Gone with the Wind : วิมานลอย ,มากาเร็ท มิเชล เขียน,รอย โรจนานนท์ แปล
2
เอเลนกลับจากเยี่ยมคนป่วย สวดมนตร์ สคาเลท ประชดรัก แอชลีย์ โดยแต่งงานกับ ชาร์ลส์

     อาหารเย็นถูกเก็บไปจากโต๊ะหมดแล้ว เจอรัลด์เริ่มแสดงปาฐกถาเรื่อง สงคราม  ต่อไปใหม่ แต่ลูกๆไม่สนใจฟัง เขาถามเองตอบเองว่าชาวใต้จะไม่ยอมให้พวก แยงกี้  ข่มเหงอีกต่อไป เสียงขานรับตามมารยาทของเด็กๆคือ " จ๊ะพ่อ " คารีน  จินตนาการว่าตนเป็นแม่ชีภายหลังสามีตายในสมรภูมิรบ ซูเอเลน  นึกพิศวงว่าจะผูกมัดใจ สจ๊วต ทาลตัน  ให้อยู่หมัดได้อย่างไร เพราะเธอมีเสน่ห์อ่อนหวานน่ารักกว่าพี่สาวแน่ๆ ส่วน สคาเลท  กลัดกลุ้มใจอยู่แต่ แอชลีย์  เพียงคนเดียว

     เสียงล้อรถบดกรวดถนนลูกรังมาจอดหน้าบ้าน และเสียงนุ่มนวลของ เอเลน  สั่งคนรถให้เอารถไปเก็บลอดเข้ามาในห้องก่อนเจ้าของเสียงจะปรากฎตัว
     " เธอมาแล้ว คุณสกาเลท คุณซูเอเลน คุณคารีน แม่คุณกลับบ้านแล้ว ทำตัวเป็นพยาบาลให้พวกไพร่ผิวขาวจนๆแทนที่จะมากินข้าวเย็น คุกกี้  โหมไฟเข้า คุณเอเลนกลับมาบ้านแล้ว คุณเอเลนไม่น่าลำบากเลย พอร์ก โว้ย ! " แมมมี่กระตือรือร้นต้อนรับการกลับมาของนายหญิง เธอเดินอุ้ยอ้ายพลางบ่นพึมพำแสดงความไม่พอใจอะไรสักอย่างก่อนตะโกนเรียกลูกมือ
     " ครับ แมมมี่ " พอร์ก
     " เอาตะเกียงไปที่ระเบียง เหนื่อยเปล่าๆ คุณเจอรัลด์คะ คุณเอเลนกลับบ้านแล้ว เหน็ดเหนื่อยเพราะต้องรับใช้พวกไพร่ผิวขาวจนๆ หุบปากไอ้หมาเวร เห่าในบ้านอยู่ได้ ออกมาจากนั่นไอ้หนู ไม่ได้ยินหรือว่าคุณเอเลนกลับบ้านแล้ว ออกไปเอาย่ามยาของเธอมา " แมมมี่กำชับ
     " เรากำลังเป็นห่วงคุณ คุณเอเลน " พอร์ก
     " เอาล่ะ พอร์ก ฉันกลับมาแล้ว " ใบหน้าเอเลนดูอ่อนล้าและโศกสลด กระนั้นเธอยังควบคุมน้ำเสียงให้ราบเรียบตามปกติ

     " คุณนายโอฮาราเราไถก้นลำธารเสร็จแล้ววันนี้ อยากให้ผมเริ่มอะไรอีกวันพรุ่งนี้ " หัวหน้าคนงาน,ผู้ดูแลคฤหาสน์ทารารายงาน
     " คุณวิลเคอร์สัน ฉันเพิ่งมาจากเตียง เอ็มมี่ สแล็ทเตอรี่  ลูกคุณคลอดแล้ว "
     " ลูกผมหรือ? ผมไม่เข้าใจ? " โจนาส วิลเคอร์สัน ซ่อนความตื่นตระหนกไม่อยู่
     " เกิดมาแล้ว และ ก็ตายแล้วด้วยความปรานี ราตรีสวัสดิ์ คุณวิลเคอร์สัน " เอเลน

     " ฉันจะทำอาหารให้คุณทานเองและคุณต้องทานด้วย " แมมมี่พูดขึ้นเสียงหนักแน่น
     เอเลนปลดผ้าคลุมไหล่ส่งให้แมมมี่ " สวดมนต์ก่อน "
     " ได้ค่ะ " แมมมี่สงบคำ
     " คุณโอฮารา คุณต้องไล่ โจนาส วิลเคอร์สัน ออก " เอเลนยื่นคำขาด
     " ไล่ออกเลยเหรอ คุณนายโอฮารา เขาเป็นหัวหน้าคนงานที่ดีที่สุดในเขตนี้ " เจอรัลด์แย้ง
     " เขาต้องไปพรุ่งนี้แต่เช้า "
     " แต่ .. ไม่ "
     " จริง "
     " วิลเคอร์สันที่เป็นแยงกี้กับนางไพร่ผิวขาวสแล็ทเตอรี่หรือ "
     " เราจะหารือกันทีหลัง คุณโอฮารา "
     " ได้สิคุณนายโอฮารา "
     โจนาส วิลเคอร์สัน เป็นคนแยงกี้ และ โสดสนิท การที่เขาต้องมาเป็นผู้ดูแลผลประโยชน์ของ ทารา  อยู่ชั่วนาตาปีย่อมทำให้เขาหมดโอกาสจะเข้าสังคมกับผู้คนในมลรัฐ ครั้นจะยกฐานะตัวเองโดยแต่งงานกับลูกผู้ดีมีสกุลก็ไม่มีใครเอา เขาจะคบหาใครอื่นได้นอกจากคนจนๆ เช่น พวกสแล็ทเตอรี่ ซึ่งไม่สมกับระดับการศึกษาที่เขามีสูงกว่า จึงเป็นธรรมดาถ้าเขาจะแต่งงานกับ เอ็มมี่  อย่างลับๆ

     พอ เอเลน  นั่งพักบนเก้าอี้ที่เจอรัลด์เลื่อนออกมาให้ไม่ทันไร บุตรีทั้งสามก็ประสานเสียงเซ็งแซ่ " พ่อคะ แม่คะ "
     " หนูไม่อยากใส่ชุดสีชมพู หนูอยากใส่ชุดสีเขียวของ สคาเลท " ซูเอเลน
     " แม่ไม่ชอบน้ำเสียงลูก ซูเอเลน ชุดสีชมพูของหนูก็น่ารักดี " เอเลนอบรมมารยาท
     " คืนนี้หนูอยู่ดึกที่งานได้มั้ย " คารีน
     เอเลนพูดกับซูเอเลน " แต่ลูกสวมสร้อยโกเมนของแม่ได้ "
     " ทำไมหนูถึงอยู่ดึกที่งานพรุ่งนี้ไม่ได้ " คารีนกระเซ้า
     " สคาเลท ลูกดูหงอยเหงา แม่เป็นห่วงลูก " เอเลนช้อนคางบุตรสาวคนโตเพ่งพินิจ
     " หนูไม่เป็นไรค่ะ " สคาเลทหลบตา
     " ทำไมหนูถึงอยู่ดึกงานคืนพรุ่งนี้ไม่ได้ หนู 13 แล้วนะ " คารีนหน้างอ
     " ลูกไปงานบาร์บีคิวและอยู่จนมื้อเย็นได้ " เอเลนปลอบใจ
     ตามประเพณี เด็กหญิงจะแต่งตัวมิดชิดและห้ามเต้นรำเวลาไปงานเลี้ยงของผู้ใหญ่จากเช้าถึงเย็นเท่านั้น
     " ฉันไม่อยากใส่ชุดสีเขียวตลกๆอยู่ดี คนงก " ซูเอเลนติดนิสัยทำตัวน่ารำคาญ ใจดำ และ ขี้บ่น
     สคาเลททึ้งผมน้องสาว " เงียบน่า ! "

     เอเลนคุกเข่าลงบนพื้น พนมมือวางอยู่เหนือหนังสือสวดมนตร์คร่ำครึ เจอรัลด์คุกเข่าอยู่ข้างๆภรรยา เช่นเดียวกับลูกๆนั่งประจำที่คนละฟาก พอร์กดึงตะเกียงต่ำลงมาให้หัวโต๊ะสว่างแต่เพดานกลับมืดมิด " สวดมนตร์กันเถอะลูก .. "
    เธอหยิบประคำแล้วเริ่มนับขณะหลับตาสวดมนตร์ด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ขอพระเจ้าประทานพรให้บรรดาผู้ที่อาศัยอยู่ใต้ชายคา ทารา  บิดา,มารดา ญาติพี่น้อง และ บุตรชายเล็กๆซึ่งตายจากไป และให้แก่เหล่าวิญญาณที่น่าสังเวชทั้งหลายที่กำลังรอคอยการตัดสินของพระผู้เป็นเจ้าใน วันสิ้นโลก
     " .. และกับนักบุญทั้งหลายที่ข้าล่วงเกินทั้งกาย วาจา ใจ ในความผิดของข้า ตลอดจนความผิดมหันต์ของเรา ข้าขอวิงวอนพระแม่มารีย์ผู้บริสุทธิ์ตลอดกาล ไมเคิล ทูตแห่งสวรรค์ จอห์น เดอะ แบบติสท์ ผู้เผยแพร่พระศาสนา ปีเตอร์ กับ พอล และนักบุญทุกท่าน ภาวนาขอพรกับพระองค์เพื่อข้า "
     " แต่ แอชลีย์ ไม่รู้ว่าฉันรักเขา ฉันจะบอกเขาว่าฉันรักเขา เขาก็จะแต่งงานไม่ได้ " สคาเลทเผลอเงยหน้าโผล่งความในใจ
     เอเลนสะดุดกึกแล้วว่าต่อ " .. ขอพระองค์ผู้ทรงอำนาจ และ ความปรานีจงให้อภัย "
     " ล้างบาป และ บรรเทาความผิดให้เราด้วย อาเมน " ทุกคนขานรับ

     เช้าวันใหม่แสงแดดอ่อนๆสาดเข้ามาในห้อง บ่งบอกว่าฤดูใบไม้ผลิที่แสนงดงามอบอุ่นจะล่าถอยพ่ายแพ้แก่ความร้อนระอุ ปกติ สคาเลท  มักชะโงกตัวออกไปนอกหน้าต่างชมดวงตะวันและท้องฟ้าสีคราม สูดกลิ่นหอม และฟังเสียงไพเราะเสนาะหู เธอเอาแต่หมุนตัวหน้ากระจกลองชุดเสื้อผ้าซึ่งคิดว่าสวยงามพอ แอชลีย์  จะลุ่มหลง
     " กอดเสาเตียงไว้แล้วหายใจเข้าลึกๆ " แมมมี่ช่วยดึงผ้ารัดสะเอวให้แน่น
     " แมมมี่ อาหารของคุณสคาเลท " พริสซียกถาดอาหารเข้ามา
     " เอากลับไปฉันไม่กิน " สคาเลทภูมิใจกับเสื้อมัสลินสีเขียววัดรอบเอวได้ 17 นิ้ว ลืมกฎก่อนไปงานปาร์ตี้ต้องกินอาหารเต็มกระเพาะ
     " คุณต้องทานเข้าไปให้เต็มคำ "
     " ไม่ ฉันไม่กิน ใส่เสื้อให้หน่อยเราสายแล้ว "
     " คุณหนูจะสวมชุดไหน "
     " นั่นไง "
     " ไม่ได้ ห้ามโชว์อึ๋มก่อนบ่าย 3 ฉันจะไปฟ้องแม่คุณ "
     " ถ้าไปฟ้องแม่ฉันจะไม่กินสักคำ "
     " เอาผ้าคลุมไหล่ไว้ ฉันไม่อยากให้คุณตกกระ อุตส่าห์อาบน้ำนมมาให้ตลอดหน้าหนาวเพื่อลบรอยกระพวกนั้น น่า คุณสคาเลทเป็นเด็กดีแล้วทานอะไรสักนิด "
     " ไม่ ฉันจะสนุกทั้งวันแล้วกินบาร์บีคิวด้วย "
     " ถ้าคุณไม่สนใจว่าใครจะซุบซิบนินทาว่าร้ายกับครอบครัวนี้ "
     " ฉันสน "
     " นิสัยคุณบอกได้จากการที่สุภาพสตรีกินอาหารต่อหน้าผู้คนเหมือนนก ฉันไม่อยากให้คุณไปกิน(ตระกละ)ต่อหน้า คุณจอห์น วิลค์ เหมือนคนงานในไร่ และเขมือบมูมมามเหมือนหมู "
     " โธ่เอ๊ย แอชลีย์ วิลค์ บอกฉันว่าเขาชอบผู้หญิงกินเก่ง "
     " สิ่งที่ผู้ชายพูดกับสิ่งที่เขาคิดเป็นคนละเรื่องกัน และฉันยังไม่เคยเห็นคุณแอชลีย์ขอคุณแต่งงาน "
     สคาเลทหน้าบึ้งขว้างพัดขนนกยูงทิ้งเพราะแมมมี่พูดแทงใจดำ เธอนั่งลงตรงธรณีประตูมือคว้าเค้กยัดใส่ปาก
     " อย่ากินเร็วนักสิ ไม่อยากให้มันกลับขึ้นมาอีก(อ้วก) พันผ้ากันเปื้อนรอบคอซะ "
     " ทำไมสาวๆต้องแกล้งโง่ด้วยถึงจะจับสามีได้ โอ๊ย ! กินไม่ลงแล้ว " สคาเลทพูดเคืองๆ
     " สคาเลท โอฮารา ถ้าพ่อนับถึง 10 ลูกไม่ลงมาเราจะไม่เอาลูกไปด้วย " เจอรัลด์
     " มาแล้วค่ะพ่อ " ยื่นศีรษะออกนอกหน้าต่างตะโกนตอบ
     " 1 .. 2 .. 3 .. 4 .. 5 -> "
     สคาเลทก้มตัวเก็บพัดหางนกยูง(อันที่ขว้างทิ้งนั่นแหละ) " ตายแล้ว สเตย์ของฉันคับมาก สงสัยต้องเรอเสียงดังแน่ๆเลย "

สคาเลท ให้ แมมมี่ ผูกกระโปรง

      TWELVE OAKS JOHN WILKES OWNER .. ANYONE DISTURBING THE PLACE ON THIS PLANTATION WILL BE PROSECUTED.
      ทเวลฟ์โอ๊คส์ จอห์น วิลค์ เจ้าของ .. ใครรบกวนความสงบของไร่นี้จะถูกดำเนินคดี

       รถม้าวิ่งข้ามแม่น้ำขึ้นไปบนเขาเข้าใกล้ทเวลฟ์โอ๊คส์ทุกที กลุ่มควันไฟลอยอยู่บนยอดไม้ผสมกลิ่นหอมเปรี้ยว และ กลิ่นเนื้อหมู-เนื้อแกะย่างโชยมาเข้าจมูกก่อนปรากฏภาพคฤหาสน์งามสง่า
      ถนนทอดสู่โค้งหน้าบ้านเนืองแน่นไปด้วยรถม้าผูกอาน แขกเหรื่อลงจากรถม้าส่งเสียงทักทายกัน หญิงสาววัยใสในชุดกระโปรงหลากสีสวยพริ้วราวหมู่ผีเสื้อ หัวร่อต่อกระซิกเรียกร้องความสนใจจากเพื่อนชายที่กำลังเดินวนไปมาในห้องโถงข้างล่าง
     จอห์น วิลค์ ยืนอยู่บนชานบันได รูปร่างสูงตรง ผมสีเงินยวงรับกับใบหน้าสดใสมีเสน่ห์แบบคนสูงอายุ(ขิงแก่) แต้มรอยยิ้มอันอบอุ่นแก่ผู้มาร่วมงานเลี้ยงสังสรรค์ " ไง สหาย "
     " จอห์น วิลค์ ช่างเป็นวันดีที่คุณจัดงานบาร์บีคิว " เจอรัลด์ โอฮารา
     " ก็คงอย่างงั้นเจอรัลด์ แต่ทำไมคุณนายโอฮาราไม่มาด้วย "
     " เธอกำลังจ่ายค่าแรงคนงาน เธอจะมางานเต้นรำคืนนี้ "
     " ขอต้อนรับสู่ ทเวลฟ์โอ๊คส์  คุณโอฮารา " อินเดีย
     " ขอบใจมากอินเดีย ลูกสาวคุณสวยวันสวยคืนนะ จอห์น "

     " อ้อ อินเดีย  นี่พวกสาวๆโอฮารา เราต้องทักทายพวกเขา " จอห์น
     " หนูทนแม่สาวสคาเลทคนนั้นไม่ไหว พ่อก็เห็นเธอทอดสะพานให้ แอชลีย์ " อินเดีย 
     " โถๆนั่นมันเรื่องของพี่ชายลูก ลูกต้องทำหน้าที่เจ้าของบ้าน อรุณสวัสดิ์สาวๆแต่งตัวน่ารักจัง "
     " อรุณสวัสดิ์ค่ะ "
     " อรุณสวัสดิ์ สคาเลท " จอห์น
     " อินเดีย วิลค์ เสื้อสวยจัง สวยมาก ฉันละสายตาไม่ได้เลย " สคาเลทว่า นึกในใจ โธ่เอ๊ย อินเดีย  ผู้น่าสงสาร ตั้งแต่แม่ตายเธอต้องจัดการดูแลบ้านช่องจนไม่มีเวลาจะจับผู้ชายคนไหนอยู่นอกจาก สจ๊วต ทาลตัน ,กิ๊กแฝดของฉัน

     เสียงหนุ่มๆทักทายสคาเลทเป็นระยะ เธอยืนคุยเรื่องง่าวๆกับพวกเขาพลางสอดส่ายสายตามองหาแอชลีย์
     " อรุณสวัสดิ์คุณสคาเลท " ชายคนที่ 1.
     " สคาเลทที่รัก คุณดูดีมากเช้านี้ คุณสคาเลท " ชายคนที่ 2.
     " ขอบคุณค่ะ "
     " อรุณสวัสดิ์คุณสคาเลท " ชายคนที่ 3.
     " อรุณสวัสดิ์ "
     " ยินดีที่ได้เห็นคุณ คุณสคาเลท " ชายคนที่ 4.
     " อรุณสวัสดิ์ "
     " สวัสดีคุณสคาเลท " ชายคนที่ 5.
     สคาเลทชำเลืองหางตามองเห็นแอชลีย์ควงคู่กับเมลานีเดินผ่านมาจึงอุทานเรียก " แอชลีย์ ! "
     " สคาเลท คนดี " แอชลีย์ วิลค์
     " ฉันตามหาคุณให้ทั่วไปหมด ฉันมีอะไรจะต้องบอกคุณ ไปหาที่เงียบๆคุยกันได้มั้ย "
     " ผมก็อยากจะไปนะแต่มีบางอย่างจะบอกคุณเหมือนกัน บางอย่างที่คุณคงดีใจเมื่อได้ยิน มาทักทาย เมลานี ญาติของผมก่อนสิ "
     " ต้องทักทายด้วยเหรอ "
     " เธออยากจะพบคุณอีกครั้ง เมลานี นี่ไง สคาเลท "
     " สคาเลทฉันดีใจที่ได้เจอคุณอีกครั้ง " เมลานี
     " เมลานี แฮมิลตัน ฉันแปลกใจที่เจอคุณที่นี่ หวังว่าคุณคงจะอยู่กับเราอย่างน้อย 2-3 วัน " สคาเลท
     " ฉันก็หวังว่าจะอยู่นานพอเราเป็นเพื่อนสนิทกันได้ สคาเลท ฉันอยากให้เราเป็นเพื่อนกันจริงๆ " เมลานี
     " เราจะเก็บเธอไว้ที่นี่เลยใช่มั้ยสคาเลท " แอชลีย์
     " เราต้องวุ่นวายกับเธอมากทีเดียวใช่มั้ยแอชลีย์ ถ้ามีใครที่รู้ว่าจะทำให้สาวๆสนุกได้ก็ต้องเป็นแอชลีย์ แต่ความสนุกของเราคล้ายเรื่องไร้สาระสำหรับคุณ เพราะคุณค่อนข้างจริงจังมากกกก .. " สคาเลท
     " โอ สคาเลท คุณช่างร่าเริงมากฉันชักนิยมชมชอบในตัวคุณยิ่งขึ้น " เมลานี
     " อย่ายอฉันเลย เมลานี หยุดพูดในสิ่งที่ไม่ตรงกับที่คุณคิด " สคาเลท
     " ไม่มีใครกล่าวหาเมลานีพูดไม่จริงใจ ใช่มั้ยคนดี " แอชลีย์ปกป้องคนรัก
     " อ๋อ อย่างงั้นเธอก็ไม่เหมือนคุณล่ะสิ แอชลีย์ไม่เคยพูดอะไรจริงใจกับผู้หญิงคนไหนเลย .. " สคาเลทคิดเอาเองว่าแอชลีย์คงเอาใจเมลานีไปอย่างนั้นเอง ถึงอย่างไรเมลานีก็เป็นญาติของเขา จึงแสร้งใส่จริตกับพี่ชายหล่อน " แหม ชาร์ลส์ แฮมิลตัน ยังรูปหล่อเหมือนเดิม "
     ดวงตาสีน้ำตาลของชาร์ลส์เปล่งประกายแห่งความหวัง เขาดึงมือน้อยๆของสคาเลทมาจุมพิต " แต่คุณโอฮารา ผะ ผม "
     " ช่างไม่เมตตาเลยนะที่พาพี่ชายหน้าตาดีมาที่นี่เพื่อจะหักอกเด็กสาวบ้านนอกที่ซื่อๆน่าสงสารอย่างฉัน " สคาเลท

     " ดูสคาเลทสิ เธอไม่เคยเห็นชาร์ลส์อยู่ในสายตามาก่อน ตอนนี้เพราะเขาเป็นแฟนคุณ เธอเลยตามเขาอย่างกับตัวแตน " ซูเอเลนพูดกับอินเดีย
     " ชาร์ลส์ แฮมิลตัน ฉันอยากทานบาร์บีคิวกับคุณแล้วอย่าทำใจดีกับผู้หญิงคนอื่นนะเพราะฉันจะหึงอย่างแรง " สคาเลท
     " ไม่หรอกคุณโอฮาราผมทำไม่ได้ " ชาร์ลส์หน้าร้อนผ่าวแดงระเรื่อด้วยความอาย
     " แฟรงค์ เคนเนดี้ เครานั่นเท่จังเลย " สคาเลท
     แฟรงค์ เคนเนดี้ เศรษฐีที่ดินหนุ่มใหญ่วัย 40 ร่างผอมบางไม่สมกับชายชาตรี เคราซีดเหลืองรกใบหน้าทำให้ชราภาพยิ่ง ไม่รู้ว่าทำไมซูเอเลนจึงตกหลุมรักคนแก่คราวพ่อ
     " ขอบคุณ คุณสคาเลท " แฟรงค์ ประหม่า
     " รู้มั้ย ชาร์ลส์ แฮมิลตัน กับ เรฟ คาลเวิร์ท ขอให้ฉันทานบาร์บีคิวกับพวกเขาแต่ฉันปฏิเสธไปเพราะฉันสัญญากับคุณไว้ " สคาเลทโปรยเสน่ห์ไปทั่ว
     " ไม่ต้องทำเป็นมีน้ำใจ ดูเธอสิเธอจะแย่งแฟนคุณแล้ว " อินเดียบอกซูเอเลน
     " ยอผมมากไปแล้วคุณสคาเลท (ซูเอเลนหึงปรี๊ดรีบฉุดแขนแฟรงค์ห่างพี่สาว) ดูซิว่าผมจะทำอะไรให้คุณได้บะ-บ้าง .. "

     " น้องสาวคุณโกรธเรื่องอะไร สคาเลท คุณแย่งแฟนเธอหรือ " แคธลีน
     " อย่างกับฉันหาแฟนที่ดีกว่าสาวทึนทึกไม่ได้แน่ะ .. แบรนท์ กับ สจ๊วต ทาลตัน พ่อรูปหล่อทั้งสอง ไม่หล่อจริงฉันจะไม่พูดอย่างนั้น ฉันโกรธพวกคุณอยู่ "
     แบรนท์/สจ๊วต ทาลตัน ทิ้ง มารีลีน มอนโร,คู่ควงตามอ้อนสคาเลททันที
     " ทำไมล่ะ สคาเลท ที่รัก " แบรนท์
     " เราทำอะไรผิดหรือ ที่รัก " สจ๊วต
     " ฉันไม่เคยตัดสินใจได้ว่าคุณคนไหนรูปหล่อกว่ากัน ฉันนอนตาค้างพยายามจะคิดให้ออก " สคาเลทตอแหล
     " แย่จริง โอ ผมขอโทษ " สจ๊วต

     ชายแปลกหน้าช้อนสายตาจ้องมองเรือนร่างสคาเลท จนเธอรู้สึกอึดอัดใจกับคอเสื้อเว้าลึกอวดเนินหนั่น ท่าทางสุขุมสมกับอายุ 35 ปีเป็นอย่างน้อย รูปร่างสูงใหญ่ล่ำสัน แววตาหื่นกามขณะแสยะยิ้มเผยให้เห็นฟันขาวใต้หนวดดำขลิบ,ตัดกับใบหน้าคล้ำแดดราวโจรสลัด
     " แคทลีน นั่นใคร? " สคาเลท
     " ไหน "
     " ชายคนที่มองเราและยิ้มกริ่มอยู่ คนผิวเข้มหน้าทะเล้น "
     แคธลีนพูดเสียงเบาชำเลืองตาลงมองบุรุษยืนเกาะราวบันไดตรงชานพักข้างล่างอย่างหวาดๆ " ที่รักไม่รู้จักหรือไงหมอนั่น เร็ท บัตเล่อร์ เขามาจากชาร์ลส์ตัน กิตติศัพท์ไม่ดีสุดๆ "
     " เขาเหมือนจะล่วงรู้ตัวตนที่แท้จริงของฉัน ราวกับฉันไม่สวมชุดชั้นใน "
     " เขาเป็น บุคคลไม่พึงปรารถนา เขาใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ทางเหนือเพราะญาติพี่น้องที่ชาร์ลส์ตันไม่พูดกับเขาด้วยซ้ำ เขาถูกไล่ออกจากเวสท์พ้อยนท์ กะล่อนสิ้นดี และยังมีเรื่องผู้หญิงคนนั้นที่เขาไม่ยอมแต่งงานด้วย "
     " เล่ามา เล่ามา "
     " เขาพาเธอออกไปนั่งรถม้าเล่นบ่ายวันหนึ่งข้ามคืนโดยไม่มีพี่เลี้ยง แล้วเขาก็ไม่ยอมแต่งงานกับเธอ(สคาเลทกระซิบถาม ->" หล่อนมีท้องหรือเปล่า? ")เปล่า ! แต่เธอก็เสียหายอยู่ดี " แคทลีนเม้าธ์แตก   

เร็ท บัตเล่อร์สคาเลท กับ แคธลีน เร็ท บัตเล่อร์ ล่วงรู้มารยาหญิงอย่างสคาเลท

     next chapter >>

chapters [ 1 ] [ 2 ] [ 3 ]
gwtw-wikipedia    FrankyMyDear   Harry Potter vs. Gone with the Wind  images journal  gallery.1 

Pirachan : พิรฌาน