Harry Potter and the Half - Blood Prince แฮร์รี่ พอตเตอร์ ภาค 6 เจ้าชายเลือดผสม
7.
ศจ.ซลักฮอร์น แฮกริด และ  แฮร์รี่ ยืนไว้อาลัยก่อนฝังศพแมงมุมเพื่อนรัก

ทอม ริดเดิ้ล     ศจ.สเนปสั่งแฮร์รี่ทำความสะอาดกล่อง และ กระดาษบันทึกความผิดบุคลากรในฮอกวอตส์ รวมทั้งการทำทัณฑ์บน-ตัดคะแนนนักเรียนด้วย ขณะถูกกักบริเวณในห้องทำงาน(คุกใต้ดิน) วันนี้การแข่งขันควิดดิชพบกันหมดทุกแม็ทช์แล้ว เขาลงเล่นเป็นกัปตันทีมไม่ได้ จะเกิดอะไรขึ้นเมื่อจินนี่เล่นเป็นซีกเกอร์แทนเขาปะทะโชแชง
     เลยเวลาเที่ยง ศจ.สเนปปล่อยตัวแฮร์รี่ กำชับให้มาจัดการงานที่เหลือในวันเสาร์หน้า แฮร์รี่ลุ้นผลการแข่งขันอยู่ในใจ เมื่อถึงห้องนั่งเล่นรวมมีการเฉลิมฉลอง กริฟฟินดอร์ ชนะ เรเวนคลอ 450 : 120 รอนชูถ้วยเงินหรา จินนี่ตรงเข้ามาโอบกอดเขา 
     " เป็นไง นายกับจินนี่จัดการแล้วเหรอ " รอนถามตอนเปลี่ยนคาบเรียน
     " อะไรนะ " แฮร์รี่ยังฝันหวานอยู่
     " ก็ไปซ่อนหนังสือ "
     " อ๋อใช่ " แฮร์รี่เหลือบเห็นศจ.ซลักฮอร์นเดินสวนทางมา
     " อ้า ดี ใช่แล้ว " ศจ.ซลักฮอร์นแกล้งหลบไปอีกทาง
     " แต่ว่ายังไม่มีโชคเรื่องศจ.ซลักฮอร์นใช่มั้ย " รอนรู้ทัน
     " โชคเหรอ ใช่แล้วล่ะฉันต้องการโชคนิดหน่อย " แฮร์รี่เปิดขวดใบกระจิริดดื่มน้ำยานำโชค รอนและเฮอร์ไมโอนี่นั่งพับเพียบรอลุ้น
     " ไง รู้สึกยังไงบ้าง " เฮอร์ไมโอนี่กระเซ้า
     " ยอดเยี่ยมมาก ยอดเยี่ยมที่สุดเลย " แฮร์รี่เบิกบานใจราวได้สัมผัสกับโอกาสอันไร้ขอบเขต
     " จำเอาไว้นะ ศจ.ซลักฮอร์นกินข้าวเร็วแล้วออกไปเดินเล่น จากนั้นก็ลงไปที่ห้องทำงาน " เฮอร์ไมโอนี่บอกข้อมูล
     " ใช่ ฉันจะไปที่กระท่อมแฮกริด " แฮร์รี่โผล่งออกมาผิดคาด
     " อะไรนะ ไม่ด้ายย แฮร์รี่เธอต้องไปฝึกกับศจ.ซลักฮอร์นนะ เราตกลงกันแล้วไง " เฮอร์ไมโอนี่ย้ำ
     " ฉันรู้แต่ฉันยังมีความรู้สึกที่ดีเกี่ยวกับแฮกริด รู้สึกว่าฉันจะต้องไปที่นั่นในคืนนี้ เข้าใจที่ฉันพูดมั้ย "
     " ไม่ " เฮอร์ไมโอนี่กับรอนตอบพร้อมกัน .. น้ำยาผิดขวดหรือเปล่านี่
     " ฉันรู้ว่าทำอะไรอยู่นะไม่งั้น ฟิลิปก็รู้ .. " แฮร์รี่หัวเราะร่วน(นั่นทำให้เฮอร์ไมโอนี่กับรอนดูตกใจยิ่งขึ้น) เขาเดินอาดๆไปที่ประตูห้องโถงกลาง ฟิลช์ลืมล็อคประตูหน้า น้ำยาฉายแสงส่องทางสะดวกไปทีละก้าวแล้ว

     ศจ.ซลักฮอร์นงัดหน้าต่างปีนเข้าไปเรือนกระจก ใช้กรรไกรตัดเถาไม้เลื้อยคล้ายยอดตำลึงในแปลงผัก
     " เคราเมอร์ลิน ตกใจหมดเลย " ศจ.ซลักฮอร์นหัวหด
     " ต้องขอโทษด้วยครับ ผมควรจะขานชื่อก่อน กระแอมแล้วก็ไอด้วย อาจารย์คงกลัวว่าจะเป็นศจ.สเปราต์ " แฮร์รี่บังเอิญเดินผ่านมาเจอพอดี
     " ใช่แล้ว ถูกต้องน่ะสิ ทำไมเธอคิดอย่างงั้น "
     " คือมันเป็นเรื่องปกติของเราน่ะครับ แอบย่องเข้าไป แล้วก็ตกใจที่เห็นผม นั่นใบเพนทาทูร่าใช่มั้ยครับ ใบพวกนี้แพงมากมั้ย "
     " ใบละ 10 เกลเลียนสำหรับคนที่ยอมจ่าย ฉันไม่คุ้นเรื่องตลาดพืชผลหรอก แต่ก็ได้ยินข่าวลือมา ที่จริงฉันสนใจแต่เรื่องวิชาการเท่านั้นเอง " ศจ.ซลักฮอร์นต้องการหารายได้เสริมเพราะตัวเองใช้จ่ายเงินฟุ่มเฟือยไปกับงานปาร์ตี้จนเกลี้ยงกระเป๋า
     " ต้นไม้พวกนี้ทำให้ผมขนลุกมากเลย "
     " แล้วเธอออกมาจากปราสาทได้ยังไงกันแฮร์รี่ "
     " ทางประตูหน้าครับ คือผมออกมาหาแฮกริดน่ะ เค้าเป็นเพื่อนรักของผม และผมกำลังจะไปหาเค้า ถ้าอาจารย์ไม่ว่าอะไรผมขอตัวไปก่อน "
     " แฮร์รี่ "
     " ครับ "
     " มันเกือบจะมืดแล้วนะ ฉันปล่อยให้เธอเดินท่อมๆไปไหนเองไม่ได้ เธอก็รู้ดี "
     " งั้นก็ไปด้วยกันซะเลยก็น่าจะดีนะครับ "
     " แฮร์รี่ฉันขอย้ำว่าเธอจะต้องกลับไปที่ปราสาทพร้อมกับฉันเดี๋ยวนี้นา "
     " ครับมันคงเป็นไปไม่ได้หรอกนะครับ "
     " ทำไมเธอพูดอย่างงั้นล่ะ " ศจ.ซลักฮอร์นหอบแฮ่กๆ เดินตามแฮร์รี่ไม่ทัน
     " ไม่รู้สิครับ " แฮร์รี่ตรงแน่วไปที่กระท่อมแฮกริด

     ยามโพล้เพล้ตะวันเพิ่งตกดิน ดวงจันทร์ทอแสงอ่อนๆผ่านแมกไม้ แสงไฟลอดออกมาจากหน้าต่างบ้านแฮกริดสะท้อนกับร่างอาราก็อกนอนหงายอยู่ริมหลุมมหึมา ใกล้เนินดินขุดถมใหม่สูงสิบฟุต
     " เคราเมอร์ลิน นั่นแมงมุมอะโครแมนทูล่าจริงๆเหรอ " ศจ.ซลักฮอร์นตะลึงกับขนาดใหญ่โตมโหฬารของเจ้าแมงมุมยักษ์
     " คิดว่ามันตายไปแล้ว " แฮร์รี่บอก
     " โอพระเจ้า นี่ผมขอถามหน่อยเพื่อน คุณหาวิธีฆ่ามันได้ยังไง " ศจ.ซลักฮอร์นลืมสังเกตเบ้าตาแฮกริดบวมเป่งและลูกกะตาเขาแดงต่ำ
     " เค้าเป็นเพื่อนเก่าผมเอง " น้ำเสียงแฮกริดเศร้าสร้อย
     " ขอโทษทีคือผมไม่รู้ว่า .. "
     " อย่าโทษตัวเองเลย ไม่ใช่คุณคนเดียวหรอก แมงมุมเป็นสัตว์ที่ถูกเข้าใจผิดมาโดยตลอด ผมคิดว่าเพราะดวงตาของมันทำให้คนขวัญผวา "
     " ยังไม่นับขายุบยับอีก " แฮร์รี่เสริม
     " ใช่ คิดว่านั่นก็ถูก " น้ำตาแฮกริดไหลพราก
     " แฮกริดผมไม่ตั้งใจจะดูถูกแต่ว่าพิษของอะโครแมนทูล่าน่ะหาได้ยากมากทีเดียว เอ่อคุณจะยอมให้ผมเก็บไว้สักขวดสองขวดได้มั้ยสำหรับเป็นกรณีศึกษา เข้าใจผมใช่มั้ย "
     " ถ้าจำเป็น .. มันคงไม่กลับมาอีกแล้ว "
     " ผมก็คิดอย่างงั้นแหละ ยังไงก็ตามผมบอกตัวเองให้พกขวดติดตัวไว้ตลอดโดยเฉพาะโอกาสพิเศษแบบนี้ ใช่แล้วนิสัยแก้ยากของอาจารย์ปรุงยา " ศจ.ซลักฮอร์นก้มศีรษะหลบก้ามโค้งงอ เปิดขวดแก้วจ่อเขี้ยวแมงมุม เขาจ้องหัวโตๆที่ปกคลุมด้วยขน ภาวนาขออย่าให้ดวงตาสีแดงมันเกิดลุกพรึ่บ
     " คุณน่าจะเห็นมันตอนเป็นๆนะ มันช่างสง่าจริงๆ สง่างามมาก "
     " คุณอยากให้ผมกล่าวอะไรสักนิดหรือเปล่า "
     " ได้เลย "
     " มันมีครอบครัวใช่มั้ย "
     " ครับใช่ "แฮร์รี่ตอบแทนแฮกริดซึ่งเริ่มสะอึกสะอื้น
     " ลาก่อน .. (อาราก็อก .. แฮกริดเน้นชื่อ) ลาก่อน อาราก็อก ราชาแห่งเหล่าแมงมุม แม้ร่างของเจ้าจะผุพังแต่จิตวิญญาณจะยังคงอยู่ และเพื่อนมนุษย์จะได้รับการปลอบใจให้หายจากความทุกข์ "

แฮกริด กับ ศจ.ซลักฮอร์น ดื่มไวน์ปลอบประโลมใจกับการสูญเสียของรัก
ทอม ริดเดิ้ล ก่อนแยกวิญญาณตนเองใส่ฮอร์ครักซ์โฉมหน้าลอร์ดโวลเดอมอร์ --> ทอม ริดเดิ้ล ผู้อัปลักษณ์ เมื่อตกอยู่ในอำนาจศาสตร์มืด

     ศจ.ซลักฮอร์นโบกไม้กายสิทธิ์ทำให้กองดินลอยขึ้น และ ร่วงพรูลงไปทับศพแมงมุมยังก้มหลุมที่ขุดไว้เป็นอันเสร็จพิธี ทั้งสามคนเข้าไปในกระท่อม ศจ.ซลักฮอร์นเปิดจุกขวดไวน์รินใส่ถ้วยขนาดเท่าถังของแฮกริด และใส่แก้วให้ตนเองดื่ม แฮร์รี่แกล้งดื่มหนึ่งอึก(กลัวน้ำยานำโชคเสื่อม) ผ่านไปเกือบชั่วโมงพวกเขาดื่มอวยพรแด่ฮอกวอตส์ ศจ.ดัมเบิลดอร์ .. และ เอลฟ์ประจำบ้าน จากนั้นร้องเพลงเสียงอ้อแอ้เต็มที
     .. โอ้โอโด ผู้กล้าเคยเติบใหญ่ เพื่อนแบกร่างวายปราณพาคืนถิ่น เพื่อเจ้าได้พักผ่อน ช่างน่าเศร้าใจ ที่ไม้กายสิทธิ์หักเป็นสองท่อน
     " ผมเลี้ยงเค้ามาตั้งแต่ยังเป็นไข่ ตัวเล็กกระจิ๋วเดียวตอนที่ฟักออกมา ไม่ใหญ่ไปกว่าหมาพันธุ์ปักกิ่ง " แฮกริดรำพัน
     " เออ น่ารักจัง ผมเคยเลี้ยงปลาตัวนึงชื่อฟรานซิส ผมรักมันมากซะเหลือเกิน แล้วบ่ายวันนึงผมลงบันไดมาพบว่ามันหายไปแล้ว เหมือน .. "
     " แปลกมาก "
     " ใช่มั้ย ๆ นั่นคือชีวิต ผมว่านะคุณอยู่ไปเรื่อยๆแล้วจู่ๆก็แว้บ ! "
     " แว้บ " แฮร์รี่อุทานขณะแฮกริดเมาหัวทิ่ม
     " มีนักเรียนอยู่คนนึงให้ฟรานซิสผม บ่ายวันหนึ่งผมเจออ่างวางอยู่บนโต๊ะ ในนั้นมีน้ำใส่อยู่แค่ไม่กี่ลิตร และมีกลีบดอกไม้ลอยอยู่บนผิวน้ำ ตอนที่ผมมองดูมันก็จมลง ก่อนที่มันจะถึงก้นอ่างมันก็กลายร่างเป็นปลาตัวจิ๋ว เป็นเวทมนตร์ที่งดงาม งดงามมากทีเดียว
     กลีบนั่นมาจากดอกลิลี่ แม่ของเธอ วันที่ฉันเดินลงบันไดมา วันที่อ่างว่างเปล่าคือวันที่แม่เธอ .. ฉันรู้ว่าเธอมาวันนี้ทำไมแต่ฉันช่วยอะไรไม่ได้ มันจะทำลายฉัน " ศจ.ซลักฮอร์นเสียงแผ่วเบาตอนท้ายประโยค
     " รู้มั้ยครับทำไมผมถึงรอดมาได้ ในคืนที่ผมได้ แผล นี้ เป็นเพราะเธอครับ เพราะว่าเธอยอมสละตัวเอง ไม่ยอมวิ่งหนี ความรักของเธอมีพลังมากซะยิ่งกว่าโวลเดอมอร์ " แฮร์รี่กร้าว
     " อย่าเอ่ยถึงชื่อเขานะ " ศจ.ซลักฮอร์นโบกมือห้าม
     " ผมไม่กลัวชื่อนั่นหรอกศาสตราจารย์ ผมจะบอกอะไรให้อย่างหนึ่ง อะไรที่คนอื่นๆทำได้แค่เดา มันคือเรื่องจริง ผมคือคนที่ถูกเลือก ผมเท่านั้นที่ทำลายเค้าได้ แต่การทำลายเค้าผมต้องรู้ว่า ทอม ริดเดิ้ล เคยถามอะไรคุณในห้องเรียน และต้องรู้ว่าคุณบอกอะไรเค้า
     จงกล้าหาญศาสตราจารย์ กล้าหาญให้เหมือนแม่ผม ไม่อย่างงั้นก็จะขายหน้าเธอ ไม่อย่างงั้นเธอจะต้องตายเปล่า ไม่อย่างงั้นอ่างเลี้ยงปลาจะว่างเปล่าไปตลอดกาล " แฮร์รี่มองนัยน์ตาชุ่มน้ำศจ.ซลักฮอร์นแน่วแน่
     " ได้โปรด ถ้าเห็นแล้วอย่าคิดกับฉันในแง่ร้าย เธอไม่รู้หรอกว่าเค้าเป็นยังไงแม้แต่ในตอนนี้ " ศจ.ซลักฮอร์นใช้ปลายไม้กายสิทธิ์แตะขมับ ถอนเส้นใยความทรงจำสีเงินยวงใส่ขวดแก้ว มือเขาสั่นเทา(แฮร์รี่ช่วยจับประคอง) และ น้ำตาไหลรินอาบสองแก้ม

ศจ.ซลักฮอร์นดึงความทรงจำที่แท้จริงให้แฮร์รี่     นิกหัวเกือบขาดได้ยินจากบารอนเลือดว่า ศจ.ดัมเบิลดอร์เพิ่งกลับมาถึงโรงเรียนเมื่อหนึ่งชั่วโมงที่แล้ว เขาบอกแฮร์รี่ต่อว่าท่านอยู่ในห้องทำงาน ท่าทางอารมณ์ดีถึงแม้จะอ่อนเพลียบ้างเล็กน้อย แฮร์รี่รีบเดินตรงขึ้นไปหาอาจารย์ใหญ่ทันที พร้อมกับยื่นขวดใบกระจิริดเก็บความทรงจำล่าสุดของศจ.ซลักฮอร์นให้
     ศจ.ดัมเบิลดอร์ยิ้มแก้มแทบปริ บรรจงรินของเหลวในขวดลงอ่างหินจนหมด แฮร์รี่อดใจไว้ไม่ไหวก้มหน้าจุ่มลงเพนซิฟ เขารู้สึกเท้าลอยเหนือพื้น ดำดิ่งผ่านความมืดมิดอีกครั้ง ภาพศจ.ซลักฮอร์นหนุ่มใหญ่ปรากฏชัดเจน เขานั่งอยู่บนเก้าอี้นวมเท้าแขนสบายๆ มือข้างหนึ่งถือแก้วไวน์อีกข้างคุ้ยอยู่ในกล่องสับปะรดแก้ว ทอม ริดเดิ้ล ยืนอ้อยอิ่งรอถามเรื่องสำคัญขณะเลยเวลาเข้านอน
     " เมื่อคืนก่อนผมเข้าไปห้องสมุด ในส่วนหนังสือต้องห้าม และผมเจออะไรบางอย่างที่แปลกเกี่ยวกับเวทมนตร์หายาก มันชื่อว่าถ้าผมจำไม่ผิด ฮอร์ครักซ์ "
     " เธอว่ายังไงนะ "
     " ฮอร์ครักซ์  ผมอ่านเจอมันในประโยคนึง แต่ผมไม่ค่อยเข้าใจมันซักเท่าไหร่นัก "
     " ฉันไม่รู้ว่าเธออ่านอะไรมาทอม แต่มันเป็นศาสตร์มืดขั้นสูงสุด สูงจริงๆ "
     " นั่นแหละผมก็เลยมาหาอาจารย์ "
     " ฮอร์ครักซ์เป็นวัตถุที่คนๆนึงซ่อนวิญญาณส่วนหนึ่งของเค้าเอาไว้ "
     " แต่ผมไม่เข้าใจว่ามันทำงานยังไง "
     " เค้าจะแยกวิญญาณส่วนหนึ่งออกไปซ่อนไว้ในวัตถุ อย่างงั้นจะเป็นการปกป้องเมื่อเค้าถูกทำร้าย หรือทำลายร่างกาย " ศจ.ซลักฮอร์นเริ่มนั่งไม่ติดเก้าอี้
     " การปกป้อง " สีหน้าทอมกระหายใคร่รู้ต่อไปอีก
     " วิญญาณส่วนที่ถูกซ่อนไว้จะยังคงอยู่ หรือพูดอีกอย่างคือเค้าจะไม่ตาย "
     " แล้วจะแยกวิญญาณออกมาได้อย่างไร "
     " เธอคงรู้แล้วว่าคำตอบนี้คืออะไร "
     " ฆ่าคน "
     " ใช่ การฆ่าทำให้วิญญาณฉีกขาด มันเป็นการกระทำที่ฝืนธรรมชาติ "
     " เราแยกวิญญาณได้แค่ครั้งเดียวเหรอ แล้วถ้าหากว่า ถ้าหากเป็นเจ็ด " ทอม ริดเดิ้ล ลูบไล้แหวนทองหัวหินดำซึ่งเขายึดจากมาร์โวโล่มาสวมใส่นิ้ว เขาเพิ่งฆ่ายกครัวตระกูลริดเดิ้ล
     " เจ็ดเหรอ เคราเมอร์ลิน ทอม ฆ่าคนๆเดียวยังแย่ไม่พออีกอย่างงั้นเหรอ ที่เธอพูดว่าต้องการฉีกวิญญาณออกเป็นเจ็ดส่วนน่ะ มันเป็นแค่เรื่องสมมุติใช่มั้ยทอม เป็นแค่ทฤษฎี " ศจ.ซลักฮอร์นร้องเสียงหลง ลุกขึ้นจ้องมองริดเดิ้ลชัดๆ รู้สึกเสียใจในการสนทนาครั้งนี้
     " ถูกต้องแล้วครับ เป็นความลับระหว่างเรา " ทอมยิ้มแสดงเลศนัย

     " อาจารย์ " แฮร์รี่ผงะเงยหน้าขึ้นจากอ่างหิน
     " มันเลวร้ายเกินความคาดหมาย " ศจ.ดัมเบิลดอร์ตื่นตระหนก
     " แปลว่าเค้าทำสำเร็จจริงเหรอ ผมหมายถึงฮอร์ครักซ์ "
     " ถูกต้องแล้วเค้าทำสำเร็จและไม่ใช่ครั้งเดียว "
     " แล้วมันคืออะไรแน่ "
     " เป็นได้ทุกอย่าง ส่วนมากเป็นวัตถุธรรมดา อย่างเช่นแหวน หรือหนังสือ "
     " บันทึกของ ทอม ริดเดิ้ล "
     " ใช่ มันคือฮอร์ครักซ์ 4 ปีก่อนที่เธอช่วยชีวิต จินนี่ วีสลี่ย์ ในห้องแห่งความลับ เธอเอานี่มาให้ฉัน ฉันรู้ว่ามันเป็นเวทมนตร์ที่แตกต่างขั้นสูง สูงมากๆ จนในคืนนึงฉันรู้ว่ามันมีพลังร้ายกาจแค่ไหน "
     " แล้วแหวนล่ะครับ "
     " เคยเป็นของแม่ลอร์ดโวลเดอมอร์ ตามหาก็ยากแล้ว แต่ที่ยากยิ่งกว่าตามหาก็คือทำลาย "
     " แต่ถ้าเราหาเจอทั้งหมด แล้วก็ทำลายฮอร์ครักซ์แต่ละอันล่ะครับ "
     " ก็จะฆ่าโวลเดอมอร์ได้ "
     " เราจะหาเจอเหรอ มันอาจจะซุกซ่อนไว้ที่ไหนก็ได้ "
     " ถูกต้องแต่เวทมนตร์โดยเฉพาะอย่างยิ่งฮอร์ครักซ์จะทิ้งร่องรอยไว้ "
     " อาจารย์เลยต้องตามหาใช่มั้ยครับเวลาไม่อยู่ที่โรงเรียน "
     " ใช่แล้วฉันคิดว่าฉันอาจโชคดีได้เจอมันอีก แต่ในครั้งนี้ฉันอาจจะทำลายมันตามลำพังไม่ได้ เป็นอีกครั้งที่ฉันจะขอให้เธอช่วยแฮร์รี่ "

        next chapter >>

chapters [ 6 ] [ 7 ] [ 8 ]
Harry Potter and the Sorcerer's Stone(Thai)  COS   POA  GOF  OOTP  Half-Blood Prince webboard
  -: Table of Contents :- 
Pirachan : พิรฌาน
ศจ.ดัมเบิลดอร์ไปหามิสซิสโคล,แม่บ้านโรงเลี้ยงเด็กกำพร้าเพื่อรับ ทอม ริดเดิ้ล ไปเรียนฮอกวอตส์