war and peace(1956),Leo Tolstoy,King Vidor,Audrey Hepburn,Henry Fonda,Mel Ferrer,movie script in Thai
1.

     ขณะที่ศตวรรษที่ 19 เพิ่งเริ่มต้น ยุคทมิฬปรากฏขึ้นในประวัติศาสตร์ยุโรป มหันตภัยนี้เคลื่อนตัวด้วยเสียงกองทัพของมหาบุรุษนาม นโปเลียน โบนาปาร์ต  มีเพียงรัสเซียกับอังกฤษที่ทำการต่อต้านได้น่าประทับใจ ท้องฟ้าเหนือรัสเซียอากาศแจ่มใส ดวงตะวันส่องแสง นโปเลียนอยู่ไกลออกไป 1,000 ไมล์ และ ถนนสายต่างๆของมอสโคว์ก็ดีเยี่ยมสำหรับขบวนพาเหรด
     " เป็นภาพที่น่าชม ทหารก็เยี่ยมมากว่ามั้ย ปิแอร์ " เจ้าตระกูลรอสตอฟเปรย
     " สำหรับขบวนพาเหรดนะ " ปิแยร์
     " หมายความว่าไง ? "
     " จำได้มั้ยผมก็เคยเห็นทหารฝรั่งเศสเดินพาเหรดเหมือนกัน "
     " อย่าบอกนะว่าพวกเขาเดินได้ดีกว่านั้น "
     " นำโดยวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดในยุโรป "
     " โบนาปาร์ต เหรอ ? "
     " โบนาปาร์ต "
     " กระหายอำนาจ ฆาตรกรโหด ล้มล้างราชวงศ์ "
     " อนุสาวรีย์เกริกเกียรติ สายลมบริสุทธิ์ " ปิแอร์ว่าต่อ

     " พลังอำนาจที่ใสสะอาดต่างหาก ถ้า พ่อ คุณได้ยินคุณพูดอย่างนั้นเขาจะว่ายังไง "
     " พ่อผมกับผมไม่เคยคุยเรื่องแบบนั้น "
     " เขาเป็นยังไงบ้าง "
     " หมอบอกว่าเขาจะตายได้ทุกเมื่อ "
     " คุณไปหาเขาบ้างรึเปล่า "
     " ผมกำลังรอให้เขาขอร้อง "
     " ในสวรรค์ทุกอย่างจะเตรียมไว้หมดแล้ว " เจ้าตระกูลรอสตอฟมายืนใกล้ปิแอร์ในช่องหน้าต่างเดียวกัน
     " ผมเชื่อว่านั่นเป็นข่าวลือ "
     " นี่บ้านของคุณเมื่อคุณอยากอยู่ และ รอสตอฟ  ก็คือครอบครัวของคุณ เมื่อคุณอยากให้พวกเขาเป็น ผมสูบบุหรี่มากเกินไป "


     นาตาชา ,บุตรีนายรอสตอฟ สาวน้อยอายุ 14 ปีขึ้นมานั่งขอบหน้าต่างถัดไป สายตาจ้องมองการเดินสวนสนามของทหารบนถนนหน้าคฤหาสน์ " สวยมากนะคะ คุณทนได้ไงที่ไม่ไปกับพวกเขา "
     " ผมทนได้ "
     " ถ้าฉันเป็นผู้ชาย ฉันคงลงไปที่นั่น ขี่ม้าสีดำน่ากลัว ถือดาบโบกไปมา มันไม่ยุติธรรมเลย ผู้ชายเท่านั้นที่ได้รับอนุญาตให้สนุกสนานได้ " เดินมายืนอยู่ข้างปิแอร์
     " มีอะไรเหรอนาตาชา " มารดาถาม
     " คนหนุ่มหล่อๆพวกนั้นกำลังเดินทางไปสู้รบ พวกเขาอาจถูกฆ่าตายได้ " วิ่งกลับมากลางห้องก่อนหยุดนั่งเล่นเปียโน
     " ไม่ต้องกลัวมาเถอะน่า " นิโคลัส,บุตรนายรอสตอฟเปิดประตูห้องโถงควงภรรยามาสมทบ
     " นิโคลัส " นาตาชาโผกอดพี่ชาย,นายทหารชุดเต็มยศ
     " นี่มันอะไรกัน " เขาตั้งตัวไม่ติด
     " พี่หล่อมากเลยเวลาสวมเครื่องแบบ และพี่ก็จะไปไกลมาก " นาตาชาหลั่งน้ำตาด้วยความปลื้มปิติ " ออสเตรียอยู่ไกลมากเลย หนูดูในแผนที่แล้ว ความโหดเหี้ยมนั่นเป็นเพราะ นโปเลียน  "
     " คนออสเตรียทำสร้อยข้อมือสวยมาก ฉันจะซื้อมาให้เส้นนึง " นิโคลัส
     " 2 เส้นเลย มันต้องใส่เป็นคู่ "
     " 2 เส้นก็ได้ " ผละไปก้มลงหอมแก้มมารดา จับมือบิดา 
     " ปิแอร์ คุณคงจำญาติของเราได้ ซอนย่า  เธอจะมาพักอยู่กับเรา " นาตาชาจูงมือพี่สะใภ้
     " จำได้ ตอนที่ผมเห็นเธอครั้งล่าสุด เธอจะเด็กกว่านี้เยอะ " ปิแอร์ว่า
     " เด็กผู้หญิงโตเร็ว ปิแอร์  เร็วมากด้วย เขาหล่อดีนะว่ามั้ย แม่กับพ่อมีลูกหล่อๆสวยๆทั้งนั้น คุณได้ยินรึเปล่า เอาล่ะ แถวตรง " นาตาชาเรียก พี่ชายยืนตรงแน่ว อกผายไหล่ผึ่ง " ร้อยตรีเคานต์นิโคลัส รอสตอฟ ฉันขอประดับพี่ด้วยอิสริยาภรณ์ .. ทุกอย่างเลย " นาตาชาสวมสร้อยคอให้
     " อย่าหัวเราะเวลาเธอพูดตลกเรื่องทหาร " เพ็ทย่า,น้องชายคนสุดท้องโวย ก่อนนั้นเขาเดินเลียนแบบทหารริมฟุตปาธ
     " เพ็ทย่า  ลูกต้องหัวเราะกับผู้หญิงบ้างนิดหน่อย " บิดาเตือน

     " นายหล่อมากเลย นิโคลัส ถ้าฉันอายุมากพอก็คงดี " เพ็ทย่า
     " ต้องถึงเวลานั้นแน่ " ปิแอร์แทรก
     " ถึงตอนนั้นก็จะไม่มีทหารฝรั่งเศสเหลือให้ฆ่าแล้ว " เพ็ทย่า
     " ไม่ต้องห่วง จะมีทหารฝรั่งเศสให้ฆ่าอยู่ตลอด โชคดีนะ " ปิแอร์จับมือนิโคลัส
     " คุณช่างกรุณามาเป็นเกียรติจริงๆ แต่ทำไมคุณไม่สมัครเป็นทหารล่ะ " นิโคลัส
     " ช่างง่ายซะจริงสำหรับพวกผู้ชาย ตัดสินใจจะทำอะไรสักอย่างก็ทำได้เลย " นาตาชาตัดพ้อ
     " ถ้าคุณเป็นผู้ชาย คุณจะตัดสินใจทำอะไร " ปิแอร์
     " ฉันจะเป็นผู้มีอำนาจยิ่งใหญ่ ฉันจะเป็นรัฐมนตรีที่พระเจ้าซาร์ไว้ใจที่สุด และเขาจะเป็นที่ปรึกษาฉัน และคุณจะนั่งเป็นมือขวาของฉันเวลามีอะไรยุ่งยากเกิดขึ้น มันจะถูกมอบให้คุณเป็นคนตัดสินใจ " นาตาชา
     " ทำไมต้องเป็นผม " ปิแอร์
     " ก็เพราะหัวใจของคุณบริสุทธิ์และคุณก็เป็นคนดี " นาตาชา
     " พูดได้ดีมาก ลูกพ่อ " นาตาชาได้ยินดังนั้นรีบไปนั่งเคียงข้างออเซาะบิดา
     " ผมว่าผมกลับก่อนดีกว่า " ปิแอร์จุ๊บมือซอนย่า
     " ถ้าคุณมีอำนาจแบบนั้นคุณจะทำอะไร " นาตาชา
     " ผมเหรอ ผมก็คงลังเลใจ ผมต้องไปแล้ว "
     " ปิแอร์แล้วมาอีกนะ " นายรอสตอฟลุกขึ้นเช็กแฮนด์
     " ฉันจะเดินไปส่งที่ประตูค่ะ " นาตาชา
     " ลาก่อนแล้วมาใหม่ " ปิแอร์
     " แล้วมาอีกนะคะ ตอน นิโคลัส  ไม่อยู่แม่กับพ่อต้องเหงามากแน่ๆ พวกเขาชอบที่จะเจอคุณ " นาตาชาเดินนำสหายลงบันไดไปชั้นล่าง
     " แน่นอนผมรักทั้งครอบครัวเลย " ปิแอร์
     " ทั้งครอบครัวเลยเหรอ นั่นไม่ง่ายอย่างที่คุณคิดหรอกนะ "
     " หมายความว่าไง "
     " มีตามกระแสก็ย่อมมีสิ่งทวนกระแส ความแน่นอนคือความไม่แน่นอน "
     " ลาก่อน " ปิแอร์รับหมวกจากคนใช้ตรงประตูหน้าบ้าน
     " จะไปไหนต่อคะ โดโลคอฟท์ รูมส์  เหรอ "
     " ใช่ คุณรู้ได้ยังไง "
     " หน้าต่างมีหู ประตูมีตาน่ะค่ะ ไปเถอะค่ะ ไปท่องราตรีสำมะเลเทเมาน่ารังเกียจของคุณเถอะ " นาตาชาค้อน
     " ลาก่อน " ปิแอร์ถอยชนประตูหน่อยนึงแล้วจากไป


     เย็นวันหนึ่งในเดือนกรกฎาคม คศ.1805 คุณนาย แอนนา ปาฟลอฟนา เชแรร์ ,นางสนองพระโอษฐ์ของสมเด็จพระราชินีมาเรีย เฟโอโดรอฟนา ได้เชิญแขกมาประชุมสโมสรสันนิบาตที่คฤหาสน์ นางเปรยกับเจ้าชายวาซีลี,ขุนนางผู้ใหญ่
     " ว่าอย่างไร เจ้าชาย เมืองเยนัวก็ไม่ใช่อะไรอื่นไกลคือที่ดินซึ่งเป็นกรรมสิทธิ์ของตระกูล โบนาปาร์ต เท่านั้น นี่แน่ะ ดิฉันขอบอกล่วงหน้าเสียก่อนว่า ถ้าคุณขืนพูดว่าจะมีการสงครามและคุณขืนออกร้อนแทน เจ้าเถรเทวทัตต์ นี่แล้วล่ะก็ ดิฉันจะไม่นับคุณเป็นเพื่อนของดิฉันอีกเลย ไงคะ สบายดีหรือ? เข้าใจว่าคุณคงตกใจใหญ่ เชิญนั่งซิคะ "

     ต่อมาไม่นานห้องรับรองก็เต็มไปด้วยแขกชั้นสูงจากกรุงเปโทรกราด เฮเลน,บุตรสาวเจ้าชายวาซีลี และ ลีซ่า(หลุยซา) บอลคอนสกี้,ภรรยาอังเดรตั้งครรภ์ได้ 3-4 เดือนก็มาถึงแล้ว ส่วนชายร่างผอมสูงตัดผสั้นเกรียน,สวมแว่นตาคือ บุตรของท่านแม่ทัพเบซูฮอฟในรัชสมัยพระราชินีเยคาเทรินาชื่อว่า ปิแอร์
     " ฉันขอบใจเธอมากที่อุตส่าห์มีกะใจมาเยี่ยมคนเจ็บ " คุณนายแอนนากล่าวต้อนรับปิแอร์ และตัดบทเมื่อเขาวิจารณ์เลยเถิดถึงเรื่องการเมือง-การทหาร
     ชายหนุ่มสุดหล่อรูปร่างทะมัดทะแมงไม่ใช่ใครอื่นไกลคือ เจ้าชายอังเดร บอลคอนสกี้ โผล่เข้ามาในห้องรับแขกด้วยสีหน้าเบื่อหน่ายชอบกล
     " คุณเตรียมตัวจะไปสงครามหรือคะ เจ้าชาย " คุณนายแอนนาถาม
     " ท่านคูตูซอฟ ต้องการให้ผมไปเป็นนายทหารคนสนิทของท่านครับ " อังเดร
     เจ้าหญิงดรูเบซสะกอยมางานนี้เพื่อฝากฝังโบริซ ,บุตรชายกับเจ้าชายวาซีลี ให้อยู่ในกองพลรักษาพระองค์ภายใต้บัญชาของแม่ทัพ มิคาอิล อิลาริโอโนวิช คูตูซอฟ เจ้าชายวาซีลีไม่อาจปฏิเสธได้เพราะบิดาของเจ้าหญิงก็เคยมีบุญคุณกับเขา ใช้เส้นจนได้ดิบได้ดีในราชการเช่นกัน ..


นาตาชา รอสตอฟนาตาชา กำลังปลื้มกับ นิโคลัส,พี่ชายในชุดทหารเต็มยศ

     " ระวังหน่อย ระวัง " อังเดรประคองปิแอร์ที่โซซัดโซเซเดินลงบันไดคลับ
     " คุณรังเกียจผมใช่มั้ย แน่ละคุณคงผิดถนัดถ้าไม่เป็นอย่างนั้น การไปอยู่ข้างเตียงพ่อผมที่กำลังจะตาย ตาปรือๆเหม็นเหล้าหึ่ง พ่อผมก็รังเกียจผมเหมือนกัน มันก็ยุติธรรมดี
     ผมรังเกียจอะไรหลายอย่างเกี่ยวกับเขา โดยเฉพาะผมรังเกียจความจริงที่ว่าเขาไม่ได้แต่งงานกับแม่ผม บางทีถ้าผมไม่ใช่ลูกนอกสมรส ลูกมีบาป พระเจ้า แต่ลูกก็มีข้อแก้ตัวดีๆหลายอย่างกับทุกอย่างนั่น อังเดร  คุณยังรังเกียจผมรึเปล่า " ปิแอร์เมามายคร่ำครวญ
     " คุณไม่สมกับเป็นตัวของคุณเองเลย คุณไม่ได้ทำให้สิ่งดีที่สุดในตัวคุณบรรลุผล เป็นใครสักคน ? "
     " ปริศนามันเริ่มตรงนั้นแหละ เป็นใครสักคน เป็นอะไรล่ะ ผมเป็นใคร ? ผมคือ เคานต์เบซูฮอฟ คนต่อไป ลอร์ดของคฤหาสน์กับที่ดินกว้างใหญ่ และตำแหน่งหน้าที่รับผิดชอบที่กำหนดตายตัวไว้แล้วเหรอก็ไม่เชิง พ่อผมรับรู้ไม่ได้ซะทีเดียวว่าผมเป็นลูกของเขาพอๆกับผมไม่ใช่ลูกของเขา นั่นทำให้ทุกคนไม่สบายใจรวมทั้งผมด้วย "
     " คุณต้องมุ่งหวังบางอย่างอยู่แน่ " อังเดร
     " ใช่ ผมเห็นด้วย ทุกเช้าเวลาผมตื่นขึ้นมา ผมขยะแขยงตัวเองกับสิ่งที่ผมทำไปในคืนก่อน ผมบอกกับตัวเองว่า วันนี้ไม่เหมือนเดิม ถ้าผมปวดหัวมากพอ ผมจะพูดว่า ปิแอร์ วันนี้นายต้องก้าวไปสู่การเป็นนักบุญ
     ผมแวะเข้าไปในคลับดูคนเล่นไพ่ สั่งน้ำดื่มแก้วเดียวเพื่อพิสูจน์ว่าผมปฏิเสธความยั่วยวนได้เยี่ยมแค่ไหน แล้วก็มีคนมาพูดว่า ว้อดก้าอีกแก้วเดียว ปิแอร์ เช้าวันรุ่งขึ้นผมยิ่งปวดหัวหนักขึ้น กระเป๋าผมว่างเปล่าเบาหวิว "
     " ต้องมีอะไรสักอย่างสิที่คุณอยากทำ " อังเดร
     " ผมอยากค้นพบ ? "
     " ค้นพบอะไร "
     " ทุกอย่าง ผมอยากค้นพบว่าทำไมผมรู้ว่าอะไรถูกต้องแต่ก็ยังทำสิ่งที่ผิดๆอยู่  ผมอยากค้นพบว่าทำไมผู้ชายถึงไปสงคราม และลึกๆในใจพวกเขาพูดว่ายังไงเวลาพวกเขาสวดมนต์ ผมอยากค้นพบว่าผู้ชายกับผู้หญิงรู้สึกยังไงเวลาพวกเขาพูดว่า รัก มีสิ่งที่ทำให้ผมไม่ว่างเยอะเลย เข้าใจคนอย่างผมน่ะมันยาก "
     " ทุกอย่างชัดเจนสำหรับคุณมาก คุณรู้ว่าคุณต้องการอะไร "
     " ถูกต้อง คุณต่างกับผม คุณเรียนแล้วรู้กระจ่างแจ้ง ผมเรียนแล้วผมสับสน คุณรักคุณก็แต่งงาน คุณเชื่อคุณก็กระทำ มีสงครามคุณก็ไปรบ "
     " ถ้าผมยอมรับการพรรณนาของคุณ "
     " คุณยอมรับ "
     " ให้ผมบอกมั้ยว่าคุณเข้าใจผิดแค่ไหน "
     " ผมรู้ว่าคุณไม่เข้าใจผิด "

     " รู้มั้ยทำไมผมถึงไปสงคราม เพราะผมคิดว่า นโปเลียน  เป็นปีศาจร้ายเหรอ เพราะผมเชื่อว่าเราควรสู้รบสงครามออสเตรียที่อยู่ไกลตั้ง 2,000 ไมล์เหรอ เพราะรัสเซียเป็นชาติที่ยิ่งใหญ่ขึ้นหลังสงครามยุติเหรอ "
     " งั้นทำไมล่ะ " ปิแอร์ซักต่อ
     " เพราะผมแต่งงานกับผู้หญิงที่สวย น่ารักที่สุดในมอสโคว์ และผมก็ทนไม่ได้น่ะสิ อย่าแต่งงานเด็ดขาดปิแอร์ หรือแต่งเมื่อคุณแก่(เจอไม้งามเมื่อยามขวานบิ่น) และไม่มีประโยชน์อะไร หรือเมื่อทุกอย่างที่ดีๆในตัวคุณจะสูญเสียไป คุณจะสิ้นเปลืองตัวเองไปกับสิ่งไร้ค่า
     ใช่ อย่ามองผมแบบนั้น คุณพูดถึงอาชีพของโบนาปาร์ต ถ้าโบนาปาร์ตแต่งงานตั้งแต่ยังหนุ่ม เขาก็ยังคงยากจน หิ้วกระเป๋าถือของภรรยา เชิญพวกวิ่งเต้นไปที่บ้านเขาเพราะภรรยาของเขากระสันอยากถูกเชิญไปงานเลี้ยงระดับไฮโซ "

     อังเดรไปเป็นเพื่อนปิแอร์ ณ คฤหาสน์ตระกูลเบซูฮอฟ พอไปถึงกลุ่มคนที่รอคอยอย่างกระวนกระวายใจที่นั่นมีสีหน้าเย็นชาต่อปิแอร์
     " เจ้าชายอังเดร " หญิงสาวทักทายแขก
     " เจ้าหญิงเฮเลน " อังเดรจุ๊บมือตามมารยาท
     " คุณบอกพี่ชาย(อนาโตลี)ฉันรึเปล่าว่าเรารอเขาอยู่ " หญิงสาวไม่เห็นปิแอร์อยู่ในสายตา
     " บอกครับ "
     " แล้วเขาไม่มาเหรอ "
     " ผมเชื่อว่าไม่มาครับ "
     " ขอบคุณค่ะ "
     " เขาเป็นยังไงบ้าง เจ้าชายวาซีลีี่ " อังเดรย้อนถามบ้าง
     " บาทหลวงอยู่กับเขาแล้ว พวกเขากำลังทำพิธีชะโลมน้ำมันให้เขา " หันมากล่าวกับปิแอร์บ้าง " เขาถามหาคุณ หวังว่าคราวนี้คุณคงอยู่ในสภาพที่เหมาะจะเจอเขานะ ตามผมมาสิ " เจ้าชายวาสิลี่,ญาติผู้พี่ผู้น้องเปรย
     " ไปสิผมจะรอคุณอยู่ตรงนี้ " อังเดร

     " เชิญครับคุณปิแอร์ " พ่อบ้านก้มลงใกล้ใบหน้าผู้ป่วย เขายังมีลมหายใจและยังไม่วายชนม์จึงเอากล่องไม้วางในอุ้งมือ หันมากล่าวกับบุตรนอกสมรส " เขาอยากให้คุณจูบลาเขา "
     ปิแอร์ซุกศีรษะสะอื้นไห้คาฝ่ามือบิดาซึ่งเบิกตาโพลงมองเขาด้วยความปลื้มปิติก่อนสิ้นใจ
     " นี่สำหรับคุณ ตอนนี้เขาอยากหลับแล้ว " พ่อบ้านวาดมือเครื่องหมายกางเขน เดินนำบาทหลวงและปิแอร์ออกมาห้องโถง
     " ปิแอร์ " อังเดรปลอบ
     " ช้าเกินไปในวาระสุดท้ายเขารักผม ช้าเกินไป เขาให้นี่ไว้ "
     อังเดรเปิดกล่องหยิบกระดาษในนั้นขึ้นมา " จดหมายถึงพระเจ้าซาร์ ฉบับของคุณ ปิแอร์ "
     " เปิดอ่านทีซิ " ปิแอร์ใคร่รู้เช่นเดียวกับเจ้าชายวาซีลีกับเจ้าหญิงเฮเลนต่างขยับเข้าใกล้
     " พ่อของคุณอยากให้คุณรู้ว่าในจดหมายของเขาถึงพระเจ้าซาร์ เขาขอให้ยอมรับคุณเป็นลูกเขาถูกต้องตามกฎหมาย และสถาปนาเป็น เคานต์เบซูฮอฟ  คนต่อไป ทายาทคนเดียวที่ได้ทรัพย์สินทั้งหมดของเขา " อังเดรว่า
     " จงเป็นคนดีนะ จงเป็นคนดีของบรรพบุรุษ เราทำบาปบ่อยครั้งแค่ไหน เราหลอกลวงมากแค่ไหน และก็เพื่ออะไร?
     ทุกอย่างจบสิ้นภายใต้ความตาย จูบพี่ของลูกสิ เฮเลน เขาเกิดใหม่อีกครั้งแล้ว กอดเขา อวยพรให้เขาสบายดี " เจ้าชายวาซีลีสบตากับบุตรีด้วยความผิดหวัง พลันเปลี่ยนท่าที เอเลนหอมแก้มปิแอร์ น้ำตาหยดแหมะ ช่างมารยาเหลือร้ายในสายตาอังเดร ก็แค่อยากได้มรดกเท่านั้นเอง ..


ปิแอร์เข้ามาเยี่ยมบิดาในวาระสุดท้าย
นาตาชา กับ ปิแอร์นาตาชา กับ อังเดร

     " ดีจริงๆที่เราได้กลับมอสโคว์ หลังจากสามอาทิตย์ในชนบทผมลืมตาแทบไม่ขึ้นเลย .. แต่มันก็เป็นการเดินทางที่คุ้มค่าว่ามั้ยปิแอร์ " เจ้าชายวาซีลี
     " คุ้มค่ามากทีเดียว " ปิแอร์จับมือเจ้าหญิงเฮเลน หล่อนทำทีเอียงอาย ปิแอร์มองออกไปนอกหน้าต่างรถม้าเห็นท่าเรือจึงหยุดขบวน " ผมจะลงไปดูว่าเราต้องรอนานแค่ไหน คิดว่าไม่น่าจะนาน "
     " ไม่ต้องรีบหรอกค่ะ พ่อจะได้งีบหลับนานขึ้นอีกหน่อย " เฮเลน

     "  อังเดร " ปิแอร์เห็นสหายรักเดินขึ้นมาจากท่าน้ำ
     " ปิแอร์คุณจะไปไหน บ้านพ่อคุณเหรอ "
     " ใช่ คุณล่ะ มีข่าวอะไรบ้าง "
     " มาคนเดียวเหรอ "
     " เปล่า เจ้าชายวาซีลีมากับผมและก็ลูกสาวของเขาด้วย เราตรวจดูคฤหาสถ์กับที่ดินของผมแล้วมันใหญ่มากและก็โบราณด้วย ตอนนี้ผมเป็นเคานต์เบซูฮอฟเต็มตัวแล้ว ผมต้องทำอะไรสักอย่างให้สาสมกับตำแหน่ง " ปิแอร์เขื่อง
     " มิน่าล่ะคุณถึงไปกันได้กับเจ้าชายวาซีลีและเฮเลน " อังเดรว่า
     " เจ้าชายวาซีลีช่วยผมเรื่องงานบริหาร "
     " แน่นอน ไปทักทาย ลีซ่า,ภรรยาผมเถอะ เธอทรมานกับการติดแหง็กอยู่ในชนบทเสียนาน " อังเดร
     " เฮเลนชอบชนบทเธอถึงได้มาด้วยกับผม " ปิแอร์
     " แน่นอน " อังเดร

     " เด็กๆไปเล่นที่อื่นไป " เจ้าชายวาซีลี
     " คุณอยู่ที่นี่นานแค่ไหนแล้ว " เฮเลน
     " นานมาก หลายเดือนมากทีเดียวภายหลังจากคลอดลูก (เฮเลนส่งยาดมให้แต่เธอปฏิเสธ เจ้าชายวาซีลีรับไปแทน แก่แล้วจะเป็นลม)ไม่ค่ะ ขอบคุณ อังเดรจะไปพรุ่งนี้ เขาคิดว่าฉันอยู่ที่นี่ดีกว่าอยู่คนเดียวในมอสโคว์ " ลีซ่า,ภรรยาอังเดรบอกความในใจ
     " คุณรู้สึกยังไงกับมันคะ " เฮเลน
     " ฉันกลัวค่ะ "
     " แต่คุณถึงกับยอมหมกตัวเองอยู่ที่นี่เหรอ "
     " อังเดรอยากให้ฉันอยู่ค่ะ "
     " ถ้าเป็นฉัน ฉันคงหาอะไรสักอย่างทำฆ่าเวลา "
     " ฉันก็คิดอย่างนั้นแต่เราต่างกันนี่คะ " ลีซ่าถักนิตติ้งต่อ
     " ใช่แล้ว "

     " คุณขอเธอแต่งงานรึยัง " อังเดร
     " ยัง " ปิแอร์ตอบตามตรง
     " คุณจะขอรึเปล่า "
     " ผมก็ยังไม่รู้ "
     " อยากได้คำแนะนำมั้ย "
     " ในเรื่องอื่น อังเดร ไม่ใช่เรื่องนี้ "
     " ก็ได้ "

     พลเอก นิโคไล อันเดร์เยวิช บอลคอนสกี้ หรือตามที่สโมสรสันนิบาตตั้งฉายาท่านว่า พระเจ้าแผ่นดินปรัสเซีย(เยอรมัน) ถูกเนรเทศมาอยู่ชนบท,เมืองลือซือ กอรือ ห่างจากกรุงมอสโคว์ราว 200 กม. ในรัชกาลของพระเจ้าปาเวล ตั้งแต่นั้นมาท่านก็เก็บตัวไม่ย่างกรายเข้าเมืองหลวงอีกเลยถึงแม้จะได้รับพระราชทานอภัยโทษ คติพจน์ประจำตัว " ในมนุษย์โลกของเรา มีสิ่งที่ควรระลึกถึงอยู่ 2 อย่างคือ ทางที่เลวคือ ความโลภ และ ความหลง หนึ่ง ส่วนทางที่ดีคือ สัจจะ(การทำจริง) และ ปัญญา หนึ่ง "
     " อังดร ลีซ่า " แมรี่โผกอดอังเดรแล้วหอมแก้มลีซ่าต่อ " เราคิดว่าจะไม่มาซะแล้ว ลีซ่าคุณสวยมากเลย "
     " คุณก็เหมือนกันแมรี่ "
     " ไม่หรอก ฉันเป็นแค่ผู้หญิงชนบท .. จริงรึเปล่าที่เขียนในจดหมายว่าพักอยู่แค่คืนเดียวน่ะ " กระเซ้าพี่ชาย
     " จริงสิ " อังเดร
     " ลีซ่า พูดกับเขาหน่อยให้เขาอยู่ต่อเถอะ "
     " ฉันพยายามแล้ว " ลีซ่าก็ท้อแท้เหมือนกัน
     " ลีซ่าเหนื่อยมาก เธอควรจะพักผ่อน .. ว่าไง " ตอนท้ายอังเดรหันไปถามบ่าวรับใช้ประจำบ้าน
     " พ่อท่านอยากพบคุณชายเดี๋ยวนี้ครับ "
     " ขอบใจ ขึ้นไปข้างบนดีกว่าลีซ่า งั้นคุณจะได้เจอเขา(บิดาอังเดร)ตอนอาหารเย็น "
     " มาสิจ๊ะ " แมรี่ชวนลีซ่าเข้าครัว

     " นักรบมาแล้ว นี่คือ บอลคอนสกี้  ที่จะพิชิต นโปเลียน  สบายดีเหรอลูกพ่อ "
     " ผมสบายดีครับ สุขภาพพ่อเป็นยังไงบ้าง "
     " เหมือนเดิมลูก เหมือนเดิม คนโง่เท่านั้นที่ป่วย ลูกก็รู้จักพ่อดีว่าไม่เคยอยู่ว่างตั้งแต่เช้ายันค่ำ กินน้อย แน่นอนพ่อสบายดี "
     " ขอบคุณพระเจ้า "
     " พระเจ้าไม่เกี่ยวอะไรด้วยหรอก " ชายชราหมุนเพลาจักรเย็บผ้าต่อ

     " สักครู่นะอังเดร ได้โปรด อย่าปฏิเสธนะ "
     " มันคืออะไรเหรอ "
     " พ่อของพ่อเคยนำมันติดตัวไปด้วยในสงครามทุกครั้งของเขา "
     " ถ้ามันไม่หนักเกินไป และก็จะไม่ทำให้คอหักนะ "
     " สัญญาสิว่าจะไม่ถอดมันออก สัญญาสิ " ลีซ่าสวมสายสร้อยมีเหรียญอันใหญ่คล้องคอคนรัก
     " สัญญา "

     " จูบพ่อตรงนี้ " อังเดรจูบโหนกแก้มบิดา " ขอบใจนะลูก "
     " พ่อขอบคุณผมทำไมครับ "
     " ก็ที่ลูกทำหน้าที่ของลูก ไม่ให้ตัวเองผูกติดกับชายผ้ากันเปื้อนของผู้หญิง กองทัพมาก่อนทุกสิ่ง ขอบใจมาก ขอบใจ .. "
     " เรื่องภรรยาผมครับ พ่อ .. "
     " ภรรยาของลูก ว่ามาสิ "
     " พอสิ้นสุดการกักตัวเธอแล้ว ให้เธอกลับไปหาหมอที่มอสโคว์ "
     " หมอเหรอ? "
     " ไม่มีใครฝืนธรรมชาติได้ แต่พวกเขาบอกสิ่งต่างๆกับเธอ และเธอก็ฝันน่ากลัวครับ "
     " ก็ได้ ก็ได้ เอานี่(จดหมาย)ให้ ไมเคิล คูตูซอฟ   นะ เราเคยเรียนด้วยกัน เขาไม่ใช่คนที่ฉลาดนักแต่ก็ไม่เป็นไร พ่อเขียนบอกเขาให้กันลูกอยู่ห่างๆกองบัญชาการไว้ มันเป็นที่ๆไม่ดี บอกเขาว่าพ่อระลึกถึงเขาและก็ชื่นชมเขา เอาล่ะลาก่อน (อังเดรก้มลงจูบมือบิดา) จำไว้นะเจ้าชายอังเดร ถ้าพวกเขาฆ่าลูก มันจะทำให้พ่อเสียใจ แต่ถ้าลูกไม่ทำตัวสมกับเป็นลูกของ นิโคไล บอลคอนสกี้   มันจะแย่กว่านั้น พ่อจะละอายใจ "
     " พ่อไม่จำเป็นต้องพูดอย่างนั้นกับผมหรอกครับ ผมก็อยากขอร้องพ่อเหมือนกัน ถ้าผมถูกฆ่าตายและผมมีลูกชาย อย่าให้ใครมาพรากเขาไปจากพ่อ ให้เขาเติบโตอยู่กับพ่อที่นี่นะครับ "
     ชายชราพยักหน้า " ลูกจะมัวรออะไรอยู่อีก เราบอกลากันแล้ว ไปสิ ไป "

     " อังเดรจะไปแล้วเหรอ อย่าไปเลยนะ อย่าทิ้งฉันไว้ที่นี่ ฉันจะต้องว้าเหว่มากแน่ๆ " ลีซ่ากอดแขนรั้งตัวสามีไว้
     " ผมจะให้คุณอยู่ที่นี่กับพ่อผมและแมรี่ "
     " อยู่ถึงพรุ่งนี้ก่อนสิ อยู่อีกวันนึงนะ " ลีซ่าฟูมฟาย
     " ผมอยู่ไม่ได้ ลีซ่า คุณก็รู้ "
     " คุณยินดีที่จะไป คุณยินดีที่จะกำจัดฉัน อังเดร อังเดร " ร่างนางอ่อนระทวยหมดเรี่ยวแรง
     " ลาก่อน แมรี่ " อังเดรประคองลีซ่านั่งคอพับคออ่อนบนเก้าอี้
     " แคทย่าไปเอายาดมมาซิ " น้องสาวอังเดรบอกสาวใช้เมื่อเห็นว่าพี่สะใภ้สลบไสลในวงแขน

ตานาชา กับ อนาโตลีนาตาชา กับ อนาโตลี


     next chapter >>

chapters [ 1 ] [ 2 ] [ 3 ] [ 4 ]

     หนังสืออ้างอิง : สงคราม และ สันติภาพ ลีโอ ตอลสตอย ประพันธ์ พลตรีหลวงยอดอาวุธ(ฟ้อน ฤทธาคนี) แปลจากต้นฉบับภาษารัสเซีย ประพต เศรษฐกานนท์ บรรณาธิการ สำนักพิมพ์ศรีปัญญา พิมพ์ครั้งที่ 3 พศ.2546

War and Peace blog page    Wigipedia   Posters  gallery1.  gallery2.  
 -: Star Storyboard :-

Pirachan : พิรฌาน