิง เราตามไปถึงอพาร์ตเม้นต์ก็พบ ศพ ผลงานคุณสินะ .. คุณพอจะรู้ไหมว่าทำไม พวกคุณ ถึงถูกฆ่า "
     " รู้ "

     " เราไม่ต้องการให้คุณถูกหลอก และถูกยิงอีก ที่สำคัญคุณก็ไม่ได้พูดอยู่กับ องค์การ ด้วย เราพ่วงสายโทรศัพท์เข้ากับ สายฉุกเฉิน ดักฟังคุณ เราจะต้องซัด ไอ้พวกทรยศ ในองค์การให้ได้ เราต้องการให้คุณช่วย .. "
     " สัตว์ .. แกมันพวกสืบราชการลับอีกพวกหนึ่งน่ะซี ต่อให้แกเป็น คนดี ทำไมฉันต้องช่วยแกด้วย นรก ! นี่ไม่ใช่งานที่จ้างฉันมาทำนะเฟ้ย "
     
" คุณไม่มีทางเลือก พวกนั้นกำลังตามล่าคุณอยู่ ถ้าไม่พึ่งเราคุณไม่รอดแน่ อย่างน้อยก็ดีกว่าวิ่งหนีหัวซุกหัวซุนไร้ทิศทาง แต่ตอนนี้เราต้องการให้คุณซ่อนตัวอยู่ก่อน อย่าหลงกลฝ่ายตรงข้าม เราจะบอกข่าวที่รู้ และวิธีติดต่อให้คุณฟัง .. "
     
เพาเวลล์ เล่าเบื้องหลังให้มัลคอล์มรู้ทุกเรื่อง บอกวิธีติดต่อผ่าน นสพ.วอชิงตันโพสท์ ในหน้าโฆษณา เลขนำโชควันนี้คือ ตามด้วยรหัสอิงหนังสือ The Feminine Mystigne เมื่อมัลคอล์มวางหูขอให้เขาโทรหมายเลขฉุกเฉินอีกครั้ง .. เทคนิคเชี่ยนเดินเข้ามาหาเพาเวลล์ " หัวหน้าครับ ไอ้หอกนั่นมันขับรถไปรอบเมืองแล้วเอาเหรียญหยอดโทรศัพท์สาธารณะ หมุนเบอร์พ่วงกันอีรุงตุงนัง พอตรวจค้นกลายเป็นว่าทุกสายใช้พร้อมกันหมด จนไม่รู้ว่าพูดจากเครื่องไหน..! "

     
มัลคอล์มออกจากตู้โทรศัพท์ เดินไปรถบรรทุกเล็กทะเบียนรัฐฟลอริด้า เวนดี้นั่งเคี้ยวหมากฝรั่งหยับๆ เธอสวมวิกผมทอง ใส่แว่นกันแดดอันใหญ่ สวมยกทรงดันนมเบ้อเริ่มเทิ่ม
     " เฮ้ ขำอะไรกันคะ วิกผมปลอม นมปลอมนี่มันความคิดคุณนะคะ "
     
" ถ้าคุณเห็นตัวเองตอนนี้ละก็ .. " มัลคอล์มเลียลิ้นแผล็บ

     มิทเชลล์เข้าเวรฉุกเฉินเฝ้าโทรศัพท์สายด่วนมาแต่แรก เขาไม่ได้เห็นเดือนเห็นตะวัน น้ำท่าไม่เคยอาบ ตอนเข้าส้วมยังลากโทรศัพท์ตามเข้าไปด้วย สมกับที่รองผู้อำนวยการซีไอเอ.ไว้ใจ
     " นี่คอนดอร์ "
     " แกไปอยู่นรกไหนมา " มิทเชลล์ยั้ว
     
" มีคนทรยศอยู่ที่เดียวกับคุณ คนที่อยู่ในตรอก ผมอาจจะฆ่าคนที่ยิงผมก่อน แต่ผมไม่ได้ฆ่า มาโรนิค นะ "
     
" ใครวะ? "
     
" ก็ มาโรนิค ที่ใช้รหัส สแปร์โรว์โฟร์ ไงล่ะ " มัลคอล์มอำต่อ " คนที่ผมยิงมันร้องเรียกชื่อ มาโรนิค ตอนล้มลงไปนี่ ผมคิดว่า มาโรนิค คือ สแปร์โรว์ฟอร์ เสียอีก
     เวลาเหลือน้อยแล้ว ใครก็ตามที่ทำลายเราก็เพราะสิ่งที่ ไฮเดกเกอร์ รู้ ไฮเดกเกอร์บอกเราเกี่ยวกับเรื่องแปลกๆที่เขาค้นเจอในสถิติเก่าของสมาคมฯ เขาจะไปบอกคนอื่นที่แลงก์ลี่ย์ด้วย นี่แหละที่ผมคิดว่ามี คนทรยศ อยู่ในองค์การเรา ไฮเดกเกอร์คงไปบอกคนผิด..
     ฟังให้ดีนะ ผมรู้ว่าพวกคุณตามล่าผมอยู่ ผมไม่กล้าเข้ามา หรือยอมให้พวกคุณหาผมเจอหรอก ปล่อยผมสักพักได้ไหม อย่าเพิ่งตามตัวผมจนกว่าผมจะค้นพบเหตุผลว่า ทำไมไอ้พวกนั้นมันถึงต้องการให้ผมตาย "
     " ผมไม่รู้ว่าเราจะจัดการได้หรือเปล่า อาจจะได้ "
     สายหลุด .. มิทเชลล์มองไปทางจนท.ตรวจสาย หมอนั่นส่ายหัวจนปัญญาหาต้นทาง

     ชายสองคนเดินคุยเคียงคู่กันไปที่สนามหน้ารัฐสภา ผู้คนแถวนั้นยังแน่นขนัด นักท่องเที่ยว และพวกจนท.รัฐสภาโดร่มกลับบ้านก่อนเวลา
     " เรื่องมันไม่น่าเชื่อ เวเธอร์บี เป็นคนทรหด และเป็นมือดีชำนาญงานมาก แม้ว่าเขาจะถูกยิง เขาก็ยังฆ่าสแปร์โรว์ฟอร์ได้สำเร็จ คุณเชื่อหรือว่าคนอย่างนั้นจะตะโกนเรียก ชื่อ ผมออกมา ต่อให้พลาดหรือเผลอก็เหอะ " ลีไวน์ มาโรนิค
     
" แกคงไม่คิดว่าฉันกุเรื่องหาแพะรับบาปหรอกนะ ..คนของแกมีอะไรใหม่มั้ย " ชายรูปร่างสูงสง่าน่าเกรงขามสั่นนิดๆเพราะประสาทเคร่งเครียด
     " ยังไม่มี เรามีแค่ 3 คน ทำงานมากนักไม่ไหว ตอนนี้ก็ดักฟังโทรศัพท์ของตำรวจทุกสาย วิทยุติดต่อของพวกซีไอเอ. และเอฟบีไอ.ด้วย เราจะขวางกลุ่มที่ได้ตัวคอนดอร์ก่อนกลุ่มแรก แล้วชิงตัวเขาไปเก็บในเซฟเฮ้าส์ "

     ระหว่างที่ มัลคอล์ม และ เวนดี้ เดินสวนกับชาย 2 คนๆละฝั่งถนน แรงลมกระโชกวิกผมปลอมสีทองของเธอปลิวหลุดกลิ้งตกไปอยู่กลางถนน
     " มัลคอล์ม วิกฉันหลุด เก็บทีค่ะ เก็บให้ที " เวนดี้ตกใจร้องลั่น
     มัลคอล์มรู้ว่าเวนดี้พลาดเมื่อตะโกนเรียกชื่อเขาออกมาดังๆอย่างนั้น เขาก้าวลงจากทางเท้าแทรกตัวผ่านช่องว่างรถที่จอดอยู่ เขาสังเกตเห็นว่าชาย 2 คนที่ทางเท้าอีกฝั่งกำลังจ้องมองอยู่
     " บ้าจริง เกือบขาดหมดเลย " เวนดี้ฉวยวิกจากมือมัลคอล์ม
     ลีไวน์ มาโรนิค จับตาหนุ่มสาวฝั่งตรงข้าม ใช้มือซ้ายปลดกระดุมเสื้อนอกออกช้าๆ ชายรูปร่างสูงสง่าที่เดินมาคู่กันแสดงอาการตกตะลึง มัลคอล์มไหวตัวทัน
     " วิ่ง ..! " มัลคอล์มผลักเวนดี้กระเด็นแล้วพุ่งตัวหมอบอยู่หน้ารถ
     มาโรนิคกระตุกปืนอยู่ในท่าเตรียมพร้อม รีวอลเวอร์ในมือขวายิงออกไปโดยอัตโนมัติ
     เวนดี้ เพิ่งกระโจนออกไปได้ไม่กี่ก้าว วิ่งเหยาะๆใกล้ถึงรถบัสนักท่องเที่ยว เธอเอี้ยวตัวกลับมาดูมัลคอล์ม วินาทีนั้นกระสุนหัวเหล็กพุ่งฝังเข้าท้ายทอย ร่างเธอลอยหมุนขึ้นราวนักเต้นระบำบัลเลต์ก่อนฟุบตัวฟาดพื้น เลือดเริ่มไหลนอง วิกผมยังคาอยู่ในมือ

     อาเธอร์ สเตบบินส์,จนท.ตำรวจแถบแคปิตอล ได้ยินเสียงปืน และเสียงหวีดร้องของนักท่องเที่ยว สิ่งแรกที่เขาเห็นคือชายคนหนึ่งยืนเด่นอยู่กลางถนนมีปืนอยู่ในมือ นั่นคือแว่บสุดท้ายของชีวิต มาโรนิคลั่นกระสุนเข้ากลางทรวงอกเขาทันที ..
     ตำรวจอีกสองนายโผล่ออกมาจากหัวถนน ทั้งสองคนกุมปืนแน่น มาโรนิครู้ตัวว่าต้องหนี เขากระชากประตูรถเก๋ง ถีบจนท.รัฐสภาหล่นแล้วขึ้นไปขับรถแทน หนีไป..

     ชายรูปร่างสูงสง่างงงันอึ้ง อาศัยจังหวะชุลมุนวิ่งย้อนทางถนนอีสต์ขึ้นไปอยู่บนรถเมอร์ซีเดสเบ็นซ์สีดำ .. มัลคอล์มเผยอตัวยืน ได้ทันเห็น ป้ายทะเบียน รถคันนั้นพอดี เขาเดินต่อไปอย่างรวดเร็ว
     ก่อนที่จะเลี้ยวมุมถนน มัลคอล์มหันกลับไปมองกลุ่มคนที่ทางเท้าอีกครั้ง ตำรวจคนหนึ่งก้มตัวอยู่เหนือร่าง เวนดี้ เขากลืนสะอึกในลำคอ เบือนหน้าจากภาพอันสลดใจ ..

8.คืนวันจันทร์
     " นรกแตกแล้วครับ มาโรนิคยิงผู้หญิงของมัลคอล์ม และตำรวจตายคาที่ อ้อ เธอบาดเจ็บสาหัสมากที่ศีรษะ รักษาตัวอยู่ที่รพ.ขององค์การ แพทย์ผ่าตัดช่วยชีวิตได้ทัน ผมจัดกำลังป้องกันไว้แล้ว ไม่อยากให้ซ้ำรอยแบบเวเธอร์บี เธอยังหมดสติอยู่ครับ แต่คิดว่าอาการของเธอจะอยู่ในขั้นปลอดภัยแน่ " เพาเวลล์ตื่นเต้นสุดขีดขณะรายงานลูกพี่
     " เธอบอกอะไรได้บ้างไหม " เสียงของชายชราดูกระปรี้กระเปร่าขึ้น
     
" ไม่ครับ เธอหมดสติไปตั้งแต่ถูกยิง คนของเราเฝ้าอยู่เผื่อเธอฟื้น และอยากพูด ปัญหาก็คือพวกตำรวจกำลังจะคลั่งแล้ว เพราะพรรคพวกถูกยิงตายหน้าสภา ผมคิดว่าคงรั้งพวกเขาไว้ไม่ไหว เมื่อไหร่ก็ตามที่เขาต่อเรื่องราวได้ถูกล่ะก็ องค์การ เราจะบรรลัย ..! "
     
" ปล่อยเขาเถอะ ให้เขารู้เรื่องนิดหน่อยพอ พวกเรายินดีให้ความร่วมมือ แต่เราขอสืบปากคำผู้ต้องหาเป็นคนแรก บอกให้เขาช่วยหาตัวมัลคอล์มด้วย .. มาโรนิคคงไม่วาง กับดัก ไว้นะ "

     " คิดว่าไม่ครับ เราพบที่พักของ มัลคอล์ม และ ผู้หญิง แล้ว มาโรนิคคงมาป้วนเปี้ยนอยู่แถวนั้นพอดี เหมือนจุดใต้ตำตอ ถ้าตำรวจไม่เข้าแทรกล่ะก็คอนดอร์เสร็จแน่ อีกอย่างครับพยานบอกว่ามาโรนิคไม่ได้มาคนเดียว มีชายรูปร่างสูงสง่าดูแก่กว่าเขาอีกคนด้วย ตาแก่นั่นหายตัวไปครับ "
     ชายชราเงียบไปสองสามนาที " อืมม์ จัดการลงโฆษณา 2 ชิ้นใน วอชิงตันโพสท์ ทั้งแบบธรรมดา และใส่รหัส บอกเขาให้ติดต่อกับเราด่วน ในโฆษณารหัสบอกเขาว่า ผู้หญิงไม่ตาย "
     
" ท่านคิดว่ามัลคอล์มจะทำอะไรต่อครับ "
     " ฉันก็ไม่แน่ใจ ถ้าเขานึกว่าเธอตาย ปฏิกริยาเขาคงเปลี่ยนไป .. หลังจากพบกับพรรคพวกเราแล้ว ฉันจะอยู่กินข้าวที่บ้านลูกชายคืนนี้ "

     มัลคอล์มเปลี่ยนแท็กซี่ 3 ทอดก่อนมุ่งหน้าไปทางตะวันออกเฉียงเหนือของวอชิงตัน ระหว่างเดินตระเวนไปมา เขาวาดแผนการณ์หลายอย่างไว้ในใจ มันต้องการความรุนแรง ห้าวหาญ และ เสี่ยง
     สิ่งแรกที่เขาต้องทำคืนนี้คือหาที่ซ่อนให้พ้นจากการถูกตามล่า ไม่กี่นาทีเขาก็รู้ว่าขั้นแรกต้องทำอย่างไร มัลคอล์มเลือกใช้บริการโสเภณีเพียงเพื่ออาศัยที่พักของเธอชั่วคราว

9.เช้าวันอังคารจนถึงยามเย็น
     มัลคอล์มตื่นแต่เช้ารีบอาบน้ำ และโกนหนวด แม่สาวน้อยยังนอนหลับอุตุอยู่กับพื้น เขาอุ้มเธอวางบนเตียง ทิ้งเงินค่าตัวอีกครึ่งหนึ่งบนโต๊ะ เขาไม่เคยคิดชักดาบแม้รู้ดีว่าเธอจะเผามันไปกับยาเสพติด
     8.30 น. มัลคอล์มแวะทานอาหารเช้ากับผู้คนที่เร่งรีบจะไปทำงานในร้านอาหารเล็กๆ แวะร้านสะดวกซื้อ ใช้ห้องน้ำในปั๊มน้ำมันใกล้ๆเป็นที่สีฟัน เขาแลกเศษเหรียญเข้าไปในตู้โทรศัพท์ติดต่อ สนง.ทะเบียนยานพาหนะ ได้ข้อมูลว่า รถยนต์เมอซีเดสเบ็นซ์สีดำ ทะเบียนแมรี่แลนด์ 5 E 67888 เป็นของ รอเบิร์ต แอทวู้ด 42 ซ.เอลวู้ด เชฟวี่เชส

     มัลคอล์มกลับเข้าไปดื่มแกแฟในร้านอาหารเดิม เขาเปิด นสพ.วอชิงตันโพสท์ ที่วางไว้บนเคาน์เตอร์ พลิกดูหน้า 12 โฆษณาพิมพ์ตัวโต คอนดอร์ เรียกที่บ้านด่วน เลขนำโชครหัส .. ก็คงไม่มีอะไรมากไปกว่าคำแนะนำสั่งงานธรรมดา มันไร้ค่าสำหรับเขาเสียแล้วตั้งแต่เกิดเหตุที่ แคปิตอล ฮิล

     เขาใช้เวลา 20 นาทีเขียนรายงานสรุปเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อห้าวันก่อน และเหตุการณ์ในอนาคตที่เขาคาดการณ์ไว้ ถึงเอฟบีไอ. ซีไอเอ. และ นสพ.วอชิงตันโพสท์ เอาซองจดหมายทั้ง 3 ใส่รวมกันจ่าหน้าซองถึงธนาคารที่เขามีบัญชีอยู่ ใส่ตู้ไปรษณีย์กะว่าอย่างน้อยวันพรุ่งนี้ธนาคารจะได้รับจดหมาย และส่งต่อจดหมายซองเล็กๆต่อไปให้เขา

     มัลคอล์มฆ่าเวลาตลอดกลางวันด้วยการไปยืนเข้าคิวอยู่กับพวกนักท่องเที่ยว ขึ้นไปดูอนุสาวรีย์วอชิงตัน ตลอดวันนั้นเองที่หน่วยรักษาความปลอดภัย และมือกฎหมายหลายแห่งทำงานกันอย่างยุ่งเหยิง นักสืบ และสายลับต่างๆแทบเดินชนกันตาย
     ปะเดี๋ยวก็มีรายงานว่าเห็นมัลคอล์มที่โน่น ที่นี่ มั่วซั่วไปหมด จนท.รัฐสภาคนหนึ่งดันมีรูปร่างหน้าตาคล้ายมัลคอล์มจึงถูกจับแล้วปล่อยตัวภายหลัง .. และข่าวลือแพร่สะพัดไปทั้งเมืองว่า ความลับ ของประเทศชาติรั่วไหล

     
11 น. ชายชรา แนะนำ เพาเวลล์ ให้รู้จัก ดร.ครอว์ฟอร์ด ลอฟท์ นักจิตวิทยาระดับโลก ชุดปฏิบัติการจิตวิทยาขององค์การซีไอเอ. ตั้งขึ้นเมื่อมีผลงานโดดเด่นตอนที่สามารถบอกประธานาธิบดี เคนเนดี้ ให้ดำเนินยุทธวิธีปิดล้อมคิวบา หน่วยนี้ประเมินจิตใจ ครุสชอฟ นายกรัฐมนตรีโซเวียตได้ถูกต้องว่าจะมีท่าทีเช่นไร
     " โดยพื้นฐานแล้ว ผมกำลังพยายามสร้างเรื่องว่า มัลคอล์ม ควรจะทำอย่างไรในสถานการณ์ที่เขาเผชิญอยู่ ตอนนี้เขาจะมีความเชื่อมั่นในตัวเองอย่างมาก และทำงานเองโดยไม่พะวงกับคำแนะนำของคุณอีกต่อไป จนกว่าเขาจะเสร็จสิ้นภารกิจส่วนตัว " เสียงดร.ลอฟท์แผ่วเบาไม่สมกับรูปร่างอ้วนท้วน
     " อา .. ท่านรู้ได้ยังไงครับ " เพาเวลล์ถามซื่อๆ
     " ผมวางคนเอาไว้หลายจุดในเมืองที่คิดว่ามัลคอล์มน่าจะไป ขอโทษนะผมจะต้องไปตรวจคนของผมหน่อย " ว่าแล้วก็ออกจากห้องไปหน้าตาเฉย

     
" ท่านคิดว่าเขาจะทำได้เหรอ " เพาเวลล์หันมามองชายชรา
     
" นายพรานย่อมไม่ขัดขากันเอง แม้จะล่าเหยื่อตัวเดียวกัน ขอแต่เพียงล่ากันคนละทาง ฉันต้องการตัว มัลคอล์ม เหลือเกิน และฉันผิดพลาดไม่ได้อีกแล้ว เอาล่ะ บอกซิว่าเธอมีอะไรใหม่ๆบ้าง "
     เพาเวลล์รายงานซ้ำซากเหมือนครั้งก่อน ยังไม่มีอะไรคืบหน้าสักอย่าง

     
16 น. มัลคอล์มตัดสินใจว่าเขาต้องหาทางขโมยรถใช้ให้ได้ อัลวิน ฟิลลิปส์ ผู้แทนรัฐอินเดียน่า เข้ามาร่วมประชุมสัมนาเรื่อง เยาวชน กับ ยาเสพติด ถูกมัลคอล์มมอมเหล้า หลอกขอยืมรถเพื่อไปรับนักศึกษาสาวใจแตกมาปรนเปรอ
     มัลคอล์มขับรถออกไปที่ทางหลวงรอบเมือง หยุดกินชิสเบอร์เกอร์ที่ร้านเล็กๆ เข้าห้องน้ำ ทำตัวตามสบาย และตรวจอาวุธปืนก่อนมุ่งสู่ เชฟวี่เชส

     บ้านเลขที่ 42 ซ.เอลวู้ดเป็นคฤหาสถ์ มีอาณาบริเวณกว้างขวาง ติดถนนใหญ่ จากประตูเหล็กทอดยาวห่างไปราวหนึ่งไมล์มีสนามโล่ง และป่าโปร่งโอบรอบทั้ง 3 ด้าน มัลคอล์มไม่ได้หยุดรถแวะดูให้เป็นที่ผิดสังเกต เขาขอแผนที่แห่งนั้นจากเด็กปั๊ม อ้างตัวเป็นนักสัตวศาสตร์มาศึกษาเรื่องนก ก็พบถนนสายหนึ่งตัดผ่านเข้าไปด้านหลังบ้าน ..
     รอเบิร์ต แอทวู้ด กำลังนั่งเก้าอี้ตัวโปรดในลักษณะผ่อนคลาย แต่ความคิดในหัวสมองวิ่งแล่น มาโรนิค และ สมุน กำลังมาขอความช่วยเหลือจากเขาคืนนี้ พวกสารเลวต้องการปรากฎตัวให้คนละแวกนี้เห็น เผื่อมีการ หักดิบ กัน ตำรวจจะได้แห่มาถูกที่ จุดพลิกผันเพราะผู้หญิงคนนั้น ถ้าเกิดเธอฟื้นขึ้นมา และสามารถบอกรูปพรรณคนร้ายได้ แต่นั่นอาจใช้เป็นข้อต่อรองกับมาโรนิคภายหลัง

     มัลคอล์มเห็นเมียแอทวู้ดออกจากบ้าน ต่อมามีชาย 2 คนเดินจากถนนหน้าบ้านเข้าไป .. เขาอยู่ห่างจากตัวบ้าน 3 ร้อยหลา ระยะทางลำบากน่าดูในที่มืด กิ่งไม้ และ หลุม ทำให้เขาหกล้มหลายหน แม้จะตกลงไปในหลุม กางเกงขาด และ เจ็บแปลบที่เข่า เขาก็ไม่ย่อท้อ พระจันทร์ยังไม่ขึ้น มีเมฆเล็กน้อย ดวงดาวเป็นประกาย เหลืออีกเพียง 50 หลา เขาหายใจลึกพุ่งไปที่ซุ้มไม้ใต้หน้าต่าง จะก้าวเท้าต่อก็ได้ยินเสียงทึบๆพร้อมกับรู้สึกว่าศีรษะของเขาแตกระเบิดเป็นเสี่ยงๆ .. top

10.ตอนดึกวันอังคารย่างเช้าวันพุธ
     มัลคอล์มค่อยๆฟื้นคืนสติ ร่างกายยังคงปวดร้าว เขาอาเจียนใส่อ่างใบหนึ่ง เผยอเปลือกตาก็พอมองเห็นมาโรนิคและสมุน อีกคนกระชากศีรษะเขาจากข้างหลังเมื่อพยายามจะดิ้น และแก้เชือกผูกมือ
     " สวัสดี คอนดอร์ ขอต้อนรับสู่รังของผม เราเสียเวลาไปนานในการตามหาตัวคุณ แต่คุณก็โผล่มาที่นี่เอง ผมดีใจที่ มาโรนิค ไม่ได้ยิงคุณเพราะผมมี อะไร จะถามคุณสักหน่อย .. คัตเล่อร์ เขาพร้อมหรือยัง แกหวดเขาแรงไปหรือเปล่าวะ " ชายรูปร่างสูงสง่ามีแววตานึกสนุก
     " รับรองสมองของเขาต้องโปร่งแน่ " มือคัตเล่อร์จิกหัวมัลคอล์มอยู่แล้วกดลงกับพื้น มาโรนิคจิ้มเข็มฉีดยาเข้าไปที่ท่อนขา

     มัลคอล์มรู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เขาพยายามต่อต้าน,แข็งขืน จากนั้นสติเริ่มเลือนราง เขาได้ยินเสียงคำถาม .. แกเป็นใคร อายุเท่าไหร่ แม่ชื่ออะไร ทำงานที่ไหน .. เมื่อพฤหัสที่แล้วเกิดอะไรขึ้น แกรู้เรื่องมากแค่ไหน .. แกทำเรื่องยุ่งอะไรมาบ้าง แกทำไปทำไม .. และเสียงคำตอบพรั่งพรู
     
น้ำยามีส่วนผสมของ โซเดียม เพนโททาล เจือจางเกินไป ทำให้สติมัลคอล์มเลื่อนลอย ไม่ถึงกับสูญเสียการควบคุม ตาหรี่อยู่ครึ่งหนึ่ง เขาจำและรับรู้ได้ปกติ
     .. ฆ่ามันได้หรือยังครับ .. อย่าเพิ่ง ไม่ใช่ที่นี่ .. จะให้ใครทำ .. ฉันจะให้ชาร์ลส์จัดการ เอามีดของแกให้เขา ..
     เสียงฝีเท้า เสียง เปิด-ปิด ประตู เศษกระดาษสีชมพูหล่นที่พื้นต่อหน้า แม้น้ำตาจะชุ่มเลนส์ก็พออ่านได้ว่า
     เที่ยวบิน 27 ทีดับบลิวเอ. เนชั่นแนล แอร์พอร์ท 6 น.
     เสียง เปิด-ปิดประตู .. คุณแอทวู้ดกับชาร์ลส์ไปไหนครับ .. ตรวจดูข้างนอกเผื่อจะมีร่องรอยอะไร .. อ้อ นี่ครับใบจองที่นั่งเครื่องบิน ผมใช้ชื่อ เจมส์ คูเปอร์ .. ขอบใจ ไปกันเถอะ ..

     มัลคอล์มถูกยกลอยจากพื้น ออกจากห้องไปสู่อากาศเย็นภายนอก ได้กลิ่นดอกไม้เมื่อไปถึงรถ ถูกใส่เข้าไปในตอนหลัง รถแล่นผ่านหนทางขรุขระ สักอึดใจก็หยุด
     มาโรนิคสั่งชาร์ลส์แบกมัลคอล์มเข้าไปในป่ารอจนกว่าเขาจะหาพลั่วได้แล้วตามขึ้นไปสมทบ ระหว่างนั้นมาโรนิคจัดการสังหารคัตเล่อร์ โดยใช้ปืนเก็บเสียงยิงจากด้านหลัง เช่นเดียวกับชาร์ลส์
     มัลคอล์มไม่อยากจะเชื่อภาพที่ปรากฎแก่สายตา มาโรนิคเดินกลับมาหาเขาช้าๆ ชะโงกดูขา และมือที่ถูกมัดติดกัน
     
" เราคุยกันหน่อยได้ไหม คุณบังเอิญพลาดไปเหยียบเรื่องยุ่งเข้าให้ ผมจะเล่าอะไรให้คุณฟัง

     .. เมื่อปี 1968 ซีไอเอ.ได้ให้การช่วยเหลือแก่รัฐบาลไทขณะถูกประเทศคอมมิวนิสต์ปิดล้อมตาม ทฤษฎีโดมิโน วิธีการคือสร้างเสริมความแข็งแกร่งให้พวกแม้วในลาว โดยสนับสนุนการ ปลูกฝิ่น ของพวกแม้วด้วย ไทต้องทำหน้าที่ทั้งรับและขายสินค้าของตนไปพร้อมกัน คนของเราช่วยพวกแม้วโดยเอาเครื่องบินขนส่งทหารไปขนฝิ่นส่งตลาดมืด เรื่องอย่างนี้สำหรับซีไอเอ.ถือว่าต้องห้าม เพราะเหตุนี้อเมริกาจึงถูกชาวโลกประณามว่าทำให้ยาเสพติดแพร่หลาย

     คุณเองก็คงรู้ การทำงานอย่างนี้ทำให้หลายคนในกลุ่มเราร่ำรวย พวกนั้นเกิดโลภมากคิดว่าในเมื่อจะช่วยแม้วขายฝิ่นกันทั้งที ก็ควรหาผลประโยชน์ใส่ตัวด้วย เรายักฝิ่นคุณภาพดีจากตลาดไปให้สายอื่น เพื่อฮุบเงินเข้ากระเป๋าพวกเราเอง ผมไม่ชอบพฤติกรรมของ แอทวู้ด ขณะนั้น เพราะแทนที่จะส่ง มอร์ฟีนดิบ เข้าไปโรงงานในไททำตลาดที่นั่น เอากำไรแต่พอควร เขากลับส่งมันตรงไปยังอเมริกาซะเลย ขายให้พวกอเมริกันที่ไม่ชอบนายหน้ากินหัวคิว เมื่อทำถึงขนาดนั้นเราก็ต้องอาศัย องค์การซีไอเอ. บังหน้า

     เราใช้หน่วยของคุณเป็นเป้าหมาย 2 อย่าง เราขอให้พวกบรรณารักษ์ห้องสมุดจัดหนังสือใหม่แล้วสั่งหนังสือมากๆ เราจะเอามอร์ฟีนใส่ข้ามประเทศไปใน หีบหนังสือ มันจะแพ็กลงในหีบได้พอดี แล้วส่งเป็นเอกสารปกปิดไป เราไม่ต้องห่วงกับการตรวจของศุลกากรในเรื่องนี้ เพราะสายของเราที่ซีแอทเทิ่ลจะตัดมันออกจากสารบบ ..

     อันที่จริงเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับคุณเท่าไหร่หรอก ไฮเดกเกอร์ น่ะซีทำให้เรื่องมันยุ่ง ลูกอีช่างสงสัยดันค้นเจอเรื่องหีบหนังสือที่หายไป และเราก็กลัวว่าเรื่องมันอาจจะแดงขึ้นมาจึงเก็บหมอนั่นก่อนใคร เพื่อปิดเรื่องให้สนิทไม่มีใครสงสัยอีก เราจำเป็นต้อง กวาด เสียทุกคน .. คุณทำให้งานเรายุ่งเพราะ ดวงแข็ง แท้ๆ "

     " แล้วคุณไว้ชีวิตผมทำไม " มัลคอล์มกระแอมถาม
     มาโรนิคยิ้ม " เพราะผมรู้จักแอทวู้ดดี เขาต้องคิดกำจัดเราอยู่ตลอดเวลา เราจะต้องไปเอาของที่ธนาคารวันพรุ่งนี้ ถ้าผมคาดไม่ผิด นั่นคือ กับดัก ของเขา เขาคงวางแผนสังหารผมและพรรคพวก ไม่งั้นก็อำพรางว่าถูกรถชน หรือ ถูกอุ้ม หายไปเฉยๆ แอทวู้ดน่ะทำทีเป็นใจซื่อมือสะอาด แต่ที่จริงโคตรเจ้าเล่ห์
     คัตเล่อร์ กับ ชาร์ลส์ เป็นตัวถ่วงที่อันตราย ผมเองก็ต้องกลบร่องรอยของผมเหมือนกัน ผมจะหายไปตะวันออกกลางเงียบๆ ฝีมืออย่างผมหางานได้ไม่ยากหรอก ผมก็เป็นแค่ ลูกจ้าง คนหนึ่งเหมือนคุณ เสียใจด้วยสำหรับเรื่อง ผู้หญิง แต่ผมไม่มีทางเลือกเลย .. "

     มัลคอล์มนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ " คุณมีแผนอะไรต่อไป "
     มาโรนิคฉีด ยาบ้า แก่มัลคอล์มเพื่อให้เขามีแรงพอแก้แค้นแอทวู้ด บอกเขาไปเอาเครื่องมือที่รถ อ้อมไปทางหลังบ้าน ปีนต้นไม้ขึ้นไปชั้นสองก็จะจัดการคนอำมหิตโสมมได้ไม่ยากเย็น
     " ลาก่อนนะ คอนดอร์ โชคของคุณมีไม่มากนัก และคุณก็ใช้มันเกือบหมดแล้ว หมดโชคเมื่อไหร่คุณก็แย่ "
     เขาเดินหายลับไปในซุ้มไม้ .. มีเสียงสตาร์ทรถกระหึ่มก่อนแผ่วฉิว

     
มัลคอล์มใช้เวลาเกือบครึ่งชั่วโมงตัดเชือกมัดข้อมือ และเท้าออก เขาลงไปเอาปืนไรเฟิ่ลตอนท้ายรถ .. ยาเริ่มออกฤทธิ์กระตุ้นประสาททั่วสรรพางกาย คึกตลอด .. เขาปีนต้นไม้ข้างหลังบ้าน งัดหน้าต่าง ย่องเท้าไปตามห้องที่มืดสนิท ซัลโว แอทวู้ด จนร่างพรุน แถมยิงกระหน่ำไปรอบห้องต่างๆโดยไม่รู้ว่าเพื่ออะไร นอกจากเผาผลาญความร้อนเร่าในร่างกาย จากนั้นเปลี่ยนเสื้อผ้า ขึ้นรถ และขับออกไป ..

11.เช้าวันพุธ
     มัลคอล์มโทรศัพท์สอบถามพนักงานต้อนรับสายการบิน TWA ได้ความว่า เจมส์ คูเปอร์ จองตั๋วไปชิคาโก และยังไม่มารับ เขาออกจากตู้ ปัดรอยย่นที่แขนเสื้อเครื่องแบบนาวาเอกแห่งสหรัฐนาวีของแอทวู้ด รองเท้าคับไปนิด ดูแวววาวเมื่อเดินเข้าไปในระเบียง เนชั่นแนล แอร์พอร์ท เขาพาดเสื้อฝนเอาไว้ที่แขน ดึงหมวกลงมาหลุบหน้า
     เลือกเก้าอี้นั่งไม่ไกลจากเคาน์เตอร์ TWA ระยะพอจะได้ยินเสียงพูดกันได้ ทหารเรือ 3 คนมีท่าทีเกรงขามผู้มียศสูงกว่า เขายกนสพ.บังหน้าไว้ครึ่งหนึ่ง มือขวาล้วงเข้าไปในเสื้อนอก ดึงปืนพกออโตเมติกออกมาสอดไว้ใต้เสื้อฝนแล้วนั่งรอ ..
     มาโรนิคติดหนวดปลอม เขาหยุดอยู่หน้าที่ทำการ TWA
     " ผมชื่อ เจมส์ คูเปอร์ จองที่เอาไว้ครับ "
     " ค่ะ คุณคูเปอร์ บินเที่ยว 27 ไปชิคาโก เหลือเวลาอีก 15 นาทีนะคะก่อนขึ้นเครื่อง "
     
" ครับ " มาโรนิคจ่ายเงินค่าตั๋ว
     มัลคอล์มสะกดรอยตามมาโรนิคถึงบริเวณห้องน้ำชาย มองไปรอบๆไม่มีใคร เขาต้องลงมือตอนนั้นก่อนจะไม่มีโอกาสอีกเลย

     .. ห้องน้ำสว่างสดใสกว่าข้างนอกมาก เสียงเพลงดังก้องกว่าเพราะไม่มีวัสดุอะไรจะดูดซับไว้ ตรงหน้ามัลคอล์มมีห้องส้วม 3 ห้อง ห้องซ้ายสุดเห็นรองเท้าแลบออกมาจากช่องระบายลมใต้ผนังเบา มัลคอล์มยกปืนขึ้นช้าๆ ปลดเซฟดังคลิกประสานกับเสียงฟลุตโหยแหลม เสียงฉีกกระดาษชำระพอดีกับเปียโนกังวานขึ้นเบาๆ

     ปืนในมือโดดเล็กน้อย แรงกระสุนทะลุบานประตูกระจุยออก ขาคนที่นั่งอยู่ในห้องส้วมสั่นกระตุกอย่างแรงแล้วเหยียดออกมาข้างหน้า มาโรนิคควานหาอาวุธคู่ชีพไม่เจอ กางเกงเขารูดลงไปกรอมข้อเท้า กระสุนนัดต่อไปยิงเข้ากลางอก ส่งตัวมาโรนิคกระดอนขึ้นไปอัดผนังห้อง มัลคอล์มยิงซ้ำนัดที่ 3 4 5 และ 6 ปลอกกระสุนเปล่าหลุดร่วงลงพื้นกระเบื้อง กลิ่นดินปืนคละคลุ้งผสมกับกลิ่นมะนาวอ่อนๆ ..

     กริ๊งงง ..
     
เสียงโทรศัพท์ปลุกประสาท มิทเชลล์ และทุกคนในห้องนั้นผวาตื่น
     " นี่คอนดอร์ แอทวู้ด และ มาโรนิค ตาย เสร็จงานแล้ว ส่งใครมารับผมหน่อยสิ ที่ เนชั่นแนล แอร์พอร์ท อยู่ทางตึกหน้าตะวันตกเฉียงเหนือ " มัลคอล์มหายใจหอบ น้ำเสียงเหนื่อยอ่อน
     สายสืบ 3 คันรถไปถึงสนามบินก่อนหน้ารถตำรวจ 2 นาที พนักงานทำความสะอาดแจ้งว่ามีของสกปรกกว่า ขี้ อยู่ในห้องน้ำเมื่อเธอจะเข้าไปทำงาน

12.บ่ายวันพุธ
     มัลคอล์มเพิ่งจะคลายจากฤทธิ์ยา เขาใช้เวลาถึง 3 ชม.ต่อสู้กับอารมณ์คลั่งของตนเอง พูดแทบไม่หยุด เพาเวลล์ ดร.ลอฟท์ และชายชรา ได้ฟังเรื่องราวตลอด 6 วันที่ผ่านมาในเวลาแค่สามชั่วโมง พวกเขาบอกมัลคอล์มว่า เวนดี้ ไม่ตาย และพาเขาไปดูอาการเธอ สิ่งที่มัลคอล์มเห็นก็คือเวนดี้ถูกผ้าพันศีรษะไว้ทึบ มีสายระโยงระยาง และหลอดแก้วพลาสติกเต็มไปหมด
     " โอ พระเจ้า ! " มัลคอล์มพึมพำ
     
พวกเขาปล่อยให้มัลคอล์มยืนอยู่ที่นั่นนานพอดู ก่อนจะพาไปอาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้า
     " ตอนนี้เราไม่อยากให้คุณพะวงกับอะไรทั้งนั้น เราจะช่วยดูแลให้ทุกอย่าง คุณจะได้พักอย่างสบาย รอคุณกลับมาแล้วเรามาคุยกันอีกที คุณจะกลับมาหาเรานะ นะ " ชายชรายิ้มให้อย่างยินดี
     " ผมไม่มีทางเลือกเลยใช่ไหมครับ "
     
ชายชรายิ้มอีก ตบหลังเขาเบาๆ พูดคำปลอบใจซ้ำๆ แล้วพาเขาออกนอกประตูไป .. เมื่อกลับเข้ามานั่งอีกหน เพาเวลล์มองหน้าเขาก่อนเสนอว่า
     " เรื่อง คอนดอร์ ควรปิดแฟ้มได้แล้วนะครับ " top


     

    เรียบเรียงโดย พิรฌาน จาก " 3 วันอันตราย " พงษ์ พินิจ แปล สำนักพิมพ์สยามสปอร์ทพับลิชชิ่ง พิมพ์ครั้งแรก ธันวาคม ๒๕๑๘        

 
Pirachan : พิรฌาน