2
เลอสตัทกับผมมาถึงนิวออร์ลีนส์ภายในหนึ่งชั่วโมงครึ่ง
รถม้าจอดอยู่ริมถนนห่างจากโรงแรมนิวสแปนิชหนึ่งช่วงตึก เขายัดเงินชายชราจองห้องชุดให้แทน
พอได้กุญแจห้องตาแก่นั่นถูกเขาฆ่าทิ้งทันใด เราเล็ดลอดเข้าทางประตูสวนหย่อม
ตรงไปห้องนั่งเล่นสุดหรูหรา แชมเปญแช่อยู่ในถังน้ำแข็ง แก้ว 2 ใบวางอยู่ในถาดเงิน
คืนต่อมาเราเรียกหญิงบริการมาปรนนิบัติถึงที่ .." เพื่อนเจ้าไม่รู้เรื่องไวน์เลยนะ " เลอสตัทเบือนหน้าจากหญิงสาวที่สลบไสล
" ไม่ต้องห่วงข้าทำให้ท่านอบอุ่นได้มากกว่าที่นางทำซะอีก " สาวน้อยอีกคนฉอเลาะ
" เจ้าแน่ใจเหรอ "
" ท่านไม่หนาวแล้วใช่มั้ย "
" ไวน์นี่แพงชมัด ข้าเหนื่อยกับเพื่อนคนสวยของเจ้าจริงๆ " เลอสตัทหันมาช้อนคางคู่ขาคนใหม่ " นุ่ม ช่างนุ่มนวล เจ้าทำให้ข้านึกถึงผ้าซาตินบางเบา "
" ปากหวานจริงนะ "
" เจ้าคงรู้กลเม็ดเด็ดพรายบนเตียงใช่มั้ย " เลอสตัทก้มลงกัดหัวนม
" ดับไฟได้มั้ย " สาวน้อยครางเสียงกระเส่า
" ข้าดับไฟแล้วนะ (นางกรีดร้องเมื่อเห็นเลือดไหลจากทรวงอก) ไฟชีวิตเจ้าดับแล้ว "
เลอสตัทฝังเขี้ยวบนข้อมือหล่อนทันใด ใช้แก้วน้ำรองรับหยดเลือด " ข้าไม่อยากทำให้ใครเป็น แวมไพร์ อีก เป็นอาหารของข้าเถอะ .. ของเจ้าหลุยส์ คิดซะว่าเป็นไวน์ "
" นางยังไม่ตาย "
" เลิกนิสัยเดิมๆซะที เลือดนี้จะนำมาซึ่งความสงบ "
" นี่เหรอความสงบ " หลุยส์ปัดแก้วเลือดทิ้ง
" เราเป็นนักล่า เป็นผู้พรากชีวิตสรรพสัตว์ "
" นางยังวัยรุ่นอยู่นะ "
" ฆ่าเพื่อความดับกระหายของเจ้าซะ "
" ไม่ "
" เอาล่ะฟังนะ เจ้าคงเหนื่อยต้องพักซะหน่อย " เลอสตัทถีบโต๊ะอาหารกลิ้งโค่โล่ ข้างใต้มีโลงศพอันเบ้อเริ่ม
" อย่าขังข้าไว้ในนี้ ปล่อยข้าออกไป "
" นี่โลงศพของเจ้าสาวน้อย ยังใหม่เอี่ยมอ่องอยู่เลยนะ "
" ทำอย่างงี้ทำไม " หลุยส์ท้วง
" เพราะข้าชอบซาดิสท์น่ะสิ ความสำราญบานใจ เปลี่ยนความคิดของเจ้าเสียที ฆ่าอีนี่อย่างปราณี ลงมือซะอย่ารีรอ เจ้าคือนักฆ่า หลุยส์ ว่ายังไง " เลอสตัทเปิดฝาโลงออก
" นี่มันโลงผีชัดๆ " เหยื่อสาวรีบสูดอากาศหายใจ
" ใช่ เจ้าต้องตายก่อนสินะ "
" ข้ายังไม่อยากตาย "
" ยัง เจ้ายังไม่ตาย " หลุยส์
" ใช่แล้ว " เลอสตัท
" จัดการให้จบเรื่องไปซะ " หลุยส์ระเบิดอารมณ์ ไม่อยากเห็นสาวน้อยทนทรมาน
" เจ้าจัดการเองสิ "
" ช่วยข้าด้วย ได้โปรดปล่อยข้าไปเถอะ (กอดแขนหลุยส์ไว้) ข้าตายทั้งเป็นอย่างนี้ไม่ได้ หาพระให้ข้าก่อน "
" เพื่อนของข้าเป็นพระ เขาจะฟังคำที่เจ้าขอทุกอย่างหรือไม่ก็ทำให้เจ้าเป็น แวมไพร์ "
" ไม่..! "
" งั้นลงมือสิหลุยส์ หยุดความเจ็บปวดทรมานของนางและของเจ้าซะ "
" ไม่..!! "
เลอสตัทกัดคอเหยื่อซ้ำ " ทีนี้พอใจรึยังหลุยส์ "
" พระเจ้า นี่เป็นสิ่งที่ข้าต้องทำเหรอ "
" ในยุโรปโบราณเขาเรียกว่าของขวัญจากความมืด และข้าก็มอบแก่เจ้าแล้ว "
หลุยส์เดินฝ่าสายฝนไปตามตรอกแคบๆ ถนนเละเป็นโคลน เขาคว้าหนูพุกดูดเลือดประทังหิว เจ้าหน้าที่ช่วยกันลำเลียงศพผู้ป่วยกาฬโรค " อย่าเดินไปทางนั้น มีแต่คนตายกลับไปเถอะ "
" กลับงั้นเหรอ "
" แม่จ๋า .. ช่วยข้าด้วย พ่อทิ้งข้ากับแม่ไปนานแล้ว โปรดช่วยแม่ข้าด้วย " เด็กหญิงวัย 5 ขวบร่างผอมโซ ใบหน้าเปื้อนคราบฝุ่นและน้ำตา นั่งอยู่ในห้องมืดข้างศพมารดาซึ่งเสียชีวิต 2-3 วันล่วงมาแล้ว หีบห่อข้าวของกระจายเกลื่อนพื้นราวกับผู้คนกำลังเผ่นหนี หลุยส์กอดเธอไว้แนบอก เขาไม่อาจทานทนอาการกระหายเลือดจึงกัดคอเด็กหญิงผู้น่าสงสาร
เลอสตัทไล่หลังมาไวๆหัวเราะ " ฮะ ฮ่า พ่อปรัชญาเมธีของข้า พ่อพระไม่เคยคร่าชีวิตคน ใช่แล้วคงต้องฉลองใหญ่ได้สินะ .. เด็กหญิงคนนี้ยังไม่ตาย กลับมานี่เจ้าผีดิบ(หลุยส์วิ่งหนี) ฆ่าโดยปราณี ใจดีเหลือเกินนะ " เขาดึงร่างเปื่อยเน่ามารดาเด็กขึ้นมาเต้นรำไปรอบๆ
เลือดของนางหวานยิ่งกว่าชีวิตของนางเสียอีก ตอนนั้นเองที่ผมเข้าใจคำพูดของเลอสตัท ข้าหาความสงบได้จากการฆ่าเท่านั้น ตอนที่ข้าได้ยินเสียงหัวใจหยุดเต้นนั่นแหละเป็นตอนที่ข้าสงบสุขที่สุด ..
หลุยส์วิ่งโซซัดโซเซมาพักเหนื่อยในท่อระบายน้ำคอนกรีตขนาดยักษ์
" เจ้าทิ้งซากหนูไว้เกลื่อนกลาดเลยนะ คงเจ็บปวดมากล่ะสิ เจ้าไม่มีความรู้สึกเช่นสัตว์อื่นหรอก เพราะเจ้าเป็นแวมไพร์ เจ้าไม่อยากเป็นแล้วเหรอ " เลอสตัท
" เปล่า "
" งั้นก็จงทำตามที่เจ้าอยากสิ แล้วเจ้าจะรู้สึกได้ราวกับว่าเด็กคนนั้นอยู่ในอ้อมแขนเจ้า "
" นี่คือมุมมองของปีศาจ "
" พระเจ้าฆ่าใครก็ได้ เราก็เช่นกัน ไม่มีสัตว์โลกชนิดไหนเลยที่มีอำนาจดั่งพระองค์เช่นเดียวกับเรา ข้ามีของขวัญให้เจ้ามาเถอะ ได้โปรด .. "
สองแวมไพร์เดินทางมาถึงถนนสายหนึ่ง แสงไฟลอดออกมาจากหน้าต่างห้องของบ้านแบ่งเช่าสำหรับกะลาสี และ ชาวเรือ เมื่อก้าวเข้าไปอุโมงค์หินแคบๆจะพบโรงพยาบาลสนามมีเตียงไม้เรียงเป็นตับ เด็กเล็กนอนคลุมโปงอยู่ใต้ผ้าห่มสีขาว เลอสตัทบอกหมอว่าเด็กป่วยด้วยพิษไข้กาฬโรค พยาบาลลุกวิ่งไปอีกห้องหนึ่งเมื่อได้ยินเสียงเด็กร้องไห้
หมอรีบใช้ผ้าห่มห่อตัวเด็กน้อยส่งให้เลอสตัทเพราะคิดว่าเขาเป็นผู้ปกครอง เลอสตัทหยิบเงินจากกระเป๋าวางบนปลายเตียง .. ผ้าห่มสีขาวพลิ้วไหวตัดกับเสื้อโค้ตสีดำ ล่องลอยราวกับบินได้ เพียงครู่เดียวเลอสตัทอุ้มเด็กน้อยไว้ในอ้อมกอดวิ่งผ่านถนนกลับโรงแรม เขาคลี่ผ้าออก " นี่ไง..! "
" อะไร ? " หลุยส์
" เพื่อนที่รู้ใจเจ้ามากกว่าข้าไม่ใช่เหรือ ลืมความปรารถนาต่อนางแล้วเหรอ คุณยังดูดเลือดไม่พอ ผมรู้ "
" นางตายแล้วนี่ "
" แต่คุณใจเสาะเสียก่อน .. ไม่ต้องห่วง สติเจ้ายังดี คลอเดีย ๆ ฟังข้านะ เจ้ายังป่วยอยู่ ข้าจะเป็นคนช่วยรักษาเจ้าให้หายเอง "
" อย่า "
" เจ้าอยากให้นางตายเหรอ "เลอสตัทกรีดข้อมือตัวเองยื่นแขนให้คลอเดียเกาะดูดเลือด " นั่นแหละ ใช่ ใช่ "
ใบหน้าเลอสตัทบิดเบี้ยว แผ่นอกขยับขึ้นลง หายใจอย่างแรงก่อนคำราม " หยุด พอได้แล้ว ! "
แวมไพร์ดึงมือกลับร่างเซถลาไปชิดผนัง เขาลุกขึ้นพันผ้าเช็ดหน้ารอบข้อมือ ถอยตัวห่างจากเด็กหญิงเพราะกลัวถูกกัดต่อ เขาสั่นกระดิ่ง-สายตายังจับจ้องเธอไม่กะพริบ
คลอเดียหัวใจเต้นโครมครามก่อนแน่นิ่ง เส้นผมยืดยาวม้วนเป็นลอนรอบศีรษะ เขี้ยวงอกกลายเป็นผีดิบ เธออ้อนเสียง " ข้าอยากกินอีก "
" แน่ละ เจ้ายังไม่อิ่ม " เลอสตัทรู้ทัน
" ท่านเรียกข้าหรือเปล่าคะ สวัสดีจ้ะหนูน้อย " สาวใช้เคราะห์ร้ายโผล่เข้ามา
เลอสตัทจับหัวไหล่แล้วกรีดเส้นเลือดใหญ่ต้นคอสาวใช้ปล่อยให้คลอเดียดูดดื่ม " ค่อยๆก่อน เจ้ายังเด็กอยู่ อย่าปล่อยให้นางเจ็บปวด ดี นั่นแหละ อย่างนั้น หยุด อะ อะ .. อย่างนั้น พอได้แล้วสาวน้อย เจ้าต้องหยุดก่อนหัวใจ เหยื่อ หยุดเต้น "
" ข้าอยากกินอีก "
" ข้ารู้ แต่เจ้าเริ่มได้ดีแล้ว มิฉะนั้นเจ้าจะตายไปด้วย เจ้าเก่งมาก ดูซิไม่หกซักหยด เก่งมาก "
" แม่ไปไหน "
" แม่เหรอ แม่ไปสวรรค์แล้วสาวน้อยเหมือนอย่างผู้หญิงคนนี้ หล่อนไปสวรรค์แล้ว "
" แต่เราไม่มีวันได้ไป " หลุยส์ประชด
" อย่าขู่ ลูกสาว เราสิหลุยส์ "
" ข้าไม่ใช่ลูกสาวท่าน "
" ใช่สิ เจ้าเป็นลูกข้ากับหลุยส์ เห็นมั้ยหลุยส์จะทิ้งเราไป เขาจะหนีไปแต่เขาไม่ไปแล้ว เขาจะอยู่ที่นี่ อยู่เล่นกับเจ้า "
" หลุยส์ " คลอเดียโผกอด เขาสัมผัสผิวเนียนอิ่มเอิบของเธอ ดวงตาโตใสแจ๋วมองเขาด้วยความอยากรู้อยากเห็นและไว้วางใจ
" เจ้าชั่วช้ามาก " หลุยส์สุดทน
" ครอบครัวสุขสันต์ไง " เลอสตัทเห็นเป็นเรื่องตลกร้าย
หลุยส์เคาะนิ้วมือนักข่าวให้สัญญาณเปลี่ยนม้วนเทป
" เขาทำเพื่อให้คุณอยู่ต่อเหรอ "
" อาจจะ เขารู้ใจผม รู้ว่าผมต้องรักเด็กผู้หญิง "
.. แต่มันเป็นมากกว่านั้น หนูน้อยติดนิสัยฟุ้งเฟ้อจากเลอสตัทไปด้วย บางทีเขาอาจจะทำไปเพราะว่าเขาเองก็เปลี่ยวเหงาเช่นกันก็ได้ ..
กาฬโรคและไข้เหลืองระบาดเข้ามาในเมือง เลอสตัทพาคลอเดียไปยังสุสานหลายแห่งที่เหม็นหึ่ง ศพคนไข้ถูกนำมากองสุมรวมกันขณะเสียงพลั่วขุดหลุมดังไม่เคยขาดทั้งวันทั้งคืน
" นี่คือ ความตาย " เลอสตัทชี้มือไปที่ซากศพเริ่มเน่าเปื่อยของหญิงคนหนึ่ง " ร่างกายเราจะไม่มีชีวิตชีวาสดใสเหมือนเดิมถ้าเราลังเลที่จะหยิบยื่นความตายให้ผู้อื่น .. วิถีทางดำรงชีพของเราเป็นอย่างนี้ "
คลอเดียน้ำตาคลอเบ้า แววตาแข็งกร้าวยากจะหยั่งถึงเบื้องลึกของจิตใจ ..
next chapter
coming soon ..
chapters [ 1
] [ 2 ] [ 3 ] [ 4 ]
movie review Eng - Movie script gallery1. gallery2. gallery3. Guestbook
-: Star Storyboard :-
movie review Eng - Movie script gallery1. gallery2. gallery3. Guestbook
-: Star Storyboard :-