6.


ผมเข้ามอบตัวต่อเจ้าหน้าที่ตำรวจคิดว่าเรื่องราวต่างๆจะยุติลงด้วยดี แต่..     ณ ห้องสอบสวน สถานีตำรวจแห่งหนึ่ง
      " สวัสดี ช่วยจับผมไว้ที ผมเป็นผู้นำองค์การก่อการร้ายซึ่งทำลายสถานที่ และทำร้ายร่างกายผู้คน มีสมาชิก 200 - 300 คน ขณะนี้ได้จัดตั้งสาขาในเมืองใหญ่ๆอีก 5 - 6 เมืองเรีบยร้อยแล้ว เราเป็นองค์การซึ่งมีศักยภาพ อิสระจากการบังคับบัญชาส่วนกลาง จงไปบ้านนี้ 1537 ถนนเพเพอร์ ซึ่งเป็นกองบัญชาการ ขุดสวนหลังบ้านจะพบศพของ โรเบิร์ต พอลเซ่น ในห้องใต้ถุนคุณจะพบอ่งอาบน้ำซึ่งใช้ผลิตไนโตรกลีเซอลีนจำนวนมาก เขาวางแผนระเบิดสำนักงานใหญ่ของบริษัทบัตรเครดิต กับอาคารที.อาร์.ดับบลิว. " 
     " ทำไมต้องตึกนี้กับบริษัทบัตรเครดิต " ร้อยเวรยังไม่ปักใจเชื่อผมเสียทีเดียว
      " ถ้าลบประวัติหนี้สินได้ก็จะกลับไปที่ศูนย์ สร้างความปั่นป่วนสุดๆ " ผมสารภาพ ร้อยเวรให้เจ้าหน้าที่อีก 3 คนชวนผมคุยต่อระหว่างเขาออกไปโทรศัพท์
     " ผมชื่นชมในการกระทำของคุณ คุณกล้ามากที่ออกคำสั่งนี้ " จนท.คนแรก
      " อัจฉริยะ ครับผม " คนที่ 2
      " คุณสั่งว่าถ้าใครขัดขวางโปรเจกต์เมย์เฮมแม้แต่คุณ ให้เราเจี๋ยนไข่ซะ อย่าต่อสู้ดีกว่านี่เป็นการกระทำที่เด็ดเดี่ยวมาก " คนที่ 3

      " คุณกำลังทำผิด " ผมลุกจากเก้าอี้ ถอยไปชนผนังห้อง
      " คุณบอกจะพูดงี้ "
      " ผมไม่ใช่ไทเล่อร์ "
      " คุณบอกจะพูดงี้ด้วย "
      " ก็ได้ผมคือ ไทเล่อร์ เดอร์เด้น ผมจะออกคำสั่งกับคุณโดยตรง เลิกล้มภารกิจ ณ บัดนี้ "
      " คุณบอกว่าจะพูดอย่างงี้เหมือนกัน "
      ผมกำลังจะเปิดประตูหนีแต่ถูกจนท. 3 คนนั่นลากมา จับล็อคแขนขาขึงพืดกางบนโต๊ะ " เสียสติหรือไง แกเป็นตำรวจนะ " มันถอดกางเกงผมออก ควักมีดสั้นขึ้นมา ผมร้องเสียงหลง 
     " จับเวลาหรือเปล่า หุบปากไว้ " เสียงเคาะประตูขัดจังหวะ " อุ๊วะ..! " ( 1 ใน 3 สบถ )
      " ข่าวนี้ของจริงเช็คแล้ว " ร้อยเวรกลับมาบอกลูกน้อง " ไปที่บ้านหลังนั้นกัน ทันทีเลย "
      พอเขาเดินผละไป พวกนั้นปิดประตู ผมดิ้นรนขัดขืน คว้าปืนคาดเอวหนึ่งในนั้นเล็งไปรอบๆ
      " ไปให้พ้นทิ้งมีดซะ ถอยไปนอนคว่ำหน้ากับพื้นทั้งคู่ บอกให้นอนลง ใครกล้าออกไปจะให้กินลูกตะกั่ว "

ผมมองออกไปนอกหน้าต่างรถไฟใต้ดินเห็นโฆษณากางเกงในอุบาทว์ GUCCI     ผมวิ่ง วิ่งซะจนน่องโป่ง เลือดลมซู่ซ่า แล้วผมก็วิ่งต่อมาถึงถนนแฟรงคลิน,Franklin Street หันหลังหลบรถฉลามบกตำรวจ
      " ไม่อายผีสางเทวดาเหรอ นุ่งกางเกงในวิ่งหน้าตั้งยังกะคนบ้า " ไทเล่อร์ดักรอผมหน้าออฟฟิศอาคารสูงแห่งหนึ่ง
      " ฉันรู้ไส้แก รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น "
      " งั้นก็ดีแล้วฉันมีสถานที่ให้เรานั่งชม เหมือนช่องเปย์เพอร์วิวเลย " 
     
ผมลากเก้าอี้ยาวกระแทกผนังกระจก ไม่แตก ไทเล่อร์ยืนหัวเราะเยาะอยู่ตรงข้าม ผมยิงปืนใส่กระจกแตก ผมปัดเศษเดินเข้าไปในอาคาร ลงบันไดเลื่อนนำไปสู่คาร์พาร์ค รถตู้คันหนึ่งจอดเด่นมีพิรุธ ผมเปิดประตูหลังเข้าไป เจอถังแกลลอนเชื้อเพลิงจุดระเบิด และนาฬิกาดิจิตอลตั้งเวลา " โอ้โฮ..! " ผมผงะ
      " แกจะทำอะไร " ไทเล่อร์อ้อมมาหลังรถ
      " ฉันจะปลดชนวน "
      " นี่มันยิ่งใหญ่ที่สุดที่นายเคยทำนะ "
      " ฉันปล่อยให้เกิดขึ้นไม่ได้ "
      " มีระเบิดอีก 10 ลูก ในตึก 10 แห่ง "
      " โปรเจกต์เมย์เฮมฆ่าคนตั้งแต่เมื่อไหร่ "
      " ทุกอาคารไม่มีใคร นอกจากคนของเรา เราไม่ได้ฆ่าใคร เราปลดปล่อยเขา " ไทเล่อร์ย้ำอุดมการณ์

      " บ๊อบตายแล้ว ถูกตำรวจยิงที่หัว " ผมแย้ง
      " จะกินไข่เจียว ต้องตอกไข่ก่อน "
      " ฉันไม่ฟังแก แกไม่มีตัวตน " ผมไล่ดูสายไฟแต่ละเส้น
      " เป็นฉันจะไม่ทำ นอกจากรู้แน่ว่าเส้นไหน "
      " ถ้าแกรู้ ฉันก็ต้องรู้ "    

      " ฉันรู้ว่าแกรู้ ฉันจึงคิดถึงแต่เส้นที่ผิด " ไทเล่อร์โผล่หน้ามาใกล้ๆ ผมตกใจหมด " รู้มั้ย..อย่าตัดเส้นเขียว เส้นไหนก็ได้นอกจากเส้นเขียว "
      ผมไม่ฟังเสียงตัดสายสีเขียวแล้วดึงออก ตัวเลขดิจิตอลหยุดเดิน
      " บอกแล้วไงว่าอย่าทำอย่างงั้น " ไทเล่อร์ชกผมกระเด็นตกท้ายรถ " ไอ้เวร..! "
      " ไปให้พ้นรถตู้ ไม่ได้ล้อเล่นนะ " ผมลุกขึ้นยกปืนเล็งขู่ไทเล่อร์ เขาปิดประตูท้าย ขว้างกุญแจทิ้ง ผมลั่นกระสุนเฉียดศีรษะเขาไปนิดเดียว แต่ถูกกระจกรถแตก 
      " โอ.เค. นายยิงเพื่อนซึ่งนาย แบ่งภาค ฉิวเฉียดไนโตรกลีเซอร์ลีน 400 แกลลอน "
      " ใจเย็นไทเล่อร์ "
      ไทเล่อร์ย่างสามขุมมาหาผม ผมถอย และเหนี่ยวไกปืนยิงสวนทะลุตัวเขา ไทเล่อร์ออกหมัดวิชากังฟูใส่ผมหลายชุด แล้วเหวี่ยงผมตกบันไดเลื่อนหลายขั้นลงไปนอนแน่นิ่ง..


เมื่อครั้งที่ผมไปหามาร์ล่าที่โรงแรมจิ้งหรีด ผมเห็นคอมปวยตั้งโด่เด่อยู่ คอมปวย มันก็คือ ควยปลอม ฮี่ๆ


ไทเล่อร์จ่อปากกระบอกปืนใส่ปากผม     " อีก 3 นาที ถึงเวลาเริ่มต้นแล้ว เส้นตายของเรา " ไทเล่อร์ใช้ปืนจ่อปากผม " อยากกล่าวเปิดพิธีมั้ย ว่าไงนะ " เอาปืนออก( ลืมไปว่าปืนคาปากผมอยู่ ) 
      " ฉันคิด
อะไรไม่ออก "
     " กำลังตื่นเต้นขึ้นทุกขณะ " ไทเล่อร์มองออกไปนอกเคอร์เทนวอลล์
     " 2 นาทีครึ่ง คิดถึงสิ่งที่เราทำสำเร็จสิ เราจะชมความหานนะของย่านการเงิน เพื่อก้าวไปสู่ดุลยภาพทางเศรษฐกิจ " เขาเข็นเก้าอี้ดันผมไปชนผนังกระจก ฝั่งตรงข้ามเป็นตึกระฟ้ารายรอบ มองลงข้างล่างสี่แยกไฟแดง เห็นสมุนไทเล่อร์จับมาร์ล่าลงจากรถตู้คันหนึ่ง
    " เอาเธอมาทำไม "
     " เพื่อล่มหัวจมท้าย "
     " ขอร้องล่ะ อย่าทำงี้เลย " ผมวิงวอน
     " ฉันไม่ได้ทำโว้ย เราต่างหากล่ะ นี่คือสิ่งที่เราต้องการ " 
     " ฉันไม่ต้องการ "
     " แกน่ะไร้ความหมายแล้ว "
     " แกเป็นเสียงในหัวฉัน เสียงแกคือเสียงฉัน " ผมอยากร้องไห้ หัวเราะ หรือร้องไห้และหัวเราะสลับกันไปเลย(บ้า) " เราต้องลืมแก(ไทเล่อร์)ในหัวฉัน แกเป็นเพียงภาพหลอน ทำไมจะกำจัดไม่ได้ "
     " แกต้องการมัน "
     " ไม่ต้องการอีกแล้ว "
     " แกสร้างฉันขึ้นมา ฉันไม่ได้สร้างตัวแทนกระจอกอย่างนายขึ้นมานะ รับผิดชอบบ้างสิ "
     " เออ ฉันขอรับผิดชอบแต่ผู้เดียว แต่เรื่องนี้ขอร้องล่ะ สั่งระงับซะ "

เราจะชมความหายนะของย่านการเงิน เพื่อก้าวไปสู่ดุลยภาพทางเศรษฐกิจ..!     " ฉันเคยทำให้แกผิดหวังมั้ย " ไทเล่อร์จุดบุหรี่สูบ นั่งกอดเข่า " นายมาไกลเท่าไหร่แล้วเพราะตัวฉัน ฉันจะพาเราฟันฝ่าไป ฉันจะอุ้มแก ผู้ดิ้นรนและกรีดร้อง ในที่สุดแกจะขอบใจฉัน "
     " ฉันสำนึกในบุญคุณแกที่ทำอะไรให้ แต่นี่มันเกินไป ฉันรับไม่ไหว "
     " นายจะเอาไง กลับไปทำงานห่วยแตก จับเจ่าอยู่คอนโด ดูทีวี ไม่มีวันซะล่ะ "
     " พระเจ้าอย่าให้เกิดเรื่องนี้เลย "
     " มันเกิดขึ้นแล้ว เงียบซะที อีก 60 วินาที "
    " อย่า อย่า ต้องมีทางออกสิ มันไม่ใช่ของจริง แกไม่ใช่ของจริงแต่ปืนจริง ปืนอยู่ในมือฉัน " พลันปืนกระบอกนั้นมาอยู่ในอุ้งมือผมจริงๆ ผมรู้แล้วว่าจะทำอย่างไร 
      " มันเปลี่ยน
อะไรไม่ได้หรอก เอาปืนจ่อหัวตัวเองทำไม " ไทเล่อร์ตะลึง
     " ไม่ใช่หัวฉัน ไทเล่อร์ หัวเรา "
     " น่าสน " ไทเล่อร์เย้ยหยัน " จะทำยังไงกับมันเด็กเห่อยี่ห้อ " 
     " แกกับฉันนะ ไทเล่อร์ฉันอยากให้แกฟังฉันหน่อย ตาฉันเปิดแล้ว " 
     ผมอมปากกระบอกปืน ลั่นไก กระสุนทะลุโหนกแก้มและศีรษะไทเล่อร์ เขาล้มลงแล้วอันตรธานหายไป...

ตายแล้ว หน้าเธอ เธอถูกยิง..!     " หายไปไหนกันหมด เกิดอะไรขึ้นนี่ คุณเดอร์เด้น " ลูกสมุนเห็นหน้าผมชัดๆ ตกใจทำเสบียงที่ถือมาหล่นตุ้บ 
      " _ เปล่าๆ _ _ ไม่เป็นไร " ผมแข็งใจยืน
      " โทรมจัดเลย เกิดอะไรขึ้น ท่าทางท่านไม่สบาย ตามหมอดีกว่า " 
      " _ เปล่า _ สบายดี _ _ อย่าเลย _ ไม่มีอะไรหรอก " เสียงผมแหบแห้งต้องกลืนเลือดลงคอหลายอึก
      มาร์ล่าโดนหิ้วปีกลากขึ้นมาเจอผม " _ ปล่อยเธอซะ ทิ้งเธอไว้กับฉัน _ _ แล้วไปรอข้างล่าง " ผมออกคำสั่ง 
     " เธอ ไอ้เวรเอ๊ย เล่นเกมบ้าๆอะไรวะ ตายแล้วหน้าเธอ เกิดอะไรขึ้น เธอถูกยิง พระเจ้าช่วย ใครยิงเธอ? "
      " ฉันเองแหละ ฉันไม่เป็นไรจริงๆเชื่อสิ อะไรๆต้องไปได้สวย " ผมสั่งลูกน้องอีกคนช่วยไปหาผ้าก็อชทำแผล เพื่ออยู่ตามลำพังกับมาร์ล่า พวกที่ลงลิฟท์ไปบ่นพึมพำ..เหลือเชื่อเลย ยังยืนอยู่ได้ ห้าวสุดๆ..
      ..3..2.1 0 บึ้ม ! ! ! อาคารรายรอบถูกระเบิดทรุดตัวลง เหลือตึกแฝดเวิรล์ดเทรดเซ็นเตอร์เป็นไฮไลท์สุดท้ายของรายการ ไล่จากล่างขึ้นบน จากบนทรุดยวบพังทะลายกองเป็นซากปรักหักพัง แรงระเบิดเขย่าอาคารที่ผมยืนอยู่โงนเงนไหวติงเป็นช่วงๆ ..ผมใช้มือโอบมาร์ล่ากระชับไว้
      " เราพบกันทีไร ระเบิดเถิดเทิงทุกที.. " 

      ภาพยนตร์ไฟท์คลับฉายเมื่อ ตุลาคม 2542 ก่อนเหตุการวินาศกรรมเวิรล์ดเทรดเซ็นเตอร์จริงจะเกิดขึ้นเมื่อ 11 กันยายน 2544 แหล่งข่าวอ้างว่าโดยฝีมือกลุ่มอัลเคด้าโดยมี โอซาม่า บินลาเดน เป็นผู้บงการ..
              


    end   text by piraChan re-write from Thai-subtitle CVDi




chapter [ 1 ] [ 2 ] [ 3 ] [ 4 ]
[ 5 ] [ 6 ]