Harry Potter and the Half - Blood Prince แฮร์รี่ พอตเตอร์ ภาค 6 เจ้าชายเลือดผสม
5.
1.เฮอร์ไมโอนี่กับแฮร์รี่ในห้องสมุด 2.เนวิลล์ ลองบัตท่อม กลายเป็นเด็กเสิร์ฟ

ลูน่า เลิฟกู๊ด ท่ามกลางแขกวีไอพี่ของศจ.ซลักฮอร์น แซงกวิวี่ ยืนด้านซ้าย ด้านขวาคือ เอลเดร็ด วอร์เพิล      ห้องโถงใหญ่ประดับด้วยต้นคริสต์มาสร่วมโหลจากฝีมือแฮกริด ตามราวบันไดคาดสายรุ้งบิดเป็นเกลียว และมาลัยใบฮอลลี่ เทียนส่องแสงเรืองรองชั่วนิรันดร์อยู่ในหมวกอัศวินเกราะเหล็ก รอนเปิดใจกับแฮร์รี่ระหว่างเดินคุยกัน
     " มันช่วยไม่ได้นี่ถ้าเธอจะโกรธฉัน ระหว่างฉันกับลาเวนเดอร์ไม่มีอะไรมาหยุดเราได้ เป็นแรงดึงดูดจะนานมั้ยใครจะรู้ แต่ความจริงฉันก็ยังโสดอยู่ "
     แฮร์รี่คิดว่ารอนแกล้งจูบลาเวนเดอร์ประชดเฮอร์ไมโอนี่ที่เคยจูบครัม รอนคนใหม่เอาแต่หัวเราะร่วนและพูดตลก เดิมเคยก้าวร้าวขี้หงุดหงิดเมื่อ 2 สัปดาห์ก่อน ซึ่งแฮร์รี่ก็ชอบที่เขาปรับปรุงตัวดีขึ้น แต่รอนกับเฮอร์ไมโอนี่ระยะหลังนี้แทบจะไม่เคยพูดจากัน เฮอร์ไมโอนี่ไม่ยอมนั่งในห้องนั่งเล่นรวมเวลารอนอยู่ ดังนั้นแฮร์รี่จึงไปเจอเธอที่ห้องสมุด
     " เค้ามีสิทธิ์เต็มร้อยที่จะจูบกับใครก็ได้ ฉันไม่เห็นจะสนใจเลย ฉันเคยคิดว่าจะควงเค้าไปงานคริสต์มาสของศจ.ซลักฮอร์นด้วยกัน ใช่ ตอนนี้เหรอฉันคงต้องมองหาทางเลือกอื่นซะแล้วล่ะ "
     " งั้นเหรอ "
     " ใช่ ทำไม "
     " ฉันคิดว่าเราก็ไปกับคนที่เราอยากไปด้วยไม่ได้แล้ว เราก็ไปด้วยกันแบบเพื่อน "
     " ทำไมฉันถึงคิดไม่ออกนะ "
     " เธอจะไปกับใคร "
     " เก็บเอาไว้ให้แปลกใจ ยังไงก็ตามตอนนี้เธอน่ะน่าห่วง ไม่ใช่แค่ใครก็ได้ .. เห็นสาวที่นั่งอยู่ตรงนั้นมั้ย นั่น โรมิลด้า เวน ดูเหมือนเค้าพยายามใช้ยาเสน่ห์กับเธอ "
     " จริงเหรอ " แฮร์รี่ใจเหม่อลอย
     " เฮ้ (ดีดนิ้ว) เพราะเค้าคิดว่าเธอเป็นคนที่ถูกเลือกยังไงล่ะ "
     " แต่ฉันไม่ใช่คนที่ถูกเลือก (เฮอร์ไมโอนี่เอาม้วนกระดาษเรียงความเคาะหัวแฮร์รี่) โอเค โทษที ล้อเล่นน่ะ อ้อฉันจะไปขอคนที่ชอบพอกัน คนที่น่าควงคู่น่ะ "
     เสียงซุบซิบเล่าลือว่ามาดามพินซ์,บรรณารักษ์สาวใหญ่แอบรักฟิลช์,ภารโรงแก่หงั่กน่าจะเป็นจริง ดวงชะตาคงสมพงษ์กัน นางนกแร้งตะเพิดแฮร์รี่กับเฮอร์ไมโอนี่ออกนอกห้องสมุดก่อนหมดเวลา แถมสงสัยว่าแฮร์รี่แอบขโมย ตำราปรุงยาขั้นสูง เล่มเก๋ากึ๊ก
     ผีพีฟส์ป่าวประกาศ .. พอตตี้ขอลูนนี่ไปงานปาร์ตี้ ! พอตตี้รักลูนนี่ ! .. มันเหาะหนีเร็วยิ่งกว่าจรวดพร้อมเสียงหัวเราะก้ากก่อนแฮร์รี่จะจัดการอบรมมารยาท รอนไม่อยากเชื่อว่าแฮร์รี่จะขอลูน่าสติเฟื่องไปงานเลี้ยงคริสต์มาสของศจ.ซลักฮอร์น เบื้องหลังคือแฮร์รี่กลัว โรมิลด้า เวน และกลุ่มเพื่อนสาวแอบใช้ยาเสน่ห์กับเขาเพื่อควงคู่ไปงานปาร์ตี้ครั้งสำคัญ

     แฮร์รี่นัดพบลูน่าที่ห้องโถงกลาง เธอสวมเสื้อคลุมสีเงินประดับเลื่อมแพรวพราว อย่างน้อยก็ไม่ใส่หัวสิงโต,ต่างหูผักกาด,สร้อยคอจุกบัตเตอร์เบียร์ และ แว่นตาแยกสี เพดานทางไปห้องทำงานศจ.ซลักฮอร์นประดับโคมไฟสีแดง ในห้องที่กว้างขวางกว่าปกตินั้นตกแต่งผนังด้วยผ้าสีเขียวมรกต แดงเลือดหมู และ ทอง ฉาบแสงตะเกียงเพลิง แฟรี่บินกระพือปีกงดงามคลอไลท์มิวสิค
     " ฉันไม่เคยเห็นด้านนี้ของปราสาทมาก่อนเลย อย่างน้อยก็ตอนที่ตื่น ฉันเคยเดินละเมอรู้ไหมถึงต้องใส่รองเท้าเข้านอนไง " ลูน่าเคลิ้มฝัน
     " เครื่องดื่มไหม " บริกรร่างโย่งดูคุ้นๆ
     " เนวิลล์ " แฮร์รี่ตกใจแต่ก็รับแก้วน้ำเย็นจากถาด
     " ฉันไม่ได้เข้าสโมสรซลักก็เลยอาสาเป็นเด็กเสิร์ฟ แต่ไม่เป็นไรหรอกเค้าให้เบลบี้แจกผ้าอยู่ในห้องน้ำ "
     " ไม่เป็นไรเพื่อน ขอบใจ "
     " โอเค "
     ศจ.ซลักฮอร์นลากแฮร์รี่ไปถ่ายรูปคู่กัน เขาแนะนำศิษย์เก่า เอลเดร็ด วอร์เพิล ,ผู้ซึ่งอยากเขียนหนังสือชีวประวัติ แฮร์รี่ พอตเตอร์ หลังจากปิดต้นฉบับ ชีวิตท่ามกลางผีดูดเลือด เจ้าผีดิบแซงกวินี่ยืนทื่ออยู่ข้างๆ ร่างมันสูงเพรียวซูบผอมใต้ตาคล้ำราวกับอดนอนมาแต่เกิด ลูน่าบอก รูฟัส สคริมเจอร์ คือจ่าฝูงแวมไพร์ โดยมีลูกสมุนมือปราบมารคอยล้มล้างกระทรวงเวทมนตร์ตามแผนร็อตแฟง แฮร์รี่คิดว่าลูน่าแต่งนิยายจึงเดินไปหลังม่านสีครีม ตอนวงดนตรี เดอะ เวียร์ด ซิสเตอร์ส บรรเลงเพลงร็อค
     " เฮอร์ไมโอนี่ทำอะไรอยู่เนี่ย เกิดอะไรขึ้นกับเธอเหรอ "
     " เปล่า ฉันเพิ่งหนีออกมา คือว่าฉันเพิ่งทิ้งคอร์แม็กไว้ใต้ต้นมิสเซิลโท "
     " คอร์แม็ก คนที่เธอเชิญมาน่ะเหรอ "
     " ฉันตั้งใจว่าจะทำให้รอนหงุดหงิดได้น่ะ ดูเหมือนมันยุ่งยากยิ่งกว่าต่อสู้กับดักมารพงใหญ่ "
     ศจ.ซลักฮอร์นเพลิดเพลินอยู่กับการทักทายแขกวี.ไอ.พี.ของเขา
     " ทานไข่มังกรมั้ยครับ " บริกรคนหนึ่งยกถาดอาหารและเครื่องดื่มผ่านมา
     " ไม่เอาล่ะ ขอบคุณ " เฮอร์ไมโอนี่
     " ดีแล้วครับ มันทำให้มีกลิ่นปากอย่างร้ายกาจ "
     " ลองดูก็ดีเหมือนกันคงทำให้คอร์แม็กถอยหนีไปได้ เค้ามาทางนี้แย้ว " เฮอร์ไมโอนี่เบียดแม่มดสองคนหายวับไป

1.เดรโก มัลฟอย ถูกฟิลช์จับได้ว่าแอบเข้ามางานปาร์ตี้ไฮโซ 2.โรมิลด้า เวน โปรยเสน่ห์ให้แฮร์รี่     " คือฉันคิดว่าเธอเพิ่งจะไปเข้าห้องน้ำน่ะ " แฮร์รี่หลอกคอร์แม็ก
     " เพื่อนนายลื่นยังกับปลาไหล พูดมากไม่ใช่เล่นเลยจริงมะ พูดๆ(มือหยิบของว่างใส่ปาก) ฉันกำลังเคี้ยวอะไรอยู่เนี่ย "
     " ไข่มังกรว่ะ "
     คอร์แม็กพะอืดพะอมพอเห็นหน้าศจ.สเนปแหวกม่านเข้ามา เขาอ้วกใส่เท้าอาจารย์เป๊ะ
     " เธอต้องถูกสั่งกักบริเวณเป็นเวลาหนึ่งเดือนแม็คล้ากเก้น ส่วนเธออย่าเพิ่งไปไหนพอตเตอร์ " ศจ.สเนปหน้าบึ้ง
     " คือผมคิดว่าควรกลับไปที่งานก่อนที่คู่ของผมจะ .. "
     " ยังพอจะรอให้เธอหายตัวไปได้อีกซักนาทีสองนาที และอีกอย่างฉันมีข้อความมาถ่ายทอด "
     " ข้อความ .. "
     " จากศจ.ดัมเบิลดอร์ ท่านฝากฉันมาบอกลา และหวังว่าเธอจะสนุกกับวันหยุดนี้มากๆ เพราะท่านต้องเดินทาง ยังจะไม่กลับมาจนกว่าจะเปิดเรียนอีกครั้งหนึ่ง "
     " เดินทางไปไหน "
     " ... " ศจ.สเนปไม่บอกอะไร

     อาร์กัส ฟิลช์ ลากตัว เดรโก มัลฟอย มากลางฟลอร์
     " ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะไอ้ตัวโสมม " เดรโกดิ้นไม่หลุด
     " ศจ.ซลักฮอร์นครับ ผมเจอเด็กคนนี้เดินลับๆล่อๆที่ระเบียงทางเดินข้างบน เค้าอ้างว่าได้รับเชิญมางานเลี้ยงของคุณ " ฟิลช์ภูมิใจในการทำหน้าที่สุดชีวิต
     " ก็ได้ ๆ ฉันแอบมางานนี้พอใจไหม " เดรโกสารภาพผิด
     " ฉันจะพาเค้าออกไปเอง " ศจ.สเนปเข้ามาขัดจังหวะ
     " เชิญได้เลย ศาสตราจารย์ " เดรโกกัดฟันกรอด
     " เอาล่ะทุกคนสนุกกันต่อ สนุกกันต่อเลย " ศจ.ซลักฮอร์น,เจ้าภาพไม่อยากให้งานกร่อย
     ศจ.สเนปฉุดมัลฟอยออกไปคุยกันลับๆตรงระเบียงใกล้ห้องเรียนห้องสุดท้าย
     " คนฆ่าเบลล์อาจเป็นผมก็ได้ หรืออาจไม่ใช่ แล้วคุณมาเกี่ยวอะไรกับผม " เดรโกพูดจาเกรี้ยวกราด
     " ฉันสาบานจะปกป้องเธอ ฉันได้พูดคำปฏิญาณแล้วไม่คืนคำ " ศจ.สเนปหวังดี
     " ไม่ต้องการให้ปกป้องผมหรอก ผมถูกเลือกให้ทำ จากคนทั้งหมดคือผม "
     " ฉันว่าความจริงเธอกลัวเดรโก เธอพยายามปกปิดแต่เห็นได้ชัด ให้ฉันช่วยเธอดีกว่าน่า " ศจ.สเนปสะกดเสียงแผ่วเบาท้ายประโยค
     " ไม่ ผมถูกเลือก นี่เป็นโอกาสของผม " เดรโกยืนกราน
     เกิดความเงียบงันชั่วอึดใจ แฮร์รี่ไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัว เขายืนพิงผนังในมุมมืดด้านหนึ่ง รอเวลาที่จะเดินผ่านระเบียงทางเดินโล่งๆ

แฮร์รี่ กับ รอน บนรถไฟขากลับไปบ้านโพรงกระต่าย

รอน รัก ลาเวนเดอร์     ขบวนรถด่วนฮอกวอตส์นำนักเรียนกลับบ้าน เพื่อฉลองเทศกาลคริสต์มาส ระหว่างทางเจ้าม้าเหล็กนำแฮร์รี่กับรอนไปบ้านโพรงกระต่าย ภายในโบกี้อันอบอุ่นขณะข้างนอกหิมะตกโปรยปราย
     " ปฏิญาณไม่คืนคำ " แฮร์รี่นึกคลับคล้ายคลับคลา
     " แน่ใจนะศจ.สเนปพูดแบบนั้น " รอนเน้น
     " ก็ใช่น่ะสิ ทำไม "
     " ไม่มีใครเลิกปฏิญาณไม่คืนคำได้ "
     " เอ่อ ฉันน่าจะคิดออกได้เอง ตลกไม่เข้าท่าเลย "
     " นายไม่เข้าใจ .. ให้ตายเหอะ " รอนผวาเมื่อมองไปที่ประตู
     ลาเวนเดอร์เป่าไออุ่นจากปากตรงกระจกประตู ใช้นิ้วมือวาดรูปหัวใจ เขียนชื่อย่อเธอและเขา(รอนรักลาเวนเดอร์)ก่อนส่งเสียงกระเส่า .. คิดถึงจัง
     " น่ารักนะ " แฮร์รี่ขำ
     " เธออยากจูบฉันท่าเดียว ปากฉันแตกหมดแล้วดูสิ " รอนยื่นหน้าเข้าไปใกล้เพื่อนสนิท
     " ฉันเชื่อคำพูดของนายแล้ว " แฮร์รี่ขยาด เฮอร์ไมโอนี่เดินผ่านมาตั้งใจจะอวยพรวันคริสต์มาส พอเห็นลายมือลาเวนเดอร์บนฝ้ากระจก เธอจึงเดินผ่านไปทางอื่น
     " แล้วมันจะเป็นยังไงถ้าบอกเลิกปฏิญาณไม่คืนคำ " แฮร์รี่ถามต่อ
     " ตายสถานเดียว " รอนว่า

     " ยังมีพุดดิ้งเหลืออยู่นี่ เอานั่นไปเก็บ เอาล่ะ เรียบร้อยแล้ว " เสียงนางวีลี่ย์แว่วมาจากห้องครัว
     " โวลเดอมอร์คัดเลือก เดรโก มัลฟอย ให้ทำภารกิจ " ศจ.รีมัส ลูปิน ทวนคำ
     " ผมรู้มันไม่น่าเชื่อ " แฮร์รี่ไม่หวังว่าใครจะคิดตรงกับเขา
     " เคยคิดบ้างไหมแฮร์รี่ว่าศจ.สเนปพยายามทำที (แสร้ง)ช่วยเดรโก เพื่อเค้าจะได้รู้ทันแผนต่อไป "
     " ไม่เหมือนที่เคยได้ยินมาเลย "
     " แฮร์รี่อาจพูดถูกนะรีมัสเพราะการทำปฏิญาณไม่คืนคำมัน .. " นิมฟาดอร่า ท็องส์
     " มันขึ้นอยู่กับว่าเธอเชื่อการตัดสินใจของศจ.ดัมเบิลดอร์เค้าหรือเปล่า ดัมเบิลดอร์ไว้ใจสเนป ผมก็ไว้ใจ " ศจ.ลูปินยืนยันหนักแน่น
     " ศจ.ดัมเบิลดอร์ก็ทำผิดได้ ท่านเป็นคนบอกผมเอง " แฮร์รี่รีบแย้ง
     " เธอมีอคติต่อสเนป จงเกลียดจงชัง "
     " ไม่จริง "
     " เธอมี คนของเราหายไปทุกวันนะแฮร์รี่ ล้มหายตายจากทุกวัน เรามีคนไว้ใจอยู่แค่หยิบมือ ถ้าเราเริ่มทะเลาะกันเองก็มีแต่จะพังเท่านั้น "
     ศจ.ลูปินเชื่อใจว่าศจ.สเนปเป็นพวกภาคี ระหว่างหนึ่งปีมี่เขาสอนในฮอกวอตส์ศจ.สเนปปรุงน้ำยาระงับพิษหมาป่าให้ทุกเดือน ภารกิจลับของศจ.ลูปินคือแทรกซึมเข้าไปในหมู่มนุษย์หมาป่าด้วยกัน เพื่อติดตามความเคลื่อนไหวของโวลเดอมอร์
     เฟนเรีย เกรย์แบ็ก ,มนุษย์หมาป่าจอมอำมหิตเคยกัดศจ.ลูปินในวัยเด็ก มันต้องการกัดและทำให้คนติดเชื้อเข้ามาเป็นสมุนต่อกรกับเหล่าพ่อมด โวลเดอมอร์สัญญาว่าจะต้อนเหยื่อมาให้แลกกับงานสำคัญ

อาเธอร์บอกความลับของเดรโกต่อแฮร์รี่     " เธอต้องไม่ถือสารีมัส สภาวะแบบเค้ามีผลต่ออารมณ์ " อาเธอร์ วีสลี่ย์
     " คุณไม่เป็นไรใช่มั้ย คุณวีสลี่ย์ " แฮร์รี่
     " เราถูกสะกดรอย เราทุกคน ตอนนี้มอลลี่ไม่เคยออกจากบ้าน มันไม่ใช่เรื่องง่ายหรอกนะ "
     " ได้ข่าวนกฮูกผมมั้ย "
     " ใช่ ได้สิ ถ้าศจ.ดัมเบิลดอร์ต้องเดินทาง ก็แปลว่ามีข่าวถึงกระทรวง แต่ท่านอาจต้องการแบบนั้น สำหรับ เดรโก มัลฟอย ฉันรู้เพิ่มอีกหน่อย "
     " ว่าไงครับ "
     " ฉันส่งสายไปร้าน บอร์เจ็น และ เบิร์ก คิดว่าจากที่เธอเล่าให้ฟัง และที่เธอกับรอนเห็นตอนปลายซัมเม่อร์ ของที่เดรโกให้ความสนใจเป็นอย่างมากในนั้นก็คือ ตู้อันตรธาน "
     " ตู้อันตรธานหรือครับ "
     " มันเคยเป็นที่นิยมตอนโวลเดอมอร์เรืองอำนาจช่วงแรก เธอเองคงมองออก ถ้าผู้เสพความตายเคาะประตูมันคงง่ายที่จะแอบหลบเข้าตู้แล้วหายตัวไปซัก 2 ชั่วโมง มันจะพาเธอไปที่ไหนก็ได้ เป็นอุปกรณ์ที่ไว้ใจไม่ได้ ขึ้นอยู่กับอารมณ์เท่านั้น "
     " แล้วเกิดอะไรขึ้นกับตู้ในร้านบอร์เจ็นและเบิร์กถึงระเบิด "
     " เปล่านี่ มันยังอยู่ที่นั่น "

     แฮร์รี่ได้รับของขวัญเป็นเสื้อกันหนาวฝีมือถักของนางวีสลี่ย์ ของเล่นจากร้านเกมกลวิเศษวีสลี่ย์กล่องใหญ่ และ ห่อของเล็กๆจากครีเช่อร์(บรรจุหนอนเต็มพิกัด)
     " อ้าปากหน่อยนะ ไม่เชื่อใจฉันเหรอ " จินนี่ป้อนขนมคุ๊กกี้เข้าปากแฮร์รี่
     " อร่อยดี " แฮร์รี่กัดกลืนลงท้อง
     " ใช่ฉันแค่ .. พายมั้ย " รอนเข้ามานั่งแทรกระหว่างทั้งสองคน(หวงน้องสาว)
     " ไม่เอาแล้ว ไม่ " แฮร์รี่เซ็ง

     " อร่อยมากมอลลี่ " ศจ.ลูปินเอ่ย
     " แน่ใจนะจะไม่ค้างที่นี่ " มอลลี่เว้าวอน
     " ไม่เรากลับดีกว่า คืนพระจันทร์เพ็ญสำหรับเขามักแย่ที่สุด " ท็องส์อ้าง
     " รีมัส มีอะไรเหรอ " อาเธอร์ห่วง
     ศจ.ลูปินจมูกไวได้กลิ่นผิดปกติข้างนอกบ้าน นัยน์ตาเขาเบิกโพลงฝ่าความมืด

     " รอนเข้านอนแล้วเหรอ " จินนี่ย่องมาหาแฮร์รี่ใหม่อีกครั้งยามค่ำคืน
     " เอ่อ ยังหรอก ยัง " เสียงแฮร์รี่สั่น
     " เชือกรองเท้าเธอหลุดน่ะ สุขสันต์วันคริสต์มาส " จินนี่ก้มลงผูกเชือกรองเท้าของแฮร์รี่เข้าที่ ยืนขึ้นใบหน้าแทบจะแนบชิดกัน และ ..
     ทันใดนั้นเกิดแสงวูบวาบและควันดำบินโฉบผ่านกระจกหน้าต่าง แฮร์รี่วิ่งถลาลงไปชั้นล่าง มือชักไม้กายสิทธิ์ออกมา
     " แฮร์รี่ อย่า .. รีมัส จินนี่ " มอลลี่คราง
     เปลวไฟลุกพรึ่บขีดเป็นรัศมีวงกลมรอบบ้านโพรงกระต่าย แฮร์รี่และคนที่ห่วงใยเขากระโจนฝ่าเพลิงไหม้กอหญ้าปล้องไปตามล่าผู้เสพความตาย
     " ฉั น ฆ่า ซิ เ รี ย ส แ บ ล็ ก  .. จะล้างแค้นฉันเหรอ แฮร์รี่ตามฉันมาถ้าคิดจะฆ่าฉัน " เบลล่าทริกซ์ตวาดเสียงเย้ยหยันดังกึกก้อง 
     แฮร์รี่แหวกพงหญ้าคาสูงท่วมศีรษะเห็นเงาวูบไหว เขาวิ่งไล่ตามมันด้วยความเคียดแค้นก่อนย้อนกลับไปทางจินนี่เผชิญหน้าเกรย์แบ็ก,เจ้าหมาป่ากระหายเลือด ลำแสงจากปลายไม้กายสิทธิ์ของเขาทำได้เพียงป้องกันตัว กระทั่ง รีมัส นิมฟาดรอร่า และ อาเธอร์ ตามมาสมทบ ตรงเนินเกาะกลางหนองน้ำขณะตกอยู่ในวงล้อมผู้เสพความตายที่เหาะเหินลอบโจมตีเป็นระยะ
     พักเดียวพวกเขาก็รู้ว่าเป็นแผนลวงเมื่อเห็นไฟลุกไหม้บ้านโพรงกระต่ายจากฝีมือปีศาจยามราตรี(เบลล่าทริกซ์) รอน เฟร็ด กับ จอร์จ และ นางวีสลี่ย์ ยืนตัวสั่นงันงกช่วงเพลิงปะทุผนังไม้และหลังคาร่วงหล่นลงมาต่อหน้า .. ไม่มีใครได้รับอันตราย

ท็องส์ มอลลี่ อาเธอร์ และ ศจ.รีมัส ลูปิน
สิ่งที่เหล่าภาคีตระหนักในสายตาคือความร้ายกาจของผู้เสพความตายเกรย์แบ็ก เบลล่าทริกซ์ และเหล่าผู้เสพความตายแท็กทีมถล่มบ้านโพรงกระต่ายเอาฤกษ์เอาชัยก่อนบุกฮอกวอตส์

     รูฟัส สคริมเจอร์ กับ เพอร์ซี่  วีสลี่ย์ เดินทางมาถึงที่เกิดเหตุ ท่านรมต.รู้ว่าแผนโฆษณาชวนเชื่อโดยใช้ แฮร์รี่ พอตเตอร์ พูดถึงกระทรวงเวทมนตร์ในแง่ดี สร้างความเชื่อมั่นในสายตาผู้วิเศษพังทลายลงไปพร้อมกับบ้านโพรงกระต่ายเรียบร้อยแล้ว
     ศจ.ลูปินเสกคาถาพรางตาระหว่างครอบครัววีสลี่ย์ช่วยกันสร้างที่อยู่อาศัยชั่วคราว อาเธอร์นึกถึงระบบเรดาร์ตรวจจับสัญญาณของมักเกิ้ล น่าจะ(พัฒนา)ติดตามความเคลื่อนไหว และ เตือนภัยก่อนการจู่โจมของผู้เสพความตายได้ผล
     สคริมเจอร์ออกคำสั่งสร้างเครือข่ายผงฟลูเฉพาะกิจ เพื่อส่งนักเรียนกลับไปเรียนที่ฮอกวอตส์อย่างรวดเร็ว และ ปลอดภัย

     " พวกนั้นโจมตีเราได้ง่ายๆ  โชคดีนะที่ไม่ถูกฆ่าตาย ต้องรู้สิว่าเธอเป็นใครแฮร์รี่ " เฮอร์ไมโอนี่อ่านรายงานข่าวด่วนจากนสพ.เดลี่พรอเฟ็ตขณะเดินตามระเบียงหลังเลิกเรียนพิเศษวิชาการหายตัวกับ วิลคี ทไวครอส
     " ฉันรู้ว่าฉันเป็นใครเฮอร์ไมโอนี่ ขอโทษที่ .. " แฮร์รี่สดุดตาสร้อยคอห้อยตัวอักษรสีทอง สุดหัวใจของฉัน ที่รอนสวมใส่
     " ไม่เอาน่า ฉันใส่มันอยู่นะ " รอนกระซิบบอกหวานใจ
     " วอน-วอน ของชั้น " ลาเวนเดอร์กอดรอนกระชับแน่น
     " ขอโทษนะ ขอตัวไปอ้วกก่อน " เฮอร์ไมโอนี่รับไม่ได้

     แฮร์รี่ไม่มีเวลาเล่าประสบการณ์หายตัวให้เพื่อนๆฟัง เขาตรงดิ่งไปเรียนกับศจ.ดัมเบิลดอร์ ท่านเล่าเรื่องราวต่อช่วง ทอม ริดเดิ้ล เริ่มต้นชีวิตนักเรียนที่ฮอกวอตส์ เด็กกำพร้าหน้าตาดีมาก สุภาพ เงียบขรึม และ กระหายความรู้  เหล่าคณาจารย์จึงประทับใจในตัวเขามากโดยไม่รู้ระแคะระคาย ตั้งแต่การพูดภาษาพาร์เซลเล่นๆกับเพื่อนนักเรียนบ้านสลิธีรินในห้องนั่งเล่นรวม

     เขาครอบงำเพื่อนกลุ่มหนึ่งซึ่งต่อมาคือ ผู้เสพความตาย รุ่นแรก จากคนอ่อนแอที่แสวงหาใครมาคุ้มครอง ไม่ก็ทะเยอทะยานอยากเด่นดัง และ พวกอันธพาล ริดเดิ้ลควบคุมสหายผู้จงรักภักดีอย่างเข้มงวดในฐานะพรีเฟ็ค พวกนี้จึงไม่เคยถูกจับได้ว่าทำความผิดอย่างโจ่งแจ้ง ยกเว้นเปิดห้องแห่งความลับ แล้วมีเด็กนักเรียนหญิงตาย แฮกริดกลายเป็นแพะรับบาป

     ศจ.ดัมเบิลดอร์เค้นความทรงจำจากมอร์ฟิน,ลุงของเขาก่อนตาย ทราบว่าริดเดิ้ลวัย 16 ปี สืบสาวราวเรื่องเกี่ยวกับพ่อแม่บังเกิดเกล้าจากญาติตระกูลก๊อนท์ที่เขาต้องเดินทางจากโรงเลี้ยงเด็กกำพร้าไปเยี่ยมทุกปี เขาใช้คำสาปสะกดนิ่งมอร์ฟิน เอาไม้กายสิทธิ์ไปสังหารพ่อมักเกิ้ลผู้ทอดทิ้งแม่และเขา รวมทั้งปู่และย่า ฆ่าล้างตระกูลริดเดิ้ลโดยไม่ปรานี เสกคาถาฝังความทรงจำบิดเบือนใส่สมองลุง ทิ้งไม้กายสิทธิ์ไว้ ถอดเอาแหวนโบราณ(หัวแหวนฝังหินดำ)หลบหนีไป

     มอร์ฟินสารภาพกับกระทรวงเวทมนตร์ว่าเขาคือฆาตกร ถูกจับขังคุกอัซคาบันจนวายปราณ

แฮร์รี่เตรียมก้มหน้าลงในอ่างหิน,เพนซิฟ     ศจ.ดัมเบิลดอร์หยิบขวดแก้วเทของเหลวข้นๆลงสู่เพนซิฟ แฮร์รี่ก้มหน้าลงดูความทรงจำ ดำดิ่งผ่านพื้นผิวสีเงินลึกลงไปพบ ศจ.ซลักฮอร์นหนุ่มใหญ่นั่งเอนหลังอยู่บนเก้าอี้นวมพนักสูง เด็กนักเรียน 6 คนอยู่รายรอบเขา
     " อาจารย์จริงหรือเปล่าที่ศจ.เมร์รี่ธอตจะเกษียณ "
     " นี่ทอมต่อให้ฉันรู้ก็บอกเธอไม่ได้ แล้วอีกอย่างขอบใจมากเนื้อสับปะรดเนี่ยของโปรดฉันเลย ว่าแต่เธอรู้ได้ยังไง "
     " การหยั่งรู้ "
     " ให้ตายสิดึกขนาดนี้แล้วเรอะ ไปกันได้แล้วเด็กๆเดี๋ยวศจ.ดิพพิตก็สั่งกักบริเวณกันหมด ไปเร็วสิทอม อย่าให้ถูกจับได้ว่าเข้านอนเลยเวลา มีอะไรหรือเปล่าทอม "
     " มีครับ คิอผมนึกไม่ออกว่าจะหันหน้าไปหาใคร ศจ.ท่านอื่นๆก็ไม่เหมือนกับอาจารย์ พวกเค้าอาจจะเข้าใจผิด "
     " ว่าไป "
     " เมื่อคืนก่อนผมไปห้องสมุด ในส่วนหนังสือต้องห้าม และผมอ่านบางส่วนที่แปลกเกี่ยวกับเวทมนตร์หายาก ผมคิดว่าอาจารย์น่าจะให้ความรู้ได้ มันชื่อว่า ฮอร์ครักซ์ ถ้าผมจำไม่ผิด "
     " เธอว่าอะไรนะ ฉันไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องพวกนั้น และถึงรู้ฉันก็ไม่มีทางบอกเธอ ออกไปให้พ้นจากที่นี่เดี๋ยวนี้ แล้วอย่าให้ฉันจับได้ว่าเธอพูดถึงเรื่องนี้อีก "
     หมอกหนาทึบกระจายแทรกทำให้ภาพพร่าเลือน จนในที่สุดแฮร์รี่มองไม่เห็นศจ.ซลักฮอร์นกับริดเดิ้ลเลย

     " สับสนใช่ไหม ฉันเองก็คงจะแปลกใจถ้าไม่ใช่ " ศจ.ดัมเบิลดอร์เอ่ย
     " ผมไม่เข้าใจเลย เกิดอะไรขึ้น "
     " นี่น่าจะเป็นความทรงจำชิ้นสำคัญที่สุดที่ฉันเก็บรักษาไว้ แล้วมันก็เป็นเรื่องเท็จซะด้วย ความทรงจำนี้ถูกดัดแปลงโดยเจ้าของความทรงจำนี้เอง เพื่อนเก่าของเราศจ.ซลักฮอร์น "
     " เค้าต้องดัดแปลงความทรงจำตัวเองไปทำไม "
     " สงสัยเค้าคงละอายใจ "
     " ทำไม "
     " นั่นสิ ทำไม ฉันขอให้เธอเข้าใกล้ศจ.ซลักฮอร์นซึ่งเธอก็ทำแล้ว คราวนี้ฉันอยากให้เธอกล่อมเค้าให้บอกความทรงจำที่แท้จริงออกมาด้วยวิธีใดก็ได้ "
     " แต่ผมไม่รู้จักเค้าดีพอครับ " แฮร์รี่รู้สึกท้อ
     " ความทรงจำนี้สำคัญมาก ถ้าไม่ได้มาเราก็สิ้นหนทาง ถ้าไม่ได้มาชะตากรรมของโลกต้องตกอยู่ในความเสี่ยง เธอไม่มีทางเลือก เธอต้องไม่ล้มเหลว "

ศจ.ซลักฮอร์นบอกเคล็ดวิชาอยู่ยังคงกระพันแก่ ทอม ริดเดิ้ล แล้วลบความทรงจำที่เลวร้ายนี้ทิ้งไป

        next chapter >>
        

chapters [ 4 ] [ 5 ] [ 6 ]
Harry Potter and the Sorcerer's Stone(Thai)  COS   POA  GOF  OOTP  Half-Blood Prince webboard
  -: Table of Contents :- 
Pirachan : พิรฌาน
เดรโก มัลฟอย