3.
ค่ำวันนั้นเฮเก้นไปบ้านดอนเพื่อเตรียมตัวก่อนการประชุมธุรกิจครั้งสำคัญ
" ไม่เพลียเกินไปแน่นะทอม " ดอน
" ผมหลับบนเครื่องบินแล้ว ผมมีเรื่องของซอลลอสโซ่มา(หยิบแฟ้ม) ซอลลอสโซ่มีสมญา ไอ้ตุรกี เป็นคนที่ชำนาญการใช้มีด แต่ใช้เฉพาะในเรื่องธุรกิจ หรือปัญหาที่สมควรจัดการขั้นเด็ดขาด ธุรกิจเขาคือค้ายาเสพติด เขามีไร่ฝิ่นอยู่ในตุรกี มีโรงงานผลิตเฮโรอีนอยู่ในซิซิลี เขากำลังหิวเงิน ต้องการเกราะกำบังเพื่อกันตำรวจโดยจะให้ส่วนแบ่งเราในธุรกิจนี้ ยังสืบไม่ได้ว่าเท่าไหร่ ครอบครัวตาตาเกลียหนุนหลังเขาอยู่ในนิวยอร์ก พวกนี้เอาด้วย มันต้องหวังอะไรสักอย่าง " เฮเก้นรายงาน
" ประวัติติดคุกล่ะ "
" 2 หน อิตาลี่หน ที่นี่หน รู้กันดีว่าเขาเป็นเจ้าพ่อยาเสพติด "
" ซานตีโน่ แกว่าไง ? "
" ผงขาวมันทำเงินมหาศาล " ซันนี่เว้าซื่อๆ
" ทอม ล่ะ ? "
" ผมว่าก็จริง ยาเสพติดเป็นตัวทำเงินได้สูง ยิ่งกว่าอะไรอื่นทั้งหมด หากเราไม่เอาด้วยก็ต้องมีคนอื่นเอา อาจเป็น 1 ใน 5 ครอบครัว ไม่ก็ทั้งหมด จากเงินที่มันหาได้มันก็ยิ่งซื้อตำรวจซื้อนักการเมืองได้มากขึ้น แล้วมันจะเล่นงานเรา ส่วนเรากุมสหภาพ การพนัน ซึ่งก็สุดยอดแล้วแต่ยาเสพติดคือลู่ทางในอนาคต หากเราไม่ร่วมขบวนไปด้วยเท่ากับเราเสี่ยงกับทุกอย่างที่มีอยู่ ไม่ใช่ตอนนี้แต่ 10 ปีข้างหน้า "
ดอนค่อนข้างพอใจสิ่งที่เฮเก้นวิเคราะห์เป็นฉากๆ เขาพ่นควันซิการ์ " แล้ว .. "
" พ่อจะตัดสินใจยังไง ? " ซันนี่ถามในสิ่งที่เฮเก้นไม่กล้าเอ่ย
เวอร์จิล เดอะ เติร์ก ซอลลอสโซ่ เป็นคนรูปร่างสูงปานกลางแต่ล่ำบึ้ก ผิวคล้ำ-จมูกโค้ง-ตาดำดุ ซันนี่ไปรับเขาที่ประตูบ้านแล้วพามาห้องทำงานซึ่งดอนกับเฮเก้นรออยู่ เฮเก้นคิดว่าตัวเองไม่เคยพบใครท่าทางอันตรายมากกว่านี้ยกเว้น ลูก้า บราซี
" คืองี้ ดอน วีโต้ คอร์เลโอเน่ ผมต้องพึ่งคนที่มีเพื่อนทรงอำนาจ ผมต้องการใช้เงินสดล้านดอลลาร์ กับ บารมีจากนักการเมืองที่คุณเลี้ยงเอาไว้ยังกะไอ้ลูกกระจ๊อก "
" แล้วผลประโยชน์ของทางครอบครัวผมล่ะ ? "
" 30 % ปีแรกคุณน่าจะได้ซัก 3-4 ล้าน จากนั้นจะยิ่งสูงขึ้น "
" แล้วผลประโยชน์ ตาตาเกลีย ล่ะ ? "
" ต้องขอชม ผมจะดูแลตาตาเกลียจากส่วนแบ่งของผม "
" 30 % แลกกับเงินทุน อิทธิพลทางการเมือง การคุ้มครองอย่างนั้นใช่มั้ย "
" ถูกต้อง "
" ทำไมคุณมาหาผม เหตุใดผมสมควรได้รับความเอื้ออาทรปานนั้น "
" ในเมื่อคุณถือว่าเงินหนึ่งล้านดอลลาร์เป็นแค่เงินทุนประเดิม ขอคารวะ ดอน คอร์เลโอเน่ "
ดอนไม่สนใจถ้อยคำสรรเสริญเยินยอ เขายืนขึ้นเปิดขวดเหล้ารินน้ำสีอำพันใส่แก้วอาคันตุกะ " ผมพูดไว้ว่าผมจะพบคุณเพราะได้ยินว่าคุณเป็นคนจริงจัง ที่ต้องให้ความนับหน้าถือตา แต่ เอ่อ .. ผมต้องขอปฏิเสธ และจะบอกเหตุผลให้ทราบ ผมมีเพื่อนในแวดวงการเมืองมาก แต่พวกนี้จะเป็นมิตรไปไม่นาน หากรู้ว่าผมจับธุรกิจค้ายาแทนที่จะเป็นการพนันที่พวกเขาถือว่าไม่อันตราย ยาเสพติดเป็นเรื่องโสมม สำหรับผมมันไม่แตกต่างกันหรอกว่าใครจะทำมาหากินยังไง ธุรกิจของคุณ เอ่อ .. ออกจะน่ากลัว "
" หากคุณห่วงเรื่องเงินล้านของคุณล่ะก็ทางตาตาเกลียจะรับรองให้ "
ซันนี่สอด " คุณว่าตาตาเกลียรับประกันงั้นเหรอ "
" เดี๋ยวนะ ผมเป็นคนมีจุดอ่อนเรื่องลูก เลี้ยงจนนิสัยเสียอย่างที่เห็น เขาชอบพูดตอนที่ควรฟัง การปฏิเสธของผมถือเป็นเด็ดขาด และ ยินดีกับธุรกิจใหม่ของคุณ ผมรู้ดีว่าคุณต้องไปได้ดี ขอให้โชคดีตราบใดที่ผลประโยชน์ของคุณไม่มาขัดผลประโยชน์ผม "
ซอลลอสโซ่ลุกขึ้นโค้งให้และเชกแฮนด์ดอน เฮเก้นพาเขาไปขึ้นรถข้างนอก
" ซานตีโน่ มานี่ แกเป็นอะไร ฉันว่าปัญญาแกชักจะนิ่มเพราะมัวแต่ไปมั่วอยู่กับแม่สาวน้อยนั่น อย่าเอาสิ่งที่แกคิดไปพูดให้คนนอกครอบครัวรู้อีก อุบไต๋ไว้มั่ง ไปได้ .. ทอมแล้วนี่อะไร "
" จอห์นนี่ส่งกระเช้าดอกไม้มา เขาได้แสดงหนังแล้ว " ทอมเผย
" เอาไปให้พ้นๆ "
" ไปวางตรงนั้น " ทอมสั่งคนรับใช้อีกทอด
ดอนทรุดตัวนั่งลงในเก้าอี้หนัง เฮเก้นรินเครื่องดื่มให้แก้วหนึ่ง ดอนเงยหน้ามองเขา " เรียก ลูก้า บราซี มานี่หน่อย "
" ฉันออกจะกังวลเรื่องเจ้าซอลลอสโซ่นี่ ไปสืบดูว่ามันซ่อนอะไรไว้ ถ้าตีสนิทพวกตาตาเกลียได้แล้ว เอ่อ .. ทำให้มันนึกว่าแกไม่ค่อยพอใจครอบครัวเรานัก สืบมาเท่าที่สืบได้ " ดอนสั่งลูก้า
ลูก้า บราซี แทรกซึมฝ่ายตรงข้ามโดยไปเที่ยวไนต์คลับที่ตระกูลตาตาเกลียคุมอยู่ และคลอเคลียกับนางทางโทรศัพท์ระดับดาราของพวกนั้น ทำทีบ่นว่าถูกพวกครอบครัวคอร์เลโอเน่กดขี่ สัปดาห์ต่อมา บรูโน่ ตาตาเกลีย ,ลูกชายคนเล็กซึ่งเป็นผู้จัดการไนต์คลับก็ทาบทามลูก้าให้แปรพักตร์
" ลูก้า ฉัน บรูโน่ ตาตาเกลีย "
" รู้แล้ว "
" เหล้าหน่อยมั้ย เหล้าเก่าน่ะ "
" ผมไม่ดื่ม "
" แกรู้จักฉันมั้ย " ซอลลอสโซ่โผล่ออกมา
" รู้จัก "
" เห็นแกคุยกับครอบครัวตาตาเกลียถูกคอไม่ใช่เหรอ ฉันว่าแกกับฉันคงร่วมงานกันได้ดี ฉันอยากได้คนแข็งแรงอย่างแก ฉันรู้ว่าแกไม่ค่อยพอใจครอบครัวคอร์เลโอเน่ มาอยู่กับฉันไหมล่ะ "
" แล้วผมจะได้อะไร "
" เริ่มแรกก็ 50,000 ดอลล่าร์ "
" ไม่เลว "
" ตกลงนะ "
ลูก้าไม่เชกแฮนด์ด้วยแต่ใช้นิ้วคีบบุหรี่
" กราเซีย " บรูโน่จุดไฟแช็กให้ ทำทีลูบหลังมือลูก้าแล้วจับข้อมือยึดไว้ให้ซอลลอสโซ่ปักมีดเสียบคาเคาเตอร์
ลูก้ามีปฏิกริยาฮึดสู้พยายามจะบิดมือให้หลุดแต่ซอลลอสโซ่คว้าข้อมืออีกข้าง ชายคนหนึ่งก้าวออกมาจากเงามืดข้างหลัง เอาเชือกไหมคล้องรัดคอจนลูก้าหายใจไม่ออก ใบหน้าม่วงคล้ำ ขี้เยี่ยวแตกคากางเกง เข่าอ่อนพับร่างซวนเซ บรูโน่และซอลลอสโซ่ปล่อยมือลูก้า ร่างนั้นล้มลงตาเหลือกถลนราวกับว่าแปลกใจนักหนาที่เขาตายแล้ว ..
ดอน คอร์เลโอเน่ ตรวจเอกสารต่างๆที่ผู้จัดการบริษัทค้าน้ำมันมะกอกเสนอมาเสร็จ เขาสวมเสื้อนอกแล้วเขกหัวลูกชายคนรองให้เลิกอ่านหนังสือพิมพ์กรอบบ่าย
" ไปได้แล้วเฟรโด้ บอกพอลลี่เอารถมา "
" ได้เลยพ่อ ผมคงต้องไปเอารถเอง เมื่อเช้าพอลลี่โทรมาว่าป่วย "
" พอลลี่เป็นเด็กดี "
" ผมว่าไม่หรอกที่ต้องไปเอารถมาขับแทนเขา "
ดอนมองออกไปนอกหน้าต่างสำนักงานขณะลูกชายข้ามถนนไนธ์อเวนิวไปยังโรงจอดรถ เขาโทรศัพท์ติดต่อออฟฟิศเฮเก้นหรือใครที่บ้านลองบีชไม่ได้สักคนจึงรู้สึกหงุดหงิดมาก พอมองออกไปนอกหน้าต่างอีกทีเห็นเฟรโด้เอารถมาจอดข้างถนนตรงหน้าตึก ยืนกอดอกพิงกันชนดูผู้คนจับจ่ายซื้อของสำหรับวันคริสต์มาส ดอนเดินลงบันได 2 ชั้นจะขึ้นรถแต่ชะงักเท้า
" รอเดี๋ยวเฟรโด้ พ่อจะซื้อผลไม้หน่อย "
ดอนเดินไปหารถผลไม้ เขาซื้อลูกพีชเหลืองและส้มใส่ถุงกระดาษใบใหญ่ จ่ายเงินเรียบร้อยหันกลับจะเดินไปที่รถสายตาเหลือบเห็นชายลึกลับ 2 คนก้าวออกมาจากหัวมุม ดอนรู้ด้วยสัญชาตญาณว่าจะเกิดอะไรขึ้นรีบทิ้งถุงผลไม้ วิ่งพรวดพราดข้ามถนนไปยังรถ เจ้าวายร้ายชักปืนออกมายิงทันที นัดแรกเข้ากลางหลัง ดอนตะโกนเรียก เฟรโด้-เฟรโด้ 2 นัดเข้าตะโพก ดอนล้มกลิ้งโค่โล่
มือปืนเดินมาประชิดจะยิงซ้ำแต่เสียจังหวะ กลัวเหยียบผลไม้ที่กระจายเกลื่อนถนน เมื่อเห็นเฟรโด้ยืนกวาดตามองมาพวกมันรีบยิงออกไปคนละนัดก่อนเผ่นหนี ถูกที่แขนและที่น่องขวานั่นทำให้ ดอน คอร์เลโอเน่ นอนจมกองเลือดหมดสติไป เฟรโด้ช็อกทำปืนหล่นจากมือร้องไห้คร่ำครวญ " ผมพลาด .."
ทอม เฮเก้น สั่งเลขานุการต่อโทรศัพท์ถึงเมียบอกว่า เขาจะกลับถึงบ้านช้ากว่าปกติเล็กน้อย และเตรียมอาหารไว้ให้ด้วย เขากำลังจะเดินตรงไปห้างสรรพสินค้าเมซีส์แต่มีคนยืนขวางหน้าคือ ซอลลอสโซ่
" ทอม เฮเก้น สุขสันต์วันคริสต์มาส "
" ดีจริง บังเอิญเจอกัน "
" ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย "
" ผมไม่มีเวลา "
" หาเวลาหน่อยสิ " เฮเก้นเข่าอ่อนสังหรณ์ใจว่าจะโดนอุ้ม มีชายสองคนเดินตามประกบเขา ซอลลอสโซ่ดึงแขน " ไปขึ้นรถ กังวลอะไรเหรอ ถ้าฉันจะฆ่าแกป่านนี้แกตายนานแล้ว ขึ้นรถ ! "
ที่จริงไมเคิลกับเคย์พักด้วยกันที่โรงแรมเพ็นน์ซิลเวอเนีย นิวยอร์ค เขาโกหกเฮเก้นว่าจะเข้าเมืองพรุ่งนี้เพื่อมีเวลาช็อปปิ้งในห้าง ดูหนัง ทานอาหารค่ำช่วงเฉลิมฉลองเทศกาลคริสต์มาส เขาตั้งใจจะบอกดอนเรื่องการแต่งงานกับเคย์โดยจัดพิธีเรียบง่ายที่ศาลาเทศบาล มีเพื่อนสองคนเป็นพยาน นัดพบกันทุกวันสุดสัปดาห์ และอยู่ใกล้ชิดตลอดซัมเม่อร์ จากนั้นจะรีบเรียนให้จบวิทยาลัย
" ที่ได้แล้วก็ของแม่คุณกับของซันนี่ กับเนคไทให้ เอ่อ เฟรโด้ ส่วน ทอม เฮเก้น ได้ปากกาเรโนลด์ คริสต์มาสนี้คุณอยากได้อะไร "
" แค่คุณก็พอ "
" คุณจะชอบฉันมากขึ้นมั้ยถ้าฉันเป็นแม่ชีเหมือนในหนังที่เราดู แล้วถ้าฉันเป็น อิงกริด เบิร์กแมน ? "
" ขอคิดดูก่อน .. ถ้าคุณเป็น อิงกริด เบิร์กแมน ผมก็ไม่ชอบคุณมากเกินกว่านี้ "
ทั้งคู่เดินแนบชิดกันกลับมายังห้องโถงโรงแรม ระหว่างไมเคิลยืนรอรับกุญแจห้อง เคย์รี่ไปแผงหนังสือพิมพ์ " รอเดี๋ยว "
" เป็นอะไร " ไมเคิลดึงหน้าหนังสือพิมพ์จากมือหล่อน ภาพข่าวพ่อนอนจมกองเลือดและพาดหัว
วีโต้ คอร์เลโอเน่ อาจถูกฆ่าตายแล้ว
เจ้าพ่อถูกมือปืนยิงคว่ำ
" ข่าวไม่บอกว่าตายหรือเปล่า " ไมเคิลวิ่งข้ามถนนไปตู้โทรศัพท์ หมุนหมายเลข ยกหูกรอกเสียงตามสาย " ซันนี่ นี่ไมเคิล "
" ไมเคิล แกหายหัวไปไหนมา "
" พ่อปลอดภัยมั้ย "
" ยังไม่รู้ พูดลือกันไปต่างๆนานา พ่อโดนยิงสาหัส ฟังอยู่มั้ย "
" ฟังอยู่ "
" แกอยู่ที่ไหน ข้าเป็นห่วงแทบแย่ "
" ฉันโทรไป ทอมไม่ได้บอกเหรอ "
" เปล่า รีบกลับบ้านเถอะ แกควรมาอยู่กับแม่ "
ครึ่งชั่วโมงหลังจากพ่อถูกยิงซันนี่ได้รับโทรศัพท์ 5 ครั้งติดต่อกัน ครั้งแรกจาก จอห์น ฟิลลิปส์ ,นายตำรวจที่รับส่วยจากครอบครัวคอร์เลโอเน่ว่าพ่อซันนี่ถูกยิงบาดเจ็บสาหัส ตำรวจนำตัวส่งโรงพยาบาลเฟรนช์ แล้วพาเฟรโด้ไปสอบปากคำที่โรงพักเชลซี คนรับแทงม้าคาบข่าวโทรมาบอกว่าดอนถูกยิงตาย พอซักไซร้ไล่เรียงหมอก็ไม่ได้อยู่ใกล้ชิดเหตุการณ์ ซันนี่วางหูตอนนักข่าวเดลินิวส์จะสัมภาษณ์ ..
แซนดร้าผวาเมื่อได้ยินเสียงโครมนอกบ้าน ซันนี่หยิบปืนจากลิ้นชักเดินตรงไปที่ประตู ได้ยินเสียงเคาะเรียก
" ใครน่ะ ? "
" ผม คลีเมนซ่า (ซันนี่เปิดประตู) มีข่าวเรื่องพ่อคุณมาอีก เห็นเขาพูดกันทั่วว่าพ่อคุณตายแล้ว "
" ไอ้ห่า ปากไม่เป็นมงคล " ซันนี่ผลักไหล่คลีเมนซ่ากระทบผนังห้อง
" ใจเย็นๆก่อน "
" พอลลี่ไปไหน ? " สองมือซันนี่กระชากคอเสื้อคลีเมนซ่า
" พอลลี่ลาป่วย พักนี้มันป่วยบ่อย "
" มันลากี่หนแล้ว "
" 3-4 หน ผมเคยถามเฟรโด้ว่าจะเปลี่ยนมันมั้ย เขาว่าไม่ต้อง "
" ไปรับมันมาที่นี่เดี๋ยวนี้ ป่วยหนักแค่ไหนก็ช่างถ้ายังมีลมหายใจอยู่ รีบพามันไปบ้านพ่อกู "
" จะให้ส่งใครมาที่นี่อีกมั้ย "
" เดี๋ยวฉันจัดการเอง บอกแซนดร้าเดี๋ยวจะมีคนของเรามานี่ 2-3 คน "
โทรศัพท์ดังครั้งที่ 4 เสียงปลายสายเบานุ่ม " ซานตีโน่ คอร์เลโอเน่ .. ทอม เฮเก้น อยู่ที่นี่ อีก 3 ชั่วโมง เราจะปล่อยเขาพร้อมข้อเสนอ ฟังที่เขาพูดให้จบก่อนที่จะทำอะไร ที่แล้วให้แล้วไป อย่าบันดาลโทสะอย่างที่ชอบทำล่ะ "
" ฉันจะคอย " ซันนี่รู้ว่าเป็นเสียงเย้ยหยันของซอลลอสโซ่
เฮเก้นถูกนำตัวไปห้องใต้ดินภัตตาคารแห่งหนึ่ง ซอลลอสโซ่นั่งอยู่ที่โต๊ะในครัวตรงข้ามเขา
" นายแกตายแล้ว ฉันรู้ว่าแกไม่ใช่พวกขาลุยเพราะฉะนั้นแกไม่ต้องนึกกลัว ฉันอยากให้แกบอกพวกคอร์เลโอเน่ และ อยากให้แกช่วยฉัน ใช่ เราเก็บเขาหลังจากเอาตัวแกมา ดื่มสิ .. แกนี่แหละที่จะสร้างสันติให้ฉันกับซันนี่ ซันนี่อยากคว้าข้อเสนอของฉันไม่ใช่เหรอ แกเองก็รู้ว่าถูกต้องที่จะรับ " ซอลลอสโซ่บอก
" ซันนี่จะตามถล่มแกทุกวิถีทางแน่ " เฮเก้นดื่มเหล้าไรย์ทำให้มือหายสั่น และ ปลุกประสาทตื่นตัว
" ใช่ นั่นคือปฏิกริยาแรกสุด แกถึงต้องไปพูดให้เขาได้คิด ครอบครัวตาตาเกลียหนุนหลังฉันอยู่ ครอบครัวอื่นในนิวยอร์คเอาด้วยแน่ๆ หากจะเป็นการป้องกันการเกิดศึกใหญ่
ยอมรับดีๆซะทอม ฉันพูดด้วยความเคารพ ดอนชักจะหมดน้ำยาแล้ว ถ้าเป็นเมื่อ 10 ปีก่อนฉันจะเก็บเขาได้มั้ย นี่เขาตายแล้วอะไรก็ทำให้เขาฟื้นไม่ได้ เพราะงั้นคุยกับซันนี่ซะแล้วก็คุยกับไอ้พวกแขนขาทั้ง เตสซิโอ ไอ้อ้วนคลีเมนซ่า ธุรกิจนี้รุ่งทอม "
" จะลองดู แต่ถึงอย่างไรซันนี่ก็รั้ง ลูก้า บราซี ไม่อยู่ " เฮเก้นน้ำตาคลอเบ้า ซอลลอสโซ่รู้สึกประหลาดใจ
" ใช่ เรื่องลูก้าไว้เราห่วงเอง แกแค่คุยกับซันนี่กับลูกๆดอนอีก 2 คนนั่น "
" จะพยายามเต็มที่ "
" ดี เอาล่ะ ไปได้เลย ฉันไม่ชอบความรุนแรง ฉันเป็นนักธุรกิจ หลั่งเลือดมันเปลืองค่าใช้จ่าย "
ทั้งหมดออกมายืนข้างถนนยามค่ำคืนที่หิมะตกโปรยปราย สายลับรี่มากระซิบข้างหูซอลลอสโซ่ ไอ้ตุรกีหน้าซีดเสียงสั่น " เขายังไม่ตาย โดนซัด 5 นัดแต่เขายังไม่ตาย นับเป็นโชคร้ายของฉัน โชคร้ายของแกด้วยหากแกพูดไม่สำเร็จ "
ไมเคิล คอร์เลโอเน่ ไปถึงบ้านพ่อที่ลองบีชเห็นปากทางเข้ามอลล์มีโซ่ขึงขวางไว้ บ้าน 8 หลังเปิดสปอตไลท์ส่องแสงสว่างจ้า รถยนต์หลายคันจอดอยู่ไหล่ถนนคอนกรีตตีวงโค้ง
" แม่คุณไปอยู่เฝ้าพ่อคุณที่โรงพยาบาล รู้สึกเขาจะรอดนะ " คลีเมนซ่าจับมือไมเคิล
" ไอ้คนชั่วมันเยอะมาก คุณว่าไง ซอลลอสโซ่ ฟิลลิปส์ และ จอห์น ตาตาเกลีย .. " ซันนี่
" เป็นความแค้น ส่วนตัว เกินไป จะฆ่าแม่งหมดเชียวเหรอ " ทอมตกใจ
" มีอะไรให้ฉันช่วยได้บ้าง " ไมเคิล
" เรื่องนี้แกอย่าเกี่ยวมิกกี้ เห็นแก่ฉันเถอะ สำคัญที่ซอลลอสโซ่กำจัดมันได้ทุกอย่างก็สงบ " ซันนี่เหยียดขาพาดบนโต๊ะทำงาน มือข้างหนึ่งถือแผ่นกระดาษแข็งสีเหลืองอีกข้างถือดินสอ
" ลูก้า ล่ะ ซอลลอสโซ่ดูจะไม่กังวลกับลูก้า " ทอม
" ถ้าลูก้าหักหลัง เราเดือดร้อนแน่ มีใครติดต่อลูก้าได้บ้าง " ซันนี่
" พยายามมาทั้งคืน อาจไปเที่ยวผู้หญิงมั้ง " คลีเมนซ่าคะเน
" เฮ้ มิก ลองโทรหาเขาที่บ้านให้ที นี่ทอมแกเป็นคอนซีลโยรีเกิดพ่อเป็นอะไรไปเราต้องทำยังไง " ซันนี่ปรึกษา
" ถ้าเราเสียพ่อไปเท่ากับเสียเส้นสายทางการเมือง และ เสียอำนาจไปกว่าครึ่ง ก๊กอื่นในนิวยอร์คอาจหนุนซอลลอสโซ่เพื่อหลีกเลี่ยงศึกล้างแค้นยาวนานที่มีแต่พินาศ นี่ก็ปี 1946 ไม่มีใครอยากนองเลือดอีก หากพ่อแกตายแกต้องยอมทำข้อตกลง "
" แกพูดง่ายว่ะทอม ไม่ใช่พ่อแกนี่หว่า "
" ท่านถือฉันเป็นลูกเหมือนแกเหมือนไมค์ "
" มีอะไร? " ซันนี่
" อ้าว พอลลี่ ฉันให้แกอยู่เฉยๆไง " คลีเมนซ่า
" มีคนมา เขาว่ามี ของ มาส่ง " พอลลี่รายงาน
" เหรอ เตสซิโอ ไปดูหน่อยสิ " ซันนี่
" จะให้อยู่นี่ใช่มั้ย " พอลลี่
" เอออยู่ก่อน อาการดีขึ้นหรือยัง "
" ดีบ้างแล้ว "
" ของกินอยู่ในตู้เย็น หิวอะไรมั้ย ดื่มซักหน่อยจะช่วยให้เหงื่อออก (พอลลี่เปิดประตูออกไป) .. จัดการไอ้บัดซบนั่นทันที มันหักหลังพ่อไม่ต้องสงสัยเลย ฉันไม่อยากเห็นหน้ามันอีก จัดการมันก่อนเรื่องอื่น " ประกาศิตซันนี่
" เข้าใจแล้ว " คลีเมนซ่า
" มิกกี้พรุ่งนี้เอาคนไปด้วย ไปที่บ้านลูก้า รออยู่จนกว่าจะเจอตัว " ซันนี่บัญชา
" เราไม่น่าดึงไมค์มาเกี่ยวกับเรื่องนี้ " ทอมแย้ง
" จริง อยู่บ้านคอยรับโทรศัพท์ก็แล้วกัน โทรหาลูก้าอีกทีโทรเลย " ซันนี่เปลี่ยนใจ
เตสซิโอถือห่อกระดาษเข้ามาในห้องประชุม เมื่อคลี่ออกเห็นปลาตัวใหญ่อยู่ในเสื้อเกราะลูก้า
" นี่มันอะไรกัน ? " ซันนี่
" เป็นข้อความแบบซิซิเลี่ยนแปลว่า ลูก้า บราซี หลับอยู่กับปลาแล้ว " เตสซิโอ
