Apocalypse Now
play Apocalypse Now flash title click- ->click flash 152 kb.
9.

     ฮ.ลำหนึ่งด้านหัวติดสติ๊กเกอร์รูปกระต่ายขาว บินลดระดับลงจอดที่เวทีกลางน้ำ มร.ฮิวจ์ เฮฟเน่อร์ก้าวลงมาคว้าไมค์
      " สวัสดีทุกๆคน เป็นอย่างไรบ้างสหาย? ผมถามว่าเป็นอย่างไรกันบ้าง ที่ทำงานหนักกับภารกิจที่นี่ สวัสดีพวกพลร่มทั้งหลาย และพวกนาวิกโยธิน ลูกเรือ " เจ้าพ่อเพลย์บอยสวมเสื้อหนังสีน้ำตาล สแล็คสีเปลือกมังคุด เดินทักทายไปมากับเหล่าทหารหน้าเวทีรูปวงกลมล้อมดาว และพวกที่อยู่บนอัฐจรรย์ 
      " เราภูมิใจในตัวท่านมาก เรารู้ดีว่างานท่านหนัก และยากลำบากแค่ไหน โอว์เย (เสียงกลองรัวถี่ขึ้น) เราจึงมาที่นี่เพื่อพิสูจน์ว่าเราพูดจริง เรามีการแสดงที่พวกท่านจะต้องชื่นชอบ (หลอดไฟเปิดสว่างเต็มที่) มิสออกัสท์ มิสแทรนด้า เบิร์น มิสเมย์ และ มิสเทอร์รี่ ทูรี่ (สาวน้อยในชุดบิกินี่โหนตัวออกมาจากข้างฮ.โบกมือโบกไม้) แล้วเพลย์เมทของปีนี้ มิสเทร์รี่ ฟอสเตอร์ "

      สาวน้อยแต่ละนางเต้นยักย้ายส่ายสะโพก ส่ายนม แล้วเดินไปข้างเวทีให้ทหารจีไอ.ได้ยลโฉมอย่างใกล้ชิด ทหารหนุ่มตบมือให้จังหวะตามเพลง ขวัญใจผู้ชมใส่บิกินี่สีฟ้า สวมหมวกคาวบอยเต้นท่าควบม้า น้องหนูชักปืนแก๊ปยิง แชะๆ ปลุกอารมณ์จีไอ.คึกสุดขีด แฟลชจากกล้องถ่ายรูป ยิงแสงวูบวาบ ลายตา(โฟโต้นู้ด?) 
      " น่ารักจังเลย ฉันชอบคุณค่ะ "
      " พี่อยู่นี่แล้วน้องสาว พี่อยู่นี่ "
      " น่าอึ๊บจัง ถอดเลย " บางคนอยากให้เปลี่ยนเป็นโชว์จ้ำบ๊ะ
      " น้องสาวอยากให้พี่เข้าไปหามั้ย "
      " อยากสิ " เธอตะโกนป้องปากกลับมา

      " ขอลายเซ็นหน่อยสิ " พ่อครัวเอากับเขาด้วย
      จีไอ.หนุ่มคาบกระดาษกระโดดขึ้นมาบนเวที มร.เฮฟเน่อร์เห็นท่าว่าจะชุลมุนวุ่นวายจึงสั่งฮ.ติดเครื่อง สห.ขึ้นมารักษาความสงบ 
      " เซ็นชื่อให้ทีสิ " ไม่ผิดหวังซะด้วย เธอจรดปากกาเขียนยิกๆใส่กระดาษวางบนแผ่นหลังเขา คนอื่นกรูกันขึ้นมาบนเวทีมั่ง กะแต๊ะอั๋งเป็นบุญไม้บุญมือ 
      " พวกผู้หญิงไปได้แล้ว ไปกันเถอะเร็ว..! " 
      สาวๆร้องวี๊ดว๊ายวิ่งขึ้นฮ. มร.เฮฟเน่อร์วางพลุควันไฟกับพื้น โบกมือ 
      " ลาก่อน " จากนั้นเผ่นขึ้นฮ. ควันสีขาวพวยพุ่งกระจายหมุนวนไปรอบฮ. ก่อนเครื่องเทคออฟ จีไอ. 2 คนคลั่งหนักกระโดดเกาะขาเครื่องบิน แล้วตกลงน้ำตูม

10.

      "..พวกเวียตกงไม่ค่อยเข้าใจอเมริกัน พวกเขาอยู่ในรูลึกเกินไป หรือเคลื่อนที่ไวเกินไป เมื่อคิดถึงเรื่องพักผ่อน เขารู้จักแต่ข้าวเย็นกับเนื้อหมูนิดหน่อย เขามีทางจะกลับบ้านได้ 2 ทางคือ จะ ตาย หรือ ชนะ ไม่สงสัยเลยว่าทำไม เคิร์ท ถึงทำให้พวกเขานั่งไม่ติด สงครามยังยืดเยื้ออยู่ได้เพราะตลกระดับสี่ดาว ใครจะมาสั่งให้พวกละครสัตว์เลิกไป.."

      " ระยำ แกเชื่อมั้ย ฉันบังเอิญมาที่นี่ แล้วมาเจอเธออยู่ที่นี่ ระยำ..! " คลีน
      " ระยำ ได้เวลาจับไก่ " แลนซ์
      " แกไม่มีทางได้แอ้มคนผมสีน้ำตาลนั่นหรอก "
      " นั่นอะไร เกิดอะไรขึ้น นั่นมันอะไร? " แลนซ์เห็นควันไฟสัญญาณริมฝั่งน้ำข้างหน้า

      " นั่นแกใช่มั้ย เลซาโร่ " ฟิลลิปส์พูดผ่านโทรโข่ง
      " อะไรเว้ย อย่าเพิ่งมาตอนนี้ "
      ช้าไปแล้ว เรือตรวจการณ์ลำหนึ่งแล่นมาเฉียด ตีคลื่นน้ำกระเซ็นใส่แลนซ์ (หัวเราะชอบใจ) มีมือดีขว้างระเบิดขวดใส่หลังคา
      " ไฟไหม้หลังคา " ฟิลลิปส์ตะโกนลั่น
      พ่อครัวไม่รอช้าจับถังดับเพลิงพ่นฟองใส่ทันที " ฉันมาแล้ว มาแล้ว หลบไป "
      ไฟดับ แลนซ์ กับ พ่อครัว เอาใบจากมามุงรูโหว่ คลีน ตีเกาะเคาะไม้เล่นแก้เซ็ง

      "..ปลายฤดูร้อนย่างฤดูใบไม้ผลิ 1968 กองลาดตระเวนของ เคิร์ท ที่อยู่บนภูเขาได้เปลี่ยนเป็นรบแบบซุ่มโจมตี แล้วในค่ายก็เริ่มแตกคอกัน พฤศจิกายน เคิร์ท สั่งให้สังหารชาวเวียตนาม 3 คน และผู้หญิงอีก 1 คน ผู้ชาย 2 คน เป็นผู้พันของกองทัพเขมรแดง ผลงานที่กวาดล้างพวกศัตรูมาตั้งนาน กลับไม่เหลืออะไรเลย เดาได้ว่า เคิร์ท ต้องฆ่าคน 4 คนนี้ถูกแล้ว เขาเข้าร่วมกองกำลังพิเศษ หลังจากนั้นเขา..
      ทางกองทัพก็พยายามเกลี้ยกล่อมเขาให้กลับมาอีกครั้ง ถ้าเขายอมกลับตัว กองทัพจะลืมทุกสิ่งทุกอย่าง แต่ เคิร์ท ไม่ยอม เขายังดำเนินไปตามทางชนะของเขา นี่คือกองทัพคนภูเขา หน่วยเหนือก็เรียกผมเข้ามา ชาวป่าบูชาเขาเหมือนพระเจ้า และทำตามที่เขาบัญชาทุกอย่างไม่ว่าจะเลวร้ายแค่ไหน พวกเขาเสีย เคิร์ทไป เขาได้จากไป ไม่มีอะไรเหลือนอกจากคำนินทา และข้อมูลคร่าวๆ ส่วนมากมาจากเชลยเวียตกง พวกมันรู้จักชื่อเขาแล้ว กลัวเขามากด้วย เคิร์ท และคนของเขาเข้าตี ฉากเข้า-ออกตลอดทางที่ไปกัมพูชา.."

      " ฉันจะไปที่ทำเนียบขาว นั่งโต๊ะกินข้าวกับประธานาธิบดีสหรัฐ นั่นแหละคือที่ๆฉันจะไปให้ได้ "
      " พ่อครัว ช่วยคลุมผ้านั่นที คลีน ด้วย "
      " เด็กพวกนี้อยู่บนเรือมานานเท่าไหร่แล้ว? " รท.วิลลาร์ด 
      " 7 เดือน " ฟิลลิปส์
      " พวกนี้เก่งแต่ทำให้ฉันปวดหัวจริงๆ " ยืนบนกราบเรือ
      " เป็นไปได้ครับผู้กอง พวกเขาก็คิดกับผู้กองเหมือนกัน " 
      " แล้วคุณคิดกับผมยังไงหัวหน้า "
      " ผมไม่คิดครับ ผมได้รับคำสั่งไม่ให้ซอกแซกว่าจะเอาเรือไปที่ไหน ผมก็เลยไม่คิดครับ ผมมองคุณปราดเดียวก็รู้ว่ามันต้องเกิดเรื่องใหญ่แน่ ไม่ว่าที่ไหน " 

     รท.วิลลาร์ดกลับเข้ามานั่งที่เดิม " เราจะขึ้นไปตามแม่น้ำ ประมาณ 75 ไมล์ เหนือสะพานดูลัง "
      " นั่นเขตกัมพูชาแล้วผู้กอง "
      " นั่นล่ะที่หมาย พวกเราไม่น่าจะเข้าไปกัมพูชา แต่ต้องไปที่นั่น ถ้าคุณไม่อยู่ใกล้ๆผมเพื่อไปที่นั่น ผมจะแทงเรื่องว่าคุณสาปสูญ " รท.วิลลาร์ดขู่แกมบังคับ
      " ได้เลยผู้กอง "

11.

      "..ลูกพ่อ พ่อคิดว่าลูก และแม่ของลูกกังวลมากที่ไม่ได้ยินข่าวจากพ่อหลายอาทิตย์ แต่ตอนนี้พ่อกำลังประสบปัญหาอยู่ พ่อถูกกล่าวหาว่าเป็น ฆาตกร โดยพวกกองทัพ พวกเวียตนาม 4 คน ที่ถูกประหารเป็นนก 2 หัว เราใช้เวลาหลายเดือนกว่าจะเปิดโปงฐานะและหาหลักฐาน เมื่อมีหลักฐานชัดเจน เราก็ใช้วิธีการของทหาร
      ข้อกล่าวหาตัวพ่อนั่นไม่ยุติธรรม ซึ่งอันที่จริงในสถานการณ์ที่ขัดแย้งแบบนี้ ข้อกล่าวหานี้บ้าอย่างสมบรูณ์แบบ ในสงครามมีหลายครั้งที่เราต้องเห็นใจ ใช้วิธีละมุนละม่อม และหลายครั้งที่ต้องใช้วิธีรุนแรง ซึ่งมักเรียกว่าโหดเหี้ยม แต่ในสถานการณ์บางอย่างเรียกว่าวิธีโปร่งใส คือมองเห็นได้ชัดว่าทำอะไรอยู่ ทำอย่างตรงไปตรงมา รวดเร็ว และทันควัน
      ดูเองเถอะ พ่อมั่นใจในตัวลูกว่าจะเลือกเล่าเรื่องจดหมายให้แม่ฟังส่วนไหนบ้าง เพราะเรื่องที่พ่อถูกกล่าวหา พ่อไม่เป็นห่วง พ่ออยู่เหนือศีลธรรมที่หลอกลวง และน่าอาย พ่ออยู่เหนือความวิตกกังวลห่วงใย ลูกได้รับความสัตย์จากพ่อทั้งหมด พ่อรักลูก.." 
      รท.วิลลาร์ดนั่งอ่านจม. พท.เคิร์ท เขียนถึงลูกชายอย่างพินิจพิจารณา

      " หุบปากเถอะ " คลีน
      " ขอโทษถ้าฉันรู้ ฉันจะพาแกไปนิวออลีนส์ ฉันจะอัดแกแน่ " 
      " เลิกเถอะ พ่อครัว " ฟิลลิปส์ปราม
     " ฉันจะตีหัวแกให้แตกเลย อยากลองเหรอ " แลบลิ้นเยาะเย้ย
      " พอแล้ว เลิกต่อปากต่อคำกันเถอะพ่อครัว "
      " เมื่อไหร่จะมาตีเสียที " คลีนชี้หน้าด่า แลนซ์นั่งแต่งหน้าอยู่ท้ายเรือไม่สนใจ
      " พ่อครัวฉันบอกให้หยุด ฉันบอกให้เลิกกัน ได้ยินที่พูดมั้ย และหุบปากด้วย " ฟิลลิปส์ขึ้นเสียงดัง " นี่ไม่ใช่กองทัพนะ แกเป็นลูกเรือเพราะฉะนั้นเลิกพูดเรื่องกองทัพได้ หยุดสูบกัญชาด้วยได้ยินชัดมั้ย? แลนซ์นั่นแกทาสีเขียวทำไม "
      " พรางตัวน่ะสิ "
      " ใช่อย่างนั้นเหรอ? "
      " ไอ้กงจะได้ไม่เห็นไง พวกมันยั้วเยี้ยไปหมด " ส่องตลับกระจกทาแป้งต่อ 
      " แล้วอย่าหลับตรงนั้นแล้วกัน แกมีงานต้องทำ "

      " เรือสำปั้นออกจากท่า ไปตรวจกันหน่อย แลนซ์ เรียกพวกมันเข้ามา คลีน ประจำเอ็ม.60 " ฟิลลิปส์เปิดไซเรน " พ่อครัวเอาเอ็ม.16 ให้หน่อย คลีน ประจำเอ็ม.60 "
      " มีอะไรเหรอหัวหน้า " รท.วิลลาร์ด
      " พวกไอ้กง เราจะเข้าไปเช็คตามหน้าที่ "
      " ลืมเรื่องหน้าที่ได้แล้ว ปล่อยเขาไป "
      " เรือลำนี้ขนสินค้า เราต้องเข้าไปตรวจ แค่เช็คอะไรหน่อยเท่านั้น " ฟิลลิปส์ยืนกราน
      " หัวหน้างานของผมสำคัญกว่า คุณไม่ต้องมาที่นี่ถ้าผมไม่มา "
      " จนกว่าจะถึงจุดหมายผู้กอง ตอนนี้คุณเป็นผู้โดยสาร 
(เรือตรวจการณ์เข้าประชิดเรือสำปั้นของชาวบ้าน) ประจำที่ แลนซ์ โยนเชือกมา เอาล่ะเลยหน้าไปหน่อย ดูใต้หลังคานั่น เอาคนออกมา "

    " เร็วสิเปิดออกให้หมด " คลีนสั่งลูกเรือประมง เล็งปืนเอ็ม.60 ขู่พวกเขา " ไหนเอามาดู "
      " อย่าเล่น คลีน "
      " รับทราบหัวหน้า "
      " พวกเขาไม่มีอะไร เรียบร้อย " พ่อครัวส่งเอกสารให้ฟิลลิปส์ ลูกเรือประมง 3 - 4 คนยืนนิ่งอยู่บนเรือของตัวเอง
      " ขึ้นไปค้นบนเรือสิ "
      " ก็มันไม่น่าจะมีอะไร " พ่อครัวอิดออด
      " บอกให้ค้น..! "

      " มีแต่ตระกร้า เป็ด กล้วย ไม่มีอะไรเลย " พ่อครัวยืนบ่น
      " แกเป็นอะไรไป ฉันสั่งให้ค้นไง หูแตกเหรอ "
      " ดูสิ ก็มีแพะ ปลา "
      " พ่อครัว? "
      " ก็ไม่มีอะไร "
      " ขึ้นไปบนเรือ ขึ้นไปสิ " ฟิลลิปส์ตะโกนลั่น
      " ก็ได้ หลบไปไอ้เวร(แกว) นี่ไงหนูนา ดูซะ นี่มะม่วง (ไก่ร้องกะต๊อกๆ ตกใจ) นี่ฟางหญ้า ( อะไรอยู่ในกระสอบ<-ฟิลลิปส์) ข้าวน่ะสิ มีปลา มะพร้าว ข้าวไอ้นี่ก็ข้าว "
      " อะไรอยู่ในตระกร้าผัก "
      " ออกมาสิ ลูกออกมา " พ่อครัวผลักหญิงสาวเวียตนามไปทางหัวเรือ

      " ดูในตระกร้าผักด้วย พ่อครัว " แลนซ์กำชับ
      " หุบปากเถอะ..! " คลีนยั้ว เกร็งมือประทับปืนกลแน่น
      " ก็ไม่มีอะไร อะไรในกล่อง ก็ไม่เห็นมี "
      " ดูในกระเป๋า ในถุง " ฟิลลิปส์ไม่ไว้ใจ
      " ก็มีแต่ข้าวนี่แหละ " หิ้วถุงข้าวชูให้ดู
      " ดูกระป๋องสีเหลืองซิ "

      " ไม่มีอะไรแล้ว แหกตาดูมั่ง "
      " มันนั่งทับอะไรอยู่ "
     
พ่อครัวมุดเข้าไป ผู้หญิงคนนั้นฟูมฟายรี่เข้าไปห้าม
      " ไปตายเถอะ ไอ้พวกระยำ " คลีน เข้าใจผิดคิดว่าเธอจะทำร้ายพ่อครัวจึงลั่นไกยิง ชาวประมงที่ยืนอยู่กระโดดน้ำหนี
     
" ฆ่ามันให้ตายหมดเลยเหรอไอ้โง่ " แลนซ์ ใส่แม็กกาซีนปืนเอ็ม.16 ช่วยยิงเสริม
      " แม่งตายห่าให้หมด " คลีน
      " หยุดยิง " ฟิลลิปส์
     
" เอาเลย ยิงมันให้ขี้ไหลไปเลย " พ่อครัวยิงเอ็ม.16 ใส่ไม่ยั้ง

      " พ่อครัวหยุด พอแล้ว "
     
" คลีน เป็นอะไรหรือเปล่า แลนซ์ โอเคมั้ย ดูซิว่ามันซ่อนอะไรไว้ ดูซิว่าเธอวิ่งเข้ามาทำไม? "
      " เพราะไอ้ลูกหมา " พ่อครัวสะอื้น อุ้มหมาน้อยขนสีขาวออกมาจากกล่อง
      " ไอ้ลูกหมาระยำเอ๊ย..! " แลนซ์โยนปืนทิ้ง " เอามานี่ "
     
" ไม่ "
      พ่อครัวกับแลนซ์
แย่งลูกหมากัน แลนซ์เตะพ่อครัวชิงลูกหมาไปจนได้ " เอามะม่วงไปด้วยสิ อยากได้นักนี่ "
      " พ่อครัว เธอยังขยับตัวได้อยู่ เธอยังไม่ตาย ดูอาการสิ " ฟิลลิปส์
      " อีเวร..! "
      " เธอยังกระดุกกระดิกอยู่ ดูอาการซิ คลีน ไปช่วยหน่อยสิ " 
      คลีนรีบกระโดดลงเรือสำปั้น
     " ใจเย็นระวังหน่อย ช้าๆก็ได้ " รท.วิลลาร์ด
      " เอาเธอขึ้นเรือ เราจะเอาเธอไปส่ง " ฟิลลิปส์
      " คุณพูดว่าไงนะ "
      " ผมจะพาเธอไปให้พวกชาวบ้านรักษา ผู้กองเธอบาดเจ็บ เธอยังไม่ตาย ถอยไปผู้กองมีกฏอยู่ว่า.. "
      รท.วิลลาร์ดยิงปืนสั้นสังหารหญิงสาวชาวเวียตนามผู้เคราะห์ร้าย
      " ไอ้เหี้ย..! " พ่อครัวตะลึง ร่ำไห้ต่อ
      " ผมบอกแล้วไม่ให้หยุดเรือ เร็วไปได้แล้ว "


12.

     "..นี่เป็นวิธีที่พวกเราจะเอาตัวรอดได้ที่นี่ เขายิงพวกนั้นด้วยปืนกลขาดครึ่งท่อน แล้วก็จะใช้ผักปิดแผล มันโกหกชัดๆ ยิ่งผมเห็นพวกนี้มากเท่าไหร่ ผมยิ่งเกลียดการโกหก เด็กพวกนั้นไม่เคยมองผมด้วยสายตาอย่างเดิมอีกเลย แต่ผมรู้ว่าผมเข้าใจ เคิร์ท มากขึ้น 2 -3 อย่าง ที่ไม่มีเขียนในแฟ้ม สะพานดูลัง เป็นด่านชั้นนอกสุดของ แม่น้ำนัง เลยจากจุดนี้ ก็คงมีแต่ เคิร์ท เท่านั้น.."

      หลอดไฟดวงเล็กๆ ส่องสว่างพาดเป็นสายยาว 3 สาย ตามแนวสะพานเหนือลำน้ำ ริมตลิ่งมีหลอดฟลูออเรสเซ็นต์ติดบนเสาปักไว้เป็นช่วงๆ เจิดจ้าตัดกลุ่มควันไฟในท่ามกลางความมืดมน
      " แลนซ์ แกคิดว่ายังไงน่ะ " พ่อครัว
      " สวยมาก "
      " นี่แกเป็นอะไรไป ตอนนี้แกดูแปลกนะ "

      " แกจำยา แอล.เอส.ดี.(ยาม้า) ขวดสุดท้ายของฉันได้มั้ย " รท.วิลลาร์ดถามพ่อครัว
      " ได้สิ ผมทิ้งไปแล้ว "
      " แกทิ้งยานั่นไป บ้าแน่ "

      " ช่วยกันหน่อยสิ ได้โปรดเพื่อนกันทั้งนั้น เอาฉันกลับไปด้วย ไอ้ตำรวจชายฝั่งเฮงซวย อยากตายหรือยังไง เอาเราไปด้วยสิ ฉันอยากกลับบ้าน ไอ้ระยำ ไอ้ตำรวจระยำาาา.. "
      จีไอ.แตกทัพชูปืนว่ายน้ำยั้วเยี้ยมาที่เรือ ซากฮ.ลำหนึ่งถูกยิงตกปักหัวริมตลิ่งหางชี้โด่เด่ กระสุนนำวิถีสว่างวาบเป็นแนวโค้งตัดผ่านท้องฟ้าอันมืดมิด.. 
      " นั่นมีผู้กองวิลลาร์ดโดยสารมาด้วยหรือเปล่า " ทหารนายหนึ่งส่องไฟฉายกะพริบแสงริมแม่น้ำ
      " ใช่ นั่นใคร "
      เรือลาดตระเวนฉายสปอตไลท์ไปยังทีมาของเสียง
     " สิบเอก.คาร์สัน ครับผม อย่าเอาไฟฉายส่องหน้าสิ " ใช้มือบังตา " ผมถูกส่งมาจาก นาตรัง พร้อมสิ่งนี้เมื่อสามวันก่อน คิดว่าท่านจะมาเร็วกว่านี้ นี่จม.สำหรับลูกเรือ(ขยับถอยหลัง) ท่านคงไม่ทราบว่าผมดีใจแค่ไหนที่ได้เจอท่าน " 
      " ทำไม? " รท.วิลลาร์ดรับซองเอกสาร
      " ผมจะได้ไปจากที่นี่ซะที ผมไปก่อนล่ะ (กระสุนปืนครกพุ่งเฟี้ยวแหวกอากาศตกเฉียดสะพาน ผิวน้ำแตกกระเซ็น สะเก็ดเพลิงเผาไหม้ใบหญ้าเป็นหย่อมๆ) ท่านกำลังอยู่ในที่ระยำที่สุดในโลกนะผู้กอง " 
       " ผู้กองคุณจะไปไหน? " ฟิลลิปส์
      " ผมจะไปหาคนเพื่อถามอะไรหน่อย เจอกันที่อีกด้านหนึ่งของสะพาน " 
      " ต้องมีใครไปกับเขา ว่าไงพ่อครัว "
      " ผมไปเอง ผมอยากไป " แลนซ์อาสา

      " มาฟังเพลงกันเถอะพวก เอาเลย.. " เสียงลึกลับดังจากโทรโข่ง
      ทหารราบพรางตัวเสียบกิ่งไม้กับหมวก หมอบคลานหาที่กำบัง รท.วิลลาร์ด กับ แลนซ์ เดินลอดสายไฟประดับหลอดไฟขนาดเล็กส่องแสงระยิบระยับขึงยาวเลยกลางสะพานข้ามฝั่งน้ำ เสียงโหยหวนเจ็บปวดของเหยื่อการสู้รบสะท้อนก้อง ห่ากระสุนและระเบิดระดมยิงใส่กันอยู่เนืองๆ ราวขุมนรก
      " แกมาถูกจังหวะไอ้ลูกหมา.."
      แลนซ์ยืนนิ่งหยุดฟัง
      " แลนซ์ มาหลบนี่ แกยังมีลูกพี่อยู่หรือเปล่า? " รท.วิลลาร์ดเตือนสติ

     " เบอเวอรี่ฮิลล์ " จีไอ.นายหนึ่งบอก

     
" อะไรนะ " รท.วิลลาร์ด
     
" เดินไปตามทางมีบังเกอร์ชื่อ เบอเวอรี่ฮิลล์ ที่ไอ้พวกระยำที่คุณตามหาอยู่กัน " ให้ข่าวแล้วรีบคลานหนี
     
" ไอ้ระยำแกเหยียบหน้าฉัน "
     รท.วิลลาร์ด กับ แลนซ์ เดินก้มๆเงยๆไปตามแนวกระสอบทรายของหลุมเพาะ     
      " ฉันบอกให้แกเลิกกวนใจซะที ฉันว่าแกชั่วช้ามากนะไอ้กงเอ๋ย " พลทหารเหนี่ยวไกยิงปืนกลใส่ไม่เลิก

     
" ยิงอะไรอยู่เหรอ " รท.วิลลาร์ด
      " แล้วแกคิดว่าฉันยิงอะไร ขอโทษครับท่าน มีพวกไอ้กงอยู่ที่นั่น คิดว่าผมฆ่าเกลี้ยงแล้ว " หันมาวันทยาหัตถ์
      " แกยิงโดนที่ไหน ฟังดูสิ มันพยายามจะเรียกเพื่อนอยู่ " 
      หมอยิงพลุส่องสว่างขึ้นท้องฟ้า แล้วยิงปืนกลต่อ
     " แกมันเลว แกมันชั่วไอ้กง "
      " มันตายหมดแล้วไอ้โง่ แต่ยังเหลืออยู่หนึ่งใต้ศพ " ผู้หมู่
      รท.วิลลาร์ดเอือมระอา " ใครเป็น ผบ.ที่นี่ "
      " ไม่ใช่คุณเหรอ " หันกลับไปยิงต่อ " ไอ้สารเลว ฉันมีอะไรจะให้แก คอยดู "
      " มันอยู่ใต้ศพ ไปเอาแมลงสาบมา " ผู้หมู่
      " ฉันไปเอง มันอยู่นั่น แมลงสาบ" ย่องไปด้านข้าง
      " มีเนินอยู่ตรงนั้น ได้ยินมั้ย "

      " แลนซ์ " รท.วิลลาร์ดตะโกนเรียกเขาหมอบลง
      " ระเบิดมันซะ " ไอ้มืดย่องกลับมาปิดเทป
      " นี่แกได้ยินเสียงข้างนอกนั่นมั้ย "
      " ใช่ ฉันจะฆ่าแก จีไอ. "
      " เอาพลุอีกมั้ย "
      " ไม่ มันอยู่ใกล้แค่นี้เอง จีไอ.ระยำ " ใส่กระสุนหัวระเบิดในกระบอกปืน เล็งเป้า " ไอ้จีไอ.ระยำเหรอ.." เสียงระเบิดดังตูมอีกฝั่งหนึ่ง

      " ไอ้น้องรู้มั้ยใครเป็นผบ.ที่นี่ "
      " รู้ " หัวหน้าหมู่,พลทหารนิโกรใส่สร้อยคอประดับเปลือกหอยเขี้ยวเสือแบบยิปซี ตอบ
      สะพานถูกระเบิดถล่ม เหยื่อตกลงมาตาย
      " ระยำ หัวหน้า ทหาร 2 คนเพิ่งกระเด็นออกมาจากสะพาน " จีไอ.นายหนึ่งวิ่งมารายงาน
      " ใจเย็นแกไม่เป็นไรหรอก " มือสังหารของเคิร์ทปลอบ จม.เอาไว้ทีหลัง(ปฏิเสธ รท.วิลลาร์ด) ดูไอ้กงไว้ให้ดี "

      " ได้ดีเซลมาถังนึง " รท.วิลลาร์ดหิ้วปี๊บขึ้นเรือ
      " แล้วคุณเจอ ผบ.มั้ย " ฟิลลิปส์
      " ที่นี่ไม่มีผบ. ระยำ ไปได้ "
      " จะไปทางไหน? "
      " คุณก็รู้แล้วนี่ " ถอดเสื้อออก
      " มีแต่คุณเท่านั้นแหละผู้กอง จะไปต่อมั้ย ก็เหมือนสะพานนี้สร้างใหม่ทุกวันไอ้กงก็ระเบิดทิ้งหมด เหล่านายพลถึงพูดว่าทางเปิดแล้ว ลองคิดดูนะ "
      " ใครจะไปสนล่ะ " คลีนสอด
      " ขึ้นไปตามลำน้ำซะ..! " รท.วิลลาร์ดตวาดลั่น
      " พ่อครัว คุมหางเสือให้ดี คลีน ประจำที่ ไปได้เลย "

  
     next chapter >>
                 

chapter [ 1- 4 ] [ 5 - 8 ] [ 9 - 12] [ 13 - 17 ]
Pirachan : พิรฌาน