Harry Potter and the Half - Blood Prince แฮร์รี่ พอตเตอร์ ภาค 6 เจ้าชายเลือดผสม
4.
สามสหายในห้องพักรวมของกริฟฟินดอร์

เฮอร์ไมโอนี่     กลางเดือนตุลาคม นักเรียนได้รับอนุญาตให้ออกนอกปราสาทไปเที่ยวฮอกส์มี้ด อากาศอันหนาวเหน็บ และ พายุหิมะรุนแรง คืออุปสรรคทำให้ทริปกร่อย ยิ่งเห็นร้านขายของตลกซองโก้ปิดกิจการ และ มันดังกัส เฟล็ทเช่อร์ ขโมยเครื่องเงินของมีค่าจาก บ้านเลขที่ 12 กริมโมลด์เพลซ (ซิเรียส แบล็ก ยกมรดกตกทอดให้ แฮร์รี่ พอตเตอร์) มาวางขายแบกะดิน ทำให้แฮร์รี่โกรธเคืองมากแต่ท็องส์ห้ามไว้ สามสหายผละจากร้านฮันนี่ดุกส์ เดินตามถนนที่แทบไม่มีผู้คนสัญจร ส่วนใหญ่พวกเขาจะรีบตรงไปสู่จุดหมายเพื่อทำธุระ ไม่มีใครเดินทอดน่อง คุยกันอย่างเพลิดเพลินเหมือนเคย
     " เขาไม่ยอมวางหนังสือเล่มนี้เป็นอาทิตย์ แถมนอนกับมันด้วยซ้ำ แล้วยังไม่คิดจะหาว่าใครคือเจ้าชายเลือดผสมอีก " เฮอร์ไมโอนี่ ว่า
     " ไม่ได้บอกว่าไม่อยากรู้ แล้วฉันไม่ได้นอนกับมันด้วย " แฮร์รี่พูดแก้เก้อ
     " แต่ก็จริงนะ ฉันอยากคุยอะไรกับนายก่อนนอน นายกับเอาแต่อ่านหนังสือบ้านั่น เหมือนฉันอยู่กับเฮอร์ไมโอนี่ " รอนนึกภาพรูมเมทนอนอ่านหนังสือบนเตียงซึ่งปกติเขาไม่เคยทำ
     " นี่ฉันสงสัยจึงไปห้องสมุด " เฮอร์ไมโอนี่แทรก
     " ห้องสมุด แล้วไง ? " แฮร์รี่
     " ไม่เจออะไรเลย หาอะไรอ้างอิงเกี่ยวกับเจ้าชายเลือดผสมไม่ได้สักอย่างเดียว " เฮอร์ไมโอนี่สรุป
     " จบเรื่องได้ พอแค่นี้แหละ " แฮร์รี่

     แฮร์รี่ รอน และ เฮอร์ไมโอนี่ หลบฝนลูกเห็บเข้าไปหาความอบอุ่นภายในร้านไม้กวาด 3 อัน ลูกค้าที่นี่หนาแน่นผิดปกติโดยเฉพาะวัยรุ่น ซึ่งน่าจะไปพลอดรักกันในร้านน้ำชาของมาดามพุดดี้ฟุตมากกว่า
     " ดื่มอะไรดีครับ " บริกรถาม
     " บัตเตอร์เบียร์ 3 ของฉันใส่ขิงด้วย " เฮอร์ไมโอนี่บอก
     " รอนมานั่งข้างๆฉัน " แฮร์รี่กระซิบ
     " โอเค "
     รอนชะเง้อคอมองหามาดามโรสเมอร์ทา,สาวเสิร์ฟคนสวยประจำบาร์ แฮร์รี่เหลือบเห็นเดรโกแว่บเข้าไปทางหลังร้าน
     " ให้ตายเหอะ ไอ้งั่งเอ๊ย " รอนบังเอิญเห็นจินนี่,น้องสาวแนบสนิทดีนในมุมมืดโต๊ะตรงข้าม
     " ไม่เอาน่าโรนัลด์ เค้าแค่จับมือกัน .. แล้วก็ ก็จูบกัน " เฮอร์ไมโอนี่หน้าร้อนผ่าว 
     รอนทนดูภาพบาดตาไม่ไหว " ฉันไปก่อนดีกว่า "
     " อะไรนะ เธอพูดเล่นหรือเปล่าเนี่ย " เฮอร์ไมโอนี่ฉุนกึก
     " แต่ว่านั่นมันน้องสาวฉันนะ " รอน
     " แล้วไง ถ้าเค้ามองมาเห็นเธอจูบกับฉัน คิดว่าเค้าจะลุกเดินออกไปไหมล่ะ " เฮอร์ไมโอนี่เปรียบเปรย

     " อา .. แฮร์รี่ " ศจ.ซลักฮอร์นโผล่มาทางนี้
     " สวัสดีครับ ดีใจที่ได้เจอ " แฮร์รี่ลุกขึ้นเชกแฮนด์ศจ.ซลักฮอร์น
     " เหมือนกัน ๆ "
     " แล้วมาทำอะไรที่นี่ครับ "
     " โอ้ ฉันเป็นลูกค้าขาประจำร้านไม้กวาดสามอันมานานจนจำไม่ได้แล้ว ยังจำได้ว่าเมื่อก่อนชื่อร้านไม้กวาดหนึ่งอัน " ศจ.ซลักฮอร์นทำมือเฟอะฟะน้ำกระฉอกจากเหยือกบัตเตอร์เบียร์หกลงโต๊ะกระเซ็นใส่เฮอร์ไมโอนี่ " โอ๊ะ เสื้อเธอเปียกซะแล้วเกรนเจอร์ ฟังนะพ่อหนุ่มคือ เมื่อสมัยก่อนฉันชอบที่จะเป็นเจ้าภาพจัดเลี้ยงอาหารค่ำให้นักเรียนที่ได้รับเลือกบางคน เธอสนใจมั้ย "
     " ผมถือเป็นเกียรติมากเลยครับ "
     " เชิญเธออีกคนนะ เกรนเจอร์ "
     " ยินดีมากค่ะ อาจารย์ "
     " ยอดไปเลย รอนกฮูกของฉันนะ .. ดีใจที่เจอเธอ รอน เวมบลีย์ " ศจ.ซลักฮอร์นสะกดนามสกุลรอนผิด จากนั้นเขาเดินไปชนแก้วกับเพื่อนฝูงวัยดึก
     " นายเล่นอะไรอยู่ " รอนเคือง
     " ศจ.ดัมเบิลดอร์ขอให้ฉันตีสนิทกับเค้าน่ะ "
     " ตีสนิทกับเค้าเหรอ "
     " ไม่รู้สิ มันต้องเป็นเรื่องสำคัญ ไม่งั้นศจ.ดัมเบิลดอร์คงไม่ออกปากหรอก " แฮร์รี่ภูมิใจการแสดงละครฉากนี้
     " เอ่อ ฉันว่าเธอมีฟองติดอยู่นะ " รอนบอกเฮอร์ไมโอนี่เอามือเช็ดฟองเบียร์รูปหนวด

ศจ.สเนปเพ่งดูสร้อยคอโอปอลกับศจ.มักกอนนากัลแฮร์รี่กับเฮอร์ไมโอนี่ตะลึงงันร่างแคตี้ลอยละลิ่วขึ้นไปตรึงกลางอากาศแคตี้กรีดร้องอย่างเจ็บปวด

     ขากลับฮอกวอตส์ลูกเห็บตกหนักกว่าเดิม ถนนขาวโพลนสุมหิมะแฉะๆหนาหลายนิ้ว แฮร์รี่ดึงเสื้อคลุมกระชับร่าง จัดผ้าพันคอเข้าที่ ย่ำเท้าตามหลังลีแอนด์กับแคตี้
     " คนที่ร้านนั่นได้ยินเรื่องฉันกับเธอจูบกันไหม " รอนกลัวใครกอสซิป
     " อย่างกับจะได้ " เฮอร์ไมโอนี่เดินโซเซ(เมาเบียร์)เอามือโอบรอบคอแฮร์รี่กับรอนไว้มั่น
     จู่ๆลีแอนด์ยื้อแย่งอะไรบางอย่างกับแคตี้ กระดาษห่อของขาด ฝ่ายหลังครอบครองสำเร็จ ทันใดนั้นร่างแคตี้ลอยละลิ่วขึ้นไปเหนือพื้นในท่าตรึงกางเขน ดวงตาเธอเหลือกถลน อ้าปากกรีดร้องน่าสะพรึงกลัว ราวกับเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส เสียงกรีดร้องโหยหวนซ้ำแล้วซ้ำเล่าก่อนหล่นตุ้บลงมานอนชักแหง็กๆบนพื้นน้ำแข็ง
     " กรี๊ด ๆ ฉันเตือนเธอแล้วว่าอย่าไปจับมัน " ลีแอนด์ตกใจตัวสั่น
     " อย่าเข้าไปใกล้นะ ถอยไปเลยทุกคน เอาล่ะๆอย่าไปแตะต้องมัน ต้องจับที่ห่อเท่านั้น เข้าใจรึเปล่า " แฮกริดช้อนร่างแคตี้ขึ้นมาในวงแขน อุ้มเธอวิ่งกลับไปปราสาท
     แฮร์รี่จำสร้อยโอปอลสุดหรูได้ดี เขาเคยเห็นมันตั้งโชว์อยู่ในร้านบอร์เจ็นและเบิร์กมานานหลายปี มีป้ายกำกับราคาว่าต้องคำสาป แฮร์รี่ม้วนกระดาษคลุมสร้อยคออย่างระมัดระวังแล้วหยิบขึ้นมา

     ห้องทำงานศจ.มักกอนนากัลปิดทึบ เตาผิงจุดไฟลุกสว่างลั่นเปรี๊ยะ มองเห็นหิมะตกโปรยปรายนอกหน้าต่าง
     " แน่ใจนะว่าแคตี้ไม่ได้ถือมันอยู่ตั้งแต่ตอนเข้าไปในร้านไม้กวาดสามอัน " ศจ.มักกอนนากัลเสียงเข้ม
     " อย่างที่บอกน่ะค่ะ เธอลุกไปเข้าห้องน้ำหลังจากนั้นเธอก็กลับมาพร้อมกับห่อ เธอบอกว่าของสำคัญ ต้องเอาไปส่งให้ได้ "
     " บอกหรือเปล่าว่าจะส่งให้ใคร "
     " ให้ศจ.ดัมเบิลดอร์ "
     " เอาล่ะขอบใจลีแอนด์ไปได้แล้ว .. ทำไมกันนะเวลาที่เกิดอะไรขึ้นมักจะต้องเป็นเธอ 3 คนทุกทีเลย " ศจ.มักกอนนากัลหันขวับมาทาง แฮร์รี่ รอน และ เฮอร์ไมโอนี่
     " ไม่ทราบเหมือนกันครับอาจารย์ ผมก็ถามตัวเองเรื่องประโยคนี้มา 6 ปีแล้ว " รอนไม่ปฏิเสธความซวย
     " เซเวอร์รัส คุณคิดว่าไง "
     " ผมว่าคุณเบลล์โชคดีมากที่สามารถรอดตายมาได้ " ศจ.สเนปใช้ไม้กายสิทธิ์เขี่ยสร้อยโอปอลลอยขึ้นมาเหนือโต๊ะวิเคราะห์ด้วยสายตา
     " เธอโดนคำแช่งใช่มั้ยครับ ผมรู้จักแคตี้ ลักษณะเธอไม่เคยฆ่าแมลงซักตัว ถ้าจะส่งมันให้กับศจ.ดัมเบิลดอร์ เธอคงไม่ทำทั้งๆที่ยังรู้ตัว " แฮร์รี่บอก
     " ใช่แล้วเธอโดนคำแช่ง " ศจ.มักกอนนากัล
     " เป็นมัลฟอยแน่ " แฮร์รี่ด่วนสรุป
     " นั่นเป็นการกล่าวหาที่รุนแรงมากเลยนะ พอตเตอร์ " ศจ.มักกอนนากัลอึ้ง
     " ถูกต้อง แล้วหลักฐานะล่ะ " ศจ.สเนปพิศวง
     " ผมแค่รู้ " แฮร์รี่
     " เธอแค่รู้เหรอ ไม่หรอก เธอทำให้ฉันทึ่งในพรสวรรค์อีกแล้วพอตเตอร์ พรสวรรค์ที่มนุษย์แท้ๆทำได้แค่ฝันถึง มันคงจะยิ่งใหญ่มากล่ะสินะกับการเป็นคนที่ถูกเลือก " ศจ.สเนป
     " ฉันว่าเธอควรจะกลับเข้าหอได้แล้วล่ะทุกๆคน " ศจ.มักกอนนากัลพูดตัดบท

สโมสรซลัก

     ยามค่ำคืน แฮร์รี่ และ รอน นอนกระสับกระส่ายอยู่บนเตียงในห้องของหอคอยกริฟฟินดอร์ สายตาแฮร์รี่จับจ้องแผนที่ตัวกวนอยู่ไม่วาย เขาอยากรู้ทำไมเดรโกจึงแอบเดินลงไปในคุกใต้ดินหลังเลิกเรียนวิชาปรุงยา แครบ กับ กอยล์ ทำตัวเหมือนบอดี้การ์ด แฮร์รี่นึกอยากใช้บริการของ ครีเชอร์ กับ ด๊อบบี้,เอลฟ์ประจำบ้านสะกดรอยตามเดรโกทุกฝีก้าวเสียจริง
     " ดีนชอบอะไรในตัวเธอ จินนี่ น่ะ " รอนนอนเอามือก่ายหน้าผาก ตาค้าง
     " แล้วเธอชอบอะไรในตัวดีนล่ะ " แฮร์รี่ย้อนถามไปงั้นๆ
     " ดีนเหรือ เค้าเก่งออก " คำพูดรอนเบาหวิว
     " เมื่อ 5 ชั่วโมงก่อนนายยังบอกเขาโคตรกระล่อนนี่นา " แฮร์รี่แย้ง
     " ก็ใช่ แต่ตอนนั้นเขากอดจูบน้องสาวฉันอยู่ ฉันเลยเปลี่ยนความรู้สึก และก็เกลียดขี้หน้าเค้าใช่มั้ย โดยหลักการแล้ว "
     " ก็คงอย่างงั้น "
     " แล้วเค้าเห็นเธอมีดีอะไร "
     " ไม่รู้สิ เธอเก่ง ตลก สะดุดตา " จู่ๆหัวใจของแฮร์รี่เต้นตึ๊กตั๊ก
     " สะดุดตาเหรอ "
     " แบบว่าผิวเธอสวยดีน่ะ "
     " ผิวเหรอ นายจะพูดว่าดีนจีบน้องสาวฉันเพราะผิวสวยเหรอ "
     " อ๋อไม่ใช่ ฉันพูดว่ามันอาจเป็นปัจจัยอย่างหนึ่งที่ทำให้เธอสะดุดตา "
     " เฮอร์ไมโอนี่ก็ผิวสวย นายคิดอย่างงั้นมั้ยถ้าเป็นเรื่องผิว "
     " ฉันไม่เคยคิดเรื่องนี้จริงจัง แต่ก็คงใช่มั้ง สวยมากเลย เอ่อฉันว่าตอนนี้ฉันนอนก่อนดีกว่า "
     " จริงด้วย "
     แฮร์รี่หลับตาลงไม่ทันเห็นรอยเท้าเดรโกเดินหายลับเข้าไปในห้องใดห้องหนึ่งบนระเบียงชั้น 7 ของปราสาท

     บรรยากาศดินเน่อร์ระหว่างศจ.ซลักฮอร์นกับลูกศิษย์คนโปรดเป็นไปอย่างเรียบง่าย อาหารว่างและขนมรสเลิศจัดวางอยู่บนโต๊ะกลม ท่ามกลางแสงไฟสลัว
     " ไหนบอกหน่อยซิ คอร์แม็ก หมู่นี้เธอได้เจอกับลุงไทเรียสบ้างหรือเปล่า " ศจ.ซลักฮอร์นเอ่ย
     " ก็เจอนะครับ ที่จริงผมต้องไปล่าสัตว์กับลุง แล้วก็ไปต้อนรับรัฐมนตรีกระทรวงเวทมนตร์ช่วงวันหยุด " แม็คล้ากเก้น,เด็กหนุ่มร่างใหญ่ ดัดผมขดลวดเป็นลอนงามคุยโว
     " โอ้ดี ฉันฟังแล้วฝากความระลึกถึงทั้งคู่ด้วยนะ แล้วลุงของเธอเป็นไงบ้างเบลบี้ พวกเธอคงยังไม่รู้จักลุงของเขา มาร์คัส เบลบี้,ผู้คิดค้นน้ำยาเชื่องมนุษย์หมาป่า เขาคิดค้นอะไรใหม่อีก "
     " ไม่ทราบครับ พ่อกับลุงไม่ค่อนถูกกัน เพราะพ่อผมบอกว่าน้ำยาพวกนั้นไร้สาระ พ่อว่ายาอย่างเดียวที่เจ๋งเป้งคือเหล้าแดงๆในช่วงมื้อเย็น " เบลบี้เอาแต่ตักไอศกรีมโบราณเข้าปาก ท่าทางบ๊องส์ๆ
     " แล้วเธอล่ะคุณเกรนเจอร์ ครอบครัวของเธอทำอะไรในโลกของมักเกิ้ลล่ะ " ศจ.ซลักฮอร์นหันมาทางเฮอร์ไมโอนี่
     " พ่อแม่หนูเป็นหมอฟันค่ะ พวกเค้าดูแลฟันให้คนอื่น " พี่น้องมอนตโกเมอร์รี่เริ่มมองเฮอร์ไมโอนี่หวาดๆ
     " น่าทึ่งจังเลย แล้วนั่นเป็นอาชีพที่เรียกว่าเสี่ยงอันตรายหรือเปล่า "
     " ไม่ค่ะถึงจะมีเด็กชายที่ชื่อ ร็อบบี้ เฟนวิก กัดพ่อเข้าทีนึงก็ตามค่ะ พ่อโดนเย็บแผลตั้ง 10 เข็ม " เฮอร์ไมโอนี่ขำตัวเอง

แฮร์รี่ ลุกขึ้นให้เกียรติ จินนี่ ไม่อยากให้เธอรู้สึกเก้อเมื่อมาสาย     " อ้า คุณวีสลี่ย์ เข้ามาๆ " ศจ.ซลักฮอร์นเชิญจินนี่มาร่วมวงเพราะทึ่งในคำสาปปีศาจค้างคาว
     " ดูตาเธอสิ สงสัยทะเลาะกับดีนมาอีกแล้ว " เฮอร์ไมโอนี่กระซิบบอกแฮร์รี่
     " ขอโทษค่ะปกติหนูไม่เคยมาสาย " จินนี่เดินตรงมานั่งประจำตำแหน่ง แฮร์รี่ลุกขึ้นให้เกียรติ
     " ไม่เป็นไรยังมาทันของหวานอยู่ ถ้าหากเบลบี้เหลือไว้ให้นะ "
     " อะไร/เปล่านี่ " เฮอร์ไมโอนี่ฉุน แฮร์รี่หลุกหลิกแอบก้มลงใต้โต๊ะ คอร์แม็กจ้องเธอตาเป็นมัน เฮอร์ไมโอนี่สะอึกไอศกรีม
     " ลาก่อน " งานเลี้ยงเลิกรา ศจ.ซลักฮอร์นโบกมือให้ลูกศิษย์ ปิดประตูห้องแล้วหันมาจ๊ะเอ๋ " .. พอตเตอร์ "
     " ขอโทษครับผมกำลังชื่นชมนาฬิกาทรายของศาสตราจารย์อยู่ "
     " อ๋อใช่ มันเป็นของที่น่าประทับใจ ความเร็วของทรายขึ้นอยู่กับคุณภาพของการสนทนา ถ้าหากว่ามันเร้าใจทรายจะวิ่งช้าลง หากว่าไม่ .. "
     " งั้นผมไปก่อนดีกว่าครับ "
     " เหลวไหลน่า ไม่มีอะไรต้องกลัวหรอกหนุ่มน้อย ถ้าเทียบกับเพื่อนๆในชั้นเรียนเธอก็ยังไม่มีใครเก่งพอจะ ขึ้นหิ้ง ฉันได้ซักคน "
     " หิ้งหรือครับ "
     " ใครก็ตามที่มุ่งมั่นจะเป็นคนสำคัญหวังจะเป็นหนึ่งในนั้น จะว่าไปเธอเป็นคนสำคัญอยู่แล้วนี่จริงไหมแฮร์รี่ " ศจ.ซลักฮอร์นมองกรอบรูปลูกศิษย์คนดังในอดีตของเขา
     " โวลเดอมอร์เคยอยู่บนหิ้งอาจารย์ไหม อาจารย์รู้จักเขาใช่มั้ย ทอม ริดเดิ้ล น่ะ อาจารย์เคยสอนเค้า "
     " คุณริดเดิ้ลมีครูหลายคนตอนที่เค้าเรียนอยู่ฮอกวอตส์ "
     " เค้าเป็นคนยังไงครับ ขอโทษอภัยให้ผมด้วย เค้าฆ่าพ่อแม่ผม "
     " ใช่ แน่นอนล่ะเธอ เธอย่อมอยากรู้มากขึ้นเป็นธรรมดา แต่ฉันคงต้องทำให้เธอผิดหวังแฮร์รี่ ตอนแรกที่ฉันเจอกับเค้า เค้าเป็นคนเงียบๆ ถึงจะเก่งและมุ่งมั่นเพื่อจะเป็นพ่อมดชั้นแนวหน้า เค้าก็เหมือนกับเด็กคนอื่นๆไม่ต่างจากเธอด้วยซ้ำไป ถ้ามันจะมีปีศาจร้ายก็คงถูกฝังอยู่ลึกมากๆ "
     เม็ดทรายไหลวิ่งลงก้นถ้วยแก้วอย่างช้าๆ ตรงข้ามกับการสนทนาที่ผ่านไปเร็วปรื๋อ และ สิ้นสุดลง

รอน วีสลี่ย์ สุดยอดคีปเปอร์
นัดเปิดสนามแข่งขันควิดดิชระหว่างกริฟฟินดอร์ กับ สลิธีรินกองเชียร์กริฟฟินดอร์เฮลั่นเมื่อชนะคู่ปรับ

     การแข่งขันควิดดิชนัดเปิดสนามระหว่างกริฟฟินดอร์กับสลิธีรินใกล้เข้ามาทุกขณะ แคตี้ เบลล์ ยังคงนอนพักฟื้นอยู่ในรพ.เซนต์มังโก แฮร์รี่จำใจเลือก ดีน โทมัส มาเล่นแทนเธอในตำแหน่งเชสเตอร์ เขาฝึกซ้อมเข้าขากับเพื่อนร่วมทีมทุกคน โดยประสานงานกับจินนี่และเดเมลซ่าได้ดี ส่วนพีกส์และคู้ตเป็นบีตเตอร์ที่แข็งเอาการ ยกเว้นรอน,คีปเปอร์ปราการด่านสุดท้ายนับวันแต่จะขาดความมั่นใจ ฝีมือไม่คงเส้นคงวา พอถูกยิงประตูพรุนชักเริ่มประสาทเสีย แฮร์รี่รู้ดีว่าการฝึกซ้อมครั้งล่าสุดแย่มาก ในฐานะกัปตันทีมเขาได้แต่พูดให้กำลังใจทุกคน

     เช้าวันรุ่งขึ้นในห้องโถงใหญ่ตอนสมาชิกทีมกริฟฟินดอร์เดินเข้ามาทานอาหาร พวกสลิธีรินข่มขวัญด้วยเสียงขู่คำรามและโห่ไล่ดังๆ แฮร์รี่ยิ้มและโบกมือให้กองเชียร์กริฟฟินดอร์ รอนหน้ามุ่ยกระแทกก้นกับม้านั่งประจำโต๊ะ
     " โชคดีนะรอน "
     " ฉันถือหางนายนะรอน สองเกมที่บ้านกริฟฟินดอร์ลงแข่งนะ " เชมัส ฟินิกัน
     " ขี้แพ้ เค้าใส่อะไรของเค้าน่ะ ดูเฮ้ดการ์ดเขาสิ " พวกสลิธีรินแซวรอน
     " เป็นไงมั่ง " รอนเบี่ยงเบนความสนใจ หันมาทางเฮอร์ไมโอนี่
     " อะไรเป็นไง " เฮอร์ไมโอนี่ตามไม่ทัน
     " ก็งานเลี้ยงไง " รอนว่า
     " ค่อนข้างน่าเบื่อมากเลย แต่แฮร์รี่คงอร่อยกับของหวาน ศจ.ซลักฮอร์นจะจัดงานคริสต์มาสด้วยล่ะ เราต้องหาคนไปด้วย " เฮอร์ไมโอนี่แก้มแดงหน่อยนึง
     " คิดว่าเธอควรจะชวนแม็คล้ากเก้นไปด้วย เค้าอยู่สโมสรซลักใช่มั้ยล่ะ " รอนประชด
     " ที่จริงฉันว่าจะชวนเธอนะ " เฮอร์ไมโอนี่ค้อน
     " จริงเหรอ " รอนพูดแผ่วเบา
     " ขอให้โชคดีนะจ๊ะรอน ฉันว่าเธอต้องชนะแน่ๆ " ลาเวนเดอร์ บราวน์ ตรงดิ่งมาแทบกระซิบข้างหูรอนแล้วแจ้นกลับที่นั่ง
     " ฉันจะลาออกหลังจากจบเกมวันนี้ ให้แม็คล้ากเก้นมาเล่นแทนได้ " รอนทนแรงกดดันไม่ไหว
     " ตามใจนายเหอะ น้ำผลไม้มั้ย ลองหน่อยสิ " แฮร์รี่ปลอบ
     " สวัสดีทุกคน เธอดูแย่จังเลยรอน แฮร์รี่ต้องเอาอะไรเหยาะให้เค้าดื่ม ยาบำรุงรึเปล่า " ลูน่า เลิฟกู๊ด สบัดหัวสิงโตหงึกๆ แฮร์รี่เก็บขวดน้ำยาใส่กระเป๋า
     " น้ำยานำโชค อย่าดื่มมันนะรอน แฮร์รี่เธออาจถูกไล่ออกได้นะ " เฮอร์ไมโอนี่ท้วง
     " ฉันไม่รู้เธอพูดอะไร " แฮร์รี่ไก๋
     " มาเถอะแฮร์รี่เราต้องชนะเกมนี้ " รอนรู้สึกตื่นตัว เบิกบาน นัยน์ตาเต็มไปด้วยความหวังราวกับเพิ่งโด๊ปยา

     ข่าวผู้เล่นตัวจริงสลิธีรินลงสนามไม่ได้ 2 คนคือ เวซี่ย์ กับ เดรโก อาจทำให้แฮร์รี่ใจชื้นขึ้นมาบ้างแม้จะฟังดูทะแม่งๆพิกล เมื่อผู้เล่นสองฝ่ายก้าวสู่สนาม เสียงโห่รับและโห่ไล่กึกก้องพอๆกัน เด็กๆบ้านกริฟฟินดอร์แน่นพืดบนอัฒจันทร์ในชุดสีแดง/ทอง อีกด้านของสลิธีรินเป็นริ้วคลื่นสีเขียว/เงิน เด็กบ้านฮัฟเฟิลพัฟและเรเวนคลอเลือกเชียร์ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง นั่นทำให้การแข่งขันชักจะสนุกสนานท่ามกลางเสียงตะโกนและปรบมือเกรียวกราว

1.เพื่อนๆแสดงความยินดีกับรอน 2.ก่อนแข่งรอนขาดความเชื่อมั่นในตัวเอง     กัปตันทีมทั้งสองจับมือกันพอเป็นพิธี ต่อหน้ามาดามฮูซ,กรรมการพร้อมปล่อยลูกบอลต่างๆจากหีบไม้ ผู้เล่นขี่ไม้กวาดเหาะขึ้นไปสู่ท้องฟ้า เสียงนกหวีดให้สัญญาณเปิดเกม สายตาแฮร์รี่โฉบเฉี่ยวมองหาลูกสนิชก่อนอื่นใด เช่นเดียวกับฮาร์เพอร์บินซิกแซ็กอยู่เบื้องล่าง
     เวลาผ่านไปครึ่งชั่วโมงกริฟฟินดอร์นำสลิธีริน 60 : 0 รอนโชว์ซูเปอร์เซฟหลายครั้ง ส่วนจินนี่ทำได้ 4 ใน 6 ลูก ทุกคนในทีมแทบไม่มีการทำผิดพลาด ตัวสำรองทีมบ้านสลิธีรินยังขาดประสบการณ์อีกเยอะ

     ช่วงแฮร์รี่กำลังชะล่าใจนั้น ฮาร์เพอร์บินเฉียดไหล่แฮร์รี่ทะยานไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว แซคคาไรอัส,ผู้บรรยายกีฬาบอกว่าฮาร์เพอร์เห็นอะไรที่แฮร์รี่มองไม่เห็นแน่ๆ แฮร์รี่ใจหวิว .. ลูกสนิช ตอนนี้กริฟฟินดอร์นำอยู่ 100 แต้ม ถ้าฮาร์เพอร์คว้าลูกสนิชได้เป็นอันจบเกม สลิธีรินชนะ !
     แฮร์รี่ตะโกนเรียกฮาร์เพอร์จากด้านหลังว่ามัลฟอยจ่ายเงินให้เขาเท่าไหร่เพื่อมาเล่นแทน ได้ผล ฮาร์เพอร์คว้าลูกสนิชวืดน่าเจ็บใจ แฮร์รี่ฉวยโอกาสจับหมับ ลูกบอลสีทองเล็กกระจิดริดดิ้นอยู่ในอุ้งมือ ผู้ชมส่งเสียงไชโยโห่ร้อง นกหวีดเป่ายุติการแข่งขัน กริฟฟินดอร์ชนะสลิธีรินขาดลอย

     งานเลี้ยงฉลองในห้องนั่งเล่นรวม แฟนเดนตายครวญเพลง วีสลี่ย์นั้นคือราชันของเรา รอนชูกำปั้นหราขณะแผ่นกระดาษเล็กๆหลากสีโปรยลงมาจากเพดาน เพื่อนพ้องน้องพี่มะรุมมะตุ้มแย่งกันจับมือและขอลายเซ็นฮีโร่คนใหม่ แฮร์รี่หลบพี่น้องครีฟวี่ย์แทบไม่ทัน เขาคงถูกขอให้วิเคราะห์แท็คติกการเล่นละเอียดยิบ โรมิลด้า เวน ให้ท่าอยากควงแฮร์รี่ไปงานเลี้ยงคริสต์มาสของสโมสรซลัก
     " เธอไม่ควรทำแบบนั้น " เฮอร์ไมโอนี่เปรย
     " ฉันรู้ดี ที่จริงเธอก็แค่ใช้คาถาสับสน " แฮร์รี่ยิ้มกริ่ม
     " มันไม่เหมือนกันนะ ตอนนั้นแค่ทดสอบแต่นี่เกมของจริง .. เธอไม่ได้ใส่ลงไปแต่รอนคิดว่าเธอใส่ " เฮอร์ไมโอนี่เห็นแฮร์รี่ดึงขวดเล็กจิ๋วออกจากกระเป๋าเสื้อ น้ำยาสีทองบรรจุอยู่เต็ม ผนึกจุกก๊อกปิดแน่น
     ลาเวนเดอร์จูบให้รางวัลรอนดูดดื่ม มือไม้โอบกอดกันพัลวัล ท่ามกลางสายตาคนทั้งห้องร่วมแสดงความยินดี ยกเว้นเฮอร์ไมโอนี่รีบถอยฉากจากภาพบาดตา แฮร์รี่เดินลงไปตามระเบียงบันไดปราสาทได้ยินเสียงสะอื้นฮักๆ
     " ฉันใช้คาถานั่น กำลังฝึกอยู่ " เฮอร์ไมโอนี่สะกดอารมณ์ โดยเสกคาถาเนรมิตนกขมิ้นฝูงเล็กๆ ร้องจ้อกแจ้กบินรอบวง
     " ก็ใช้การได้ดีนี่ "
     " เธอรู้สึกยังไงเหรอแฮร์รี่ ตอนที่เห็นดีนกับจินนี่ "
     " ก็ .. " แฮร์รี่บรรยายไม่ถูก(น้ำตาตกใน)
     " ฉันรู้ ฉันเห็นสายตาที่เธอมอง เธอเป็นเพื่อนรักฉัน "
     จู่ๆลาเวนเดอร์กับรอนจูงมือกันผ่านมาสวีท " อุ๊ยตาย ห้องนี้ไม่ว่างซะแล้วรอน "
     " นั่นนกอะไรน่ะ " รอนพูดแก้เก้อ
     " อ๊อบพักโน่ ! " เฮอร์ไมโอนี่ร่ายคาถาให้ฝูงนกน้อยพุ่งชนรอน เฉียดไปโดนผนังกำแพงร่างแหลกขนกระจุยร่วงลงกับพื้น รอนกับลาเวนเดอร์รีบเผ่นหนี
     " ฉันก็เคยรู้สึกแบบนี้ล่ะ " แฮร์รี่โอบมือกอดไหล่เฮอร์ไมโอนี่ที่กำลังร้องไห้ซบคาอกเขา

        next chapter >>         

chapters [ 3 ] [ 4 ] [ 5 ]
Harry Potter and the Sorcerer's Stone(Thai)  COS   POA GOF  OOTP  Half-Blood Prince webboard
  -: Table of Contents :- 
Pirachan : พิรฌาน