The Lord of the Rings

1.

ภูมรณะ      โลกเปลี่ยนไปแล้ว ข้าสัมผัสได้จากน้ำ ข้าสัมผัสได้จากดิน ข้าได้กลิ่นในอากาศ เรื่องราวเก่าๆไม่เหลือร่องรอย เพราะ ณ บัดนี้ ไร้แล้วซึ่งผู้จดจำ เริ่มที่การหลอมแหวนอันยิ่งใหญ่ 19 วง; 3 วงถูกมอบให้กับพวกเอล์ฟ,ผู้เป็นอมตะ มีปัญญา และคุณธรรมสูงสุด 7 วงแด่เหล่าคนแคระ ผู้ช่ำชองงานเหมือง และงานช่างฝีมือ และ 9 วงเป็นกำนัลแด่เผ่าพันธุ์มนุษย์ ผู้ซึ่งใฝ่อำนาจยิ่งกว่าสิ่งใด

     แหวนเหล่านี้มีพลังอำนาจที่จะปกครองแต่ละเผ่าพันธุ์ แต่พวกเขาหาได้ทราบไม่ ว่าแหวนอีกวงถูกทำขึ้นในดินแดนแห่งมอร์ดอร์ ด้วยไฟแห่งภูมรณะ จอมโฉด
ซอรอนได้แอบหลอมแหวนวงประมุข เพื่อควบคุมแหวนวงอื่นๆ เขาถ่ายเทพลังเวทอันโฉดชั่วของตนลงไป ด้วยเจตนารมณ์ที่จะเป็นเจ้าแห่งทุกชีวิต แหวนวงเดียวที่จะครองโลก ทีละส่วนเสี้ยว ดินแดนแห่งมัชฌิมโลกตกอยู่ใต้อำนาจแห่งแหวน แต่ก็มีพวกที่ต่อต้าน

     พันธมิตรระหว่างมนุษย์และเอล์ฟกลุ่มสุดท้ายร่วมกันต้านทานกองทัพมอร์ดอร์ ณ ที่เนิน
ภูมรณะ ต่อสู้เพื่ออิสรภาพแห่งมัชฌิมโลก ชัยชนะอยู่แค่เอื้อม แต่พลานุภาพของแหวนไม่อาจถูกลบล้าง และในนาทีวิกฤต เมื่อความหวังใกล้ดับวูบ เจ้าชายอิสซิลดูร์คว้าดาบของพระบิดาขึ้นมาฟันนิ้วมือซอรอน ศัตรูร้ายของเหล่าเสรีชนมัชฌิมโลกต้องพบจุดจบ แหวนตกเป็นของอิสซิลดูร์,ผู้มีเพียงโอกาสนี้ที่จะกำจัดความชั่วร้าย แต่ทว่าจิตใจมนุษย์ลุ่มหลงมัวเมาโดยง่าย และแหวนแห่งอำนาจก็มีเจตจำนงของมันเอง มันล่อลวงอิสซิลดูร์ให้พบจุดจบ แล้วสิ่งสำคัญที่ไม่ควรถูกลืมก็หายสาบสูญ ประวัติศาสตร์กลายเป็นตำนาน ตำนานกลายเป็นเทพนิยาย

ยุทธภูมิมอร์ดอร์     กาลเวลาผ่านไป 2,500 ปี ไม่มีใครรู้เรื่องแหวนวงนั้นอีกเลย กระทั่งเมื่อโอกาสเหมาะผู้ครอบครองรายใหม่ก็ติดกับ แหวนตกเป็นสมบัติของ
กอลลั่ม,ผู้นำมันดำดินลงสู่อุโมงค์ใต้เทือกเขาหมอก ณ ที่นั้น มันครอบงำเขา
     
มันมาหาข้า ของรักของข้า สุดที่รักของข้า

     แหวนทำให้กอลลั่มอายุยืนผิดธรรมชาติ จิตใจเขาเป็นทาสมันถึง 500 ปี และในถ้ำมืดสลัวของกอลลั่ม มันเฝ้ารอ ความมืดคืบคลานสู่พงไพรบนพื้นโลก มีข่าวลือถึงเงามืดทางตะวันออก เสียงกระซิบถึงมหันตภัยที่มองไม่เห็น และแหวนแห่งอำนาจก็ตระหนักว่าเวลาได้มาถึงแล้ว มันผละจากกอลลั่ม ทว่าผลลัพธ์ไม่ได้เป็นอย่างที่มันตั้งใจ
มันถูกเก็บได้โดยผู้ที่ไม่คู่ควรที่สุดที่พึงประสงค์ ..

     
บิลโบ แบกกินส์,ฮอบบิทแห่งไชร์,Shire เกิดพลัดหลงลงไปในเหมืองลึกของเหล่าภูตผีใต้ภูเขา แล้วพบแหวนวงหนึ่ง (ของกอลลั่มซึ่งหายไป) บนพื้นอุโมงค์ แต่เขาไม่รู้ทางออก เมื่อเจอกอลลั่ม,ผู้คิดร้ายหมายฆ่าบิลโบกินเป็นอาหาร ชวนเล่นทายปริศนา เขาจำยอม กอลลั่มแพ้แต่ไม่รักษาสัญญา บิลโบสวมแหวนล่องหน กระโจนผ่านเจ้ากอลลั่มซึ่งนั่งขวางปิดทางออกอุโมงค์ไปจนได้

The Fellowship of the Ring
The Fellowship of The Ring : พันธมิตรแห่งแหวน

โฟรโดกระโดดขึ้นเกวียนแกนดัล์ฟ     ณ ดินแดน
ไชร์ 60 ปีต่อมา ..เกวียนเล่มหนึ่งแล่นเข้ามาจากสะพานแบรนดี้ไวน์ ผ่านหมู่บ้านบายวอเตอร์ตอนกลางวันแสกๆ มีชายชราผู้หนึ่งขับมาคนเดียว เขาสวมหมวกแหลมทรงสูงสีน้ำเงิน เสื้อคลุมยาวสีเทากับผ้าพันคอสีเงิน เขาไว้เครายาวหงอก.. นั่งฮัมเพลงมาแต่ไกล พอโฟรโดได้ยินรีบวิ่งออกมาจากโคนต้นไม้
      " มาช้าจัง "
      " พ่อมดไม่เคยมาสาย
โฟรโด แบกกินส์ มาก่อนก็ไม่เคย แต่จะมาตรงเวลาดังที่ตั้งใจ "
      " ดีใจจังที่ท่านมาได้
แกนดัล์ฟ " โฟรโดโผจากเนินกอดชายชราไว้
      " ข้าจะพลาดงานวันเกิดลุงเจ้าได้ไงล่ะ "
      " โลกภายนอกเป็นอย่างไรบ้าง เล่ามาให้หมด "
      " เล่าหมดเหรอ เจ้านี่สนใจใคร่รู้ผิดวิสัยฮอบบิท แปลกพิลึก จะเล่าอะไรดีล่ะ ชีวิตในโลกกว้างก็เหมือนยุคที่เพิ่งผ่านไป สารพัดทั้งเรื่องดี และเรื่องร้ายแบบเดิมๆ แทบไม่มีใครรู้ว่าฮอบบิทมีตัวตน ซึ่งจะว่าไปมันก็ดี "

โฟรโดกับแซมซุ่มดูแกนดัล์ฟมาแต่ไกล     จาก
ฮอบบิทตันขึ้นไปบนเนินเขาฮิลล์ มาถึงหน้าประตูบ้านของบิลโบ มีพวกฮอบบิทเด็กๆวิ่งตามเกวียนตลอดทาง

      " แกนดัล์ฟ โน่นแกนดัล์ฟมา " เด็กๆเรียกขานชื่อพ่อมดเทาเมื่อผ่านชุมชน
      " งานนี้ที่รอคอย " แกนดัล์ฟรำพึงเมื่อเห็นกระโจมใหญ่,น้อยตั้งเรียงรายพร้อมป้ายสุขสันต์วันเกิดแด่
บิลโบ " ตาเฒ่าตัวร้ายเป็นไงบ้าง ได้ยินว่างานเลี้ยงนี้จะพิเศษยิ่งกว่าครั้งไหนๆ "
      " ท่านก็รู้จักบิลโบดี เขาทำเอาแตกตื่นกันทั้งเมือง "
      " คงสะใจเขาสิท่า "
      " เชิญแขกตั้งครึ่งเมือง " โฟรโดกล่าวหน้าตาเฉย
      " แม่เจ้าโว้ย เขาต้องมีแผนแน่..บอกก็ได้แต่อย่าเอ็ดไปล่ะ "
      " จริงเหรอ ก่อนจะมีท่าน,ตระกูลแบกกินส์เป็นที่นับหน้าถือตา เราไม่เคยเผชิญอะไรร้ายๆ หรือทำอะไรสุ่มเสี่ยง "
      " นี่ถ้าเจ้าจะสะกิดเรื่องมังกรนั่นละก็ข้าแทบไม่เกี่ยวเลยนะ แค่แหย่ลุงเจ้าโผล่หัวออกจากบ้านเท่านั้น "
      " จะยังไงก็เถอะ ท่านก็ถูกตราหน้าว่าตัวป่วน "
      " ขนาดนั้นเชียว " แกนดัล์ฟปลง
      " แกนดัล์ฟ แกนดัล์ฟจุดพลุ แกนดัล์ฟ " เด็กๆร้องเรียก,ตะโกนบอกเพื่อนๆกรูกันออกมาต้อนรับ บางคนแอบวิ่งมาหลังเกวียนขโมยจุดพลุเสียดื้อๆ

บิลโบหลบเพื่อนบ้านที่มารบกวนระหว่างเตรียมงานวันเกิดของตัวเอง     เกวียนหยุดหน้า
บ้านบิลโบ ป้ายติดบานประตูว่าไม่รับแขก พ่อมดเทาใช้ไม้เท้าเคาะเรียก
      " ไม่ล่ะ ขอบใจ เราต้อนรับไม่ไหวแล้ว ญาติมิตรแขกเหรื่อล้นบ้านข้าแล้ว " เสียงชายชราบ่นอยู่ข้างในบ้าน
      " แล้วถ้าเป็นเพื่อนเก่าแก่ล่ะ "
      " แกนดัล์ฟเพื่อนยาก " บิลโบจำเสียงอาคันตุกะได้ เปิดประตูแล้วโผเข้ากอด
      " ดีใจที่เจอเจ้า ครบ 111 ปี ใครจะเชื่อเนี่ย ดูไม่แก่ลงเลย "
      " ยินดีต้อนรับ ชามั้ย หรือจะดื่มที่แรงกว่านั้นนิด ข้ามีเหล้าองุ่นเก่าเก็บเหลืออยู่ 2-3 ขวด ปี 1296 ปีที่ยอดเยี่ยม อายุพอๆกับข้าเลย มรดกตกทอดจากพ่อข้า เปิดฉลองสักขวดดีมั้ย " บิลโบเชิญสหายเข้ามาในบ้าน
      " ขอชาดีกว่า " แกนดัล์ฟถอยหลังมาศีรษะโดนโคมไฟ และชนคานใต้เพดาน
      " นึกว่าท่านจะมาตั้งแต่อาทิตย์ก่อน แต่ก็รู้ว่าท่านไปไหนมาไหนตามแต่ใจอยู่แล้ว เผอิญข้าไม่ทันได้ตั้งตัว เกรงว่าเราจะเหลือแค่ไก่ซีดๆกับแตงดองนิดหน่อย " ระหว่างบิลโบสาละวนเตรียมอาหารรับแขก แกนดัล์ฟเปิดแผนที่กางบนโต๊ะ,หยิบขึ้นดู " เนยแข็งก็มีนี่นา ไม่ล่ะ ไม่ดีแน่ เลี่ยนไปนิด เรามีแยมราสเบอร์รี่ มีแอ๊ปเปิ้ลทาร์ท ข้าเจอเค้กฟองน้ำ หรือข้าทอดไข่ไก่ให้ก็ได้นะถ้า.. แกนดัล์ฟ "
      " ขอแค่ชา ขอบใจ "

เกวียนหยุดหน้าบ้านบิลโบ ป้ายติดบานประตูว่าไม่รับแขก

แกนดัล์ฟ,พ่อมดเทาสหายบิลโบไม่พลาดที่จะมาแสดงพลุ     " บิ ล โ บ  แ บ ก กิ น ส์ " เสียงตะโกนเรียกดังมาจากข้างนอก
     " บอกว่าข้าไม่อยู่ ข้าต้องคอยหลบหน้าญาติจอมวุ่น วันๆสั่นกระดิ่งเรียกไม่เคยให้ข้าอยู่สงบเลย ข้าอยากเห็นขุนเขาอีกครั้งแกนดัล์ฟ หาที่เงียบๆให้ข้าได้เขียนหนังสือจนจบ "
     " แปลว่าจะทำตามแผนเจ้าใช่มั้ย "
      " ใช่ ข้าจัดการแล้ว เตรียมการไว้พร้อมทุกอย่าง " บิลโบรินน้ำชาลงถ้วยให้แกนดัล์ฟ
      " ขอบใจ โฟรโดเริ่มสงสัยแล้วนะ "
      " แน่อยู่แล้ว เขาเป็น
แบกกินส์ ไม่บื้อแบบพวกเบรซเกอร์จากฮาร์ดบอทเทิ่ล เขาคงไปกับข้าแน่ถ้าข้าเอ่ยชวน ข้าว่าลึกๆแล้วโฟรโดยังรักดินแดนไชร์ ทุ่งนา ป่าเขา แม่น้ำลำธาร ข้าแก่แล้วแกนดัล์ฟ " เสียงบิลโบแหบเครือ " ข้ารู้ ข้าดูไม่แก่ แต่ใจข้าสิเริ่มรู้สึกแก่แล้ว เปราะบางเหมือนถูกขึงดึงแบบเนยน้อยนิดป้ายบนขนมปังแผ่นโต ข้าต้องการหยุดพักแบบยาวๆไปเลย ข้าไม่คิดจะหวนกลับมาอีก ข้าตั้งใจไว้แล้ว "

     
บิลโบชวนแกนดัล์ฟขึ้นไปนั่งเล่นบนเนินเขา มองลงมายังกระโจมใหญ่น้อย พ่นควันยาสูบชั้นเลิศจากเซาท์ฟาร์ธิง ผลิตโดยเฒ่าโทบี้ ควันลอยเป็นรูปวงกลม แกนดัล์ฟไม่ยอมน้อยหน้า พ่นควันเป็นรูปเรือสำเภาแล่นลอดวงกลมนั้น
      " แกนดัล์ฟเพื่อนยาก นี่จะเป็นคืนที่ต้องจดจำ "

บิลโบกล่าวสุนทรพจน์เนื่องในวันเกิดครบรอบ 111 ปี      พลุถูกจุดยิงขึ้นไปส่องสว่างกลางท้องฟ้ามืดสนิท เปิดแพรคลุมป้ายวันเกิด บิลโบเป่าเทียนบนเค้ก
      " แฟตตี้ โบลเกอร์ ดีใจที่เจอนะ ยินดีต้อนรับ " เจ้าภาพทักทายแขกเหรื่อ
      โฟรโดผลัก
แซมเข้าไปเต้นรำกับโรซี่ ฮอบบิทรุ่นกระทงต่างสนุกสนานที่ได้มาเจอ และเต้นรำกัน
      " ในที่สุดข้าตกอยู่ในมือภูตยักษ์ 3 ตน แล้วพวกมันก็เถียงกันว่าจะปรุงข้าเป็นอาหารโดยวิธีใดดี จะเสียบไม้ย่างดี หรือกระโดดทับทีละตนจนข้าแบนแต๊ดแต๋ จึงจับบีบจนเหลวคั้นเป็นเยลลี่ พวกมันตั้งหน้าตั้งตาทะเลาะกัน กระทั่งตะวันเริ่มทอแสงสาดส่องยอดไม้ กว่าจะรู้ตัวร่างพวกมันก็กลายเป็นหินไปแล้ว " บิลโบเล่านิทานให้ฮอบบิทเด็กๆฟัง เจ้าหนูนั่งอ้าปากหวอด้วยความทึ่ง บางคนผล็อยหลับ

      วัยรุ่น
ฮอบบิท 2 คน แอบขโมยพลุแกนดัล์ฟ แทนที่จะจุดกับพื้นดินโล่งๆ(กลัวมีคนเห็น) กลับเข้าไปจุดในกระโจม พลุพุ่งสู่ท้องฟ้านำผ้ากระโจมลอยขึ้นไปด้วย ก่อนระเบิดแตกตัวเป็นรูปมังกร โฟรโดมองเห็นพอดี จึงบอกบิลโบให้ระวัง
      " ไร้สาระแถวนี้ไม่มีมังกรมาตั้งพันๆปีแล้ว " บิลโบกล่าว
     โฟรโดผลักบิลโบหมอบลงกับพื้นหลบเจ้า
มังกรสีเขียวเหลือบทอง ซึ่งบินฉวัดเฉวียน ส่งเสียงคำรามร่อนลงเลียดพื้น ก่อนม้วนตัวแตกกระจายเหนือบายวอเตอร์ เสียงดังสนั่นหวั่นไหว
      " สนุกจริงๆ ไปเอามาอีก " ทั้งคู่ชื่นชมผลงาน ถึงแม้จะมีเขม่าติดหน้าดำมะเมื่อม
      " ข้านึกแล้วเชียว เมริอาดอค แบรนดีบัค กับ เพริกิน ทูค " พวกขี้ขโมยถูกแกนดัล์ฟบิดหู,ลงโทษโดยจับล้างจาน


      เพื่อนบ้านทั้งไกลและใกล้ ญาติของบิลโบทะยอยมาเกือบครบ
โฟรโดขอให้บิลโบกล่าวสุนทรพจน์ ทุกคนปรบมือให้ บิลโบยืนบนลังไม้
      " พี่น้องสกุลแบกกินส์กับบอฟฟิน ทูค และแบรนดี้ บั๊ก กรับบ์ ชับบ์ ฮอร์นโบลเวอร์ โบลเจอร์ เบรซไกร์เดิล และพราวด์ฟุต "
      " พราวด์ฟีต " มีเสียงหนึ่งแย้ง
     " วันนี้ข้าอายุครบ 111 ปี( สุขสันต์วันเกิด - เด็กๆประสานเสียง ) แต่ทว่า 111 ปี เป็นเวลาที่สั้นมากเมื่ออยู่ท่ามกลางผองเพื่อนฮอบบิทผู้แสนดี ข้าไม่รู้จักครึ่งของครึ่งของพวกเจ้าดีนัก และข้าชอบครึ่งของครึ่งของพวกเจ้าน้อยไปนิด ข้ามีหลายอย่างต้องทำ( ใช้มือล้วงกระเป๋าหยิบแหวนมาซ่อนข้างหลัง ) หลังจากผลัดผ่อนมานานมาก ข้าเสียใจที่ในที่สุดก็ต้องพูด ข้าจะไปแล้ว ขอลาทุกคนด้วยความอาลัยยิ่ง ลาก่อน " บิลโบสวมแหวน,หายตัวไปท่ามกลางความตกตะลึงของแขกรับเชิญ

เมื่อถึงเวลาจะสละแหวน บิลโบเกิดความเสียดาย     กลับมาถึงบ้าน
บิลโบถอดแหวน,ปรากฏตัวเดินไปหยิบไม้เท้า
     " เดาว่า เจ้าคิดว่าทำแบบนี้แล้วฉลาดจัง " แกนดัล์ฟตามมาถึง
      " โธ่เอ๊ย
แกนดัล์ฟ เห็นสีหน้าพวกเขามั้ย " บิลโบครึ้มใจ
      " มีแหวนวิเศษอยู่หลายวงในโลก
บิลโบ แต่ละวงไม่สมควรเอามาเล่น "
      " ข้าแค่สนุกนิดหน่อยเอง ท่านจะช่วยดูแล
โฟรโดให้ใช่มั้ย? "
      " สองตาเลย "
      " บ่อบครั้งที่นัยน์ตาข้าว่าง ข้าจะทิ้งทุกอย่างไว้ให้เขา(โฟรโด) "
      " แหวนของเจ้าล่ะ จะทิ้งด้วยมั้ย " แกนดัล์ฟคาดคั้น
      " ทิ้งอยู่ในซองโน่นไง บนหิ้งเหนือเตาผิง(แกนดัล์ฟหันหลังไปดู) เออ..ที่จริงมันอยู่ในกระเป๋าข้านี่ มันพิลึกมั้ยล่ะ ใช่..!ไหนๆก็ไหนๆแล้ว ข้าเก็บไว้เองดีกว่า "
      " ข้าว่าเจ้าควรทิ้งมันไว้ที่นี่
บิลโบทำใจยากมากเหรอ "
      " เปล่า แต่ก็ใช่ มันถึงเวลาแล้ว แต่ข้าไม่อยากจากมัน ของของข้า ข้าเจอมัน มันมาหาข้า "
      " โมโหไปก็เท่านั้น " แกนดัล์ฟเอือมที่บิลโบลังเล
      " ถ้าข้าโมโหก็เพราะท่าน ของของข้า
ของรักของข้า " บิลโบลูบขอบแหวนด้วยอาลัย

แกนดัล์ฟแอบเดินตามบิลโบมาถึงโพรงหลังจากเขาเล่นปาหี่หายตัว      "
ของรักเหรอมันเคยถูกเรียกอย่างนี้ แต่ไม่ใช่โดยท่าน "
      " ข้าจะทำอย่างไรกับของของข้า ท่านเกี่ยวอะไรด้วย " บิลโบโกรธ
      " ข้าว่าท่านครอบครองมันนานเกินไปแล้ว "
      " อยากได้ไว้เองล่ะสิ " บิลโบถอยฉากวนออกข้าง
      "
บิลโบ แบกกินส์ " แกนดัล์ฟเตือนสติ " อย่าคิดว่าข้าเป็นนักเล่นกลกระจอกๆ ข้าไม่เคยคิดฉกฉวยเอาแหวนจากท่าน ข้าอยากช่วยท่านต่างหาก " เสียงพ่อมดคำราม,ร่างสูงทะมึนขึ้นอย่างน่ากลัว เงาดำทอดบดบังห้องน้อยๆนั้นจนมืดมิด บิลโบกลัว,โผเข้ากอด " เราเป็นเพื่อนกันมานาน จงเชื่อใจข้าเหมือนที่เคย ปล่อยมันไป "
      " ท่านพูดถูก
แกนดัล์ฟ แหวนควรตกอยู่กับโฟรโด เสียเวลาล่าช้าอีกแล้ว หนทางมันไกล ข้าต้องไปแล้ว " บิลโบสะพายย่าม กำลังจะเดินออกประตู
      "
บิลโบ แหวนยังอยู่ในกระเป๋าท่าน " แกนดัล์ฟย้ำ
      " ใช่ " ล้วงกระเป๋า,หยิบแหวนทิ้งลงพื้น " ข้าคิดตอนจบหนังสือข้าออกแล้ว ..และแล้วเขาก็อยู่อย่างมีความสุขจวบจนวาระสุดท้าย.. ลาก่อน
แกนดัล์ฟ ลาก่อนโฟรโด เราคงเจอกันอีกแน่นอน "
     
บิลโบฮัมเพลงเบาๆ เดินจากไป แสงไฟและเสียงผู้คนในกระโจมทุ่งทอดหาย ขาดห้วงเป็นระยะในรัตติกาล

โฟรโด,ฟิบปิน,แซม,เมอร์รี่     " บิลโบ " โฟรโดเปิดประตูเข้ามา" เขาไปแล้วใช่มั้ยเขาพูดมานานแล้วเรื่องจะไป ไม่นึกว่าจะไปจริงๆแกนดัล์ฟ "
      " นี่คือแหวนของ
บิลโบ เขาไปอยู่กับพวกเอล์ฟ ทิ้งแบ๊กเอนด์ไว้ให้เจ้า กับสมบัติพัสถานทั้งหมด " แกนดัล์ฟใส่แหวนในซองกระดาษสีขาวประทับครั่งปิดผนึก " แหวนเป็นของเจ้าแล้ว เอาเก็บไว้อย่าให้ใครเห็น " ยื่นซองให้โฟรโด
      " ท่านจะไปไหนล่ะ "
      " ข้ามีเรื่องต้องจัดการให้เรียบร้อย "
      " เรื่องอะไร ทั้งที่ท่านเพิ่งมาถึง ข้าไม่เข้าใจ? " โฟรโดฉงน
      " ข้าก็เช่นกัน จงเก็บเป็นความลับ เก็บไว้ให้ดี " แกนดัล์ฟมุดประตูจากไป...

   
next chapter >>
chapters [ 1 ] [ 2 ] [ 3 ] [ 4 ] [ 5 ] [ 6 ]  
-: table of contents :-
Pirachan : พิรฌาน