นายกฯอังกฤษอยู่ในห้องทำงานตามลำพังตอนใกล้เที่ยงคืน เขารู้สึกเหนื่อยล้า และยุ่งยากใจตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา เช้าวันนี้คู่แข่งทางการเมืองให้สัมภาษณ์ข่าวโทรทัศน์ ตำหนิเขาเรื่องสะพานร็อคเดลถล่ม รถยนต์พุ่งตกลงไปในแม่น้ำ 12 คัน ในทำนองว่ารัฐบาลไม่สนับสนุนงบซ่อมแซม เหตุฆาตกรรมโบนส์และแวนซ์เพราะขาดแคลนตำรวจ รวมถึงพายุเฮอร์ริเคนนอกฤดูกาลสร้างความเสียหายต่อชีวิต และทรัพย์สินประชาชนในเขตตะวันตกเฉียงใต้นั้นรัฐบาลน่าจะคาดการณ์ล่วงหน้าได้ เรื่องฉิบหายวายป่วงทั้งหลายถูกโยงใยมาอยู่ในส่วนความรับผิดชอบของเขาจนได้

     ขณะท่านนายกฯเดินไปยืนมองหมอกหนาทึบริมหน้าต่าง เขาสะดุ้งเฮือกเมื่อ คอร์นีเลียส ฟัดจ์ ,อดีตรัฐมนตรีกระทรวงเวทมนตร์โผล่พรวดออกมาจากเปลวไฟสีเขียวมรกต ของเตาผิงหินอ่อน หลังจากได้ยินเสียงพิลึกในรูปวาดสีน้ำมันติดผนัง แจ้งหมายกำหนดการมาเยือนของอาคันตุกะ

     ฟัดจ์ดูไม่มีสง่าราศีสมกับเคยเป็นเสนาบดีผู้วิเศษ เมื่อ 3 ปีก่อนท่านนายกฯเข้ารับตำแหน่งใหม่ๆเจอฟัดจ์ครั้งแรก ฟัดจ์รายงานว่า ซิเรียส แบล็ก,นักโทษแหกคุกอัซคาบันซึ่งตั้งอยู่กลางทะเลเหนือ อาจจะไปสมทบคนที่ไม่ควรเอ่ยชื่อ ต่อมาไม่นานฟัดจ์ให้ข้อมูลท่านนายกฯว่าเกิดเรื่องโกลาหลหลังเกมส์แข่งขันควิดดิชเวิลด์คัพ พร้อมกับตรามารปรากฏสู่ท้องฟ้า ล่าสุดฟัดจ์บอกมีการแหกคุกอัซคาบันครั้งใหญ่ ทางกระทรวงเวทมนตร์กำลังจัดการปัญหาดังกล่าวไม่ให้มีผลกระทบต่อวิถีชีวิตความเป็นอยู่ชาวมักเกิ้ลเหมือนที่เคยปฏิบัติ

     วันนี้ฟัดจ์กำลังแจ้งเรื่องร้ายกาจกว่าเดิม ซิเรียส แบล็ก,ผู้บริสุทธิ์ถูกสังหารในกระทรวงเวทมนตร์ ผู้เสพความตายเหิมเกริมออกอาละวาดเมื่อประจักษ์ว่าคนที่ไม่ควรเอ่ยชื่อยังมีชีวิตอยู่ และจะหวนกลับมามีอำนาจยิ่งใหญ่(ทำสงคราม?)

      ท่านนายกฯโกรธเกรี้ยวเมื่อทราบเบื้องหลังสาเหตุสะพานพังวินาศสันตะโร และ มหันตภัยที่ไม่อาจบอกกล่าวต่อใครได้ โดยเฉพาะกรณีผู้คุมวิญญาณแปรพักตร์กำลังแพร่พันธุ์บินโฉบเฉี่ยวดูดกลืนความหวัง และความสุขของมหาชน(ฐานเสียงพรรค)

     ฟัดจ์คอตกเพราะเพิ่งถูกไล่ออกมา 3 วัน รูฟัส สคริมเจอร์ ขึ้นดำรงตำแหน่งแทน บัดนี้เขาโผล่ร่างออกมาจากเตาผิงยืนเชกแฮนด์ท่านนายกฯ (ปัดฝุ่นจากเสื้อคลุมกระเด็นใส่สูทนายกฯ) เขาแนะนำตัวตามมารยาท และแจ้งถึงมาตรการรักษาความปลอดภัยให้ท่านนายกฯด้วยบอดี้การ์ดชั้นยอด(มือปราบมาร) หากเหล่าผู้วิเศษรับมือสถานการณ์อันเลวร้ายไม่ไหวก็จะรายงานด่วนให้ท่านทราบอีกครั้งหนึ่ง ว่าแล้วสคริมเจอร์กับฟัดจ์หายตัวเข้าไปในเตาผิงทันใด ..

     แฮร์รี่ พอตเตอร์ ได้รับจดหมายนกฮูกจากศจ.ดัมเบิลดอร์ว่าจะมารับเขายัง บ้านเลขที่ 4 ซอยพรีเว็ต วันศุกร์ เวลาห้าทุ่ม เพื่อนำเขาไปส่งต่อบ้านโพรงกระต่ายใช้เวลาพักผ่อนในวันหยุดปิดเทอมที่เหลือ ระหว่างทางศจ.ดัมเบิลดอร์อาจแวะทำธุระสำคัญ แฮร์รี่ทนอยู่กับครอบครัวเดอร์สลี่ย์ได้ 14 วัน ช่วงกลางวันเขามักจะออกไปเดินเล่นนอกบ้าน

      ค่ำวันนี้เขานั่งทานอาหารในร้านแห่งหนึ่งของสถานีรถไฟใต้ดิน อ่านนสพ.เดลี่พรอเฟ็ตฆ่าเวลา พาดหัวข้อข่าว แฮร์รี่ พอตเตอร์ คนที่ถูกเลือก รายละเอียดเขียนถึงข่าวลือ ผู้เสพความตายบุกรุกเข้าไปหอพยากรณ์ พยายามขโมยลูกแก้ววิเศษ ไม่มีใครรู้คำทำนาย ต่างคาดเดาในเมื่อ แฮร์รี่ พอตเตอร์ คือคนเดียวที่รอดตายจากคำสาปพิฆาต จึงขนานนามเขาว่า คนที่ถูกเลือก แฮร์รี่คนเดียวเท่านั้นจะช่วยทุกคนพ้นจากเงื้อมมือคนที่ต้องไม่เอ่ยนาม

     ถัดจากนั้นคือหัวข้อข่าวย่อย สะพานพังยอดผู้เสียชีวิตพุ่ง .. ภรรยาและลูกผู้ตกอับของมัลฟอยเดินทางกลับจากเยี่ยมนักโทษที่คุกอัซคาบัน
     " แฮร์รี่ พอตเตอร์ เค้าเป็นใครเหรอ " สาวเสิร์ฟผิวสีจีบแฮร์รี่
     " อ๋อ ไม่ค่อยดังหรอก ออกจะทึ่มด้วยซ้ำไป " แฮร์รี่รีบพับหนังสือพิมพ์เก็บ
     " หนังสือพิมพ์ของเธอตลกนะ เมื่อ 2-3 คืนก่อนฉันเห็นภาพเคลื่อนไหวได้
     " จริงเหรือ "
     " ฉันอาจคิดเอาเอง "
     " เอ่อ ผมสงสัยว่า .. ห้าทุ่ม " แฮร์รี่พะวงเวลานัดกับศจ.ดัมเบิลดอร์
     " ห้าทุ่มเวลาเลิกงานฉันพอดี แล้วเราค่อยคุยถึง เจ้าทึ่ม แฮร์รี่ พอตเตอร์ นะ "
     แฮร์รี่มองออกไปนอกผนังกระจกร้าน ใช้แขนเสื้อปัดไอน้ำเกาะอยู่ออก เผยให้เห็นภาพฝั่งตรงข้ามชัดๆ เมื่อรถไฟแล่นสวนกันเสร็จไม่บังป้ายนีออนโฆษณาสินค้าโปรยถ้อยคำ .. เวทมนตร์ศักดิ์สิทธิ์ เขาเห็นศจ.ดัมเบิลดอร์ยืนเด่น
     " ซัมเม่อร์นี้เธออยู่ไม่เป็นที่นะ แฮร์รี่ "
     " ผมชอบนั่งรถไฟเล่นครับ มันทำให้สมองผมโล่ง "
     " มันไม่น่าดูเลยใช่หรือเปล่า (มือขวาศจ.ไหม้เกรียม) เรื่องแสนจะตื่นเต้น นี่ฉันไม่ได้คุยโวนะ แต่ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่จะบอก จับแขนฉัน(ศจ.กางข้อศอกซ้าย แฮร์รี่เหลียวกลับไปมองสาวน้อยด้วยความอาลัยอาวรณ์) ทำตามที่บอกซะ "

     แฮร์รี่เกาะแขนศจ.ดัมเบิลดอร์แน่นก่อนกระตุกแยกจากกัน ทุกสิ่งรอบตัวหมุนติ้วกลายเป็นสีดำ ร่างแฮร์รี่ถูกแรงกดมหาศาลรอบทิศทาง หูอื้อ ลูกตาเหลือกกลับ และหายใจไม่ค่อยออก เขารู้สึกตัวอีกทีตอนสูดอากาศเย็นยามราตรีลงไปเต็มปอด
     " นี่ผมเพิ่งจะหายตัวใช่มั้ยเนี่ย "
     " ถูกต้อง และก็ทำได้ดีมากซะด้วย ครั้งแรกคนส่วนใหญ่มักจะอ้วกกัน "
     " ไม่เห็นเข้าใจเลย " แฮร์รี่ใช้มือเช็ดน้ำตาไหลพรากแล้วลูบใบหู

     ใจกลางจตุรัสมีอนุสรณ์สถานสงคราม และม้านั่งยาว 2-3 ตัว ศจ.ดัมเบิลดอร์ดึงเสื้อคลุมให้กระชับรอบคอ แฮร์รี่รู้สึกได้ถึงไอเย็นประหลาดแผ่ปกคลุมซอยพรีเว็ตมาถึงที่นี่ แฮร์รี่ผวากลัวผู้คุมวิญญาณจึงหันไปมองด้านหลัง และขยับมือกุมไม้กายสิทธิ์ในกระเป๋าไว้แน่น ทั้งสองคนเดินขึ้นไปตามถนนแคบๆ มีบ้านตั้งเรียงรายอยู่สองฟาก ไม่มีแสงไฟลอดออกมาจากหน้าต่าง
     ศจ.ดัมเบิลดอร์บอก การที่แฮร์รี่ไม่รู้สึกปวดแสบรอยแผลเป็นรูปสายฟ้าฟาดตรงกลางหน้าผากเพราะ ลอร์ดโวลเดอมอร์ ใช้คาถาสกัดใจปิดกั้น เขาไม่ต้องการให้แฮร์รี่เข้าถึงความคิด และ อารมณ์อันเป็นจุดอ่อนที่จะนำภัยมาถึงตัว
     " ขอต้อนรับสู่หมู่บ้าน บัดลีห์ แบ็บเบอร์ตัน ที่มีเสน่ห์ แฮร์รี่ฉันว่าเธอกำลังสงสัยว่าฉันพาเธอมาที่นี่ทำไม ใช่มั้ยล่ะ "
     " หลายปีที่ผ่านมานี่ ทำให้ผมยอมรับได้ทุกอย่าง "
     " เตรียมไม้กายสิทธิ์ "

     ถัดจากรั้วคือทางเดินในสวนทอดสู่บ้านหลังเล็กก่อด้วยหิน เมื่อเปิดประตูเข้าไปในห้องนั่งเล่นก็พบสภาพการทำลายทุกสิ่งที่ขวางหน้าราบคาบ ไฟจากปลายไม้กายสิทธิ์ทอแสงจับเศษกระดาษนสพ.เดลี่พรอเฟ็ตฉบับเดียวกับที่แฮร์รี่อ่าน ปลิวอยู่บนเศษกระจกเกลื่อนพื้น พอๆกับเศษแก้ว และกระเบื้องผสมฝุ่นคละคลุ้ง นาฬิกาตั้งพื้นหน้าปัดร้าวล้มคว่ำ เปียโนเอียงกระเท่เร่ ขนนกทะลักออกจากหมอนอิง
     ศจ.ดัมเบิลดอร์ชูไม้กายสิทธิ์สูงขึ้น ลำแสงกวาดตามผนังที่มีปื้นสีแดงขลั่กกระเซ็นไล่ไปถึงฝ้าเพดาน แฮร์รี่แหงนคอมองรอยโหว่ มีหยดเลือดตกใส่หน้าผากเขาเป๊ะ ศจ.ดัมเบิลดอร์ใช้นิ้วแตะของเหลวนั่นมาเล็มเลียก่อนหันขวับไปยังเก้าอี้เท้าแขนบุนวมตั้งตรงพิงผนังห้อง แล้วทิ่มไม้กายสิทธิ์ใส่
     เก้าอี้ร้องโอ๊ยรีบยืดตัวตรง " เคราเมอร์ลิน ไม่จำเป็นต้องทิ่มแรงขนาดนั้นก็ได้นี่ อัลบัส "
     " ฉันขอบอกว่า คุณเป็นเก้าอี้นวมที่น่านั่งมาก ฮอเรซ "
     " เป็นเพราะตรามารนั่นต่างหาก ผมเป็นแค่ไส้ลวงเท่านั้น ว่าแต่ทำไมถึงดูออกล่ะ " ศีรษะล้านเลี่ยนของชายชรารูปร่างอ้วนใหญ่จ้ำม่ำโผล่ออกมาจากผ้านวม สบัดแขนขากางออก นุ่นกระจุยเหลือแต่ชุดนอน
     " เลือดมังกรไง "
     " โอ้โห " ครูปลดเกษียณจ้องรูปสายฟ้าฟาดกลางหน้าผากแฮร์รี่
     " อ๋อใช่ ลืมแนะนำไป แฮร์รี่ .. ขอแนะนำเพื่อนเก่าและอดีตผู้ร่วมงานของฉัน ฮอเรซ ซลักฮอร์น ฮอเรซคุณคงรู้จักเขาแล้วล่ะ "
     " แฮร์รี่ พอตเตอร์ เหอะๆ " ศจ.ซลักฮอร์นเดินไปล็อคประตู
     " ทำไมต้องลงทุนสร้างฉากขนาดนี้ ฮอเรซ คงไม่ตั้งใจรอใครหรือคนอื่นอยู่ใช่มั้ย "
     " คนอื่นรึนี่คุณพูดถึงเรื่องอะไร " ศจ.ซลักฮอร์นเอามือลูบพุงไม่นึกอายที่พรางตัวล้มเหลว
     " โอ้เอาล่ะ "
     " พวกผู้เสพความตายแกะรอยผมมาเป็นปีๆแล้ว รู้มั้ยเป็นยังไง ผมไม่ยอมเปิดโอกาสให้พวกมัน โดยการไม่อยู่ที่ไหนนานเกินอาทิตย์นึง "
     " งั้นเราก็น่าจะเก็บทุกอย่างให้เข้าที่เข้าทางดีมั้ย ระวัง "

     ศจ.ดัมเบิลดอร์โบกไม้กายสิทธิ์ทำให้เครื่องเรือนกลับคืนสู่ที่ตั้งเดิม หนังสือที่ฉีกขาดหลุดลุ่ยซ่อมแซมตัวเองแล้วเหินกลับสู่ชั้นวาง เช่นเดียวกับกระจกกรอบรูป ขนนก,นุ่น,หมอน .. ผนังและฝ้าเช็ดตัวเองสะอาดเอี่ยมอ่อง เหลือโคมไฟเจียระไนรีบประกอบชิ้นส่วนก่อนหมุนเกลียวขึ้นแขวนบนเพดาน หลอดไฟสว่างพรึ่บ ! " สนุกดีจัง ขอเข้าห้องน้ำหน่อยได้มั้ย "
     " ได้ เชิญเลย .. ผมรู้นะว่าคุณมาที่นี่เพราะอะไร อัลบัส คำตอบก็ยังเป็นไม่ ไม่โดยสิ้นเชิง แล้วก็ไม่อ้อมค้อม ไม่ หึๆ (สายตาปะทะเป้านิ่ง) หน้าเธอเหมือนพ่อจังเลยนะยกเว้นที่ตา ใช่แล้ว "
     " แววตาผมเหมือนแม่ ใช่มั้ยครับ "
     " ลิลี่ ๆ คนดี แม่เธอเป็นคนปราดเปรื่อง ยิ่งน่าทึ่งเข้าไปใหญ่เมื่อคิดว่าเธอเกิดจากมักเกิ้ล "
     " เพื่อนผมคนนึงก็เกิดจากมักเกิ้ล เธอเรียนเก่งที่สุดในรุ่น "
     " อย่าคิดนะว่าฉันมีอคติ ไม่ใช่เลย แต่เธอเป็นนักเรียนคนโปรดตลอดกาลของฉัน นี่ยังไงล่ะ อยู่ข้างล่างนี่เลย  (แฮร์รี่เดินไปดูกรอบรูปเล็กๆหลายอันตั้งอยู่บนโต๊ะ) ทุกคน .. คือลูกศิษย์ของฉันทั้งนั้น หมายถึงศิษย์เก่านะ
     เธอยังจำ บาร์นาบัส กัฟฟ์ ,บรรณาธิการเดลี่ฟรอเฟ็ตได้มั้ย เค้ายอมรับความเห็นฉันเรื่องข่าวเป็นประจำทุกวัน ถ้าฉันอยากส่งให้ เกว็นน็อก โจนส์ ,กัปตันสาวของทีมโฮลี่เฮด ฮาร์ปีส์ ให้ตั๋วฟรีฉันทุกครั้งที่ฉันต้องการ แต่ฉันไม่ได้ไปดูเค้าแข่งมานานแล้วนะ
      อา ใช่ เรกูลัส แบล็ก เธอก็รู้จักซิเรียส,พี่ชายเค้านี่เพิ่งตายไม่กี่อาทิตย์ก่อน ฉันเคยสอนครอบครัวแบล็กทุกคน ยกเว้นซิเรียสน่าเสียดายนะ เค้าเป็นคนเก่งทีเดียว ฉันได้เรกูลัสตอนเข้าเรียนแต่ว่าฉันก็อยากได้ทั้งชุดอยู่ดี "
     " ฮอเรซ ผมขอเล่มนี้ได้มั้ย " ศจ.ดัมเบิลดอร์เดินออกมาจากห้องน้ำชูแม็กกาซีน " ผมชอบลายตักนิตติ้งน่ะ"
     " ตามสบายเลยแต่คุณยังไม่กลับไม่ใช่เหรอ " ศจ.ซลักฮอร์นดูปั่นป่วน
     " อ้อ ผมรู้ตัวตอนไหนที่ผมจะต้องยอมแพ้ ช่างหน้าเสียดาย มันคงเป็นความสำเร็จส่วนตัวครั้งใหญ่ของผมถ้าเกลี้ยกล่อมคุณกลับไปฮอกวอตส์ได้ ยังไงก็ตามคุณก็เหมือนพอตเตอร์เพื่อนผมคนนี้ ฝีมือยอดเยี่ยม เอาล่ะ ลาก่อนฮอเรซ บาย "
     ทั้งสองย่างเท้ายังไม่พ้นรั้ว ได้ยินเสียงตะโกนตามหลัง
     " ก็ได้ ผมจะทำแต่ผมขอห้องทำงานเก่าของศจ.เมร์รี่ธอต ไม่ใช่ห้องน้ำที่ผมเคยนั่งนะ ผมขอเงินเดือนขึ้นด้วย ใครก็รู้ว่าช่วงนี้มันบ้า "
     " เห็นด้วยอย่างยิ่ง "

     " ศาสตราจารย์นี่มันเรื่องอะไรกันแน่ครับ " แฮร์รี่เปรยเมื่อเดินคล้อยหลังมาถึงโบสถ์
     " เธอมีพรสวรรค์ เป็นคนดัง และมีพลัง ทุกๆอย่างที่ฮอเรซปลาบปลื้ม ศจ.ฮอเรซ ซลักฮอร์น จะต้องพยายามเก็บเธอเอาไว้เป็นศิษย์ เธอจะเป็นเพชรยอดมงกุฏ นั่นคือเหตุผลที่เขายอมกลับไปฮอกวอตส์ แต่การกลับไปของเค้าสำคัญมาก ฉันคงทำให้เธอเสียโอกาสแสนหวานในคืนนี้ไป แฮร์รี่ จริงๆแล้วเธอก็เป็นคนสวยอยู่นะ สาวคนนั้น "
     " ไม่เป็นไรครับ พรุ่งนี้ผมจะกลับไปแก้ตัวกับเธอ "
     " เธอจะไม่ได้กลับไปลิตเติ้ลวิงจิงคืนนี้หรอก แฮร์รี่ "
     " เอ่อแต่ว่าแล้วเฮดวิกล่ะครับ หีบของผมด้วย "
     " ทั้งคู่ไปคอยเธออยู่แล้ว "
     ศจ.ดัมเบิลดอร์กางข้อศอก แฮร์รี่เกาะแขนท่านเตรียมล่องหน

        next chapter >>