จิมมี่ พีกส์ นำจดหมายด่วนของศจ.ดัมเบิลดอร์มาให้แฮร์รี่ เขารีบเดินขึ้นไประเบียงชั้น 7 พบศจ.ทรีลอว์นี่ย์นอนแผ่อยู่บนพื้นคล้ายถูกโยนบก เธอสะอึกพลางเกาะแขนแฮร์รี่ลุกขึ้นยืน บอกว่ามีกลุ่มคนแปลกหน้ากำลังเฉลิมฉลองกันอยู่ในห้องต้องประสงค์ เธอสุ่มหยิบไพ่ทาโร่ต์ได้หมายเลข 13 หอคอยถูกฟ้าผ่า ออกมาจากใต้ผ้าคลุมไหล่ ไพ่ทำนายถึงภัยพิบัติ ความหายนะใกล้มาถึงทุกขณะ ถึงแม้จะแจ้งเตือนศจ.ดัมเบิลดอร์ท่านคงไม่รับฟัง ยิ่งเธอขัดแย้งกับเซนทอร์,อาจารย์ร่วมสอนวิชาพยากรณ์ศาสตร์อยู่ด้วย

     ศจ.ทรีลอว์นี่ย์แฉความลับของคำทำนายวาระสุดท้ายของ ลอร์ดโวลเดอมอร์ กับ แฮร์รี่ ซึ่งศจ.สเนปรู้เข้ารีบไปบอกจอมมารมาจัดการคู่อริ (ตัดไฟแต่ต้นลม) แฮร์รี่ย้อนกลับไปห้องนั่งเล่นรวม เอาแผนที่ตัวกวนให้รอนกับเฮอร์ไมโอนี่จับตาความเคลื่อนไหวของเดรโก และ ผู้เสพความตาย เป็นไปได้ว่าเขาจะบอกศจ.ดัมเบิลดอร์ เพิ่มกำลังมือปราบมารสกัดทางเข้าออกฮอกวอตส์อย่างเข้มข้น เฮอร์ไมโอนี่มัวง่วนอยู่กับการเชื่อมโยง ไอลีน พรินซ์ ,กัปตันทีมก๊อบสโตนของฮอกวอตส์ กับ เจ้าชายเลือดผสม แฮร์รี่ไม่มีเวลาสั่งเสียอะไรมากไปกว่านี้

     " คุณเคยคิดมั้ยว่าขอมากเกินไป ได้มากจนกระทั่งไม่ใส่ใจหัวสมองอันเฉียบแหลมของคุณ เคยคิดมั้ยว่าผมอาจจะไม่อยากทำมันอีกต่อไปแล้ว " ศจ.สเนปตัดพ้อต่อว่า
     " จะเคยหรือไม่เคยมันก็ไม่เกี่ยวกัน ผมไม่อยากต่อรองกับคุณ คุณแค่ตกลงไม่ต้องพูดกัน " ศจ.ดัมเบิลดอร์เคร่งกฎ
     ศจ.สเนปสบัดหน้าหนี เดินสวนทางกับแฮร์รี่ตรงบันไดลงจากหอดูดาว
     " อ้อ แฮร์รี่ได้เวลาโกนหนวดแล้วพ่อหนุ่ม รู้มั้ยบางทีฉันก็เผลอลืมว่าเธอโตแค่ไหน บางทีฉันยังเห็นว่าเธอคือเด็กที่มาจากห้องใต้บันได ยกโทษให้กับอารมณ์ฉันด้วย ฉันมันแก่แล้ว "
     " อาจารย์ยังเหมือนเดิมสำหรับผม "
     " เธอเป็นคนที่มีจิตใจดีเหมือนแม่ของเธอ เป็นสิ่งที่ผู้คนประเมินค่าไม่ถูก ที่เราจะไปกันในคืนนี้มีอันตรายแสนร้ายกาจรอเราอยู่ ฉันสัญญาว่าเธอไปด้วยได้แต่ต้องรักษาคำพูดไม่มีข้อยกเว้น เธอต้องเชื่อฟังทุกคำสั่งของฉันโดยไม่ต้องมีคำถาม "
     " ได้ครับ "
     " เธอเข้าใจที่ฉันพูดใช่มั้ย ถ้าฉันบอกให้ซ่อนต้องซ่อน ถ้าฉันบอกให้วิ่งก็ต้องวิ่ง ถ้าฉันบอกให้ทิ้งฉันไว้เพื่อรักษาตัวเองให้รอด เธอก็ต้องทำ  รับปากฉันนะ "
     " ผมรับปาก "
     " จับแขนไว้ "
     " ผมนึกว่าหายตัวไม่ได้เมื่ออยู่ในฮอกวอตส์ "
     " ฉันมีอภิสิทธิ์ที่จะทำแบบนี้ได้ " 

     ทั้งคู่หายตัวมาอยู่บนโขดหินแหลม คลื่นลูกใหญ่วิ่งมาปะทะอยู่เนืองๆ น้ำกระเซ็นแตกเป็นฟองอยู่เบื้องล่าง ฝั่งตรงข้ามคือหน้าผาสูงชันมีโพรงลึกเข้าไปในกำแพงหินสีดำ ศจ.ดัมเบิลดอร์เข้าใจว่า ทอม ริดเดิ้ล เคยพาเพื่อนเด็กกำพร้ามาวิ่งเล่นอยู่ใกล้บริเวณนี้ ท่านมองไปยังก้อนหินเล็กครึ่งจมครึ่งโผล่สองสามก้อนทอดต่อเป็นแนวสู่หมู่หินโสโครกก้อนใหญ่ หนทางอันตรายนำไปถึงปากถ้ำ
     " เป็นที่นี่แน่ ใช่แล้วมันมีร่องรอยของเวทมนตร์ " ศจ.ดัมเบิลดอร์ย่างก้าวตามขั้นบันไดมาถึงปราการขวางกั้นผู้บุกรุก ดึงมีดสั้นกรีดข้อมือตัวเอง
     " อาจารย์ " แฮร์รี่ห้ามไม่ทัน ตัวเขาสั่นสะท้านเพราะเสื้อเปียกโชกในบรรยากาศเย็นยะเยือก
     " เพื่อหาทางเข้าให้ได้ก็ต้องมีค่าผ่านทาง จ่ายค่าผ่านทางก็เพื่อตัดกำลังผู้บุกรุก "
     " ให้ผมทำดีกว่ามั้ยครับ "
     " ไม่นะแฮร์รี่ เลือดของเธอมีค่ามากกว่าเลือดของฉันมาก " ฝ่ามือชะโลมเลือดบนผนังถ้ำ สักพักปรากฏช่องประตูเปิดสู่ข้างใน " โวลเดอมอร์จะไม่ยอมให้พวกเราเจอที่ซ่อนของเค้าได้ง่ายๆ เค้าจะต้องหาวิธีป้องกันมันเอาไว้ทุกวิถีทาง ระวังด้วย "
     ศจ.ดัมเบิลดอร์สบัดไม้กายสิทธิ์เสกพลุไฟลอยขึ้นไปเหนือทะเลสาบ มีแสงสะท้อนระยิบระยับกลับมาจากเกาะแก้วพิศดาร " อยู่นั่นไง คำถามคือจะไปตรงโน้นได้ยังไง (ท่านร่ายมนตร์เรียกโซ่จากใต้น้ำ) ช่วยกันหน่อยแฮร์รี่ "
     แฮร์รี่ดึงโซ่เอาเรือโบราณลำเล็กขึ้นมานั่ง เนื้อตัวเปียกปอนแห้งสนิทขณะฝีพายจ้วงลงผิวน้ำราบเรียบไร้คลื่นลม แฮร์รี่ตาฝาดเห็นศพซีดขาวลอยอยู่ใต้น้ำดำมืด หรืออาจจะเป็น งูยักษ์ ปีศาจ เคลปี้ และ พรายน้ำ ซ่อนอยู่ใต้สะดือทะเล เขาเลิกผวากลัวเมื่อย่ำเท้าบนฝั่งผลึกคริสตัล เห็นอาจารย์ใหญ่ยืนค้ำอยู่เหนือแท่นหินสูงคล้ายเพนซิฟ " อาจารย์ว่าฮอร์ครักซ์อยู่นี่มั้ย "
     " จะต้องดื่มมันเข้าไป จะต้องดื่มทั้งหมดเข้าไป เธอจำเงื่อนไขที่ฉันสั่งเธอมาด้วยได้ใช่มั้ย น้ำยานี่อาจทำให้ฉันเป็นอัมพาต อาจทำให้ลืมว่ามาถึงที่นี่ก็ได้ อาจทำให้ฉันเจ็บปวดจนต้องร้องขอความตาย
     เธอจะต้องไม่ทำตามคำขอพวกนั้น เป็นหน้าที่ของเธอแฮร์รี่ที่จะต้องให้ฉันดื่มน้ำยาไปเรื่อยๆ แม้จะต้องบังคับฉันกลืนมันลงไป เธอเข้าใจมั้ย " ศจ.ดัมเบิลดอร์จ้องดูน้ำอมฤตเหนืออ่างใส
     " ทำไมผมดื่มไม่ได้ครับ "
     " เพราะฉันแก่กว่าเธอ ฉลาดกว่าเธอ แต่มีค่าน้อยกว่ามาก แด่สุขภาพแฮร์รี่ "
     ศจ.ดัมเบิลดอร์หยิบเปลือกหอยตักน้ำในอ่างมาดื่ม ดูเหมือนน้ำจะเพิ่มจำนวนทดแทนที่ตักออกไป ดื่มเท่าไหร่ก็ไม่หมดสักที
     " อาจารย์ครับ ๆ " ศจ.ดัมเบิลดอร์ล้มทรุด หนังตาปิดหายใจเหนื่อยหอบ " ได้ยินผมมั้ย อาจารย์ครับ " แฮร์รี่หยิบเปลือกหอยตักน้ำป้อน
     " ไม่ อย่า " ท่านผู้เฒ่าดิ้นทุรนทุราย
     " ดื่มต่อไปนะครับ อย่างที่บอกผมจำได้มั้ย ดื่มเข้าไปให้หมด "
     " หยุด "
     " อาจารย์เดี๋ยวก็หยุด แต่ว่าตอนนี้ต้องดื่มต่อไป อย่าหยุด "
     " ไม่ อย่าให้ฉันดื่ม ได้โปรด ฆ่าฉันซะ ฆ่าฉัน เอื้อก ! เป็นความผิดฉันเอง "
     " อีกครั้งเดียวครับอาจารย์ ผมสัญญาว่าจะทำตามที่อาจารย์ขอ " แฮร์รี่จำต้องโกหก
     " ไม่ ไม่ อย่าบังคับฉัน !! " ท่านกรีดร้องสุดเสียง
     " ผมสัญญา ๆ ได้โปรด " แฮร์รี่ตักน้ำได้ 6 ถ้วย น้ำพร่องลงกว่าครึ่งอ่าง เขาประคองบ่าอาจารย์ใหญ่ป้อนน้ำดื่มอั่กๆ " อาจารย์ครับ รู้สึกเป็นยังไง "
     " แฮร์รี่ .. ขอน้ำ " ศจ.ดัมเบิลดอร์พูดเสียงแหบแห้ง
     " ได้ครับ อาจารย์ทำได้แล้ว ดูสิครับ " แฮร์รี่มองเห็นสร้อยคล้องล็อกเกตผุดขึ้นมาแทนที่
     " แฮร์รี่ ขอน้ำหน่อย "
     " อากัวเมนต้า "  แฮร์รี่ชี้ปลายไม้กายสิทธิ์ลงเสกน้ำบริสุทธิ์ในอ่างนั้น ใช้เปลือกหอยตักขึ้นมาอย่างไรก็ไม่ได้ คล้ายภาพลวงตา เขาจึงเดินลงไปริมตลิ่ง พลุไฟหล่นจากเพดานถ้ำ แฮร์รี่เสกลูกไฟใหม่ .. ลูมอส แม็กซีม่า ! ก่อนเอื้อมมือจะตักน้ำจากทะเลสาบ พลันอินเฟอไรคว้าข้อมือเขาหมั่บ
     เจ้าผีดิบผู้พิทักษ์สมบัติจอมมารคืบคลานขึ้นมาบนเกาะหมายรุมทึ้งเหยื่อ แฮร์รี่เสกคาถาทุกชนิดป้องกันตัว เมื่อถูกจู่โจมในระยะประชิดเขาใช้มือชกและศอกกระทุ้ง ไม้กายสิทธิ์ร่วง มันลากตัวเขาพุ่งลงน้ำ ล็อกคอไว้แทบหายใจไม่ออก เขากำลังจะจมน้ำตาย ..
     และแล้ววงแหวนไฟลุกโชติช่วงขึ้นมา พวกซอมบี้เผ่นหนีกระเจิง แฮร์รี่ฮึดว่ายน้ำขึ้นไปลอยคอเห็นศจ.ดัมเบิลดอร์กวัดแกว่งไม้กายสิทธิ์ปราบอสูรร้ายพ่ายแพ้ราบคาบ

     เดรโกลุกจากเตียงกลางดึกเมื่อเหรียญลงยันต์ หมุนติ้วส่งข่าวสำคัญมาจากมาดามโรสเมอร์ทา เธอตกอยู่ภายใต้คำสาปสะกดใจของเขาตั้งแต่เอาสร้อยโอปอลให้ แคตี้ เบลล์ เดรโกตรงไปเปิดตู้อันตรธานตามเวลานัดหมาย ขณะเบลล่าทริกซ์กับสมุนเดินทางไปร้านบอร์เจ็นและเบิร์กส์เปิดตู้ไม้อีกอันเข้าไปและหายตัววับ
     " กลับเข้าบ้านตัวเอง อย่าเพ่นพ่าน " ศจ.มักกอนนากัลสังหรณ์ใจว่าจะเกิดเรื่องร้ายระหว่างเดินตรวจตราดูความเรียบร้อยหอคอยที่พักนักเรียนบ้านต่างๆ เธอรีบปิดหน้าต่างบานใหญ่
     ศจ.ดัมเบิลดอร์และแฮร์รี่หายตัวมาปรากฏบนหอดูดาวในสภาพทุลักทุเล
     " เราต้องไปโรงพยาบาล ไปหามาดามพอมฟรีย์ " แฮร์รี่พยุงร่างอาจารย์ใหญ่
     " ไม่ เซเวอร์รัส ฉันต้องการพบเซเวอร์รัส ไปปลุกเค้า เล่าให้เค้าฟังว่าเกิดอะไร อย่าบอกกับคนอื่นนะ เซเวอร์รัส แฮร์รี่ " ศจ.ดัมเบิลดอร์ยืนยืดตัวตรงเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าใครบางคนกำลังเดินขึ้นบันไดเวียน
     " ซ่อนอยู่ข้างล่าง แฮร์รี่ อย่าพูดหรือให้ใครเห็นโดยที่ฉันไม่ได้อนุญาต ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เธอจะต้องซ่อนตัวอยู่แต่ข้างล่างเท่านั้น แฮร์รี่ทำตามที่ฉันบอก เชื่อฉัน 
     สวัสดียามเย็นเดรโก อะไรพาเธอมาในเย็นของวันใบไม้ผลิแบบนี้ " ศจ.ดัมเบิลดอร์ยืนพิงกำแพง ใบหน้าซีดจัดแต่ไม่แสดงอาการตื่นตกใจ
     " มีใครอยู่อีก ผมได้ยินอาจารย์พูด "
     " ฉันชอบพูดดังๆกับตัวเอง มันมักจะเป็นประโยชน์ดี เธอเคย กระซิบ กับตัวเองบ้างมั้ยเดรโก เดรโกเธอไม่ใช่ฆาตกรหรอก "
     " รู้ได้ไงผมเป็นใคร ผมเคยทำให้อาจารย์ช้ำมาแล้ว " เดรโกพยายามเค้นเสียงหนักแน่น ในใจพะวงว่าผู้เสพความตาย 3-4 คนจะขึ้นมาสมทบหรือไม่
     " อย่างที่เธอแช่ง แคตี้ เบลล์ เพื่อให้นำสร้อยต้องคำสาปมามอบให้ฉันอย่างงั้นเหรอ หรืออย่างที่เธอเปลี่ยนขวดเหล้าหมักกับยาพิษน่ะเหรอ ขอโทษด้วยเดรโก ฉันคิดว่าสิ่งเหล่านั้นเป็นการกระทำที่ไร้ผลอย่างมาก จนรู้สึกได้ว่าเธอไม่อยากฆ่าฉัน "
     " เค้าไว้ใจผมนะ ผมได้รับเลือก " ถลกแขนเสื้อเผยให้เห็นรอยตรามารประทับ
     " ฉันจะทำให้มันง่ายสำหรับเธอ " ศจ.ดัมเบิลดอร์ขยับมือชักไม้กายสิทธิ์ เดรโกร่ายคาถาปลดอาวุธทันควัน " ทำได้ดีมาก ๆ เธอไม่ได้มาคนเดียวยังมีคนอื่นอีก ทำได้ไง "
     " ตู้อันตรธานที่อยู่ในห้องนั่นผมซ่อมมันได้ "
     " ขอเดานะ มีตู้เชื่อมกับตู้อื่น "
     " อยู่ที่ร้านบอร์เจ็นมันเชื่อมต่อกัน "
     " อัจฉริยะเดรโก เมื่อหลายปีก่อนฉันได้รู้จักเด็กหนุ่มที่เลือกทำทุกอย่างที่ผิดพลาด ให้ฉันช่วยเธอนะ " ศจ.ดัมเบิลดอร์พูดอย่างมีเมตตา
     " ผมไม่ต้องการให้ช่วยผม ไม่เข้าใจรึไง ผมจะต้องทำแบบนี้ ผมต้องฆ่าอาจารย์ไม่งั้นเค้าจะฆ่าผม " ปากเดรโกบิดเบี้ยว ใบหน้าซีดเผือดพอๆกับศจ.ดัมเบิลดอร์ มือถือไม้กายสิทธิ์ชี้ตรงหัวใจท่านสั่นระรัว
     " โอ้ววว ไหนดูซินี่อะไร ทำดีมากเดรโก " เบลล่าทริกซ์กับสมุนโผล่พรวด หล่อนจุ๊บต้นคอเดรโกสุดพิศวาส
     " สวัสดียามเย็นเบลล่าทริกซ์ คิดว่าเราควรจะแนะนำตัวกันหน่อยมั้ย " ร่างศาสตราจารย์ไถลเลื่อนจากที่พิงเกือบคืบ
     " ก็อยากนะอัลบัส แต่พอดีเราต้องไปกันหลายที่ จัดการเลยเดรโก "
     " เค้าไม่กล้าทำแบบนั้นหรอก เค้าแหยเหมือนพ่อ ให้ฉันลงมือเองดีกว่า " เฟนเรีย เกรย์แบ็ก เสนอหน้า
     " ไม่ เด็กต้องเป็นคนทำ ลงมือเลย เร็วเข้า เดรโกเร้วววว " เบลล่าทริกซ์เร่งเร้า
     ศจ.สเนปย่องเงียบ จี้ไม้กายสิทธิ์ที่คอหอยแฮร์รี่ จุ๊ปากเป็นสัญญาณให้เขาอย่าไหวติง แล้วเดินขึ้นไปเผชิญสถานการณ์วิกฤต
     " ไม่..! " ศจ.สเนปปราม ทุกคนแน่นิ่งชั่วขณะ
     " เซเวอร์รัส .. ได้โปรด " น้ำเสียงอาจารย์ใหญ่อ่อนพลัง ราวกับรู้ว่าชะตาชีวิตตนมาถึงจุดจบ
     " อะวาดา เคดาฟ-รา ! " 
     ลำแสงสีเขียวจากปลายไม้กายสิทธิ์ศจ.สเนปปะทะหน้าอกศจ.ดัมเบิลดอร์ ส่งผลให้ร่างนั้นลอยพ้นเชิงเทิน ตกจากหอคอยสูงละลิ่ว เขากระชากคอเสื้อเดรโกพาทุกคนลงบันไดไปชั้นล่าง เบลล่าทริกซ์เสกตรามารรูปหัวกะโหลกผีลิ้นงูเหนือปราสาทหลังการสังหารผู้นำฮอกวอตส์สำเร็จ
     ยังไม่หนำใจหล่อนร่ายมนตร์ถล่มเทียนวิเศษบนเพดานห้องโถงใหญ่พังถล่มป่นปี้ ท่ามกลางสายตาอันสลดหดหู่ของเดรโก ครั้งหนึ่งเขาและผองเพื่อนนักเรียนแห่งนี้เคยร่วมวงทานอาหารและพูดคุยหยอกล้อกันสนุกสนาน บัดนี้จะกลายเป็นเพียงอดีต
     " แ ฮ ก ริ ด " เบลล่าทริกซ์ตะโกนเรียกคู่อริ สมุนของเธอจัดการเผากระท่อมไหม้เป็นจุณ หล่อนกระโดดเย้วๆสะใจ
     " ไปสิ " ศจ.สเนปผลักเดรโกพ้นทางเข้าประตูโรงเรียน ทุกคนรีบหลบหนีแฝงกายในความมืด ก่อนคณาจารย์ ก.ด. และมือปราบมารจะยกโขยงมาล้อมสกัด
     " สเนปเราเชื่อใจคุณ " แฮร์รี่วิ่งตามมาทันชักไม้กายสิทธิ์ฟาดลำแสงใส่ศจ.สเนป เขาเอาแต่ปัดป้อง " สู้ซี่ ขี้ขลาด สู้สิ ! "
     " พอได้แล้ว เค้าเป็นของจอมมาร " ศจ.สเนปตวาดใส่เบลล่าทริกซ์ไม่ให้เสกคาถาใส่ร่างแฮร์รี่ซ้ำ
     แฮร์รี่กลั้นใจลุกขึ้นสู้เฮือกสุดท้าย " เซ็กตัมเซมปร้า ! "
     ศจ.สเนปหันหลังขวับ สบัดไม้กายสิทธิ์สะท้อนคาถากลับใส่อาวุธแฮร์รี่กระเด็นหลุดมือ
     " เธอบังอาจใช้คาถาของฉันแช่งฉันงั้นเหรอ ใช่ ฉันนี่แหละ เจ้าชายเลือดผสม "

     แฮร์รี่นอนคว่ำหน้าอยู่บนพื้นสนาม พยายามกระเสือกกระสนลุกขึ้น นิ้วมือควานหาไม้กายสิทธิ์จากพงหญ้า เขาแลเห็นแฮกริดเดินโซเซอุ้มเจ้าเขี้ยวพ้นเปลวไฟ ป่านฉะนี้สเนปกับเดรโกและผู้เสพความตายคงพ้นเขตโรงเรียนแล้วหายตัวล่องหน

     ประตูไม้โอ๊กหน้าปราสาทเปิดออกเช่นเดียวกับหน้าต่างบนหอคอย แสงไฟค่อยๆจุดสว่างจากแต่ละห้องหับ ผู้คนสวมเสื้อคลุมชุดนอนกำลังเดินลงมามุงรอบฐานปราสาทของหอคอยสูงสุด เมื่อแฮร์รี่แหวกเข้าไปพบร่างศจ.ดัมเบิลดอร์นอนแผ่ยวบ แขนและขาหงายผิดมุม เขานั่งคุกเข่าวางมือทาบอกท่านซึ่งหัวใจและชีพจรหยุดเต้นแล้ว ดึงล็อกเกตออกมาจากกระเป๋าเสื้อท่าน แฮร์รี่รู้สึกว่ามันเบาหวิว ไม่มีลวดลาย ส.วิจิตรบรรจง และเปิดอ้าซ่อนกระดาษไว้ เขารู้สึกอาลัยอาวรณ์ไม่อยากจากไปไหน กระทั่งจินนี่ฉุดเขาลุกขึ้น

     ศจ.มักกอนนากัลนำนักเรียนทุกคนชูไม้กายสิทธิ์ชี้ขึ้นสู่ท้องฟ้าตรงตำแหน่งตรามาร เสียงพึมพำสะอึกสะอื้นเงียบลง แสงไฟสว่างวาบตีวงขยายกว้างร้อยใจเป็นหนึ่งเดียว เพื่อไว้อาลัยแด่การจากไปของศจ.ดัมเบิลดอร์ และส่งสัญญาณพร้อมต่อสู้กับฝ่ายอธรรม เมฆหมอกแห่งความชั่วร้ายสลายไปในรัตติกาล


     จินนี่พาแฮร์รี่ขึ้นไปห้องพยาบาลตามคำสั่งศจ.มักกอนนากัล มาดามพอมฟรีย์กำลังดูแลคนเจ็บอย่างใกล้ชิด เขาได้รับรู้เบื้องหลังปฏิบัติการสายฟ้าแลบของเดรโกและผู้เสพความตายว่า รอนพาจินนี่และเนวิลล์ไปดักเดรโกที่ห้องต้องประสงค์ เจอเดรโกออกมาขว้างผงความมืดทันใจใส่ แล้วเขารีบวิ่งขึ้นไปหอดูดาว ปล่อยให้ผู้เสพความตายประมือกับศจ.ลูปินและท็องส์ พวกนั้นเสกคำสาปบินว่อนสกัดกั้นถูกเนวิลล์บาดเจ็บ เกรย์แบ็กฟัดบิลเสียโฉม ฝ่ายภาคีสังหารกิ๊บบอนตายอนาจ เบลลาทริกซ์ อะมีคัส และ อะเล็กโต จึงร่ายมนตร์ปราการขวางบันได

     เฮอร์ไมโอนี่และลูน่าเฝ้าอยู่หน้าห้องทำงานศจ.สเนป เห็นศจ.ฟลิตวิกวิ่งห้อลงมาคุกใต้ดินบอกเขาว่ามีผู้เสพความตายบุกเข้ามาในปราสาท ศจ.สเนปโผล่ออกมาสั่งเฮอร์ไมโอนี่และลูน่าพาศจ.ฟลิตวิกในสภาพสลบเหมือด(ต้องคำสาปสะกดนิ่ง)ไปห้องพยาบาล แล้วเขาตรงดิ่งไปที่หอคอยสูง ฝ่าปราการคาถาขึ้นบันไดไปหอดูดาวได้เพียงคนเดียว

     ศจ.มักกอนนากัลคิดว่าศจ.สเนปรู้เคล็ดลับในฐานะอาจารย์สอนวิชาป้องกันตัวจากศาสตร์มืด แฮร์รี่คิดต่างว่าเขามีตรามารจึงผ่านไปได้ พักเดียวสมุนจอมมารกลับลงมาเสกคำแช่งทำให้เพดานถล่มฝุ่นตลบ ศจ.สเนป เดรโก และพวกที่เหลืออาศัยจังหวะชุลมุนบุกฝ่าลงมาถึงห้องโถงกลาง ทำลายทุกสิ่งที่ขวางหน้ารวมถึงกระท่อมแฮกริดส่งท้าย

     เฮอร์ไมโอนี่ค้นหาข้อมูลในห้องสมุด อ่านเดลี่พรอเฟ็ตฉบับเก่าพบข่าวโทไบอัส สเนป แต่งงานกับ ไอลีน พรินซ์ ได้ลูกชายคือศจ.สเนป มิน่าล่ะเขาถึงได้ตั้งฉายาตัวเองว่าเจ้าชาย เลือดผสม ช่างไปกันได้กับ ลอร์ด โวเดอมอร์,ลูกพี่ใหญ่อย่างเหมาะเจาะ

     ห้องทำงานศจ.ดัมเบิลดอร์กลายเป็นของศจ.มักกอนนกัลโดยตำแหน่ง ทุกอย่างจัดวางตามปกติ ดาบกริฟฟินดอร์เก็บอยู่ในกล่องแก้ว หมวกคัดสรรอยู่บนหิ้งหนังสือ แต่คอนฟอกส์นั้นว่างเปล่า แฮร์รี่หยิบไม้กายสิทธิ์วางอยู่บนโต๊ะอาจารย์ใหญ่ขึ้นมาดู
     " พอตเตอร์จากสิ่งที่มันเกิดขึ้น ถ้าเธออยากจะคุยกับใครสักคนหนึ่ง ก็น่าจะรู้ใจของศจ.ดัมเบิลดอร์ เธอมีความหมายกับเค้ามากเลยนะ " ศจ.มักกอนนากัลกล่าว ใบหน้าเคร่งเครียดมีรอยเหี่ยวย่นชัดเจน
     แฮร์รี่ช้อนสายตามองกรอบภาพเหมือนรูปใหม่ในบรรดาประมุขฮอกวอตส์ผู้ล่วงลับ ปรากฏศจ.ดัมเบิลดอร์นอนหลับสบาย แว่นตาทรงพระจันทร์ครึ่งเสี้ยวยังคาบนสันจมูก
     โรงเรียนเลื่อนสอบไปหลังงานศพ ถัดจากนั้นรถด่วนจะมารับนักเรียนกลับบ้านทันที

     " คิดไม่ถึงว่าว่าเค้าจะทำมันได้ " เฮอร์ไมโอนี่เปรย
     " เดรโกเหรอ ไม่หรอก ตอนนั้นเค้าลดไม้กายสิทธิ์ลง ในที่สุดกลายเป็นสเนป เป็นสเนปมาตั้งแต่ต้น ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย ของปลอมเปิดดูสิ " แฮร์รี่ยื่นล็อกเกตให้
     เฮอร์ไมโอนี่คลี่เศษกระดาษอ่าน " ถึงท่านจอมมาร ข้าคงตายไปแล้วก่อนที่ท่านจะได้อ่าน แต่อยากให้รู้ว่าข้าค้นพบ ความลับ ของท่าน ข้าขโมยฮอร์ครักซ์ของแท้ไป และตั้งใจจะทำลายทันทีที่ทำได้ ข้าเผชิญหน้ากับความตายด้วยหวังว่า เมื่อท่านพบกับคู่ต่อสู้ที่เสมอกัน ท่านจะเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาอีกครั้ง ร.อ.บ.
     คืออะไรเหรอ? "
     " ไม่รู้สิ แต่ยังไงพวกเค้าก็มีฮอร์ครักซ์ของแท้อยู่ ที่เราทำไปนั้นสูญเปล่าทั้งหมดเลย "
     " รอนยอมรับได้แล้วนะ เรื่องเธอกับจินนี่น่ะ แต่ถ้าฉันเป็นเธอนะ จะระวังตัวและจูบกันให้น้อยที่สุด "
     " ฉันจะไม่กลับมาเฮอร์ไมโอนี่ ฉันจะต้องจบสิ่งที่ศจ.ดัมเบิลดอร์เริ่มต้นไว้ และฉันไม่รู้ว่ามันจะนำไปสู่อะไร ฉันจะส่งข่าวให้เธอกับรอนรู้ว่าอยู่ไหน ถ้าฉันทำได้ "
     " ฉันชื่นชมความกล้าหาญของเธอตลอดนะ แต่บางทีเธอก็หัวทื่อเกินไปหน่อย เธอคงไม่คิดว่าจะหาฮอร์ครักซ์ทั้งหมดเจอได้ด้วยตัวคนเดียวหรอกนะ เธอต้องการเรา แฮร์รี่ "
     " ฉันไม่เคยรู้สึกว่า วิว ที่นี่สวยเท่านี้มาก่อนเลย "
     แฮร์รี่ รอน และ เฮอร์ไมโอนี่ ยืนเกาะราวระเบียงบนหอคอย สายตาจับจ้องอยู่ที่สุสานสีขาวของศจ.ดัมเบิลดอร์ ซึ่งสะท้อนเงาอยู่ในน้ำอีกฝั่งของทะเลสาบ นกฟีนิกซ์ฟอกส์ร้องเพลงเศร้าสร้อยไว้อาลัย มันบินวนรอบปราสาทก่อนหายลับสุดขอบฟ้า ..

     end text by pirachan
    *อ้างอิง 1.แฮร์รี่ พอตเตอร์ กับ เจ้าชายเลือดผสม เจ.เค. โรว์ลิ่ง-เขียน ,สุมาลี-แปล นานมีบุ๊คส์พับลิเคชั่นส์ พิมพ์ครั้งที่ 1 พฤศจิกายน 2548 2.Thaisubtitle.com