3.

     ผมกับไทเล่อร์ปีนรั้วตาข่ายเข้าไปที่ทิ้งขยะแห่งหนึ่ง รปภ.ส่องไฟฉายดูแต่คงไม่เห็นเรา
      " สมดุลเกลือจำเป็นต้องถูกส่วน ไขที่เหมาะจะทำสบู่ได้มาจากมนุษย์ " 
      " ที่นี่ที่ไหน? " ไทเล่อร์ทำเอาผมอึ้งไปเลย
      " คลินิกลดความอ้วน "
     ไทเล่อร์ย่องไปบนถังขยะโกยถุงไขมันทิ้งลงมา
      " เพ้อร์เฟ็ค ไขมันที่อุดมสมบรูณ์ที่สุดในโลก จากยายอ้วนรวยๆ "

      จากนั้นเปลี่ยนเป็นผมขึ้นไปดึงถุงไขมันจากก้นถัง ส่งต่อให้ไทเล่อร์รอรับข้างล่าง บังเอิญถุงหนึ่งเกี่ยวกับลวดหนาม พลาสติกฉีกขาด ไขมันเยิ้มทะลัก พวกเรารีบเผ่นไม่เสียดายของ เท่าที่ได้มาก็พอแล้ว...

ถ้ามีสบู่พอ เราสามารถระเบิดอะไรได้ทุกอย่าง?     ไทเล่อร์เปิดวาล์วแก๊ส,สุมเปลวไฟร้อนขึ้น เทไขมันใส่ที่กรอง
      " ขณะที่ถูกเคี่ยว ไขมันอิ่มตัวจะลอยขึ้นมาข้างบน ตำราลูกเสือ " 
      " นายเนี่ยนะเป็นลูกเสือ "
      " คนไปเรื่อยๆ " ไทเล่อร์เปิดตู้เย็นดึงกล่องพลาสติกออกมา " พอไขแข็งตัวได้ที่ ลอกเจลาตินออกมาเป็นชั้นๆ ถ้าเติมกรดไนตริกจะได้ไนโตรกลีเซอรีน แล้วถ้าใส่โซเดียมไนเตรทกับโซดาจะได้ดินระเบิด ถ้ามีสบู่พอเราสามารถระเบิดอะไรได้ทุกอย่าง " ข้อมูลไทเล่อร์แน่นปึ๊ก " โบราณรู้ว่าผ้าจะสะอาดกว่าถ้าซักตรงไหนในแม่น้ำ ทำไมรู้มั้ย(เขาสวมถุงมือพลาสติกหนาสีดำ) การบูชายัญด้วยมนุษย์เคยทำที่แม่น้ำนี้ ศพไหม้ไฟ,น้ำซึมเข้าไปในเถ้าทำให้เกิดด่าง(สวมแว่นพลาสติกใส) พอด่างผสมกับไขมันที่ละลายออกจากศพ กลายเป็นสบู่สีขาวลอยผสมลงน้ำ ขอดูมือนายหน่อยสิ "
      ผมยื่นมือให้เขา ไทเล่อร์จุมพิศหลังฝ่ามือ ผมถามเพื่ออะไร
      " จูบฝังรอย " เขาโรยผงเคมีลง ผมร้องจ๊ากด้วยความเจ็บปวดทุรนทุราย " แสบร้อนยิ่งกว่าถูกไฟลวก ทิ้งแผลเป็นไว้ด้วย นายนั่งทางในบำบัดแบบรักษามะเร็งอาจได้ผล จงอยู่กับมัน..! "
      ใจผมลอยไปยังป่าไม้เขียวชอุ่ม
      " อย่าน่า สบู่ก้อนแรกได้จากเถ้าของฮีโร่ เหมือนลิงตัวแรกที่ถูกส่งไปอวกาศ ไร้ซึ่งความเจ็บปวด และเสียสละจะไม่ได้อะไรมา(เขาดึงมือผมไว้ ผมพยายามไม่นึกถึงคำว่า พอง ) หยุดนี่คือความเจ็บ มันอยู่นี่ " ไทเล่อร์ขึงขังเอาจริง(เราจะเข้าไปในถ้ำเพื่อค้นหาพลังสัตว์,สัญชาตญาณดิบของเรา นกเพนกวิน นางเงือก... ) อย่าบำบัดด้วยวิธีของคนที่จะตายทำ " 
      " ฉันเข้าใจแล้ว " เหงื่อผมแตกท่วมตัว น้ำหูน้ำตาไหลพราก โคตรเจ็บ 

ผมไม่นึกถึงความเจ็บปวดโดยเบี่ยงเบนมโนภาพถึงนกเพนกวิน ถ้ำน้ำแข็ง นางเงือก..     " นี่คือการรู้แจ้งก่อนกำหนด(ผมกำลังก้มลงจูบนางเงือก ไทเล่อร์ตบหน้าผม 1 ฉาดใหญ่) อย่าพลาดภาระที่ยิ่งใหญ่ของชีวิตนายไป(ผมร้องโหยหวน) เงียบน่า พ่อเราคือหุ่นจำลองของพระเจ้า ถ้าพ่อเราถอนตัว,เลิกศรัทธา มันจะบอกอะไรเรื่องพระเจ้า "
      " ไม่รู้สิ " ผมพูดตามจริง ไทเล่อร์เบิร์ดหัวผมอีก 1 ที 
      " นายต้องพิจารณาความเป็นไปได้(เขาถอดแว่นทิ้ง)ว่าพระเจ้าไม่ชอบแก พระองค์ไม่อยากได้แก อาจเป็นไปได้ว่าท่านเกลียดแก นี่ไม่ใช่สิ่งเลวร้ายที่เกิดขึ้นไม่ได้ เราเป็นลูกที่พระเจ้าไม่ต้องการ "
      " ฉันจะไปเอาน้ำ "
      " ถ้าเอาน้ำล้างมือจะปวดแสบปวดร้อน มองหน้าฉัน ใช้น้ำส้มเพื่อทำให้แผลเป็นกลาง "
      " ฉุดฉันขึ้นไปที "
      " ก่อนอื่นนายต้องยอมแพ้ จำเอาไว้เลยอย่ากลัว ระลึกว่าสักวันนายจะต้องตาย "
      " ก็นายไม่เคยลิ้มรสนี่ " ไทเล่อร์หงายสันมือโชว์แผลเป็น
      " เราสูญเสียทุกอย่างแล้วถึงจะมีเสรี " ไทเล่อร์เทศนาต่อ
      " โอ.เค. " เขาปล่อยมือผม แผลพุพองมีควันไฟไหม้ ราดน้ำกรดส้มลง ผมกุมมือลงไปนอนวัดพื้น ร่างกายอ่อนระโหยโรยแรง
      " ขอแสดงความยินดี นายใกล้ติดดินอีกก้าวแล้ว "
     

Brad Pitt


      ไทเล่อร์ขายสบู่ที่ทำเองนี้ก้อนละ 20 เหรียญ คนรับซื้อเอาไปโก่งราคาต่อ ลูกค้าบอกต่อว่าเป็นสบู่ที่ดีที่สุด.. วิเศษมากเราขายไขมันจากก้นผู้หญิงรวยๆกลับคืนให้พวกเขา
      ผมไม่ผูกเน็คไทไปทำงานอีกเลย เจ้านายผมเดินวนรอบๆ ถือกระดาษอ่านข้อความให้ฟัง " กฏของไฟท์คลับห้ามคุยเรื่องไฟท์คลับ " 
      ผมสะลึมสะลืออีกแล้ว ทิ้งต้นฉบับไปทั่ว
      " กฏข้อสองของไฟท์คลับ..นี่คุณใช่มั้ย ในฐานะผู้จัดการ,ผมจะประเมินคุณอย่างไรดี ถ้าเจอไอ้นี่ "
      " รู้แล้วเหยียบไว้ซะ ผมจะระวังว่า เราพูดเรื่องนี้กับใคร เพราะบุคคลที่เขียนเป็นตัวอันตราย และไอ้บ้ารายนี้อาจเกิดน็อตหลุดขึ้นมา เดินออกจากออฟฟิศนี้ไปออฟฟิศโน้น ถือปืนกลมืออาร์มมาไลท์ พลังแก๊ส ซึ่งเป็นอาวุธกึ่งอัตโนมัติ กระหน่ำยิงเพื่อนร่วมงานแบบไม่เลือกหน้า คนที่คุณรู้จักมักคุ้นมานานปี คนที่ใกล้ชิดกับคุณมากๆ "
      คำพูดไทเล่อร์พรั่งพรูจากปากผม(กระชากกระดาษจากเจ้านาย) ทั้งๆที่ผมเคยเป็นคนติ๋มๆ
      " คุณมิสมควรจะนำขยะนี้มาให้ผม " ผมรับโทรศัพท์บนโต๊ะ " คอมพลายแอนด์ไลอาบิลิตี้ "
      " นมฉันใกล้เน่าแล้ว " มาร์ล่าครวญจากปลายสาย
      " คุณไปก่อน ผมต้องรับสาย "
 ไล่เจ้านายไปห่างๆเพราะผมกำลังพูดเรื่องส่วนตัว " เอาอะไรมาพูด "
     " ช่วยมาเช็คก้อนเนื้อร้ายให้หน่อย "
     " ไปหาหมอไป๊ "
     " ฉันไม่มีปัญญาไปหาหมอนี่ "
     " ฉันรู้เรื่องหมอกับเขาที่ไหน " 
     " น่า.. " เธอไม่โทรหาไทเล่อร์ ผมเป็นคนกลาง

มาร์ล่าสงสัยว่าตัวเองจะเป็นมะเร็งเต้านม?     มาร์ล่ารับจ้างส่งอาหารตามสั่ง เธอปลดกระดุมเสื้อ,ถอดบรา ผมเอามือคลำนมเธอ ไม่เจอก้อนเนื้อผิดปกติ เธอคงวิตกกังวลเกินไป ขอบคุณที่ผมสละเวลามาหา ผมลงมาจากห้อง 513 โรงแรมจิ้งจก เอ๊ย จิ้งหรีด
     " คอร์เนเลียส ผมเองบ๊อบ นึกว่าตายไปแล้วซะอีก " บ๊อบโผเข้ากอด
     " เปล่ายังอยู่ คุณยังคงร่วมกลุ่มพวกนั้นอยู่รึไง " 
     " ไม่ ผมมีอะไรดีกว่านั้น กฏข้อแรกผมไม่สมควรจะคุยเรื่องนี้ และกฏข้อสอง ผมไม่สมควรจะคุยเรื่องนี้ " 
     " บ๊อบผมเป็นสมาชิก.. มองหน้า(ดูรอยฟกช้ำดำเขียว)ผมสิ " 
     " มันส์เค้าล่ะ อึ๋ย " บ๊อบหัวเราะร่วน

     บ๊อบไม่เคยเจอผมที่ไฟท์คลับ เพราะผมจะว่างวันเสาร์ ส่วนเขาไปอังคารกับพฤหัส เขายินดีด้วยกับผมในฐานะสมาชิกร่วมกลุ่ม โม้ต่อ
     " คุณรู้เรื่องคนที่คิดค้นเรื่องนี้มั้ย(อันที่จริงผม..) ผมได้ยินเต็มสองบ้องหู เขาเกิดมาในโรงพยาบาลโรคจิต และเขานอนคืนละชั่วโมงเท่านั้น(เฮ้ยนั่นกูนี่หว่า) เขาเก่งมากเลย คุณรู้เรื่อง ไทเล่อร์ เดอร์เด้น มั้ย? "
     ผมเดี่ยวกับบ๊อบ เขาล็อกคอจนผมยอมแพ้
     " ผมไม่ได้เล่นแบบเจ็บๆใช่มั้ย " บ๊อบหิ้วปีกผมออกมาจากฟลอร์
     " ใครบอกล่ะ เจ็บนะโว้ย "
     ขอบคุณ ขอบคุณมากเลย ไฟท์คลับ,ของขวัญจากผมกับไทเล่อร์ ของขวัญแด่โลก... 

ไทเล่อร์เผชิญหน้ากับลู,เจ้าของสถานที่ตัวจริง !!     " ผมมองไปรอบๆ เห็นสมาชิกหน้าใหม่มากมาย(หลายคนหัวเราะ) เงียบๆก่อน ซึ่งแปลว่าพวกคุณละเมิดกฏ 2 ข้อแรก
     ผมเห็นคนที่แข็งแกร่ง และฉลาดเฉลียว ผมเห็นขีดความสามารถ ให้ตายสิ คนรุ่นเราทั้งหลายเป็นเด็กปั๊ม เป็นบริกร เป็นทาสพวกสวมเสื้อนอก คำโฆษณาทำให้เห่อของฟุ่มเฟือย ทำงานที่เราเกลียดเพื่อมีเงินซื้อของไม่จำเป็น
      เราเป็นเด็กยุคกลางของประวัติศาสตร์ ไร้อุดมการณ์ใดๆ เราไม่มีศึกใหญ่ ไม่มีความกดดัน ศึกใหญ่ของเราคือศึกจิตวิญญาณ ความกดดันของเราคือวิถีการดำรงชีพ เราถูกเลี้ยงมาโดยโทรทัศน์ ให้เชื่อว่า สักวันเราจะเป็นมหาเศรษฐี เป็นดารา เป็นร็อคสตาร์ ไม่มีทาง..!

     เราเรียนรู้ความจริงนั้นอย่างช้าๆมันทำให้เราโกรธ โกรธมาก(Oh! Yeah) กฏข้อแรกของไฟท์คลับคือห้ามคุย.. "      ไทเล่อร์สะอึกเมื่อได้ยินเสียงย่ำเท้าโครมครามของบุคคลไม่พึงประสงค์ ชายร่างอ้วนมาดเสี่ย พร้อมสมุนถืออาวุธปืนพกย่างสามขุมลงมา
     " คุณคือใคร " ไทเล่อร์ถาม
     " ฉันคือใคร มีป้ายติดหน้าร้านว่า ลู ทเวิร์น ข้านี่ล่ะ ลู แล้วเอ็งล่ะเป็นใคร "
     " ไทเล่อร์ เดอร์เด้น "
      " ใครอนุญาตให้เอ็งใช้สถานที่ข้าได้ " 
      " เรามีข้อตกลงกับเออร์วิน "

      " เออร์วินมันไหปลาร้าหักนอนซมอยู่กับบ้าน นี่ไม่ใช่ร้านมัน ร้านข้าเอง มันได้ค่าเช่าครั้งละเท่าไหร่ " 
      " ไม่เคยจ่ายสักแดง ฟรีทุกอย่าง "
      " จริงรึ ยังงี้ก็มีด้วย นี่ไอ้หน้าโง่ให้ทุกคนออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้ "
     " มาร่วมคลับกับเราเหอะ " ไทเล่อร์ใจเย็น 
      " ไม่ได้ยินที่กูพูดเหรอไง " ไอ้อ้วนโกรธจัดปล่อยหมัดฮุกเข้าช่วงท้องไทเล่อร์ " ได้ยินหรือเปล่า !!! "
      " ไม่ถนัด "
      สันหมัดดุ้นๆ ชกใบหน้าไทเล่อร์อีกครั้ง
      " เอาล่ะ ชัดแล้วๆ " ไทเล่อร์ยกมือยอมจำนน เพื่อนๆหลายคนกรูกันเข้าไปหมายยำตีนลู สมุนยกปืนขู่รอบๆ ไทเล่อร์ห้ามไว้ก่อน " ไม่เอาน่าลู เราชอบที่นี่จริงนะ "
      ลูเตะเสยชายโครงไทเล่อร์ เขาหัวเราะทั้งที่เลือดกลบปากและใบหน้า
      " หุบปากไอ้เวร..! " ลูยืนคร่อมชกปากไทเล่อร์อีกที " แม่งเห็นเป็นเรื่องตลกนักหรือไง มึงบ้าหรือเปล่าวะ " 
      ลูเผลอหันหลัง ไทเล่อร์กระโดดคร่อมกระชากคอเสื้อ,สะบัดหน้าให้เลือดตัวเองละเลงใบหน้าเขาบ้าง " เราขอใช้ที่นี่นะลู " ไทเล่อร์ตื้อไม่เลิก
      " เออ ให้ใช้ใต้ถุนที่นี่ได้ ยอมแม่งเลย " ลูทนลูกบ้าไม่ไหว พอไทเล่อร์ปล่อยคอเสื้อ เขาจึงรีบเผ่นหนีพร้อมสมุน     
      " ขอบใจลู เอ็งด้วยไอ้บึ๊ก "
      ผมโล่งอกยิ้มออก เดินไปช่วยสมาชิกอีกคนหิ้วปีกไทเล่อร์นั่งบนลังไม้
      " ขอมอบการบ้านประจำสัปดาห์ให้ทุกคน จงไปชวนคนแปลกหน้าทะเลาะวิวาทกัน โดยเราต้องยอมแพ้ แล้วเจอกันอาทิตย์หน้า "
      พวกเราแกล้งฉีดน้ำใส่คนที่เดินผ่านหน้า ปั่นจักรยานเล่นในส่วนกราวนด์ฟลอร์ออฟฟิศบริษัท หรือไล่กระทืบเงาคนอื่นเล่น เรื่องนี้มันไม่ง่ายอย่างที่คิด คนส่วนใหญ่จะทำทุกอย่างเพื่อหลีกเลี่ยงการวิวาท...

ผมอยากได้โบนัสมากกว่า 3 เดือน คิดว่าผมจะทำอย่างไร?     " ขอคุยด้วยหน่อย " ผมเข้าไปห้องส่วนตัวผู้จัดการ
      " ได้เลย เริ่มจากตรงไหน จากการขาดงานเป็นประจำดีมั้ย หรือการแต่งกายที่ไม่เรียบร้อย ทำให้คุณถูกเพ่งเล็ง "
      " สมมุติคุณเป็นเจ้าหน้าที่กรมการขนส่ง มีคนรายงานคุณว่าบริษัทนี้ติดตั้งประกับเบาะหน้าซึ่งไม่มีทางผ่านการทดสอบ ระบบห้ามล้อล้มเหลวหลัง 1 พันไมล์ กับหัวฉีดที่ระเบิดไฟลุกครอกคนตาย แล้วจะเป็นยังไง " ผมแบล็คเมล์บริษัท
      " นี่มาขู่ผมเรอะ "
      " เปล่า "
      " ไสหัวไป ผมไล่คุณออก " เจ้านายโกรธหน้าเขียว
      " ผมมีทางออก คุณจ่ายเงินเดือนผมในฐานะที่ปรึกษาภายนอก หน้าที่ผมคือไม่มีวันบอกใครให้รู้ในสิ่งที่ผมรู้ โดยทำงานที่บ้านได้ ไม่ต้องมาที่ออฟฟิศ "
      " แกเป็นใครมาจากไหน จะบ้าไปแล้วหรือไง " ลุกขึ้นโทรเรียก รปภ.
      ผมชกหน้าตัวเองแล้วพูดบทละคร " คุณจะทำอะไรผมน่ะ " อีกหมัดผมตัวลอยกระแทกโต๊ะรับแขก กระจกแตกกระจาย " เจ็บนะ ทำไมถึงทำอย่างนี้ โอยพระเจ้า อย่า พอแล้ว " กระชากคอเสื้อตัวเองวนไปรอบห้อง " อย่า กรุณาเถอะ " แบบนี้ทำให้ผมคิดถึงไฟท์แรกกับไทเล่อร์ ตัวผมลอยกระแทกชั้นวางข้างผนัง ชกหน้าจนเลือดกำเดาไหล ลงไปคลานบนโซฟา อะไรที่เขาคิดว่าถูกต้องตามครรลองคลองธรรมกำลังจะเกิดความฉ้อฉล " จ่ายเงินเดือนผมตามที่ขอ แล้วคุณจะไม่ได้เห็นหน้าผมอีก "
      และแล้ววาระอันประเสริฐสุดก็มาถึง รปภ.เปิดประตูผ่างเห็นผมนั่งคุกเข่าหน้าเจ้านาย
      " อย่าซ้อมผมอีกเลย อย่าซ้อมผมอีก "
      โทรศัพท์ คอม แฟ็กซ์ เงินเดือน 52 สัปดาห์ กับตั๋วเครื่องบิน 48 เที่ยวที่บริษัทเป็นสปอนเซ่อร์ ทำให้ผมกับไทเล่อร์เปิดไฟท์คลับได้ทุกคืน..!

    next chapter >>



chapter [ 1 ] [ 2 ] [ 3 ] [ 4 ]
[ 5 ] [ 6 ]