4.

ตี๋อ้วนเจ้าของมินิมาร์ทคงอกสั่นขวัญกระเจิงกับบททดสอบครั้งนี้     บัดนี้ไม่มีใครเป็นศูนย์กลางไฟท์คลับ นอกจาก 2 คนที่สู้กันอยู่ ตัวหัวหน้าเดินฝ่าออกไปในความมืด ไทเล่อร์กำลังเป็นคดีกับโรงแรมเพรสแมนเรื่องเยี่ยวใส่ซุป เขาคิดการบ้านใหม่ขึ้นมาอีก แจกจ่ายสมาชิกในซองปิดผนึก พวกนั้นดัดแปลงข้อความในป้ายโฆษณาขนาดยักษ์-->น้ำมันเครื่องเก่าเป็นปุ๋ยให้สนามหญ้าได้ ทุบกันชนรถหรูในเต็นท์ ให้อาหารนกพิราบเกินพอ จนนกพวกนี้ขี้แตกใส่หลังคารถ และบาทวิถีขาวโพลน วางระเบิดดิสเพลย์ร้านจำหน่ายเครื่องคอมพิวเตอร์ และร้านวิดีโอ.. 
      " รู้มั้ยมีไฟท์คลับที่เตลาแวร์ซิตี้ด้วย เพนโกรฟก็มี บ๊อบเจออีกแห่งที่นิวคาสเซิ่ล " ผมสาธยาย 
     " นายไปเริ่มต้นให้เหรอ " ไทเล่อร์งง
      " เปล่าฉันนึกว่านาย "
     ไทเล่อร์เอาปืนพกจากเป้สะพายหลังผมรี่เข้าไปในร้านมินิมาร์ท จี้เจ้าของร้านออกมาข้างนอก บอกเหยื่อเอามือไพล่หลัง ส่งกระเป๋าสตางค์มา
      " เรย์มอนด์ เอซเซล 1320 แบนนิ่งอพาร์ทเม้นต์ เอ. ห้องใต้ถุนเล็กๆ เรย์มอนด์เตรียมตัวตายได้ พ่อกับแม่แกเขาจะโทรไปบอกหมอว่าช่วยหยิบประวัติการทำฟันให้ที เพราะหน้าแกเละไม่มีอะไรเหลือ " ไทเล่อร์เอาปืนจ่อหัวจนเหยื่อตัวสั่นงันงกด้วยความกลัว " ไม่เอาน่า อ้อ บัตรนักศึกษาหมดอายุ เรียนอะไรอยู่ "
      " ทั่วไป "

      " เทอมกลางยากมั้ย " เคาะหัวด้วยกระบอกปืน 1 ที " ฉันถามว่าเรียนอะไร "
      " ส่วนใหญ่ชีววิทยา "
      " ทำไม แกอยากเป็นอะไรเรย์มอนด์ " สับนกปืน เตรียมเหนี่ยวไก " ตอบคำถาม แกอยากเป็นอะไร? "
      " ตอบเขาสิ โธ่เอ๊ย..! " ผมช่วยลุ้น
      " สัตวแพทย์ "
      " แกคงอยากเรียนต่อมากไปแล้ว อยากตายมากสินะ ในท่าคุกเข่าหลังร้านขายของเบ็ดเตล็ดใช่มั้ย..! "
     " ไม่ ขอร้อง "
      " ฉันยึดใบขับขี่แกไว้ ฉันจะมาเช็คแก ฉันรู้ที่อยู่ ถ้าแกไม่เร่งเป็นสัตวแพทย์ให้ได้ภายใน 6 สัปดาห์ แกจะต้องตาย รีบวิ่งกลับบ้าน..ใส่ตีนหมาเลย " ไทเล่อร์เก็บปืน
      " จะเป็นลม " ผมโล่งอก

      " คิดถึงหัวอกเขามั่งสิ "
      " ปัดโธ่เอ๊ย ไม่ตลกเลยนะ ทำยังงี้เพื่อจุดประสงค์อะไร " ผมโวย
      " พรุ่งนี้จะเป็นวันงดงามที่สุดในชีวิตของเขา มื้อเช้าเขาจะอร่อยกว่าทุกมื้อที่เขาเคยกิน " ไทเล่อร์เฉลย
      เราต้องยกให้เขาเลย เขามักมีแผน และเริ่มเข้าท่าขึ้นทุกทีในแบบไทเล่อร์ ไม่กลัว ไม่ไขว้เขว สามารถที่จะไม่ยี่หระต่อเรื่องไม่สำคัญ เขาโยนปืนกลับคืนให้ผม ในโม่ไม่มีลูกกระสุนสักนัด 
     
..เราไม่ใช่งานเรา เราไม่ใช่จำนวนเงินที่มีอยู่ในแบงก์ เราไม่ใช่รถที่ขับ เราไม่ใช่ของที่อยู่ในกระเป๋า เราไม่ใช่พวกสีกากี เราเป็นผู้ร้องรำทำเพลง,เต้นแร้งเต้นกา..

คุณสมัครเป็นสมาชิกไฟท์คลับแล้วหรือยัง?     มีเด็กหนุ่มมาสมัครเป็นสมาชิกไฟท์คลับ ยืนตัวตรงริมระเบียงนอกประตู
      " เด็กเกินไป " ไทเล่อร์เย้ยหยันหมอนั่น " เสียใจ "
      " อะไรกัน " ผมไม่เข้าใจ
      " ถ้าผู้สมัครยังเด็ก บอกเขาไปว่า เด็กไป แก่ไป ถ้าเขาคอยได้ 3 วัน โดยไม่มีอาหารหรือที่คุ้มหัวให้เขามารับการฝึกได้ " ไทเล่อร์แจง
      " ฝึกไปทำไม? " ผมสงสัย แต่ไม่มีคำตอบจากไทเล่อร์
      เจ้าหนุ่มยังตื๊อไม่เลิก ผมกับไทเล่อร์ผลัดกันพูดแดกดัน ..นึกว่านี่เป็นเกมเหรอ นายยังเด็กเกินไปที่จะฝึก อย่ามัวเสียเวลากับเรา ไปให้พ้นๆ.. ข่าวร้ายเพื่อน ไม่มีทางหรอก ขอโทษถ้ามีการเข้าใจผิดกัน ไม่ถึงกับโลกแตกหรอก ไปซะ ไป.. ถ้าขืนเพ่นพ่านอยู่จะตามตำรวจมา..
      ท้ายที่สุดเราจะเป็นอย่างที่ไทเล่อร์ต้องการ เขารับเจ้าหนุ่มนั่นเป็นสมาชิก บ๊อบมายืนต่อ
      " แก่เกินไปไอ้อ้วน นมตั้งเต้าเชียว ลงไปจากระเบียงซะ " ไทเล่อร์ทำทีไม่สนใจ
      บ๊อบจะเก็บของกลับ เดือดร้อนผมต้องรีบบอกไต๋ สมาชิกใหม่โกนหัวโล้น ไทเล่อร์กล่าวว่า " เหมือนลิงพร้อมจะถูกส่งไปอวกาศ ลิงอวกาศพร้อมอุทิศตนในสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่า "
      สมาชิกใหม่เราทดสอบบ๊อบต่อเหมือนกับที่เขาเคยโดน อีกคนมาเข้าคิวยังหนุ่มไว้ทรงผมสุดเฮ้วราวกับร็อคสตาร์ " ส่วนเอ็งก็ผมสีทองเกินไป ไปให้พ้นทั้งคู่เลย..! "
      แล้วมันก็ดำเนินต่อไป...
      " ..ฟังทางนี้สถุล แกไม่ใช่คนพิเศษ ไม่ใช่เกล็ดหิมะที่งามงดหมดจรดนัก แกเป็นอินทรีย์สารที่เน่าเปื่อยได้.. " เสียงไทเล่อร์ดังจากลำโพงสนาม ขณะสมาชิกใหม่หลายคนกำลังปรับพื้นที่ลานใต้ถุนบ้าน ไทเล่อร์สร้างกองทัพขึ้นมาทำไม? โดยจุดประสงค์ใด? เพื่ออะไรที่ดีกว่า? เราต่างเชื่อมั่นไทเล่อร์

     

Fight Club : ดิบดวลดิบ

      ผมกลับมาถึงบ้านเห็นด้านนอกเงียบผิดปกติ พวกเราชุมนุมในห้องนั่งจ้องจอโทรทัศน์ ผมถามไทเล่อร์ " มีอะไรเหรอ "
      " เอาล่ะ " ไทเล่อร์ตบบ่าผม " งานฉลอง..! " ส่งกระป๋องเบียร์ให้ผมแจกจ่ายพรรคพวก
      ข่าวด่วน--> เจ้าหน้าที่อยู่ในที่เกิดเหตุแล้ว ผบ.ตำรวจเจค็อปเพิ่งมาถึง แถลงได้มั้ยว่าเกิดอะไรขึ้น ..เราเชื่อว่านี่เป็นหนึ่งในการกระทำอันป่าเถื่อนของคลับมวยใต้ดิน เราจะสืบสวนอย่างเร่งรีบที่สุด.. นั่นคือความเห็นผบ.ตำรวจเจค็อป สถานที่ที่เกิดไฟไหม้อย่างรุนแรงซึ่งโหมมาชั่วโมงนึงแล้ว สดจากอาคารพาร์คเกอร์เมอริช ภาพอาคารสูง Parker Morris BLDG. รูปอมยิ้มพ่นสีขาว ดวงตาการ์ตูนลุกเป็นไฟเผาผลาญลามไปชั้นอื่น <-- สมาชิกใหม่ของเรามองดูผลงานด้วยความชื่นชม ขบขัน 
      " คุณพระช่วย พวกแกไปทำอะไรมา " ผมตะลึง พวกนั้นเงียบไปชั่วครู่ ก่อนบ๊อบจะตอบว่า " กฏข้อแรกโปรเจกต์เมย์เฮมคือห้ามถาม "

นายต้องยกเลิกการสืบสวนโดยด่วน แถลงต่อชุมชนว่าไม่มีกลุ่มใต้ดิน..     " ..ชัยชนะในการรบกับอาชญากร คงกระทำไม่ได้ในข้ามคืน ต้องทำงานกันอย่างไม่เห็นแก่เหน็ดแก่เหนื่อย และเหนืออื่นใดคือการร่วมมือกัน ถนนปลอดภัยขึ้นแล้ว ในเมืองเก่ามีความหวังอยู่ แต่นี่เป็นเพียงจุดเริ่ม ( ระหว่างพิธีกรบรรยาย นายกเทศมนตรี,ประธานขอตัวไปเข้าห้องน้ำ เขาลุกจากโต๊ะยาวตั้งหน้าเวทีแถลงนโยบาย ในงานเลี้ยงกาล่าดินเน่อร์ระดมทุน ) นี่คือก้าวแรกของการเดินทางอันยาวนาน เราถึงได้สร้างโปรเจกต์โฮปขึ้นมา ร่วมกับการป้องกันและเสริมกำลัง ( end crime in ourtime : ชื่องาน ) โปรเจกต์โฮฟจะเป็นการประสานระหว่างตำรวจกับผู้นำชุมชน มันจะเป็นอาวุธที่ทรงพลังในการรบกับอาชญากร.. " พิธีกรกล่าวจบ แขกผู้มีเกียรติปรบมือเกรียว บ๊อบสะกดรอยประธานเข้าห้องน้ำ ตามติดด้วยบริกรพวกเราที่ปลอมตัวมา
      ไทเล่อร์ชกเขาลงไปนอนวัดพื้น พวกเราล็อคแขนขา ใช้เทปพันปาก,ถอดกางเกง ผมล็อคประตูไว้ไม่ให้คนอื่นเข้ามา
      " รัดพวงสวรรค์มันไว้ ไข่แม่งเย็นชืดเลย " คนของเราพูดติดตลก
      " นายต้องยกเลิกการสืบสวนโดยด่วน แถลงต่อชุมชนว่าไม่มีกลุ่มใต้ดิน ไม่งั้นพวกนี้จะเจี๋ยนพวงนายทิ้ง ( ไทเล่อร์ชูมีดสั้นขาววับ ) ส่งไข่ลอนลูกหนึ่งไปให้นิวยอร์คไทม์ อีกลูกไปแอลเอไทม์ส คนที่แกตามล่าคือคนที่แกต้องพึ่ง เราทำอาหารให้ ทิ้งขยะให้ ต่อโทรศัพท์ให้ ขับรถพยาบาลให้ เฝ้ายามให้ตอนนายหลับ อย่ายุ่งกับเรา " ไทเล่อร์สรุป พวกเรา,คนที่ใช้หมวกไหมพรมคลุมหน้าตัดสายยางรัดไข่ออก " แค่เช็คไข่ "
      ผมรู้สึกอิจฉาเด็กใหม่(ร็อคสตาร์) ไทเล่อร์
โปรดมากที่หมอวางแผนปฏิบัติการครั้งนี้สำเร็จ ทุกคนแยกย้ายกันออกจากใต้ถุนคาร์พาร์ค วิ่งขึ้นแรมพ์ สลายตัว

ผมรู้สึกอยากทำลายอะไรที่งดงาม     ผมมีโอกาสประลองฝีมือกับเจ้าเด็กใหม่,ร็อคสตาร์หน้าละอ่อนผมทอง ผมโดนหมัดแย็บ 2-3 หมัดเข้าที่หน้า ไม่ทันตั้งตัว แล้วถึงทีผมขึ้นคร่อมอัดมันแบบนันสต็อปจนสลบเหมือดคาพื้น ..ผมรู้สึกอยากยิงแพนด้าทุกตัวที่ไม่ยอมผสมพันธุ์เพื่อความอยู่รอด เสียงเชียร์จากความสะใจ สนุกสนานกลายเป็นเงียบงัน เครียดไปหมดทุกคน ..อยากเปิดวาล์วรถน้ำมันให้ไหลลอยชายหาดฝรั่งเศส ผมอยากสูดรมเขม่าควัน.. 
     " จะไปไหน ไอ้เด็กโรคจิต " ไทเล่อร์มึนตึงกับผม( ..ผมรู้สึกอยากทำลายอะไรที่งดงาม..) " เอาไปส่งโรงพยาบาล " เขาสั่งสมุนหิ้วเจ้านั่นขึ้นมา หน้าเละ,เบ้าตาแตก

     ข้างนอกคลับฝนตกโปรยปราย รถคาดิแล็คสีดำวิ่งมาจอดเทียบ ป้ายทะเบียนเขียนว่า รีไซเคิ่ลสัตว์ของคุณ
     " ใช้ให้เปรมปรีย์เลยคุณเดอร์เด้น " โชเฟ่อร์ลงมายื่นกุญแจให้
     " เชิญคุณก่อน คุณเดอร์เด้น " ผมพูดประชด
     " เชิญคุณก่อน " เขาให้เกียรติผม ไทเล่อร์เหยียบคันเร่งรถทะยานสู่ไฮเวย์ " คิดอะไรอยู่หรือที่รัก "
     " เปล่า..ทำไมไม่บอกฉันเรื่องโปรเจกต์เมย์เฮม "
     " กฏข้อแรกโปรเจกต์เมย์เฮมคือห้ามถาม " สมุนไทเล่อร์ประสานเสียงจากเบาะหลัง
     " เอาอะไรมาพูด ทำไมไม่รวมฉันด้วย "
     " ไฟท์คลับย้ายจากใต้ถุนตึกแล้ว ตอนนี้เป็นโปรเจกต์เมย์เฮม " ไทเล่อร์เน้น
     " เราก่อตั้งไฟท์คลับมาด้วยกัน มันเป็นของฉันเท่ากับของนาย เราร่วมมือกันทำไม่ใช่เหรอ " ผมยัวะ
     " นายไม่เข้าใจ ไฟท์คลับไม่ใช่ของของเรา เราไม่ได้พิเศษกว่าใคร " 
     " นายน่าจะบอกฉันก่อน..ไทเล่อร์( ผมตะโกนให้เขาหักหลบรถที่สวนล้ำเส้นมา )ให้ตายสิ..! "
     " จะให้ฉันทำไง แถลงจุดประสงค์ ส่งอีเมล์ให้แกรึ ชอบสอดรู้สอดเห็นอยู่เรื่อยเลย "

ผมไม่ชอบไทเล่อร์ขับรถหวาดเสียวท้ามฤตยูอย่างนี้เลย     " เออสิ ฉันอยากรู้อะไรก่อนนี่ ( กฏข้อแรกของโปรเจกต์ - พวกนั้นประสานเสียงขึ้นราวกับหุ่นยนต์ )เฉยเหอะ ฉันอยากรู้ว่าแกคิดอะไร "
     " แกควรลืมสิ่งที่แกรู้ต่างหาก ลืมสิ่งที่แกคิดว่าแกรู้เรื่องชีวิต เรื่องมิตรภาพ โดยเฉพาะระหว่างแกกับฉัน "
     " หมายความว่าไง แกจะทำอะไร " รถแล่นออกนอกเลนตัวเอง
     " พวกแกปรารถนาสิ่งใดก่อนที่จะตาย " ไทเล่อร์หันกลับไปถามสมุน ..วาดรูปตัวเอง..สร้างบ้านอยู่ " แกล่ะ " หันมาถามผมบ้าง
      " ไม่รู้ กลับเข้าไปในเลนก่อน " ผมแย่งจับพวงมาลัย

     " จำเป็นต้องรู้ ถ้าแกต้องตายเดี๋ยวนี้ แกรู้สึกยังไงกับชีวิต " ไทเล่อร์เอาจริง
     " ฉันไม่เคยรู้สึกดีๆเลย อยากได้ยินฉันพูดงี้ใช่มั้ย " ไฟรถคันข้างหน้าประจันเราแล้ว
     " ยังไม่ดีพอ ช่างแก ช่างไฟท์คลับ ช่างมาร์ล่า ฉันเบื่อแกเต็มทีแล้ว " 
     " เลิกเล่นเสียทีน่าไทเล่อร์ ปัดโธ่เอ๊ย " ไทเล่อร์หักรถหลบเฉียดฉิว " ให้ตายสิ ควย..! " ผมสบถ
      " ได้เลยเพื่อน ได้เลย " ไทเล่อร์ปล่อยมือจากพวงมาลัย
      " เลิกบ้าซะทีโว้ย !! " ผมสิ้นสุดความอดทน
      " ดูตัวเอง ดูตัวเองบ้างสิ น่าสังเวชว่ะ ทำไมแกถึงคิดว่าฉันระเบิดคอนโดแก การติดดินไม่ใช่ไปเที่ยวสุดสัปดาห์ หรือสัมนา เลิกควบคุมทุกอย่างแล้ว ปล่อยวาง ปล่อยวาง let's go "
      " ก็ได้วะ " ผมปลง
      " ดี "
     รถแล่นไปตามยถากรรม ไทเล่อร์คาดเข็มขัดนิรภัย,เหยียบคันเร่งจนมิด รถถลาชนแผงกั้นจากนั้นชนท้ายรถอีกคัน เสียหลักกลิ้งลงไหล่ทาง พลิกคว่ำหลายตลบ ผมไม่เคยประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์มาก่อน นี่คงเป็นอย่างที่คนเหล่านั้นรู้สึก ก่อนผมลงสถิติไว้ในรายงาน 
      " บ้าจัง " ไทเล่อร์คลานออกจากรถก่อน เปิดประตูกลับมาอุ้มผมออก " ฮ่า ฮ่า จวนเจียนได้กลับบ้านเก่าแล้วมั้ยล่ะ "

เลิกควบคุมทุกอย่าง แล้วปล่อยวาง ปล่อยวาง  let's go..!     ..ในโลกที่ฉันเห็น เราเดินต้อนกวางผ่านป่าเขา แถวๆสิ่งปรักหักพังร็อกกี้เฟลเล่อร์เซ็นเตอร์ สวมเสื้อหนังตัวเก่งที่จะอยู่กับเราชั่วชีวิต ปีนป่ายเถาวัลย์ที่พันรอบตึกเซียร์ เมื่อมองลงมาจะเห็นร่างจิ๋วๆราวฝักข้าวโพด และวางเนื้อกวางตากแดดในเลนว่างเปล่าของซูเปอร์ไฮเวย์ที่รกร้าง.. 
      " เป็นไงบ้างแชมป์ " ไทเล่อร์ห่วงใย เมื่อเห็นผมลืมตาเขาเปิดประตูเดินจากไป ทิ้งผมไว้ในห้องมืดมิด..และแล้วไทเล่อร์ก็จากไป

      " เรางีบไปหรือ " ผมลุกขึ้นเปิดประตูสำรวจไปรอบๆ เห็นบัตรประชาชนของสมาชิกไฟท์คลับหลายคนติดเต็มบาน ข้างล่างเขียนว่า บูชายัญมนุษย์ " เราหลับไปหรือ เราไม่ใช่เกล็ดหิมะที่สวยสดงดงาม บ้านเหมือนสิ่งที่มีชีวิต ชื้นแฉะด้วยหยาดเหงื่อ และลมหายใจของนักสู้ เมื่อผู้คนมากมายเคลื่อนไหว บ้านก็เคลื่อนด้วย พิภพไทเล่อร์ ผมต้องเกาะลูกกรงไว้ ถูกกักขังในวงจรลิงอวกาศ "
      ห้ามสูบบุหรี่ในนี้มีอีเธอร์เยอะแยะ " เสียงใครคนหนึ่งพูดเตือน 
      บ้านกลายเป็นโรงงานผลิตสบู่ ทำกับข้าว,ทำงาน กับหลับนอนเป็นทีม ผนังด้านหนึ่งมีแผนที่ยุทธวิธี ลูกศรชี้เป็นเป้าโจมตีอะไรสักอย่าง ซองจดหมายเรียงเป็นตับ ผมกำลังจะเปิดดู
      " ทุกอย่างเรียบร้อยครับผม " เจ้าหนุ่มร็อคสตาร์ที่ผมต่อยจนตายบอด(เหลือข้างเดียว)ใช้มือขวางแฟ้ม แผนที่ถนน Drury Avenu
      " ไทเล่อร์ล่ะ " ผมถาม
      " กฏข้อแรกของโปรเจกต์เมย์เฮมคือ.. "
      " โอ.เค. โอ.เค. " ผมทำทีเป็นเข้าใจ

      เหลือลำพังผม พ่อทิ้งผม ไทเล่อร์ทิ้งผม ผมเป็นหัวใจสลายของแจ๊ค ( ดร.แจ๊ค เลมม่อน,ผู้เขียนหนังสืออวัยวะแต่ละส่วนคุยกับคน โดยเฉพาะสมอง : เมดูล่าออฟลองกาตา ผมชอบอ่านงานเขียนชิ้นนี้มาก ) มีอะไรต่อในโปรเจกต์เมย์เฮม ไทเล่อร์เท่านั้นที่รู้ กฏข้อที่ 2. ห้ามมิให้ตั้งคำถาม
      " ไปให้พ้นฉันเลย " ผมอารมณ์เสียอาละวาดใส่สมุนที่กำลังปรับพื้นที่,ปูหญ้าหน้าบ้าน
     " พวกนั้นคือใครกัน " มาร์ล่าถาม
      " พนักงานบริษัทเพเพอร์สตรีทโซฟ " ผมตอบเธอแบบยียวน
      " เข้าไปได้มั้ย " 
      " เขาไม่อยู่ "
      " อะไรนะ "
      " ไทเล่อร์ไม่อยู่ ไทเล่อร์จากไปแล้ว ไปลับเลย "
      แค่นั้นมาร์ล่าก็ถอยหลังทำหน้างง จ้องผมเขม็ง เดินหนีไปเลย

ภารกิจของเราคือทำลายหอศิลป์ พังร้านแกแฟแฟรนไชส์..     เสียงตะโกนโหวกเหวกในบ้านทำให้สมาชิกข้างนอกกรูกันเข้าไป
      " มีพวกเราถูกยิง 2 คน เคลียร์ห้องให้หน่อย "
      " เกิดอะไรขึ้น " ผมตะโกนลั่น
      " ภารกิจของเรา ยิงนกสองตัวด้วยกระสุนนัดเดียว ทำลายงานศิลป์ขององค์การในปฏิบัติการแล็ทเต้ธันเดอร์ และพังร้านกาแฟแฟรนไชส์ เราวางแผนไว้แนบเนียน เป็นไปอย่างราบลื่น จน.. ตำรวจมันยิงบ๊อบ ที่หัว "
      " ไอ้เลว "

     ผมเปิดผ้าคลุม เห็นศีรษะบ๊อบแหลกเหลว มันสมองกับเลือดไหลทะลัก " คุณพระช่วย พระเจ้า "
     " ไอ้พวกเดรัจฉาน " สมาชิกคนหนึ่งระบายอารมณ์แค้น
     " ไอ้โง่ดันหลบๆซ่อนๆไประเบิดตึก ไม่นึกบ้างหรือว่าจะเกิดเรื่องอย่างนี้ " ผมยกฝ่ามือปิดหน้าร้องไห้
     " เราต้องรีบทำลายหลักฐานก่อน ทำลายศพบ๊อบที่นี่ "
     " เอาไปฝัง ขนไปที่สวนแล้วฝังไว้ "
     " เร็วเข้าพรรคพวก "
     " ถอยไปให้พ้น นี่ไม่ใช่ชิ้นส่วนหลักฐาน นี่เป็นตัวบุคคล เขาเป็นเพื่อนฉัน ห้ามเอาไปฝังไว้ในสวน " ผมยังอาวรณ์

     " เขาถูกฆ่าในขณะปฏิบัติหน้าที่ครับผม " เจ้าร็อคสตาร์แจง
     " นี่คือบ๊อบ " ผมยัน
     " ในโปรเจกต์เมย์เฮม เราห้ามใช้ชื่อ " อีกคนแย้ง
     " เขาเป็นคนและเขามีชื่อ ชื่อว่า โรเบิร์ต พอลเซ่น โอ.เค.แต่เขาตายเพื่องานของเรา เข้าใจมั้ย "
     " เข้าใจครับ เมื่อตายสมาชิกโปรเจกต์เมย์เฮมมีชื่อ นามของเขา โรเบิร์ต พอลเซ่น ๆ ๆ " ทุกคนตะโกนไว้อาลัยพร้อมกันซ้ำๆ
     " หุบปาก เรื่องนี้จบกันไปแล้ว " ผมทนพวกนี้งมงายไม่ไหว ..เราต้องหาตัวไทเล่อร์ ผมวิ่งขึ้นบันไดชั้นบน ค้นโต๊ะ,ลิ้นชักดูตั๋วเดินทางแต่ละเที่ยวบินของเขา ชิคาโก แอตแลนต้า.. เสียงกริ่งโทรศัพท์ดังขึ้น ผมนึกว่าไทเล่อร์
     " ไม่ใช่นี่นักสืบสเติร์น ผมขอพบคุณพรุ่งนี้เช้า.. "
     ได้ยินเสียงไม่เป็นมงคล ผมวางหูแม่งเลย

    next chapter >>



chapter [ 1 ] [ 2 ] [ 3 ] [ 4 ]
[ 5 ] [ 6 ]