5.

วันที่ผมพบเขาครั้งแรกบนเครื่องบิน กระเป๋าเดินทางเราเหมือนเป็นอันเดียวกัน?     ผมเดินทางไปยังทุกเมืองที่ไทเล่อร์ใช้ตั๋วเครื่องบิน ไปตามผับ,บาร์ แค่มองบาร์ต่างๆ 50 แห่งผมก็รู้ทันที
      " ผมมาหา ไทเล่อร์ เดอร์เด้น ผมต้องคุยกับเขาให้ได้ " ผมถามไอ้หนุ่มคนหนึ่งในบาร์ (กำลังก้มๆเงยๆสอยคิวแทงบิลเลียด )
     " ผมก็อยากช่วยคุณ ครับผม " พูดแล้วขยิบตาให้
      แต่ละเมืองที่ผมไป ทันทีที่ผมลงจากเครื่อง ก็รู้ว่ามีไฟท์คลับอยู่ใกล้ๆ
     " แท็กซี่ ดูหน้าผมสิ ผมเป็นสมาชิก คุณเคยเห็นไทเล่อร์มั้ย " 
      " ผมมิบังอาจเปิดเผยข้อมูลข่าวสารนั้น แม้แต่กล่าวตอบข้อความที่คุณนำมาถามนั่น " 
      " ซื่อบื้อจริง "
      " ผมต้องขอให้คุณไปซะ "
      ไทเล่อร์วุ่นวายอยู่กับการจัดตั้งแฟรนไชส์ทั่วทั้งประเทศ ผมหลับไปหรือ? นอนหลับหรือ? ไทเล่อร์เป็นฝันร้ายผม หรือผมเป็นฝันร้ายเขา? 
      " ..ได้ยินเขาเล่าว่า ไม่มีใครรู้หน้าตาเขาเป็นยังไง เขาผ่าตัดเปลี่ยนโฉมหน้าทุก 3 ปี เรื่องไฟท์คลับไมอามี่นั่นจริงรึ.. "
      " งี่เง่าที่สุด " ผมเซ็งคำถาม,สารพัดข่าวลือที่พูดกัน
      ผมเหมือนอยู่ในสภาวะ ระลึกชาติ ได้ ทุกแห่งที่ไป ผมรู้สึกว่าเคยไปที่นั่นมาแล้ว เหมือนกับผมไล่ตามมนุษย์ล่องหน กลิ่นเลือดเกรอะกรัง รอยเท้าเปลือยเปล่าเต้นเร่าใส่กัน กลิ่นสาบของเหงื่อไคลเหมือนกลิ่นไก่ทอด พื้นยังอุ่นๆจากการต่อสู้เมื่อคืน ผมไล่หลังไทเล่อร์อยู่ก้าวนึงเสมอ

     " นามเขาคือ โรเบิร์ต พอลเซ่น " แว่วเสียงพวกลูกมือกุ๊กคุยกันในครัว
      " กลับมาแล้วเหรอ เป็นไงบ้าง " กัปตันทักผม เขายืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ 
     " รู้จักผมเหรอ " เออมีคนรู้จักผมด้วยแฮะ
      " จะเช็คหรือครับผม ท่านมานี่พฤหัสที่แล้ว ท่านยืนอยู่ตรงตำแหน่งที่ยืนนี้ ถามผมเรื่องความปลอดภัย เข้มงวดตึงเหมือนกลองครับผม "
      " แน่ใจหรือว่าคือผม "
      " ท่าน คือคุณ ไทเล่อร์ เดอร์เด้น ท่านคือคนที่ประทับรอยนี่ไว้ " หงายสันฝ่ามือโชว์รอยแผลเป็นเหมือนผม 
      โปรดกลับไปยังที่นั่งของท่าน ยกพนักพิงให้ตั้งตรงแล้วล็อคไว้ ผมใช้โทรศัพท์ที่โรงแรมโทรหามาร์ล่า 
      " มาร์ล่า ฉันเอง เราเคยเอากันรึเปล่า "
      " เอาอะไร "
      " มีเซ็กส์ "
     
" ถามอะไรโง่ๆ "
      " เปล่าฉันอยากรู้ อยากรู้ว่าเราแค่มีเซ็กส์หรือร่วมรักกันเหรอ " 
      " อยากเรียกงั้นก็ตามใจ เธอฟันฉันแล้วทำมึนตึง รักฉันแล้วเกลียดฉัน อ่อนโยนกับฉันแล้วผลุนผลันก้าวร้าว เห็นสัมพันธภาพของเราหรือยัง ไทเล่อร์ "
      ผมรู้สึกชาวูบไปทั้งร่าง " เธอว่าไงนะ เรียกฉันว่าไง ( ขอชัดๆอีกที ) "
      " ไทเล่อร์ เดอร์เด้น ไอ้เพี้ยน เกิดอะไรขึ้น ฉันจะไปหานะ "
      " อย่ามาร์ล่าฉันไม่อยู่ "

โปรดกลับไปยังที่นั่งของท่าน ยกพนักพิงให้ตั้งตรง แล้วล็อคไว้-->หนังเปลี่ยนม้วน แต่คงฉายต่อไปโดยผู้ชมไม่รู้ระแคะระคาย     " นายผิดสัญญา นายเอาฉันไปคุยให้หล่อนฟัง " ไทเล่อร์ปรากฏตัวในมาดใหม่ โกนหัวโล้น ใส่เสื้อกล้าม,กางเกงวอร์มแบบนักกีฬา
      " เรื่องมันเป็นไงมาไงกันเนี่ย "
      " ฉันขอนายอย่างเดียว ของง่ายๆด้วย "
      " ทำไมคนหาว่าฉันเป็นแก ตอบมาสิ "
      " นั่ง " ไทเล่อร์ถอดแว่นแฟชั่นกวนตีน หน้าบอกบุญไม่รับ
      " ตอบมาสิทำไมคนคิดว่าฉันคือแก " ผมคาดคั้น
      " แกน่าจะรู้ "    

      " ไม่รู้หรอก "
      " นายรู้น่า ทำไมคนถึงได้คิดว่านายคือฉัน พูดสิ " ไทเล่อร์ย้ำ
      " ฉันไม่รู้ หรือว่าเราเป็นคนคนเดียวกัน " 
      " ใช่เลย..! "
      " ฉันไม่เข้าใจ "

แกเป็นโรคนอนไม่หลับ จึงหางานกลางคืนทำแก้เครียด นั่นแหละทำให้แกกลายเป็นฉัน..ไทเล่อร์ เดอร์เด้น     " นายอยากเปลี่ยนแปลงชีวิตนาย แต่นายทำด้วยตัวเองไม่ได้ นายปรารถนาที่จะเป็นคนอย่างฉัน รูปร่างหน้าตาอย่างฉัน ฟัดผู้หญิงอย่างฉัน ฉันฉลาดมีความสามารถ และที่สำคัญมีเสรีทุกอย่างที่นายไม่เคยมี "
      " เป็นไปไม่ได้น่า "
      " บ้าบอคอแตก คนเราทำงี้ทุกๆวัน เขาพูดกับตัวเอง มองเห็นตัวเองอย่างที่อยากให้เป็น แต่คนไม่มีความกล้าอย่างนายได้แค่ยื้อยุดกับมัน บางครั้งยังเป็นตัวของตัวเองอยู่ หลายครั้งที่นายคิดว่ามองฉันอยู่ ทีละนิด ละนิด นายปล่อยให้ตัวเองกลายเป็น ไทเล่อร์ เดอร์เด้น แกมีงานกลางคืนเพราะนอนไม่หลับ " 
      " นายสมสู่มาร์ล่า ไทเล่อร์ "

     " โดยทางเทคนิค แกนั่นแหละกับเธอน่ะ ยังไงก็เหมือนกัน " 
     " โอยพระเจ้า "
    " เห็นทางเลือกของเรามั้ย เธอรู้มากเกินไป เราต้องคุยกันว่าจะจัดการเธอยังไง " 
     " เอาอะไรมาพูด " ผมลุกขึ้นจากขอบเตียง " เลอะเทอะ เลอะเทอะเปรอะเปื้อน แกบ้าชัดๆ "
     " เปล่าแกสิบ้า เราไม่มีเวลากับเรื่องนี้อีกแล้ว " คำพูดไทเล่อร์ทำเอาผมหงายหลังพับลงบนฟูก
     เขาเรียกว่าหนังเปลี่ยนม้วน --> หนังฉายต่อไป โดยผู้ชมไม่รู้ระแคะระคาย..


Fight Club


     ผมรู้สึกตัวตื่นขึ้นรีบฉวยกระเป๋าจ้ำอ้าวลงมาชั้นล่างของโรงแรม
     " จะเช็คเอ๊าท์หรือคะ " แคชเชียร์เรียกกลับมาทัน
     " ครับเช็คเลย " เธอให้ผมเซ็นชื่อรับบิลค่าโทรศัพท์ " อ้าวโทรเมื่อไหร่นี่ " ในลิสท์บอกเวลาระหว่างตี 3 ครึ่งถึงเช้านี้
     เราเข้านอนตอนหัวค่ำทุกคืนหรือ เคยนอนหลับตอนดึกๆหรือเปล่า หรือยิ่งนานวันขึ้นเราจะกลายเป็นไทเล่อร์ ผมจ้างแท็กซี่ไปส่งถึงบ้าน
     " มีใครอยู่มั้ย " บ้านร้างปราศจากผู้คน แต่ปรากฏภาพเหมือนความฝันซ้ำซาก --> ถ้ามีสบู่เพียงพอเราจะระเบิดอะไรได้ทั้งนั้น..โอพระเจ้า
     " 1888 ที่นั่นที่ไหน " ผมโทรตามหมายเลขโทรศัพท์เป้าหมาย
     " แฟรงคลิน แผนกซ่อมบำรุง ว่าไงครับ "
     " ขอพูดกับหัวหน้าแผนกคุณด่วน " แผนที่ติดผนังแสดงลูกศรจู่โจมเต็มตาผม
     " พูดอยู่ "
     " ฟังนะ จะมีเรื่องร้ายเกิดขึ้นที่อาคารคุณ "
     " อยู่ในความควบคุมครับผม ไม่ต้องเป็นห่วงครับผม สบายมาก " เหมือนจุดใต้ตำตอ แผนที่ถัดไป 2160 ถนนฟุลตั้นก็ตกเป็นเป้าหมายด้วย..

    ผมเห็นมาร์ล่าเดินอยู่บนบาทวิถีจึงตะโกนเรียก รีบลงจากรถแท็กซี่ เธอพยายามเดินหนี
      " ขอคุยด้วยหน่อย "ผมยืนขวางหน้า

     " ไอ้พวกหัวโล้นเอาไม้ไล่ตีฉันล่ะ มันเอานิ้วจุ่มลงไปในด่าง เหม็นคละคลุ้งไปหมดทั้งบ้านเลย "
     " กลิ่นมันสุดๆจริงๆ แต่เธอฟังฉันหน่อย เชื่อใจฉันหน่อย " ผมตามตื๊อเธอเข้าไปในร้านอาหาร
     " ความเละเทอะใหม่มาอีกแล้ว ฉันไม่อยากฟังอะไรทั้งนั้น " 
     " เธอมีสิทธิ์ทุกประการที่จะ..ขอกาแฟถ้วยนึง "
      " ทุกสิ่งที่ ท่าน สั่งไม่คิดเงิน ครับผม " บริกรขยิบตาให้
      " ทำไมไม่คิดเงินล่ะ " มาร์ล่างง
      " อย่าเพิ่งถาม ก็ได้ขอซุปหอยลายกับไก่ทอดพร้อมมันฝรั่งอบเครื่องเคียง เอาของสดๆนะ ( ในกรณีนั้นผมไม่แนะนำซุปหอยลาย --> บริกรกระซิบ ) งดซุปหอยลาย ขอบใจ " มาร์ล่าให้เวลาผม 30 วิ. " ฉันรู้ว่าฉันทำอะไรแปลกๆ รู้สึกว่ามีคน 2 คนอยู่ในร่างฉัน "
      " เป็นทั้ง ดร.แจ๊ค เลมม่อน กับ ไอ้โง่เหรอ " 
      " อะไรทำนองนั้น แต่มี อะไร สำคัญอยู่อย่าง "
     " อะไร "
      " สัมพันธภาพของเรา ฉันยังไม่เคลียร์ ฉันไม่อยากล้วงลึกลงไป ( มาร์ล่าใช้มือลูบปลายผมด้วยความเขิน ) แต่ที่สำคัญที่สุด ฉันปฏิบัติต่อเธอไม่ดี " 
      " ช่างมันเถอะ " มาร์ล่าเก็บกระเป๋าถือ
      " ไม่ ขออีก 15 วินาที อย่าเพิ่งไป ฉันอยากบอกเธอว่าฉันเสียใจ เพราะฉันเพิ่งรู้ตัวว่าฉันชอบเธอจริงๆมาร์ล่า "
      " จริงเหรอ "
      " ฉันแคร์เธอ ไม่อยากให้มีอะไรเลวร้ายเกิดขึ้นกับเธอเพราะตัวฉัน มาร์ล่าอันตรายอยู่ใกล้ตัวเธอ เธอจะต้องออกนอกเมือง อย่าอยู่ในเมืองใหญ่ ไปแคมป์กลางป่า "

     " เธอบ้าแน่ๆ "
      " ฉันจะทำให้เธอลำบาก "
      " เหลวไหล "
      " เธอไม่ปลอดภัย "
      " อย่าพูด " มาร์ล่าตะโกนลั่น ลูกค้าในร้านอาหารตกใจ " ฉันพยายามแล้ว ไทเล่อร์ เธอมีอะไรที่ฉันชอบ เธอฉลาด เธอตลก เธอเก่งเรื่องบนเตียง แต่..ฉันสุดจะทนไหว เธอมีปัญหาด้านอารมณ์ จิตแพทย์เท่านั้นช่วยเธอได้ "
      " ฉันรู้ และฉันก็เสียใจ "
      " เธอเสียใจ ฉันเสียใจ ใครๆก็เสียใจ แต่ฉันทนต่อไปไม่ไหวแล้ว ไม่ไหวและไม่ทนด้วย กลับล่ะ " มาร์ล่าลุกขึ้นเดินออกจากร้าน
     " อย่าเพิ่งกลับมาร์ล่า มันไม่ปลอดภัย เดี๋ยว "
      " อย่ามายุ่งกับฉัน ฉันไม่อยากเห็นหน้าเธอ " 
      " ฉันพยายามปกป้องเธอ ก็ได้เอางั้นก็ตามใจ รอตรงนั้น " ผมยืนขวางดักหน้ารถโดยสารประจำทาง " รอเดี๋ยวนะ " รถเก๋งบางคันบีบแตรไล่,ขอทาง " เงียบน่า..! " ผมชี้หน้าด่า " เอาเงินนี่ไปแล้วขึ้นรถเมล์ ฉันจะไม่กวนใจเธออีก ขึ้นไปบนรถเลย " ส่งเงินค่าตั๋วยัดใส่มือ
      " ทำไมถึงทำอย่างนี้ "
      " ฉันคิดว่าเธอเป็นภัย ฉันก็อธิบายไม่ได้ เชื่อเถอะ ถ้าฉันรู้ที่ที่เธอจะไป " เธอจะไม่ปลอดภัย " ผมหันหลังพูดกับเธอ
      " ฉันไม่ใช้คืนนะ ตีซะว่าเป็นค่าต๋งฉัน "
      " ได้เลย จำไว้นะ อยู่ห่างๆเมืองใหญ่ไว้ "
      " ไทเล่อร์ เธอเป็นสิ่งเลวร้ายที่สุด ที่เกิดขึ้นกับฉัน "

    next chapter >>



chapter [ 1 ] [ 2 ] [ 3 ] [ 4 ]
[ 5 ] [ 6 ]