Gone with the Wind : วิมานลอย ,มากาเร็ท มิเชล เขียน,รอย โรจนานนท์ แปล
3
เมลานี กับ แอชลีย์ ในสวนกุหลาบ สคาเลทตัดสินใจแต่งงานกับชาร์ลส์ประชดแอชลีย์

     แอชลีย์นั่งอยู่บนตั่งแทบเท้าเมลานีในสวนกุหลาบไกลออกไปจากฝูงแขกเหรื่อ น้ำเสียงเนิบเบา รอยยิ้มนุ่มนวล และมาดเซอร์ของเขาสะกดใจสคาเลทราวต้องมนต์ จนทนดูภาพบาดตาไม่ไหว ใบหน้าเมลานีแจ่มใสขณะก้มหน้ามองแอชลีย์ ประกายตาเธอวาบหวามคล้ายมีไฟจุดอยู่ข้างใน .. หัวใจรักมักปรากฏบนใบหน้า
     " แอชลีย์ "
     " คุณมีความสุขมั้ย "
     " มากค่ะ "
     " คุณดูเหมาะกับที่นี่ ราวกับว่ามันเนรมิตมาเพื่อคุณ "
     " ฉันแค่อยากรู้ว่าฉันเหมาะสมกับสิ่งที่คุณรัก "
     " เพียงแต่คุณรักทเวลฟ์โอ๊คส์เท่าๆกับผม "
     " ค่ะ แอชลีย์ ฉันรักมัน มันเป็นมากกว่าบ้าน มันเป็นทั้งโลกที่ต้องการ ดูเป็นสง่าและสวยงาม "
     " มันอาจไม่รู้หรอกว่ามันอาจจะไม่ยั่งยืนตลอดกาล "
     " คุณกลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้นตอนเกิดสงครามใช่มั้ย แต่เราต้องไม่หวาดกลัว สำหรับเราไม่มีสงครามไหนจะเข้ามาในโลกส่วนตัวของเราได้ ไม่ว่าจะเป็นอย่างไรก็ตาม ฉันจะรักคุณอย่างที่ฉันรักเดี๋ยวนี้ จนกว่าจะตาย .. "

     สคาเลทนั่งอยู่บนเก้าอี้โยกใต้ร่มโอ๊คส์ใหญ่ทางหน้าบ้าน กลายเป็นดาวดวงเด่นรายล้อมไปด้วยหนุ่ม 7-8 คน งานเลี้ยงกำลังสนุกสนานคราคร่ำไปด้วยเสียงหัวเราะ เสียงพูดคุย เสียงช้อนส้อมกระทบจาน กลิ่นเนื้อย่างลอยตามสายลมอ่อนๆ อากาศอบอุ่นพอดี
     " ตรงนี้ไม่ดีกว่านั่งที่โต๊ะเหรอ ที่โต๊ะสาวน้อยมีเพียง 2 ข้างเธอเท่านั้น " สคาเลท
     " ผมจะไปเอาของหวานให้นะ " แบรนท์
     " นี่เธอบอกใช้ฉันก่อน " สจ๊วตขัด
     " ให้ผมเถอะคุณโอฮารา " ชาร์ลส์เสนอตัว
     " ฉันว่า .. ชาร์ลส์ แฮมิลตัน ไปเอาให้ดีกว่า " สคาเลท
     " ขอบ-ขอบคุณ คุณโอฮารา ขอบคุณ " ชาร์ลส์
     " ก็ไปเอามาเสียสิ " แบรนท์
     " มันโชคดีจริงๆว่ะ " สจ๊วต
     สคาเลทชำเลืองมองแอชลีย์ควงแขนเมลานีเดินเข้าบ้านด้วยความปวดร้าวใจ
     " คุณโอฮารา ผมรักคุณ " ชาร์ลส์ส่งถ้วยของหวานให้
     " ฉันไม่หิวอย่างที่นึก " สคาเลทใจลอย

     บ่าย 2 โมงควรเป็นเวลาพักผ่อนหลังจากทานเลี้ยงเสร็จ พวกนิโกรเดินเก็บอาหารออกจากโต๊ะอย่างเฉื่อยชา เสียงหัวเราะค่อยๆเบาลง ความซึมเซาเริ่มมาแทนที่ สุภาพสตรีโบกพัดใบปาล์มอย่างช้าๆ ผู้ชายหลายคนนั่งสัปหงกเพราะร้อนและอิ่มเกินไป ได้เวลา อินเดีย วิลค์ กล่าวปิดงานช่วงเช้าก่อนพระอาทิตย์จะส่องแสงจ้าแผดเผา
     " ทำไมฉันต้องงีบด้วย ฉันไม่ได้เหนื่อย " สคาเลท
     " สาวน้อยที่ได้รับการเลี้ยงดูมาอย่างดี งีบก่อนงานเลี้ยงทั้งนั้น " แมมมี่ช่วยปลดเชือกรัดชุดเสื้อผ้าสคาเลท " และคุณน่าจะเริ่มประพฤติตัวเหมือนคุณเป็นลูกสาวของเอเลนบ้าง "
     " ตอนที่เราอยู่ที่แซราโตกาฉันไม่เห็นสาวแยงกี้คนไหนงีบเลย "
     " ไม่ คุณจะไม่เห็นสาวแยงกี้คนไหนอยู่ที่งานเลี้ยงคืนนี้ด้วย "
     " แอชลีย์เป็นอย่างไรบ้างสคาเลท ดูเขาไม่สนใจเธอเท่าไหร่ " ซูเอเลน
     " สนใจเรื่องของตัวเองเถอะ เธอคงโชคดีถ้าไม่เสียพ่อเคนเนดี้หน้าหนวดไป " สคาเลท
     " เธอจู๋จี๋กับแอชลีย์มาทั้งเดือน เขาจะประกาศหมั้นคืนนี้ พ่อพูดเองเมื่อเช้า " ซูเอเลน
     " เธอรู้แค่นั้นเองเหรอ แหวะ " สคาเลท
     " คุณสคาเลท คุณซูเอเลน ทำตัวเหมือนเด็กไพร่ผิวขาวจนๆไปได้ ถ้าพวกคุณโตพอที่จะไปงานเลี้ยง คุณก็โตพอที่จะทำตัวเป็นสุภาพสตรีได้ " แมมมี่อบรม
     " ใครจะไปสน " สคาเลท

     Do not squander time that is the Stuff Life is made off.
     อย่าใช้เวลาโดยเปล่าประโยชน์ ชีวิตถูกหล่อหลอมมาจากมัน

     ท่ามกลางความเงียบเชียบวังเวง เจอรัลด์ โอฮารา ฟิวส์ขาดโต้เถียงกับ จอห์น วิลค์ อย่างเผ็ดร้อน ทั้งที่เจ้าภาพขอร้องอย่าพูดถึงเรื่องการเมือง และ สงคราม ซึ่งจะทำให้พวกผู้หญิงเบื่อหน่าย
     " เราทนการดูหมิ่นจากพวกแยงกี้จอมยุ่งมาพอแล้ว ถึงเวลาที่เราจะให้พวกมันเข้าใจว่าเราจะเก็บทาสของเราไว้ได้ ไม่ว่ามันจะเห็นดีหรือไม่ก็ตาม มันเป็นสิทธิอธิปไตยแห่งมลรัฐจอร์เจียที่จะแยกตัวจากสหภาพ "
     คำพูดปลุกระดมของเจอรัลด์ทำให้บรรยากาศซึมเซายามบ่ายหายไปเป็นปลิดทิ้ง พวกผู้ชายลุกพรึ่บจากม้านั่งและเก้าอี้ ชูกำปั้นขึ้นเหนือศีรษะ กวัดแกว่งขาฟึดฟัด ตะเบ็งเสียงเซ็งแซ่ " ใช่แล้ว..! "
     " ทางใต้ต้องอ้างสิทธิ์โดยใช้กำลังอาวุธ หลังจากที่เรายิงใส่พวกแยงกี้แสนเลวที่ฟอร์ทซัมเตอร์ เราต้องสู้ ไม่มีทางอื่น " เจอรัลด์ตะโกนดังก้องกว่าใครๆ
     " สู้ ใช่แล้ว สู้ตาย ให้พวกแยงกี้เป็นคนร้องขอสันติ " ชาร์ลส์
     " สถานการณ์ง่ายมาก พวกแยงกี้สู้รบอย่างเราไม่ได้ " เจอรัลด์
     " จะไม่ต่อกรด้วยซ้ำ ผมว่าพวกมันต้องหันหลังวิ่งแจ้นทุกครั้ง " สจ๊วต
     " ชาวใต้หนึ่งคนชนะแยงกี้ได้เป็นยี่สิบ " ชาร์ลส์
     " เราจะทำให้มันแพ้ราบคาบในการรบครั้งเดียว ผู้ดีรบเก่งกว่าพวกไพร่เสมอ " สจ๊วต
     " ใช่ ผู้ดีรบได้ดีกว่าไพร่เสมอ " แฟรงค์
     " และผู้บังคับกองทัพเราจะว่าอย่างไร " เจอรัลด์

     " ท่านสุภาพบุรุษ ถ้าจอร์เจียสู้ผมจะเข้ารบด้วย แต่ผมคิดเหมือนพ่อ ผมหวังว่าพวกแยงกี้คงจะปล่อยให้สหภาพอยู่อย่างสันติ " แอชลีย์
     " แต่แอชลีย์พวกมันดูหมิ่นเรา " แบรนท์
     " คุณคงไม่หมายความว่าคุณไม่อยากทำสงคราม " ชาร์ลส์
     " ความยากลำเค็ญทั้งหลายในโลกเกิดขึ้นมาจากสงคราม และเมื่อสงครามสิ้นสุดลงไม่เคยมีใครรู้ว่ามันเรื่องอะไรกัน " แอชลีย์พูดจบก็มีเสียงคำรามอย่างโกรธแค้น เสียงบ่นไม่พอใจดังรอบตัวเขา
     " แหม แอชลีย์ ถ้าผมไม่รู้จักคุณนะ ผมไม่เชื่อ " ชาร์ลส์รู้สึกผิดหวังคำพูดสวนกระแสของแอชลีย์
     " เอาล่ะ เอาล่ะ ท่านสุภาพบุรุษ ผมได้ยินว่าคุณบัตเล่อร์ไปอยู่ทางเหนือ คุณเห็นพ้องกับเราหรือเปล่า คุณบัตเล่อร์ " เจอรัลด์ตัดบท
     " ผมคิดว่ามันยากที่จะชนะสงครามด้วยคำพูด ท่านสุภาพบุรุษ " เร็ท บัตเล่อร์ ลากเสียงช้าๆ ประกายตาบ่งบอกความรู้สึกสนุกแกมดูถูก เหมือนเห็นพวกเด็กๆคุยโม้กัน
     " คุณหมายความว่าอย่างไร " ชาร์ลส์ชักเดือด
     " ทั่วเมืองใต้ไม่มีโรงงานผลิตปืนใหญ่เลย คุณแฮมิลตัน " เร็ท
     " มันจะแตกต่างอะไรสำหรับเรา " แบรนท์
     " ผมเกรงว่ามันจะแตกต่างกันมาก สำหรับท่านสุภาพบุรุษทั้งหลาย " เร็ท
     " คุณจะแย้มพรายหรือว่าพวกแยงกี้สามารถชนะเรา " ชาร์ลส์
     " เปล่า ผมไม่ได้แบไต๋ ผมบอกได้เลยว่าพวกแยงกี้มีอาวุธดีกว่าเรา พวกมันมีโรงงาน ท่าเรือ เหมืองถ่านหิน และกองทัพเรือที่จะปิดอ่าวของเราจนเราอดตาย เท่าที่เรามีคือฝ้าย ทาส และ ความยโสโอหัง " เร็ททิ่มกลางปล้อง
     " นี่มันคือพวกแยงกี้ขายชาติ " แบรนท์
     " ผมจะไม่ฟังคำพูดคนทรยศ " ชาร์ลส์
     " ผมขอโทษถ้าความจริงดูหมิ่นคุณ " เร็ท
     " การขอโทษไม่เพียงพอ ผมได้ยินว่าคุณถูกไล่ออกจากเวสท์พ้อยนท์ คุณเร็ท บัตเล่อร์ และไม่มีครอบครัวดีๆที่ไหนในชาร์ลส์ตันจะต้อนรับคุณแม้แต่ต้นตระกูลของคุณเอง " ชาร์ลส์กำหมัดแน่น
     " ผมต้องขอโทษอีกครั้งสำหรับความบกพร่องของผม .. คุณวิลค์คงไม่รังเกียจถ้าผมจะขอเดินชมบ้านของคุณ ดูเหมือนผมจะทำให้บรั่นดี ซิการ์ และความฝันแห่งชัยชนะต้องมลายไป " เร็ทชิดเท้าโค้งคำนับหมุนตัวไปรอบๆฝูงชนแล้วเดินตัดสนามไปกับ จอห์น วิลค์ เจ้าภาพ

     " คุณหวังได้แค่ไหนจากคนอย่าง เร็ท บัตเล่อร์ " ชาร์ลส์
     " คุณทำได้ทุกอย่างนอกจากท้าดวลเขา " เจอรัลด์
     " เขาไม่ยอมสู้ " ชาร์ลส์
     " ไม่ใช่หรอกชาร์ลส์ เขาแค่ไม่ยอมเอาเปรียบคุณ " แอชลีย์
     " เอาเปรียบผมเหรอ? " ชาร์ลส์
     " ใช่ เขายิงปืนแม่นที่สุดในประเทศ อย่างที่เขาเคยพิสูจน์มาแล้วกับมือที่แน่กว่า และอารมณ์ที่เลือดเย็นกว่าคุณ " แอชลีย์
     " ผมจะแสดงให้เขาดู " ชาร์ลส์รั้น
     " อย่าไปแหย่จมูกเขาอีกเลย เราอาจต้องการคุณสำหรับการสู้รบครั้งสำคัญกว่า ชาร์ลส์  .. ผมขอตัว คุณบัตเล่อร์เป็นแขกของเรา ผมว่าผมจะพาเขาชมบ้านของเรา " แอชลีย์


     หญิงสาวพากันนอนรวมอยู่ในห้องนอนขนาดใหญ่ 6 ห้อง คลายเสื้อผ้า-สยายผม การนอนกลางวันเป็นประเพณีอย่างหนึ่งของภาคนี้ ยิ่งในเวลามีงานปาร์ตี้ตลอดวันยิ่งจำเป็นต้องนอนเอาแรงมากขึ้น เสียงพูดคุยหัวเราะดังอยู่สักครึ่งชั่วโมง พอพวกคนใช้ดึงบานเกล็ดหน้าต่างลงเหลือแค่แสงสลัวรางๆและกักความอบอุ่นอยู่ในห้อง เสียงค่อยๆเบาลงคล้ายกระซิบกระซาบพึมพำ แล้วเงียบหายไปมีแต่เสียงหายใจสม่ำเสมอมาแทนที่
     สคาเลทคอยอยู่จนแน่ใจว่าทุกคนหลับสนิทจึงย่องลงบันไดไปที่ห้องโถง ยามนั้นพวกผู้ชายเพิ่งสลายตัวจากการปะทะคารม พอเห็นแอชลีย์เดินผ่านคอร์ริดอร์จึงกวักมือเรียกชวนเข้าไปในห้องสมุด
     " แอชลีย์ "
     " สคาเลท คุณมาแอบใครอยู่ในนี้ (สคาเลทรีบงับประตู)คุณคิดจะทำอะไร ทำไมไม่พักผ่อนกับสาวๆข้างบน มีความลับอะไรหรือสคาเลท "
     " แอชลีย์ .. แอชลีย์ ฉันรักคุณ "
     " สคาเลท "
     " ฉันรักคุณจริงๆ " สคาเลทโผกอดแอชลีย์
     " วันนี้ยังรวบรวมหัวใจผู้ชายไม่พออีกหรือ คุณมีหัวใจของผมอยู่เสมอ คุณกัดมันไม่ปล่อย "
     " อย่ายั่วเย้าฉันตอนนี้เลย ฉันน่ะหรือได้หัวใจคุณ ที่รัก ฉันรักคุณ ๆ "
     " คุณจะต้องไม่พูดอย่างนั้น คุณจะเกลียดผมที่ได้รับฟังความในใจอย่างนั้น "
     " ฉันไม่มีทางเกลียดคุณ และฉันรู้ว่าคุณต้องชอบฉัน คุณชอบใช่มั้ยล่ะ "
     " ครับ ผมชอบ .. (สคาเลทยื่นใบหน้าให้จูบแต่แอชลีย์เมิน) เราไปจากที่นี่และลืมสิ่งที่เราพูดได้มั้ย "

     " เราจะทำได้อย่างไร คุณไม่อยากแต่งงานกับฉันหรือ "
     " ผมจะแต่งงานกับเมลานี "
     " แต่คุณทำอย่างนั้นไม่ได้ ถ้าคุณยังชอบฉันอยู่ "
     " โธ่ คนดี ทำไมคุณจึงทำให้ผมพูดในสิ่งที่จะบาดใจคุณ ผมจะทำยังไงให้คุณเข้าใจ คุณยังเด็กและคิดไม่เป็น คุณไม่รู้หรอกว่าการแต่งงานหมายถึงอะไร "
     " ฉันรู้ว่าฉันรักคุณ และ ฉันอยากเป็นภรรยาคุณ คุณไม่ได้รักเมลานี "
     " เธอเหมือนผมสคาเลท เธอเป็นส่วนหนึ่งของสายเลือดผม เราเข้าใจซึ่งกันและกัน "
     " แต่คุณรักฉัน "
     " ผมจะไม่รักคุณได้อย่างไร คุณมีแรงปรารถนาในชีวิตสุดเร่าร้อนที่ผมขาดไป แต่ความรักแบบนั้นไม่เพียงพอที่จะทำให้ชีวิตวิวาห์ประสบความสำเร็จ สำหรับคน 2 คนที่แตกต่างกันเหมือนเรา "
     " ทำไมไม่พูดออกมาล่ะคนขี้ขลาด คุณกลัวที่จะแต่งงานกับฉัน คุณอยากอยู่กับแม่โง่ที่เปิดปากไม่ได้ นอกจากพูดคำว่า ใช่  หรือ ไม่  และเลี้ยงลูกนิสัยเสียปากซีดเป็นโขยงอย่างเธอ " สคาเลทสลัดศีรษะจากมือแอชลีย์เช่นเดียวกับกริยามารยาทของกุลสตรีโรบิยาด์(แม่) กลายเป็นคนเจ้าอารมณ์พลุ่งพล่านอย่างไอริช(พ่อ)
     " คุณต้องไม่พูดอย่างนั้นเกี่ยวกับเมลานี "
     " คุณเป็นใครที่จะบอกว่าฉันต้อง ไม่  คุณล่อลวงฉัน ทำให้ฉันเชื่อว่าคุณจะแต่งงานกับฉัน "
     " ยุติธรรมหน่อยสิ สคาเลท ผมไม่เคยเลย "
     " คุณพูด คุณพูดจริงๆ ฉันจะเกลียดคุณจนตาย ฉันนึกชื่อเลวๆพอที่จะเรียกคุณไม่ออก " สคาเลทตบหน้าแอชลีย์ฉาดใหญ่ รอยนิ้วสีแดงปรากฏเด่นชัดบนใบหน้าซีดเผือดและเอือมระอาของเขา เขาไม่พูดอะไรแม้แต่คำเดียวก่อนเดินออกจากห้องสมุดไป

     สคาเลทหัวเสีย เข่าอ่อนแทบจะทรุดตัวลงนั่ง ปล่อยแขนยันโต๊ะพยุงร่างไว้ พลันมองเห็นแจกันตั้งอยู่จึงจับขว้างไปที่ผนังระบายอารมณ์ แจกันลอยผ่านเก้าอี้โซฟาทรงสูงซึ่งหันเข้าหาเตาผิงก่อนกระแทกผนังแตกกระจาย
     " สงครามเริ่มแล้วหรือ " เก้าอี้โซฟาผิวปาก-พ่นคำพูดสวนทางวิถีโค้ง
     " คุณคะ คุณควรจะออกตัวว่าอยู่แถวนี้ " สคาเลทสะดุ้งโหยงเมื่อเห็น เร็ท บัตเล่อร์ ชะโงกตัวพ้นพนักพิงจากท่านอน
     " ในระหว่างฉากรักที่งดงามนั่นหรือ คงจะไม่เหมาะสมกระมัง แต่ไม่ต้องห่วงผมเก็บความลับอยู่ "
     " คุณไม่เป็นสุภาพบุรุษเลย "
     " และคุณก็ไม่เป็นสุภาพสตรี อย่านึกว่าผมจะตำหนิคุณ สุภาพสตรีไม่ค่อยมีเสน่ห์สำหรับผม "
     " ทีแรกคุณก็เอาเปรียบฉันแล้วยังมาดูถูกฉันอีก "
     " ผมขอน้อมรับคำชม และหวังว่าจะพบคุณมากกว่านี้ยามที่คุณหลุดพ้นจากมนต์เสน่ห์คุณวิลค์ผู้สง่างาม เขาไม่คู่ควรแม้แต่ครึ่งสำหรับสตรีอย่าง อย่างอะไรนะ .. คนที่มีแรงปรารถนาในชีวิตสุดเร่าร้อนอย่างคุณ "
     " กล้าดีอย่างไร คุณดีไม่พอที่ขัดรองเท้าเขา " สคาเลทปิดประตูโครมเดินกระแทกส้นเท้าจากไป
     " และคุณก็จะเกลียดเขาไปจนตลอดชีวิต ฮ่า ฮ่า ฮ่า .. " เร็ท บัตเล่อร์ หัวเราะไล่หลัง

     เสียง อินเดีย  พูดกับ ซูเอเลน  และ เมลานี  ดังแว่วลงมาจากบันได สคาเลทรีบหลบอยู่ข้างล่างแอบฟัง
     " เธอเป็นตัวตลกไปเลยที่วิ่งไล่ตามผู้ชายไปทั่วงานบาร์บีคิว " อินเดีย
     " ไม่ยุติธรรมเลย อินเดีย เธอดึงดูดใจเสียจนพวกผู้ชายต้องห้อมล้อมรุมตอมเธอเป็นธรรมดา " เมลานี
     " โธ่ เมลานี คุณนี่ดีจนไม่น่าเชื่อ คุณไม่เห็นเธอไล่คว้า ชาร์ลส์  พี่ชายคุณหรือ " ซูเอเลน
     " ใช่ เธอก็รู้ว่าชาร์ลส์เป็นของฉัน " อินเดีย
     " คุณคิดผิดนะอินเดีย สคาเลทเธอมีน้ำใจและร่าเริงออก " เมลานี
     " ผู้ชายอาจจีบผู้หญิงเล่นๆไปอย่างนั้น แต่พวกเขาจะไม่แต่งงานด้วยหรอก " อินเดีย
     " ฉันว่าคุณใจร้ายกับเธอเกินไป " เมลานี

     " สงคราม สงครามประกาศแล้ว..! " พอล วิลสัน ขี่ม้าเร็วคาบข่าวสำคัญมาจากโจโนสโบโร ทุกคนในบ้านเบนความสนใจไปที่เขา
     สคาเลทกำลังเดินขึ้นบันไดจะกลับไปพักในห้องนอนชั้นบนจึงหมุนตัวกลับเห็น ชาร์ลส์ สาวเท้าตามติด
     " คุณโอฮารา ๆ น่าตื่นเต้นมั้ยครับ คุณลินคอล์นเรียกทหารอาสาสมัครให้มารบกับเรา "
     " โธ่ เอ๊ย พวกผู้ชายไม่คิดถึงอะไรสำคัญบ้างหรือ "
     " แต่นี่มันสงครามนะ คุณโอฮารา และทุกคนกำลังจะไปสมัคร พวกเขาจะไปกันเดี๋ยวนี้ ผมก็จะไปด้วย "
     สคาเลทมองผ่านหน้าต่างห้องโถงใหญ่ เห็นพวกผู้ชายวิ่งกระโจนข้ามสนามควบม้าออกจากคอกอย่างรวดเร็วพร้อมทาสนิโกร หนุ่มๆตระกูลมอนโรห้อม้ากวัดแกว่งหมวกอยู่ไปมา ฟอนเตน และ คาลเวิร์ท กู่ร้องปลุกใจไปตามถนน พี่/น้อง/แฝดทาลตันทั้ง 4 ควบม้าตัดหน้าสาวๆจนเศษหญ้ากระเด็นปลิวว่อน
     " ทุกคนเลยเหรอ "
     " คุณโอฮาราคุณจะเสียใจมั้ย ผมหมายถึงที่จะเห็นเราไปสนามรบกัน "
     " โอ ฉันจะร้องไห้ท่วมหมอนทุกคืน " น้ำเสียงสคาเลทเย็นชา ความคิด-คำพูดขัดแย้งกัน
     " คุณโอฮาราผมบอกแล้วว่าผมรักคุณ ผมว่าคุณเป็นผู้หญิงที่สวยที่สุดในโลก อ่อนหวานและน่ารักที่สุด ผมรู้ว่าผมหวังให้คุณรักผมไม่ได้ ผมซุ่มซ่ามและโง่เง่าไม่ดีพอสำหรับคุณ แต่ถ้าคุณคิดแต่งงานกับผม ผมจะทำทุกอย่างในโลกเพื่อคุณ อะไรก็ได้ผมสัญญา "
     " คุณว่าอะไรนะ "
     สคาเลทใจลอยกับภาพเบื้องหน้าที่แลเห็นแต่ไกล แอชลีย์ก้มลงจูบอำลาเมลานีก่อนควบม้าไปรวมพล
     " คงจะอีกอาทิตย์หนึ่งก่อนที่เขาจะมาเรียกตัวผม " แอชลีย์
     " อาทิตย์เดียวแล้วพวกเขาก็จะมาเอาตัวคุณไปจากฉัน " เมลานี

     " คุณโอฮาราผมถามว่าจะแต่งงานกับผมมั้ย "
     " ค่ะ คุณแฮมิลตัน ฉันจะแต่ง "
     " จริงหรือ คุณจะแต่งงานกับผมหรือ คุณจะรอผมหรือ "
     " ฉันไม่คิดว่าฉันจะรอหรอก "
     " หมายถึงคุณจะแต่งงานกับผมก่อนผมไปหรือ .. โอ คุณสคาเลท โอฮารา (ชาร์ลส์จูบหลังมือสคาเลท) ขอผมพูดกับคุณพ่อคุณได้มั้ย "
     " ยิ่งเร็วยิ่งดี " สคาเลทอยากให้ชาร์ลส์รีบปล่อยมือเธอ
     " ผมจะไปเดี๋ยวนี้ ผมรอไม่ไหวแล้ว ผมขอตัวก่อนนะที่รัก ที่รัก.. คุณโอฮารา "

     " คงจะอีกอาทิตย์หนึ่งก่อนที่เขาจะมาเรียกตัวผม " แอชลี่ย์
     " เพียงอาทิตย์เดียวแล้วพวกเขาจะมาพรากคุณไปจากฉัน " เมลานี

     " สคาเลท ฉันนึกถึงคุณที่วันแต่งงานของเราเมื่อวาน และ หวังว่างานของคุณคงจะงดงามเท่าเทียมกัน " เมลานี
     " จริงเหรอ " สคาเลทสวมชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ ขณะบางสิ่งกำลังทิ่มแทงใจเธอให้รวดร้าว
     " ตอนนี้เราเป็นพี่สาวน้องสาวกันจริงๆแล้วนะชาร์ลส์ " เมลานีปลื้ม
     " เมลานี " แอชลี่ย์ก้มลงจูบเมลานี
     แอชลี่ย์หอมแก้มสคาเลทโดยไม่กล่าวถ้อยคำใดๆ
     " อย่าร้องไห้เลยคนดี สงครามจะจบลงภายในไม่กี่อาทิตย์ และ ผมจะกลับมาหาคุณ " ชาร์ลส์ปลอบสคาเลท หารู้ไม่ว่าหล่อนเสียใจเพราะอกหัก

     .. แม้ผู้กอง ชาร์ลส์ แฮมิลตัน จะไม่ได้ตายเยี่ยงวีรบุรุษในสงครามแห่งชัยชนะ เขายังคงได้รับคำยกย่อง เขาเสียชีวิตเพราะปอดบวมหลังป่วยเป็นโรคหัด ขอแสดงความนับถือ - พ.อ.เวด แฮมป์ตัน ..      

เร็ท บัตเล่อร์ แสดงความเห็นเกี่ยวกับการต่อสู้ยูเนี่ยนสคาเลทขอคุยเรื่องส่วนตัวกับแอชลีย์ แอชลีย์อำลาเมลานีไปรวมพลต่อกรกับพวกแยงกี้

     next chapter >>

chapters [ 2 ] [ 3 ] [ 4 ]
gwtw-wikipedia    FrankyMyDear   Harry Potter vs. Gone with the Wind  images journal  gallery.3 

Pirachan : พิรฌาน