The Two Towers
ทิวเขาแผ่นดินมอร์ดอร์มองเห็นผงาดอยู่เบื้องหน้า
5.

ปราบสมีโกล      
โฟรโด และ แซม ปีนป่ายข้ามสันเขาอันทุรกันดารของ เอมินมูอิล หนทางคดเคี้ยวตะปุ่มตะป่ำ หน้าผาสูงชันยากที่จะหาทางลงสู่ที่ราบ ทั้งคู่นอนพักเอาแรงแต่โฟรโดจิตประหวัดถึงการจากไปของแกนดัล์ฟ ตอนต่อสู้กับอสูรไฟบัลร็อคแล้วตกสู่ห้วงลึกอเวจีของมอเรีย
     " ไม่ แกนดัล์ฟ " โฟรโดผวาตื่น
     " เป็นอะไรท่านโฟรโด "
     " เปล่าหรอก ข้าฝันไป "
     " มอร์ดอร์ ดินแดนในมัชฌิมโลกที่เราเคยคิดจะเข้าใกล้ แล้วอยู่ๆต้องมาหาทางเข้าไปอีก แถมยังไปไม่ถึงด้วย ยอมรับเถอะท่านโฟรโด เราหลงทางแล้ว แกนดัล์ฟ คงไม่คิดจะให้เรามาทางนี้แน่นอน "
     " มีหลายเรื่องที่เขาไม่ได้อยากให้เกิดขึ้นแซม แต่ก็เกิด " โฟรโดมองเห็น ดวงตา พญามารในม่านหมอกของหุบเขาพุ่งชัดเข้ามา เขาทรุดตัวลง
     " ท่านโฟรโด แหวน อีกแล้ว ใช่มั้ย "
     " มันหนักขึ้นทุกที .. มีเสบียงอะไรเหลือบ้าง " โฟรโดเหนื่อยหอบ มือกุมแหวนที่หน้าอก ดื่มน้ำอึกหนึ่ง
     " เดี๋ยวนะขอดูก่อน แหมดีจังเลยขนมปัง เลมบัส แล้วนี่ก็ขนมปังเลมบัสอีกแหละ " แบ่งบางส่วนให้โฟรโด ต่างคนขบเคี้ยวขนมประทังความหิว " ปกติแล้วข้าไม่คุ้นกับอาหารต่างถิ่น แต่ของพวกเอลฟ์นี่ มันไม่เลว "

     " มีอะไรทำให้เจ้าหม่นหมองได้บ้างมั้ยแซม "
     " เมฆฝนนั่นมั้ง "
     สายฝนโปรยปราย ลมพัดหวีดหวิวผ่านหุบเขา
     " แถวนี้ดูคุ้นๆชอบกลนะ "
     " ก็เราผ่านตรงนี้มาแล้วนี่ " โฟรโดท้อ
     "
เราเดินหลงเป็นวงกลม .. กลิ่นอะไรตุๆเนี่ย ข้าว่าแถวนี้มีหนองน้ำเน่าแน่ๆเลย ท่านได้กลิ่นมั้ย "
     " ได้ ข้าได้กลิ่น แถวนี้ไม่ได้มีแค่เรา "
     ร่างดำตะคุ่มไต่ลงมาห่างจากตีนผาราวห้าสิบฟุต เสียงลมหายใจซีดซาดหนักๆก่อนถุยน้ำลาย แล้วคลานกระดืบผ่านซอกหินขณะฮอบบิทนอนหลับอุตุ
     " อ้า..! ซสส์ พวกขี้ขโมย เจ้าพวกวายร้ายโสโครก มันอยู่ไหน พวกมันลักของเรา ของรักของข้า เจ้าพวกสารเลว เราเกลียดมัน สมบัติของเราเราต้องการคืน "
     โฟรโดและแซมรู้สึกตัวตื่นกระชากแขนกอลลั่มคนละข้าง เจ้าหนูผีกระโดดคร่อมโฟรโดกำลังจะจับยึดแหวน แซมกอดรัดฟัดเหวี่ยงสัตว์ประหลาด โฟรโดชักดาบสติงจ่อคอหอยมัน
     " ดาบพิฆาต "
     " เจ้าเคยเห็นฤทธิ์มันใช่หรือไม่ กอลลั่ม(มือยังล็อคคอแซมไว้แน่น) ปล่อยเขา ไม่เช่นนั้นข้าจะเชือดเจ้า "

บึงมรณะ

     " เจ็บแสบเหลือเกินได้โปรด " กอลลั่มถูกเชือกรัดคอ มีแซมคอยดึงปลายข้างหนึ่งไว้ บังคับให้เดิน,ห้ามหนี " เชือกของพวกเอลฟ์ เอาออกไปที "
     " เงียบน่า..! (กอลลั่มแผดเสียงร้องลั่นหุบเขา)แย่แน่เลย ออร์คทุกตัวในมอร์ดอร์จะต้องได้ยินเสียงเขาแน่ จับมันมัดไว้ที่นี่ดีกว่านะ "
     " ไม่พวกมันจะฆ่าเรา ฆ่าเราแน่ " กอลลั่มหยุดสำออย
     "
ก็แหกปากแบบนี้ สมควรตายแล้ว " แซมตวาด
     " ใช่ บางทีเขาอาจสมควรตาย แต่เมื่อข้าเห็นเขาแล้วก็อดสงสารไม่ได้ " โฟรโด
     " เราทำตัวดีเสมอ ถ้าหากใครดีต่อเรา แก้มัดเราก่อน เราจะทำตามที่ท่านสั่งทุกอย่าง ขอสาบาน " กอลลั่มแกล้งประจบ ก้มหน้าจรดพื้นนอบน้อม
     " แล้วข้าจะเชื่อคำพูดของเจ้าได้ยังไงล่ะ "
     " เราขอสาบาน เราจะรับใช้ผู้ครอบครองแหวนวิเศษ เราขอสาบานต่อแหวนวิเศษ "
     "
กอลลั่ม แหวนนี้มีอิทธิฤทธิ์ เจ้าจะต้องรักษาคำพูด " โฟรโดกำชับ
     " ใช่ เราขอสาบานต่อ แหวนวิเศษ " คลานเข้ามาอยู่เบื้องหน้าโฟรโด
     " ข้าไม่เชื่อเจ้า " แซมตะโกนตอกหน้า มันกระโจนหนี แซมสาวเชือกรัดคอจนหงายหลัง " ลงมา..! "
     " แซม แซม " โฟรโดห้าม
     " เขาคิดจะหลอกเรานะ ขืนปล่อยไว้คงจะวกมาเล่นงานเราตอนหลับแน่ "
     "
เจ้ารู้ทางไป มอร์ดอร์ มั้ย " โฟรโดสืบเท้าเข้าไปใกล้
     " รู้ " เจ้าหนูผีตาโต
     " เคยไปที่นั่นเหรอ? "
     " เคย " พยักหน้าหงึกๆตาม
     "
เจ้าจงพาเราไปที่ประตูดำ " โฟรโดปลดบ่วงเชือกออกจากคอกอลลั่ม
     เจ้าหนูผีไต่ลงไปจากหน้าผา พาโฟรโดและแซมผ่านซอกหลืบแคบๆ ..

     " เห็นมั้ยข้าพาพวกเจ้ามาได้ เร็วสิฮอบบิท รีบหน่อย ดีนะที่เรามาพบเจ้าฮอบบิทน้อย "
     แซมจ้วงเท้าลงพื้นน้ำกระฉอก " นี่มันบึงนี่ เขาพาเรามาลงบึง "
     " บึง ใช่สส์เลย มาเลยนายท่าน เราจะพาท่านผ่านทางอย่างปลอดภัย เร็วเข้าเถอะฮอบบิท เราต้องรีบไป ข้าเจอมัน ข้าเจอ ทางลัดผ่านหนองน้ำ ออร์ค ไม่เคยมา ออร์คไม่เคยรู้ พวกมันอ้อม อ้อมไปเป็นไมล์ๆ เร็วเข้า เราต้องเงียบและว่องไวเหมือนเช่นเงา "
     "
ศพเต็มไปหมดเลย ในน้ำมีแต่คนตาย " แซมขนหัวลุก
     " ตายหมด เน่าหมด ทั้งเอลฟ์ มนุษย์ และพวกออร์ค รบกันเมื่อนานมาแล้ว บึงมรณะ ใช่สส์ นั่นคือชื่อของมัน ทางนี้ (กวักมือ) อย่าไปตามแสงนั่นนะ (แซมสะดุดรากไม้ตกแอ่งน้ำลึก) ระวังหน่อย ไม่งั้นฮอบบิทจะร่วงลงไปสมทบกับไอ้พวกที่ตายไปแล้วนั่นนะ "
   

ภูตเวหาเหิน คอยบินสอดแนมดูว่ามีใครล่วงล้ำมาบ้าง เพราะพวกออร์คกลัวที่จะผ่านบึงมรณะ(กลัวผีด้วยกัน)     แสงไฟวูบวาบ เปลวเทียนของซากศพใต้น้ำ ลวงตาโฟรโดจนสลึมสะลือเผลอจ้องมอง
     " โฟรโด " แซมเห็นผิดปกติ
     ร่างฮอบบิทน้อย
คว่ำหน้าลงในบึง วิญญาณชั่วร้ายคอยกระชากตัวเขาดิ่งลึก มือราชาปีศาจเกือบคว้าแหวนไว้ได้ กอลลั่มรีบดึงคอเสื้อโฟรโดขึ้นมาได้ทัน
     " กอลลั่ม " โฟรโดระล่ำระลัก
     
" อย่าไปตามแสงนั่น " กอลลั่มเตือน
     " โฟรโด ไม่เป็นไรนะ " แซม

     คืนนั้นโฟรโดนอนลูบแหวนด้วยความหวงแหน
     " เจิดจ้า งดงามยิ่งนัก ของรักข้า " กอลลั่ม
     " เจ้าพูดอะไรน่ะ " โฟรโดสะดุ้ง
     " นายท่านจงพักผ่อนเถอะ จะได้มีเรี่ยวแรงไปต่อ "
     " เจ้าเป็นใคร? "
     " อย่ามาถาม ไม่ใช่ธุระเจ้า "
     " แกนดัล์ฟ บอกว่าเจ้าเคยเป็นชาวบ้านอยู่นาน เยือกเย็นทั้งกายและใจ ยามจากบ้านไกลพลัดถิ่น เขาว่าชีวิตเจ้านั้นช่างเศร้านัก มิเห็นสิ่ง ณ เบื้องหน้า ยามตะวันลับ และจันทราจร แต่ก่อนเจ้าก็ไม่ได้แตกต่างอะไรกับฮอบบิทเลย ใช่มั้ย
สมีโกล "     
     " เรียกข้าว่าอะไรนะ "
     " นั่นคือชื่อเก่าของเจ้าใช่มั้ยล่ะ เมื่อนานมาแล้ว .. "
     " ชื่อข้า ชื่อข้า .. สมีโกล "

     เงาทะมึนติดปีกใหญ่โตมหึมา พุ่งทะยานผ่านดวงจันทร์ เร็วยิ่งกว่าลมพัด ส่งเสียงร้องอย่างน่าขนพองสยองเกล้า
     " ภูตม้าดำ " แซมขยี้ตา
     " หลบเร็ว " กอลลั่มวิ่งแจ้น
     โฟรโดคล้ายถูกวิญญาณ นาซกุล ทิ่มแทงจนล้มลง แซมรี่มาฉุดเขาลุกขึ้นวิ่งหลบเข้าพุ่มไม้ " เร็วเข้า เร็ว เดี๋ยวมันจะเห็นเรา นึกว่าตายหมดแล้ว "
     " ตายรึ ไม่ พวกนี้ฆ่าไม่ตาย ไม่มีทาง ภูตเหินเวหา ..! " กอลลั่มก้มคอเมื่อมันบินโฉบลงมา " พวกมันกำลังร้องเรียก พวกมันกำลังร้องเรียกหา ของล้ำค่า "
     โฟรโดตาเหลือก,จุกหน้าอก แซมจับมือเขาไว้แน่น " ไม่เป็นไรข้าอยู่นี่ "
     " เร็วเข้า ฮอบบิท ใกล้จะถึงประตูดำแล้วล่ะ "
   

ประตูดำเปิดให้ทหารเกณฑ์จากหลากหลายเผ่าพันธุ์เข้าไประดมพลเป็นการด่วน

     ทั้งสามมาถึงมอร์ดอร์ก่อนฟ้าสาง หนองน้ำและแผ่นดินถูกทิ้งอยู่เบื้องหลัง .. เทือกเขา เอเฟลดูอัธ และ เอเรดลิธุย ปราการมหึมาทอดแนวยาวมาบรรจบกันที่ คิริธกอร์กอร์ หรือช่องเขาผีสิง ปากทางเข้าสู่มอร์ดอร์มีกำแพงเชิงเทินสร้างขวางไว้จากหน้าผาหนึ่งไปจรดอีกฟากหนึ่ง สองฮอบบิทจ้องดูหอคอยและกำแพงด้วยความสิ้นหวัง ..
     " ประตูดำแห่งมอร์ดอร์ พระเจ้าช่วย ข้าว่าพ่อข้าคงจะด่าเปิงแน่ ถ้ามาเห็นเราในตอนนี้ " แซม
     " นายท่านสั่งให้ข้าชี้ทางเข้าสู่มอร์ดอร์ คนดีเอ๋ย ท่านว่าอย่างนั้น " กอลลั่ม
     
" ใช่ข้าสั่ง " โฟรโด
     
" เอาไงต่อ เราผ่านไปไม่ได้แน่เลย " แซม

     เสียงแตรทรัมเป็ตแผดดังสนั่นจากหอรักษาการณ์ ห่างออกไปมีเสียงเป่าเขา และรัวกลองตอบรับให้สัญญาณรวมพล โทรล์ ,ยักษ์ใหญ่แห่งมอร์ดอร์ดึงโซ่หมุนฟันเฟืองเหล็กเปิดประตูดำ ต้อนรับกองทัพหลากเผ่าพันธุ์จากตะวันออก ซอรอน กำลังเสริมสร้างแสนยานุภาพโดยเร่งด่วน ..
     " ดูนั่นสิ ประตู ประตูกำลังจะเปิด " แซมโผล่พ้นเนินคลานไปข้างหน้า " ข้าเห็นช่องทางลงแล้ว "
     " แซม ไม่ " โฟรโดเห็นร่างแซมหล่นลงไป
     " นายท่าน "
     โฟรโดกระโดดไถลตาม ดึงมือแซมขึ้นมาจากหล่มทราย ทหารมอร์ดอร์สองคนเห็นฝุ่นทรายปลิวผิดสังเกตรีบเดินมาสำรวจ โฟรโดใช้ผ้าคลุมพรายบัง ดูกลมกลืนคล้ายก้อนหินใหญ่จึงรอดตัว
     " ข้าไม่ขอให้เจ้ามาด้วยนะแซม "
     " ข้ารู้ ท่านโฟรโด ถ้าเราเข้าไปผ้าคลุมของเอลฟ์อาจจะหมดฤทธิ์ก็ได้ "
     " ไปเลย .. " ฮอบบิทตัดสินใจจะเดินปะปนกับชาวป่าที่ถูกเกณฑ์ทหารเข้าประตูดำ

     " อย่านายท่าน พวกนั้นจะจับท่าน " กอลลั่มกระชากคอเสื้อสองฮอบบิทหงายหลัง " อย่าเอาแหวนไปให้เขา เขาต้องการแหวน เขาตามหามันมาตลอด แล้วแหวนก็ต้องการกลับไปหาเขา อย่าให้พวกเขาได้แหวนนั่นไป ไม่..! ยังมีอีกทางลับ เส้นทางมืด "
     " แล้วทำไมไม่บอกแต่แรกเล่า " แซมยัวะ
     " ก็นายท่านไม่ได้ถามนี่ "
     " มันต้องมีแผนแน่เลย " ผลักกอลลั่มไปให้พ้นๆตัว
     " เจ้าว่ามีทางเข้ามอร์ดอร์ได้อีกทางเหรอ " โฟรโด
     " ใช่สส์ มีทางเดิน บันได แล้วก็มี .. อุโมงค์ " ก้มหน้าแสดงความเสียใจ
     "
ประตูดำปิด หมดโอกาสเข้าแล้ว " แซมทอดสายตาเห็นทหารแถวสุดท้ายหายวับ

     " เขาพาเรามาถึงนี่แซม "
     " แต่โฟรโด ไม่นะ "
     " เขารักษาคำพูด "
     " ไม่ " แซมแย้ง
     " นำทางไป สมีโกล "
     " สมีโกลพร้อมจะช่วยเสมอ .. (อิ อิ) "
     
สำนึกผิดชั่ว กอลลั่ม กำลังต่อสู้กับ สมีโกล

     โฟรโด แซม และ กอลลั่ม เดินทางเข้าสู่ตอนเหนือของถิ่นมนุษย์ที่เรียกว่า อิธิลิเอน ,อุทยานแห่งอาณาจักรกอนดอร์ ..
     " นี่เจ้าตัวเหม็น หัดรอกันบ้างสิ " แซม
     " ทำไมพูดแบบนั้น " โฟรโดท้วง
     " ทำไมล่ะ "
     " เรียกเขาเสียๆหายๆ ว่าเขาตลอดเลย "
     " ก็เพราะว่า .. เขาเป็นแบบนั้นไงล่ะท่านโฟรโด ในตัวมีแต่ความหลอกลวงปลิ้นปล้อน เขาต้องการแค่แหวน ไม่คำนึงถึงเรื่องอื่นเลย "     
     " เจ้าไม่รู้ว่าแหวนทำอะไรเขา และยังคงเล่นงานเขาอยู่ ข้าอยากจะช่วยเขาแซม "
     " ทำไม? "

     " ข้าจำเป็นต้องเชื่อว่าเขาจะกลับตัวได้ "
     " ท่านช่วยเขาไม่ได้หรอกโฟรโด "
     "
เจ้าจะไปรู้อะไร ไม่สักนิด " โฟรโดตะคอกเสียงใส่บ่าวผู้ภักดี แต่สำนึกตนว่าไร้มารยาท " ข้าขอโทษแซม ไม่รู้ทำไมข้าพูดแบบนั้น "
     " ข้ารู้ เพราะ แหวน นั่น ท่านละสายตาจากมันไม่ได้ ข้าเห็นท่าน ท่านไม่ยอมกิน ไม่ยอมนอน มันกำลังครอบงำท่านอยู่ โฟรโด ท่านต้องสู้กับมันนะ "
     " ข้ารู้ว่าข้าต้องทำอะไร แซม แหวนถูกยัดเยียดให้ข้า มันคือภารกิจของข้า ของข้า ข้าคนเดียว " โฟรโดอารมณ์เสีย
     "
ท่านได้ยินตัวเองมั้ยเนี่ย รู้มั้ยว่าท่านพูดเหมือนใคร "     
     


     แซมผวาตื่นเพราะได้ยินเสียงลึกลับ โฟรโดนอนหลับสนิท แต่เจ้ากอลลั่มกำลังนั่งพูดกับตัวเอง ..
     " เราต้องการมัน ต้องการมัน ต้องได้ของรักคืน พวกมันขโมยไปจากเรา เจ้าพวกฮอบบิทน้อยขี้ขโมย ใจร้าย เจ้าเลยขี้โกง "
     " ไม่ นายท่านไม่ "
     " ใช่สส์ ต้องใช่สิ ขี้โกง มันจะหลอกเจ้า และทำร้ายเจ้า "
     " นายท่านคือเพื่อนข้า "
     " เพื่อนเจ้ามีที่ไหน ไม่มีใครชอบเจ้า "
     " ข้าไม่ขอฟัง ข้าจะไม่ฟัง "

     
" เจ้าโกหก เจ้าขี้ขโมย "
     "
ไม่ "
     " ฆาตกร "
     
" ไปให้พ้น "
     " ไปเหรอ "
     " ข้าเกลียดเจ้า "
     " เจ้าจะไปไหนรอดถ้าไม่มีข้า กอลลั่ม ข้าช่วยเจ้าไว้ ข้านี่แหละ เรารอดมาได้ก็เพราะข้า "

     " ข้าไม่ใช่เด็กอีกต่อไปแล้ว "
     " เจ้าว่าไงนะ "
     " ตอนนี้เรามีนายดูแล เราไม่ต้องการเจ้า "
     " อะไรนะ "
     " เจ้าไปซะ แล้วไม่ต้องกลับมาอีกๆๆ "
     " ไม่ "
     " เราไล่เขาไปแล้ว ไล่เขาไปแล้ว ดีจังเยย ไป๊
สมีโกล ข้ามีอิสระแล้ว "
     กระโดดหมุนรอบตัวเอง
     

     next chapter >>

chapter [ 4 ] [ 5 ] [ 6 ]
LordOfTheRings.Net    TheOneRing.net   Thai-Synopsis   DVD extended edition  Eng-movie script
  -: Table of Contents :-
พิรฌาน