รถลิมูซีนยี่ห้อจากัวร์จอดอยู่ใกล้ๆโบสถ์เทมเปิ้ล เรมี่จัดการมัดมือเท้าพันปากทีบบิงแน่นหนาตรงที่นั่งตอนหลัง เสร็จแล้วเขาเดินอ้อมมายังฝั่งที่นั่งคนขับข้างไซลาส กดปุ่มฉากกั้นทึบแสงจนมองไม่เห็นใครอยู่ท้ายรถ
     " เขาเคยบ่นว่าท้ายรถมีพื้นที่กว้างเกินไป ดูซิว่าตอนนี้เขาจะยังบ่นอีกมั้ย "
     " คุณคือ ท่านอาจารย์ เหรอ " เรมี่ถามตรง
     " ใช่แล้ว เจ้าทำงานได้ดีมาก " เรมี่ว่าตามนั้น
     " เรายังเปิดรหัสลิขิตไม่ได้ ข้ายังต้องทำงานต่อ ขอรับ "
     " เจ้าทำมากพอแล้ว เราจะปล่อยให้อัตตามาทำลายเป้าหมายหลักไม่ได้ "
     " ข้าเข้าใจ "
     " ดีแล้ว .. เจ้าจงรอคอยอยู่ที่บ้านโอปุสเดอี เจ้าจะได้รับรางวัล ข้าจะกำจัดไอ้แก่นี่เอง บุญรักษาไซลาส "
     " ท่านอาจารย์ " ไซลาสก้มศีรษะ
     " ขอองค์พระเยซูคุ้มครองเจ้า " เรมี่จูบขมับนักบวชเผือก

     เรมี่แวะส่งไซลาสแล้วขับรถลิมูซีนมาจอดที่ฮอร์สการ์ดส์พาเหรดในสวนสาธารณะเซ้นต์เจมส์ ติดรัฐสภาและหอนาฬิกาบิ๊กเบน
     " ขุมทรัพย์ท่านเกือบจะสูญเสียไปพร้อมกับค่าแรงของผม " เรมี่ส่งหลักศิลาให้ผู้ว่าจ้าง รับเอาซองกระดาษสีน้ำตาลข้างในบรรจุธนบัตรหลายปึก " เห็นฝีมือผมมั้ยล่ะ ฮ่า ๆ แม้แต่ไอ้นักบวชยังเชื่อผม ผมน่าจะไปเป็นดารา ดื่มฉลองความสำเร็จของเราท่านอาจารย์ จุดสิ้นสุดการเดินทางใกล้มาถึง ผมจะปิดบังตัวตนของท่านไว้จนวันตาย "
     เรมี่กระดกขวดคอนญักดื่มอึกหนึ่ง เขารู้สึกว่าเลือดในกายอุ่นขึ้น จู่ๆลำคอร้อนวูบจนเขารีบคลายเน็กไท เปิดคอเสื้อหลวมๆ เหงื่อกาฬแตกพลั่ก หูตาลาย มือกุมลำคอตัวเอง ชักกะตุก นอนแน่นิ่ง เรมี่ เลอกาลูเดค เพ้อถึงเสียงคลื่นบนชายหาดริเวียร่า ลมหายใจเขารวยรินตอนยาพิษออกฤทธิ์แรง

     " มีอะไรให้ช่วยคะ " โอเปอเรเตอร์รับสาย
     " ผมรู้ที่อยู่ 2 คนร้ายที่ตำรวจฝรั่งเศสตามจับอยู่ " ลีห์รายงาน
     " เราเพิ่งได้รับแจ้งต้นสายโทรมาจากด็อคแลนด์ ผู้โทรอ้างว่าเห็นฆาตกร 2 คนซ่อนอยู่ในบ้านโอปุสเดอี " อินเตอร์โปลรายงานผู้กองฟาช
     เรมี่ดำเนินตามแผนซืร์เวยบองซ์แต่เขาอวดดีเกินไปเมื่อเปิดเผยตัวเองในโบสถ์เทมเปิล ลายนิ้วมือเรมี่ปรากฏอยู่ทั่วชาโตวีแยตต์รวมทั้งสถานีดักฟังในโรงนา ทีบบิงจำเป็นต้องตัดวงจรเชื่อมโยงภารกิจของเขากับเรมี่
     แลงดอนกับโซฟีนำหลักศิลามาสู่ทีบบิงโดยบังเอิญ แต่ก็เป็นทุกขลาภเพราะเขานำตำรวจแห่ตามมาเป็นพรวน ยังมีรอยรั่วให้อุดอยู่หลายรู
     ทีบบิงเก็บรหัสลิขิตไว้ในกระเป๋าขวาส่วนปืนรีวอลเวอร์เมดูซากระบอกจิ๋วอยู่ในกระเป๋าซ้าย เขากำลังก้าวเดินไปยังสถานที่ศักดิ์สิทธิ์สุดอลังการอายุถึง 900 ปี อย่างมุ่งมั่น

      " นั่นล่ะปัญหาความบังเอิญของหลักภาษาอังกฤษ คีย์เวิร์ดขึ้นมาพร้อมกับคำใกล้เคียงอื้อ ชื่อคนๆหนึ่ง อเล็กซานเดอร์ โป๊ป " นศ.หนุ่มอัพเดทข้อมูลมากกว่า
     " เอ โป๊ป " แลงดอนหันไปทางโซฟีซึ่งกำลังใช้ผ้าเช็ดหน้าซับเลือดจากบาดแผลบนหัวเข่า " คุณตาคุณอัจฉริยะจริงๆ ไปกันเร็ว "

     " อัศวินที่เราตามหาอยู่คือ เซอร์ไอแซ็ค นิวตัน การค้นคว้าสร้างสิ่งประดิษฐ์ใหม่ๆทำให้คริสตจักรไม่พอใจ โดยเฉพาะอย่างยิ่งทฤษฎีแรงโน้มถ่วง และ ถ้าคุณเลือกที่จะเชื่อตัวเขาเองก็เป็นประมุขไพรเออรี่ด้วยเช่นกัน " แลงดอน
     " แต่ถ้าเขาล่วงเกินคริสตจักรคาธอลิก พระสันตะปาปาย่อมไม่มีทางทำพิธีฝังศพให้เขา " โซฟีท้วงติง
     " นี่คือจุดที่ผมตีความผิด ในลอนดอนร่างอัศวินโป๊ปฝังไว้ ประธานในพิธีศพเซอร์ไอแซ็ค นิวตัน คือเพื่อนสนิทผู้ร่วมงานเขา อเล็กซานเดอร์ โป๊ป เอ. โป๊ป ตัวย่อชื่อเขา ผมพลาดได้ไงกัน "
      In London lies a Knight A. Pope interred.

     มหาวิหารเวสต์มินสเตอร์มีบุคคลสำคัญได้รับเกียรติให้ฝังร่างไร้วิญญาณ หรือสร้างอนุสรณ์สถาน ณ ที่นี้มากกว่าสามพันคน กษัตริย์ รัฐบุรุษ นักวิทยาศาสตร์ กวี และ นักดนตรี หลุมศพอลังการลดหลั่นกันไป แลงดอน และ โซฟี สาวเท้าข้ามธรณีประตูมหาวิหาร ทุกสุ้มเสียงพลันเงียบสงัด สายตาพวกเขาจ้องมองเพดานเบื้องบน ไล่ตามเสาหินสีเทาก่อนวกกลับสู่พื้นศิลาอันกว้างใหญ่ไร้ผู้คนขณะซอกหลืบว่างเปล่ามืดมัว
     " ที่นี่ "
     โซฟีตระหนักว่าหาทางเข้าง่ายแต่หาทางออกยาก พลาดออกผิดทางจะหลงอยู่ในเขาวงกตทางเดินนอกวิหาร
     " ใช่ สุสาน ไอแซ็ค นิวตัน "
     แลงดอนพิจารณาฝาโลงรูปสลักเซอร์ไอแซก นิวตัน ตั้งอยู่ วางแขนทาบหนังสือผลงานชิ้นเอกตนเองคือ ดิวินิตี, โครโนโลจี .. ตรงแทบเท้ามีเทวดาติดปีกถือม้วนจารึก เบื้องหลังคือลูกกลมตั้งอยู่กึ่งกลางยอดพีระมิด
     " ลูกกลม "
     โซฟีครางเมื่อเห็นลูกกลมใบยักษ์ที่มีกลุ่มดาวประดับอยู่ดารดาษ
     " ใช่ ลูกไหน ไม่มีทางดูออกเลยว่าลูกไหนหายไป " แลงดอนพิศวง
     " ลูกกลมที่มีเลือดเนื้อจริงในมดลูกกุหลาบงาม " โซฟีเน้น
     " ระบบสุริยะ ดาวเคราะห์ ดาวฤกษ์ สัญลักษณ์จักรราศี ดูสิ ดวงจันทร์บริวารของดาวเสาร์ และ พฤหัสหายไป แล้วดวงตาของเหล่าเทวดาน้อยๆล่ะ "
     " โรเบิร์ต รอยบนพื้น ดูรอยไม้เท้าบนพื้นฝุ่นสิคะ (ก้มตัวลงมอง) ทีบบิงอยู่ที่นี่ เขาอยู่คนเดียว "
     ทีบบิงตั้งใจจะไขปริศนารหัสลิขิตเพียงลำพัง แต่ล้มเหลวกับคำอ้างถึงลูกกลม ในเมื่อแลงดอนกับโซฟีดั้นด้นมาถึงนี่ได้ แสดงว่าตีบทร้อยกรองแตกจนหาหลุมฝังศพพบ ย่อมมีโอกาสสูงที่จะรู้อะไรดีเกี่ยวกับลูกกลมอันนำไปสู่รหัสผ่าน
     " ตอนที่คุณสองคนไปที่บ้านผม คนอื่นอาจเรียกว่าเป็นความประสงค์ของพระเจ้า ผมเชื่อว่าถ้าผมได้รหัสลิขิต ผมคนเดียวก็ไขปริศนาเองได้ แต่ผมยังไม่คู่ควร คุณมีเหตุผลที่มาอยู่ที่นี่ คุณคือผู้พิทักษ์เกรลคนสุดท้ายที่เหลืออยู่ คุณตาคุณและเหล่าเซเนโชซ์จะไม่ยอมตายหรอก นอกจากแน่ใจว่า ความจริง อยู่ในที่ปลอดภัยแล้ว "
     " คุณรู้คำพูดก่อนตายของโซนิแยร์ได้ไง ลีห์ " โซฟี
     " การค้นหาเกรลย่อมต้องมีผู้เสียสละ "
     ทีบบิงแค้นเคือง ฌาคส์ โซนิแยร์ เปลี่ยนใจไม่เผยความจริงแท้ในเอกสารซานเกรียลเมื่อวันสิ้นยุคมาถึง 
     " คุณเองที่เป็นฆาตกร "
     " ไม่ ๆ โรเบิร์ต บอกเธอสิ เมื่อผู้ชนะจารึกประวัติศาสตร์ ฆาตกรก็กลายเป็นวีรบุรุษ "
     " ไอ้คนสารเลวเห็นแก่ตัว " โซฟีบันดาลโทสะ
     " เราแค่เดินหนีไป เดินไป " แลงดอน บอก โซฟี
     " ไม่อย่า (ทีบบิงชักปืนออกมาขู่) ผมจะทำสิ่งที่จำเป็นต้องทำ (ใส่เข้าในสูทตามเดิม) ทุกๆอย่าง คุณเข้าใจรึยัง เอาล่ะ เรากลับมาเป็นเพื่อนกันได้มั้ย ทางนี้ (จี้หลังแลงดอน) ผมจะเอาปืนลง ผมแค่อยากให้พวกคุณฟังผม " ลีห์บังคับทั้งคู่เดินไปตามระเบียง
     " ผมกำลังฟังอยู่"


     " สองพันปีมาแล้วที่คริสตจักรกดขี่คุกคามหมู่มวลมนุษยชาติ บังคับศรัทธา และ ความเชื่อ ในนามพระเจ้าที่ไม่มีวันตายของพวกเขา ข้อพิสูจน์ว่าองค์พระเยซูเป็นมนุษย์จะดับทุกข์เข็ญทั้งมวล คริสตจักรจอมลวงโลกจะได้ศิโรราบเสียที เราต้องเปิดเผยตัวพระทายาท เราควรแสดงความเป็นจริงขององค์เยซู ท่านไม่ใช่สิ่งปาฏิหาริย์ ท่านเป็นมนุษย์ปุถุชน เปิดเผยความชั่วร้ายดำมืด มนุษยชาติจะได้เป็นอิสระ เราทำได้นะโรเบิร์ต เรา 3 คน

     ภารกิจลับของไพรเออรี่คือเปิดเผยตัวรัชทายาทเมื่อเริ่มสหัสวรรษใหม่ เมื่อสหัสวรรษใหม่มาถึงตัวทายาทยังคงถูกซ่อนเร้นไว้ ไพรเออรี่ไม่ปฏิเสธภารกิจอันศักดิ์สิทธิ์ ผมจะมีทางเลือกไหนอีกล่ะ ผมพาผู้ที่เป็นปรปักษ์โน้มน้าวสมาชิกสภาซึ่งผมเป็นพันธมิตร แสร้งขอเงินพวกเขาเพื่อไม่ให้พวกเขาสงสัยผม ท่านอาจารย์ (เรคทอร์) ผมให้พวกเขาเรียกชื่อนี้ "
     " ทำไมเรา .. " แลงดอน
     " ไม่ โรเบิร์ต อย่าพูด คุกเข่าลง (ลีห์ชักปืน) ผมพูดจริงๆนะ คุกเข่า ไม่ใช่คุณโซฟี คุณไม่ต้อง คุณคือปาฏิหาริย์ของผม โซฟีคุณคือผู้พิทักษ์เกรล การกดขี่ข่มเหงผู้ลำบากยากจน ผู้ไร้อำนาจ ผู้คนต่างผิวสี และ สตรี คุณสามารถยุติเรื่องนั้นทั้งหมดได้ คุณต้องเปิดเผยความจริงต่อชาวโลก มันคือหน้าที่ของคุณ คุณรู้คำตอบแห่งปริศนานี้ คุณต้องเปิดรหัสลิขิตแล้วผมจะวางปืนลง " ทีบบิงกลิ้งกระบอกไปอยู่แทบเท้าโซฟี    
     " ฉันไม่รู้ว่าจะเปิดยังไง ฉันไม่รู้รหัส แต่ถึงฉันรู้ ฉันก็ไม่บอกคุณ " โซฟีส่ายหัวแล้วคุกเข่าเคียงข้างแลงดอน
     " งั้นคุณก็เหมือนคุณตาคุณ ยินดีตายเพื่อปกปิดความลับ แล้วถ้าคุณมองมาที่วีรบุรุษของคุณ ผมสงสัยว่าคุณจะปล่อยให้เขาตายงั้นเหรอ เปิดรหัสลิขิตเพื่อรักษาชีวิตเขา " ทีบบิงจ่อปลายกระบอกปืนไปที่ขมับแลงดอน
     " ลีห์ คุณไม่ .. " แลงดอนไม่เชื่อว่าลีห์จะฆ่าพวกเขาอย่างเลือดเย็น
     " เปิดรหัสลิขิต "
     " ฉันไม่รู้วิธี "
     " เปิดไม่งั้นเขาตาย " เสียงทีบบิงเอาจริง
     " สาบานได้ ฉันไม่รู้ "
     " เปิดรหัสลิขิตซะ ! " ทีบบิงตวาด
     " ฉันไม่รู้ " โซฟีสั่นสะท้าน
     " หยุดนะ ! เธอเปิดไม่ได้จริงๆ ลีห์ ขอเวลาให้ผมหน่อย " แลงดอนตระหนักว่าตนพาโซฟีไปชาโตวีแยตต์ เขาต้องรับผิดชอบชีวิตเธอ
     " โรเบิร์ต " ทีบบิงยันร่างเหยียดขึ้นด้วยไม้เท้า หันปืนมาจ่อหัวโซฟีแทนอย่างไร้ท่า " คุณจะทำอะไร "
     " ชู่ว์ เงียบก่อน "

     แลงดอนคว้าแท่งหินอ่อนทรงกระบอกมาไว้ในมือ หน้าปัดห้าแถวอยู่ในตำแหน่งไม่เรียงคำ รหัสลิขิตผนึกแน่น แลงดอนค่อยๆเดินไปใกล้ผนังหันหลังให้คนอื่นในห้อง จินตนาการภาพดาราศาสตร์บนหลุมฝังศพของนิวตัน แว่บผ่านภาพกลุ่มดาวนพเคราะห์โคจรรอบดวงอาทิตย์ โซนิแยร์ไม่สนใจวิทยาศาสตร์
     สายตาเหม่อมองทะลุกระจกสีของหน้าต่างออกไปในสวนคอลเลจ เทพีกำลังร่ายรำกลางสายฝนเผยโฉมหน้าออกมาหลังกิ่งแอ๊ปเปิ้ลที่ผลิดอกพราวแย้มความนัย .. ผลไม้แห่งความรู้แจ้งนั้นอยู่ไม่ไกลเกินเอื้อม แลงดอนพยายามขบคิดหารหัสผ่าน ไล่นิ้วมือล็อคตัวอักษรครบห้าช่อง นัยน์ตาฉายแววลังเล สีหน้าพลันเปลี่ยนเป็นเศร้าสร้อยก่อนเค้นเสียง
     " ผมขอโทษนะ .. ขอโทษ " แลงดอนเหลือบตามองยอดโดมแชปเตอร์เฮ้าส์ ย่อตัวลงแล้วยืด เหวี่ยงแขนโยนรหัสลิขิตขึ้นไป
     ทีบบิงเบิกตาโพลงจ้องมองหลักศิลา ถลันตัวล้มลงจะรับมันก่อนกระแทกพื้นหิน เขาปล่อยให้ปืนหลุดมือ ทิ้งไม้เท้า แต่ไม่อาจไขว่คว้าหรือกำหลักศิลาอยู่ในอุ้งมือได้ เสียงแก้วข้างในแตกอย่างน่ากลัว น้ำส้มไหลนองพื้น
     " โอ้แผนที่พังหมดแล้ว แผนที่ถูกทำลาย โฮลลี่เกรลสูญสลาย ฮือๆ "
     โซฟีลุกขึ้นไปหยิบปืนจากพื้นเล็งไปที่ทีบบิง
     " ผู้ที่คู่ควรเท่านั้นจึงค้นพบเกรล ลีห์ คุณสอนผมเอง " แลงดอนย้ำเตือน
     เสียงฝีเท้าวิ่งย่ำพื้นหนักหน่วงเข้ามาโถงทางเดินในโบสถ์ เจ้าหน้าที่ตำรวจพร้อมอาวุธครบมือปิดล้อมประตูทางเข้าออก
     " นี่ตำรวจ วางปืน วางปืนลงให้หมด วางปืนลงเดี๋ยวนี้ "
     " จับเค้าชายแก่นั่นแหละ " เบซู ฟาช เจอเป้าหมาย เซอร์ลีห์นอนแผ่หมดสภาพ ขณะนั้นโซฟีวางปืนบนพื้น ยกมือประสานบนศีรษะ
     " คุณถูกจับกุมแล้ว คุณไม่จำเป็นต้องพูด สิ่งที่คุณพูดอาจมีผลต่อคุณ ทุกคำพูดจะผูกพันต่อคุณในชั้นศาล เป็นหลักฐานมัดตัวคุณ " ตำรวจอังกฤษจับนักโทษหัวใจสลายใส่กุญแจมือ
     " ผมมีบางอย่างจะถามคุณ " ฟาชค้นหาโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าลีห์ รู้สึกโล่งอกที่เห็น โซฟี กับ แลงดอน ปลอดภัย

     ศูนย์กลางโอปุสเดอี ลอนดอน เลขที่ 5 ออร์มคอร์ต

     ไซลาสสะดุ้งตื่นไม่แน่ใจว่าตนเผลอนอนหลับไปนานแค่ไหน อาจเพราะความเงียบสงบของอาคารที่พักโอปุสเดอีแห่งนี้ เขาลุกนั่งบนเสื่อฟางสังหรณ์ใจว่าถูกสะกดรอย ครั้นเดินไปที่หน้าต่างมองสำรวจถนนเห็นรถสายตรวจติดไซเรนของตำรวจขับมาสมทบกัน 2-3 คัน นอกรั้ว ไซลาสฉวยปืนติดมือกระโจนลงบันไดชนเจ้าหน้าที่คนแรกที่บุกเข้ามาล้มคว่ำ ตำรวจคนที่ 2 กำลังเดินเข้ามา

     ขณะทีบบิงถูกหิ้วปีกขึ้นรถฉลามบก เขายังคร่ำครวญไม่เลิก
     " โรเบิร์ต ๆ คุณทำลงไปได้ยังไง คุณทำลายมันลงคอได้ยังไง โรเบิร์ต คุณทำลายความหวังในอิสรภาพของเรา ทำลายโอกาสที่นักบุญทุกคนจะได้คุกเข่าต่อสุสาน แม็กดาเลน คุณทำได้ไง
     ฮ่า คุณไม่ได้ทำ คุณเปิดรหัสลิขิตได้แล้ว คุณแอบเอาม้วนลิขิตออกมาก่อนที่แก้วจะแตก ฮะ ฮ้า "
     ทีบบิงเหลียวหน้ามาตะโกนโหยหวนบ้าคลั่ง " คุณไขปริศนาได้ คุณไขปริศนาได้คุณจะค้นพบมัน โรเบิร์ต คุณรู้นะจะต้องทำยังไง คุณค้นพบเกรล คุกเข่าต่อหน้าเธอ ปลดปล่อยเธอต่อชาวโลก ผู้ชายคนนั้นเขาพบแผนที่โฮลี่เกรล "

     " บนสุสานนั้นมีลูกกลมทุกลูกที่มองเห็นได้ ยกเว้นลูกกลมที่ตกจากสวรรค์ เป็นแรงบันดาลใจแก่ผลงานของนิวตัน ที่ทำให้คริสจักรโกรธเกรี้ยว กระทั่งวาระสุดท้ายในชีวิตเขา
     A-P-P-L-E แอ๊ปเปิ้ล " แลงดอนส่งม้วนกระดาษปาปิรัสให้โซฟีคลี่อ่านบทร้อยกรองสี่บาทง่ายๆ

     โฮลี่เกรลใต้โรสลินโบราณนัก มีดและจอกป้องพิทักษ์ประตูสู่
     ประดับด้วยศิลปะระดับครู เธอนอนอยู่ใต้ฟ้าดาราพราว

     " ผมว่าผมรู้เธออยู่ไหน ผมว่าเกรลได้กลับบ้านแล้ว " แลงดอน


      next chapter coming soon >>