Harry Potter and the Half - Blood Prince แฮร์รี่ พอตเตอร์ ภาค 6 เจ้าชายเลือดผสม
6.
รอน กับ แฮร์รี่

ศจ.ซลักฮอร์น      วิชาปรุงยาในระยะนี้ไม่ค่อยสนุกสำหรับแฮร์รี่เสียแล้ว เมื่อเฮอร์ไมโอนี่งอนรอน เธอยกหม้อใหญ่และคู่มือไปเข้ากลุ่มเออร์นี่ แฮร์รี่ไม่เข้าใจกฎข้อที่ 3 ของ โกลแพลล็อต เอาเสียเลยยกเว้นเฮอร์ไมโอนี่ คำตอบของเธอทำคะแนนให้กริฟฟินดอร์ 10 แต้ม
     ขณะศจ.ซลักฮอร์นบรรยายถึงวิธีระบุส่วนผสมยาถอนพิษโดยใช้ คาถาแสดงตัว ของ สคาร์พิน รอนอ้าปากค้างจดอะไรขยุกขยิกแทรกในตำรา(อ่านไม่ออก)
      " ฉันขอย้ำอีกครั้ง ขอให้พวกเธอทบทวนบทที่เกี่ยวกับยาถอนพิษ ฉันจะคุยเรื่องบิซัวร์ให้ฟังในชั่วโมงหน้า เอ้าไปกันได้แล้ว ไอริสอย่าลืมหางหนูนะ " ศจ.ซลักฮอร์นเก็บกระเป๋าหนังมังกรตอนนักเรียนทะยอยเดินออกจากห้องเรียน เหลือแฮร์รี่กับเขาตามลำพัง " อะฮ้าที่แท้ก็คือเจ้าชายนักปรุงยาน่ะเอง มีอะไรให้ฉันช่วยหรือเปล่า "
     " อาจารย์ครับผมขอถามอะไรอย่างนึง " 
     " ว่ามาเลยพ่อหนุ่ม ว่ามาได้เลย "
     " คือวันก่อนผมเข้าไปห้องสมุดแผนกหนังสือต้องห้าม แล้วอ่านเจออะไรบางอย่างที่มันแปลกมากๆเกี่ยวกับเวทมนตร์คาถาหายากน่ะครับ "
     " ใช่แล้ว เวทมนตร์คาถาหายากน่ะคืออะไร ? "
     " ผมก็ไม่รู้ครับ คือผมไม่สามารถฟังชื่อมันได้ชัดเจน ผมก็เลยสงสัยว่ามีเวทมนตร์อะไรที่อาจารย์ไม่ได้รับอนุญาตให้สอนอีกไหมครับ "
     " ฉันเป็นอาจารย์สอนปรุงยานะแฮร์รี่ ฉันว่าเธอน่าจะไปถามเรื่องนี้กับศจ.สเนป "
     " เอ่อครับ เค้ากับผมไม่ค่อยจะลงรอยกันเท่าไหร่ ที่ผมอยากบอกคือเค้าไม่เหมือนกับอาจารย์ เค้าอาจเข้าใจผมผิด "
     " ใช่ ถ้าไม่มีความมืดก็ไม่มีแสงสว่าง เช่นเดียวกับเวทมนตร์ ฉันเองก็ชอบใช้ชีวิตในแสงสว่างเสมอ ขอแนะนำให้เธอทำเหมือนกัน "
     " อาจารย์บอก ทอม ริดเดิ้ล อย่างงั้นใช่มั้ยครับ ตอนที่เค้าตั้งคำถามพวกนั้น " แฮร์รี่ยิงคำถามตรงประเด็น
     " ศจ.ดัมเบิลดอร์สั่งให้เธอทำแบบนี้หรือเปล่า ใช่หรือเปล่า " ศจ.ซลักฮอร์นฉุนกึก คว้าประเป๋าหนีบรักแร้ ยัดผ้าเช็ดหน้าใส่อกเสื้อ เดินจ้ำออกจากคุกใต้ดินไปห้องพักส่วนตัวทันที
     แฮร์รี่ไม่ละความพยายามตามไปเคาะประตูห้องนอน
     " ว่าไง เธออีกแล้วพอตเตอร์ เอ่อโทษทีนะฉันมีงานยุ่งอยู่ " ศจ.ซลักฮอร์นปิดช่องมอง ไม่รับแขก

     เดือนกุมภาพันธ์คล้อยเคลื่อนสู่มีนาคม อากาศยังคงเลวร้ายเมื่อลมกระโชกแรง หนาวเย็น และ เปียกชื้น มีป้ายติดประกาศงดการเดินทางไปเที่ยวฮอกส์มี้ดทำให้รอนไม่สบอารมณ์ในวันเกิด ดีนและเชมัสโยนกล่องของขวัญมาให้ถึงเตียงนอน แฮร์รี่อวยพรสุขสันต์วันเกิดเขาด้วย
     รอนชูนาฬิกาเรือนทองของขวัญจากพ่อแม่ให้แฮร์รี่ดู ส่วนแฮร์รี่มัวง่วนอยู่กับแผนที่ตัวกวนตามติดพฤติกรรมเดรโกทุกฝีก้าว คู่ปรับแฮร์รี่ไม่ปรากฏตัวที่ไหนสักแห่ง รอนถือวิสาสะเปิดกล่องช็อกโกแลตหม้อใหญ่ยัดขนมเข้าปากแก้เซ็ง
     แฮร์รี่ชวนรอนลงไปทานอาหารแต่กลับเห็นรอนนั่งพิงเสาเตียง จ้องมองฝนตกระหน้าต่างอย่างเหม่อลอย
     " สวยจังเลยว่าไหม พระจันทร์ น่ะ "
     " ฉันเห็นด้วย เรากำลังแอบกินขนมตอนกลางคืนหรือไงเนี่ย "
     " กล่องที่อยู่บนเตียงนายน่ะ ฉันอยากลองชิมดู "
     " ชิมให้หมดเลยมะ "
     " ฉันหยุดคิดถึงเธอไม่ได้เลยแฮร์รี่ " เสียงรอนแหบห้าว
     " ที่จริงนะฉันว่าเธอเริ่มทำตัวน่ารำคาญแล้วล่ะ "
     " แต่ฉันไม่รำคาญเธอหรอก ฉันคิดว่าฉันรักเธอว่ะ " รอนพยักหน้าหงึกๆ
     " เหรอเยี่ยมไปเลย "
     " นายคิดว่าเธอรู้ไหมว่าฉันมีตัวตน " รอนพูดราวกับหมดอาลัยตายอยากในชีวิต
     " หวังว่าคงรู้นะ เห็นเธอไล่ตามจูบนายมา 3 เดือนแล้ว "
     " จูบเหรอ นายกำลังพูดถึงใครกัน..! "
     " แล้วนายกำลังพูดถึงใคร " แฮร์รี่งงเต็ก
     " ก็ โรมิลด้า .. โรมิลด้า เวน " รอนครางเสียงแผ่ว ใบหน้าผุดผ่องคล้ายเชิดรับแสงแห่งรุ่งอรุณ
     " โอเค ตลกมากเลย โอ๊ย ! ขว้างฉันทำไมนี่ "
     " ไม่ใช่เรื่องตลกนะ ฉันตกหลุมรักเธอ " รอนพลุ่งพล่านขึ้นมาดื้อๆ
     " ก็ได้นายตกหลุมรักเธอ แล้วเคยจีบเธอรึยัง "
     " ยังเลย นายช่วยแนะนำหน่อยได้ไหม "
     แฮร์รี่เปิดการ์ดใบหนึ่งหล่นบนพื้นห้อง หญิงสาวส่งจูบมาจากกรอบรูปหัวใจ คัดลายมือสวยงามเขียนว่า .. แฮร์รี่ที่รัก ส่งความคิดถึงหวานๆมาให้นะ .. โรมิลด้า
     แฮร์รี่ปะติดปะต่อเรื่องราวออก " มาเถอะรอน ฉันจะพานายไปพบ โรมิลด้า เวน "

รอนฟื้นจากฤทธิ์ยาเสน่ห์ไม่ทันไรก็โดนยาพิษฤทธิ์แรงเต็มๆ     โดยปกติเช้าวันเสาร์ศจ.ซลักฮอร์นจะนอนตื่นสาย ขณะแฮร์รี่ฉุดรอนไปพบ ตาของท่านดูบวมๆสวมเสื้อคลุมนอนและหมวกกันหนาว
     " ขอโทษนะครับ ผมคงไม่รบกวนถ้าไม่มีเรื่องคอขาดบาดตาย " แฮร์รี่ระล่ำระลัก
     " ไหนล่ะ โรมิลด้า " รอนชะเง้อคอมอง
     " เวมบลี่ย์ เป็นอะไรไป " ศจ.ซลักฮอร์นมองผ่านช่องเหนือประตู
     " เค้าโดนยาเสน่ห์อย่างแรงครับ "
     " อย่างงั้นเรอะ พาเค้าเข้ามาสิ ฉันรู้ว่าเธอสามารถเตรียมยาถอนพิษสำหรับมันได้อย่างรวดเร็ว "
     " แต่ผมคิดว่าน่าจะใช้ผู้เชี่ยวชาญมากกว่าครับ "
     " หวัดดีที่รัก ไปดื่มกันมั้ยจ๊ะ " รอนผวากอดศจ.ซลักฮอร์น ดวงตาเคลิ้มฝันราวตกอยู่ในภวังค์
     " เธออาจจะพูดถูกนะ " ศจ.ซลักฮอร์นเปิดหีบเครื่องมือปรุงยา หยิบโน่นนิดใส่นี่หน่อย ผสมของเหลวในขวดแก้วแล้วคนยิกๆ
     " อีกอย่างหนึ่งผมอยากขอโทษอาจารย์ด้วยครับ เรื่องที่พูดกันนี้ จนพวกเราเข้าใจผิดกัน "
     " อ้อ ไม่เป็นไรหรอก ผ่านไปแล้วก็ให้มันแล้วกันไป จริงไหม "
     " ผมว่าอาจารย์คงเบื่อหน่ายกับเรื่องนี้มาหลายปีกับคำถามมากมายเรื่องโวลเดอมอร์ "
     " อย่าพูดถึงชื่อนั้น " ว่าไปพลางศจ.ซลักฮอร์นส่งแก้วมีน้ำยาใสๆให้รอน
     " อย่างงั้นแหละเด็กน้อย ดื่มให้หมด "
     " อะไรเนี่ย " รอนจ้องแก้วน้ำยาถอนพิษก่อนดื่มลงไป
     " ยาบำรุงประสาทไง " ศจ.ซลักฮอร์นบอก
     " อ้า ผมเป็นอะไรไป " ใบหน้าเปื้อนยิ้มของรอนค่อยๆหุบลง
     " นายโดนเสน่ห์ยาสั่ง " แฮร์รี่พูดตามจริง
     " ยาชนิดรุนแรงซะด้วยนะ " ศจ.ซลักฮอร์นเสริม
     " ผมรู้สึกแย่เป็นบ้าเลย " รอนกลับคืนสู่สภาวะปกติ
     " เธอต้องการเครื่องดื่มกระตุ้นนิดหน่อย บัตเตอร์เบียร์ ไวน์ และ เหล้าสมุนไพรหมักจากถังไม้โอ๊ก ก็คงจะดี ฉันตั้งใจเก็บมันไว้เป็นของขวัญ แต่พอคิดอีกที .. เอ้านี่ พอตเตอร์(ชนแก้ว) แด่ชีวิต ! "
     รอนกระดกเหล้าผสมน้ำผึ้งเข้าปากไม่รอคำอวยพร ทันใดนั้นร่างเขาล้มปึง มือและเท้าชักกระตุก ลูกตาเหลือกถลน น้ำลายฟูมปาก
     " รอน รอน อาจารย์ฮะทำอะไรเข้าสิ " แฮร์รี่เขย่าร่างเพื่อนรัก
     " ฉะ ฉันไม่เข้าใจเลย " ศจ.ซลักฮอร์นตกใจตัวแข็งทื่อ
     แฮร์รี่ตรงไปค้นลิ้นชัก ตู้ใส่ยาสมุนไพร รีบเปิดกระปุกและถุงต่างๆออกมา หยิบเปลือกหินรูปไตแห้งยัดบิซัวร์เข้าปากรอน " เร็วเข้า รอน หายใจสิ "
      อึดใจเดียวรอนกระแอมไอ โน้มตัวขึ้นบอก " สาวๆพวกนี้ทำฉันแทบตายแน่ะ "

เฮอร์ไมโอนี่ดูแลรอนใกล้ชิด

1.คณาจารย์สอบสวนศจ.ซลักฮอร์น 2.ลาเวนเดอร์ก็มาเยี่ยมรอน     มาดามพอมฟรียดูแลอาการป่วยของรอนอย่างใกล้ชิดในห้องพยาบาล แฮร์รี่ เฮอร์ไมโอนี่ และ จินนี่ นั่งเอาใจช่วยอยู่รอบเตียง แฮร์รี่เล่าเหตุการณ์ให้ศจ.ดัมเบิลดอร์ ศจ.มักกอนนากัล และ ศจ.สเนป ฟัง ขณะศจ.ซลักฮอร์นยืนกระสับกระส่าย
     " แก้ปัญหาได้รวดเร็วดีแฮร์รี่ด้วยการใช้บิซัวร์ คุณควรภูมิใจในตัวลูกศิษย์ของคุณนะฮอเรซ " ศจ.ดัมเบิลดอร์ว่า
     " เอ่อใช่ภูมิใจมากเลย " ศจ.ซลักฮอร์นหน้าซีดเผือด
     " เราลงความเห็นกันว่าแฮร์รี่ทำได้ดีมากทีเดียว แต่ว่าคำถามก็คือทำไมถึงจำเป็นต้องทำด้วย " ศจ.มักกอนนากัล
     " จริงด้วยทำไม ดูเหมือนว่ามันจะเป็นของขวัญนะฮอเรซ จำไม่ได้เหรือว่าใครให้ขวดนี้คุณ เพราะที่จริงแล้วกลิ่นโดดเด่นของมันควรจะเป็นชะเอมและเชอร์รี่ ถ้ามันไม่ถูกปรุงด้วยยาพิษ "
     " ที่จริงแล้วผมตั้งใจจะเก็บมันไว้เป็นของขวัญ " ศจ.ซลักฮอร์นเหงื่อแตกพลั่ก ส่วนจมูกงองุ้มของศจ.สเนปกำลังสูดกลิ่นจากปากขวดไวน์มรณะ
     " ถามหน่อยสำหรับใคร "
     " สำหรับคุณไงอาจารย์ใหญ่ " ศจ.ซลักฮอร์นจ๋อย (เขาอิ๊ปป๊อกไวน์คนอื่นมาดื่มซะเอง)
     ลาเวนเดอร์แหวกวงล้อมมาชิดเตียง ส่งสายตาเขียวปั้ดใส่เฮอร์ไมโอนี่ " เค้าอยู่ไหน วอน-วอน ของชั้นล่ะ เค้าถามถึงชั้นบ้างรึเปล่า .. หล่อนมาทำอะไรที่นี่ยะ "
     " ฉันก็ต้องขอถามเธอด้วยเหมือนกัน " เฮอร์ไมโอนี่โต้กลับ
     " เชอะ เพราะว่าบังเอิญชั้นเป็นแฟนเค้าน่ะซี่ "
     " แต่ฉันเองก็บังเอิญเป็นเพื่อน "
     " อย่ามาทำเป็นตลก เธอไม่คุยกับเค้ามาเป็นอาทิตย์คงอยากจะกลับมาคืนดีมั้ง เพราะเค้าเกิดน่าสนใจขึ้นมาล่ะสิ "
     " นี่เธอเค้าโดนยาพิษนะยายยี้งี่เง่า และจำใส่สมองด้วยว่าชั้นเห็นเค้าน่าสนใจมาตลอด "
     " อ๊ะเห็นมั้ยเค้ารับรู้การมาของฉันด้วย ไม่เป็นไรนะ วอน-วอน ฉันอยู่นี่ ๆ "
     " เออ ไม โอ นี่ " รอนนอนละเมอด้วยพิษไข้
     " ฮ้า ! " ลาเวนเดอร์ผิดหวังสุดขีด ในห้องหัวใจของเขาไม่มีชื่อเธอสลักไว้ เธอไม่อยากเจ็บและอายกว่านี้จึงรีบถอยฉาก
     " นี่แหละพ่อหนุ่ม อกหัก กับ ความรักในวัยรุ่น เอ้าไปกันได้แล้วทุกคน คุณวีสลี่ย์มีคนดูแลแล้วล่ะ " ศจ.ดัมเบิลดอร์สรุป
     " ถึงเวลาแล้วคิดว่างั้นมั้ย " จินนี่เอ่ย(เป็นอันรู้กัน) แฮร์รี่พยักหน้ารับ
     " ไม่ต้องพูดเลย .. " เฮอร์ไมโอนี่ยิ้มอายๆ เธอกุมมือรอนไว้แน่น อยากอยู่กับเขาสองต่อสอง

     รอนอารมณ์ดีเป็นพิเศษขณะทานอาหารเช้าที่ห้องโถงกลาง เขาเผลอตัวโบกไม้กายสิทธิ์เล่นทำให้เกล็ดหิมะโปรยลงมาจากเพดานประดับดาว
     " พอได้แล้วยังรอน เธอกำลังทำให้หิมะตก " เฮอร์ไมโอนี่เตือน
     " เล่าอีกทีสิฉันบอกเลิกหล่อนได้ยังไง "
     รอนขมวดคิ้วไม่กล้ามองข้ามโต๊ะไปทางลาเวนเดอรซึ่งกำลังกัดฟันกรอด สองมือกำช้อนส้อมและมีดแน่นเปรี๊ยะ ราวกับจะหั่นเขาแทนเนื้อสเต็กที่วางอยู่บนจาน
     " คือเค้าเข้ามาเยี่ยมเธอตอนที่อยู่โรงพยาบาล แล้วเธอก็พูด .. ฉันไม่คิดว่ามันเป็นการพูดคุยที่ยืดยาวอะไรหรอกนะ " เฮอร์ไมโอนี่เอียงอาย
     " อย่าเข้าใจผิดสิตอนนั้นฉันอยากเลิกกับเค้าแทบตาย แต่ดูเหมือนเค้ายังโกรธอยู่ ใช่ เค้ายังโกรธฉันมั้ย "
     " เธอบอกว่าจำอะไรไม่ได้เรื่องคืนนั้น เธอจำอะไรไม่ได้ซักอย่างเหรอไง " เฮอร์ไมโอนี่ย้ำ
     " ก็พอจำได้นะ แต่คงเป็นไปไม่ได้ ฉันสับสนเอามากๆเลยง่ะ " รอนชักจะเขินบ้าง
     " ใช่ เธอสับสน " เฮอร์ไมโอนี่หลบตา ใบหน้าแดงระเรื่อ

เดรโกตระหนักว่าภารกิจที่จอมมารมอบหมายยังไม่สำเร็จสักอย่าง ไม่ว่าสังหารศจ.ดัมเบิลดอร์ ประกอบตู้อันตรธานให้ใช้ได้จริงในห้องต้องประสงค์ เขาทุรนทุราย กลัวถูกฆ่าตาย     เช้าวันอาทิตย์นักเรียนแต่ละบ้านแยกกันพักอยู่ตามหอ เด็กกริฟฟินดอร์กับเรเวนคลอ อยู่บนหอคอย สลิธีรินอยู่คุกใต้ดิน และ ฮัฟเฟิลพัฟอยู่ชั้นล่างใกล้ครัว เดรโกเดินขึ้นบันได (สวนทางคนละฝั่งกับแฮร์รี่) ไปถึงระเบียงชั้น 7 หยุดที่ม่านปักรูปโทรลล์เต้นระบำ พึมพำคำพูดในใจ ทำให้กำแพงทึบตันเปิดออกสู่ห้องลึกลับขนาดมโหฬารน่าขนลุก
     ลำแสงจากเพดานสาดส่องให้เห็นสิ่งของมากมายก่ายกองซุกซ่อนไว้ แยกเป็นซอกซอยอย่างดี ไม่ว่าเครื่องเรือนชำรุดหักพัง เสื้อผ้าย้อนยุค หนังสือเก่า หลักฐานเกี่ยวกับศาสตร์มืด .. ขยะของเอลฟ์ประจำบ้าน เดรโกตรงไปดึงผ้าคลุมตู้โบราณออก จากคำบอกเล่าของ มอนตาคิว ตอนพลัดหลงเข้าไปในตู้นี้ เขาเหมือนติดอยู่ระหว่างโลกสองโลก (ฮอกวอตส์ กับ ร้านค้าในตรอกน็อกเทิร์น) บังเอิญหายตัวออกมาได้แต่ก็มีอาการปางตาย
     เดรโกปิ๊งไอเดียนี้ เขาใช้เวลาเนิ่นนานกว่าจะซ่อมตู้อันตรธานในห้องต้องประสงค์แล้วเสร็จ ครั้งแรกเขาทดสอบโดยใช้ลูกแอ๊ปเปิ้ลใส่เข้าไป มันแว้บหายแล้วถูกกัดแหว่งไปครึ่งลูก(เดรโกยิ้มพอใจ)
     วันนี้เขาขังลูกนกกระจิบไว้ภายใน เสียงร้องจิ๊บๆไปโผล่ที่ร้านบอร์เจ็นและเบิร์ก ก่อนกระพือปีกบินกลับมาตายสนิทที่ชั้นวาง(เดรโกผิดหวัง) แสดงว่าหากจะส่งใครข้ามมิติยังมีอันตราย..!

     ระหว่างทานอาหารอยู่ห้องโถงกลางกับเพื่อน แฮร์รี่เปิดหนังสือตำราปรุงยาขั้นสูงเห็นลายมือเจ้าชายเขียนคาถาที่ประดิษฐ์คิดค้นเอง .. เซ็กตัมเซมปร้า สำหรับศัตรู .. เขาพับมุมกระดาษหน้านั้นไว้(อยากจะทดลองใช้บ้าง)เมื่อเฮอร์ไมโอนี่เรียก " แฮร์รี่ นั่นแคตี้นี่ แคตี้ เบลล์ "
     " แคตี้เป็นยังไงบ้าง " แฮร์รี่ดีใจที่สมาชิกทีมควิดดิชของเขาหายป่วยออกจากโรงพยาบาลได้ " ใครทำร้ายเธอ .. "
     " ฉันรู้เธอต้องถามฉันแฮร์รี่แต่ฉันไม่รู้ใครเป็นคนแช่งฉัน ฉันพยายามจะนึกให้ได้อยู่นะ พูดจริงๆแต่ฉันดันนึกไม่ออก " แคตี้เสียงสั่นคงยังหวาดกลัวอยู่
     เดรโกผ่านมาพบโจทย์ เขาแสดงพิรุธรีบเดินหนีทันที ไม่นั่งลงทานอาหารเช้า แฮร์รี่วิ่งตามมาถึงห้องน้ำชายเห็นเดรโกกำลังร่ำไห้เหนืออ่างล้างหน้า คร่ำครวญอยู่คนเดียว
     " ไม่มีใครช่วยฉันได้ ฉันทำไม่ได้ มันไม่ยอมทำงาน ถ้าฉันทำไม่สำเร็จเร็วๆนี้ท่านจะฆ่าฉันพร้อมพ่อแม่ ฮือ ๆ " มือวักน้ำล้างหน้า มองกระจกเงาสะท้อนภาพแฮร์รี่ยืนอยู่ข้างหลัง
     " ฉันรู้ว่านายทำอะไรมัลฟอย นายเป็นคนแช่งเธอใช่มั้ย "
     เดรโกหมุนตัวกลับมือชักไม้กายสิทธิ์เสกคำสาปเฉียดแฮร์รี่ไปนิดเดียว แฮร์รี่เบี่ยงตัวกระดกไม้กายสิทธิ์ต้านแต่เดรโกป้องกันตัวทัน เสียงดังเปรี้ยงปร้างเมื่อลำแสงสะท้อนไปมาทำลายผนังกระเบื้อง ทำเอาเมอร์เทิ่ลจอมคร่ำครวญสติแตก กรีดร้อง หยุด ! หยุด !! พอที !!!
     แฮร์รี่ก้มลงหมอบคลานสายตามองลอดผนังไปอีกฟากหนึ่งของห้องน้ำ เดรโกกระโจนไปมุมห้องสบัดลำแสงไม้กายสิทธิ์เดาสุ่มไปโดนผนังกั้นชักโครก ถังน้ำ และ กระจกแตกกระจาย ส่วนแฮร์รี่ลุกขึ้นยืนโต้ตอบพลาดเป้า เดรโกเห็นเงาสะท้อนแฮร์รี่เงื้อมือเตรียมใช้คำสาปโทษผิดสถานเดียว " ครูซิ .. "
     แต่แฮร์รี่ชิงลงมือก่อน " เซ็กตัมเซมปร้า ! "
     อานุภาพของเวทมนตร์ฝ่ายมืดทำให้ร่างเดรโกหงายหลังฟาดพื้น หน้าอกมีรอยแผลคล้ายถูกกรีดพรุนด้วยปลายดาบ เลือดสดๆไหลนองปนน้ำ
     แฮร์รี่ผงะคาดไม่ถึงว่าผลลัพธ์จะรุนแรงขนาดนี้ ศจ.สเนปโผล่พรวดผลักเขาออกไปด้านข้าง ก้มตัวร่ายคาถาต้านคำสาปวาดไม้กายสิทธิ์สมานแผล หิ้วปีกเดรโกพาไปห้องพยาบาล สั่งแฮร์รี่ให้เอากระเป๋าตำราทั้งหมดมาตรวจสอบ และ คาดโทษกักบริเวณทุกวันเสาร์ แฮร์รี่ยืมตำราปรุงยาขั้นสูงของรอนแนบมาด้วย ศจ.สเนปคาดคั้นที่มาของคาถานอกรีตจากปากแฮร์รี่ไม่สำเร็จ เขาหัวเราะเยาะชื่อเล่น รูนนีล วาซลิบ เขียนไว้ข้างในปกหน้า เขากล่าวหาแฮร์รี่เป็นคนโกหก และ ขี้โกงสุดพรรณนา

     แฮร์รี่นั่งคอตกรู้สึกสลดหดหู่ใจ ตอนรอนกับเฮอร์ไมโอนี่หรือใครเห็นเขาตัวเปียก และ โชกเลือดคงจะสืบเสาะจนรู้ได้ไม่ยาก อย่างน้อยเมอร์เทิ่ลจอมคร่ำครวญก็กระจายข่าวไปทั่วทุกห้องน้ำในปราสาท .. ฆาตกรรม ฆาตกรรมในห้องน้ำ !
     เขาไม่อยากให้ศจ.สเนป ริบ หรือ ทำลาย หนังสือของเจ้าชายเลือดผสม คีย์ซึ่งทำให้เขาโดดเด่นในวิชาปรุงยาของศจ.ซลักฮอร์น ได้รับรางวัลน้ำยานำโชค ช่วยรอนจากยาพิษ
     เฮอร์ไมโอนี่ตำหนิเขาซ้ำสองหลังจากโดนศจ.มักกอนนากัลเทศนามายกใหญ่
     " เธอต้องเอาไปคืนนะ วันนี้ จับมือฉันไว้ " จินนี่เสนอทางออก
     " ไปที่ห้องต้องประสงค์ " แฮร์รี่รำพัน เมื่อเดินมาถึงระเบียงชั้น 7 ผนังคอนกรีตใกล้รูปปักรูปโทรล์เต้นระบำปรากฏประตูเปิดเข้าสู่ห้องลึกลับ
     " เธอต้องซ่อนหนังสือของเจ้าชายเลือดผสมไว้ ในที่ๆใครก็หาไม่เจอ รวมถึงเธอเองด้วย " จินนี่บอก
     " อะไรน่ะ " แฮร์รี่ได้ยินเสียงดังกุกกักในตู้โบราณ พอเปิดประตูตู้บานใหญ่มีนกกระจิบบินสวนออกมา
     " เห็นมั้ยเราไม่รู้ว่าจะเจออะไรบนนี้ เอาล่ะหลับตาซะจะได้ไม่อยากแอบดูไง หลับตาสิ " จินนี่คว้าตำราจากมือแฮร์รี่เดินถอยหลังเอาไปซุกไว้ชั้นวางของ และ จูบเขา " เราซ่อนเรื่องนี้ไว้ที่นี่ด้วยก็ได้นะ"

จินนี่จูบแฮร์รี่ที่ห้องต้องประสงค์

        next chapter >>    
    
chapters [ 5 ] [ 6 ] [ 7 ]
Harry Potter and the Sorcerer's Stone(Thai)  COS   POA  GOF  OOTP  Half-Blood Prince webboard
  -: Table of Contents :- 
Pirachan : พิรฌาน
'คอร์แม็ก แม็คล้ากเก้น' เล่นในตำแหน่งคีปเปอร์แทน'รอน'ทำให้ทีมแพ้ยับ ในแม็ทช์อัปยศระหว่างกริฟฟินดอร์กับฮัฟเฟิลพัฟ