R o m e o & J u l i e t  :โ  ร มิ โ อ แ ล ะ จู เ ลี ย ต

   

ภราดาลอเรนซ์ซุ่มเด็ดดอกไม้และสมุนไพรใส่กระเช้า,ในป่าละเมาะ ไม่ห่างจากกุฏิเท่าใดนัก

     " นมแสนดี ข้าลาก่อน "
     
     

อุบาสิกา โปรดมากับข้า เมื่อจบพิธีแล้วเจ้าจะไม่เดียวดายต่อไป โบสถ์จะรวมใจสองดวงเป็นหนึ่งเดียว " ภราดาแยกคู่รักกอดฟัดนัวเนียออกจากกันชั่วขณะ จูงมือจูเลียตสู่ลานหินใต้โดมมหึมา โรมิโอนั่งคุกเข่าเคียงข้าง ทั้งสองพนมมือเริ่มพิธีกรรมทางศาสนา

     

     บ่าวไพร่ทั้งสองฝ่ายแห่กันมามุงดู เมอร์คิวชิโอ เสียทีถูกดาบติบอลต์จ่อคอหอย พลันเขากอดอกผิวปากสบายอารมณ์ไม่เกรงกลัวความตาย ติบอลต์หัวเราะก๊าก ทั้งคู่จับมือกันแล้วดวลดาบยกสอง ว่องไว ดุเดือดกว่าเดิม ครั้งนี้ ติบอลต์ เหยียบดาบเมอร์คิวชิโอติดพื้น ใช้ดาบตัวเองตัดผมคู่ต่อสู้ หัวเราะเย้ยหยันกับสมุน เมอร์คิวชิโอแย่งดาบติบอลต์แล้วโยนคราดให้เขาใช้แทนอาวุธ ทำให้อีกฝ่ายขุ่นเคืองสุดขีด เอาดาบสมุนวิ่งไล่ฟันเมอร์คิวชิโอ โรมิโอ พยายามยื้อยุดห้ามปราม
     

     " ติบอลต์ .. มานี่ ติบอลต์ จงรับเอาความจัญไรคืนไป เจ้าพรากวิญญาณ เมอร์คิวชิโอ สายใยอันน้อยนิดขาดสะบั้น แต่ตอนนี้ ไม่ ข้า ก็ เจ้า ต้องม้วยมรณา " โรมิโอโปะผ้าเปื้อนเลือดสหายถูใบหน้าติบอลต์
     " ไอ้คนจัญไร ข้าจะส่งเจ้าไปอยู่กับสหาย " ติบอลต์ผลักโรมิโอล้มกลิ้ง
     " เข้ามาเลย " โรมิโอกำทรายเหวี่ยงใส่ศัตรู
     " ไม่มีเพื่อนเจ้าคอยผสมโรง จงไปอยู่ด้วยกันกับเค้า " ติบอลต์ชักดาบออกมา
     " งั้นจะได้เห็นกัน " โรมิโอคว้าดาบคู่จากสหายที่ตามมาทัน,เข้าประชิดฟาดฟันคู่อริ
     โรมิโอสู้พลางถอยพลาง บ่าวไพร่ทั้งสองตระกูลแห่ตามฝุ่นตลบ ช่วงทั้งคู่กอดรัดฟัดเหวี่ยงชกกันนั้นเอง โรมิโอถูกชกล้มลง,คลานหนี ติบอลต์เอาดาบจากเพื่อนหมายเผด็จศึกแต่พลาดท่าถูกโรมิโอแทงสวนเข้าหน้าอกสิ้นชีวิต
     " โรมิโอ หนีเถอะ รีบไป .. ปริ๊นซ์ จะพิพากษาให้เจ้าตายตกไปตามกัน โรมิโอ รีบหนี ไปเร็ว " เบ็นโวลิโอ
     โรมิโอจ้องดูร่างไร้วิญญาณของติบอลต์ " พระเจ้า ข้าช่างโง่เขลาเหลือเกิน "

     สวนของคาปุเล็ต
     " โอ ติบอลต์ ๆ สหายรักของข้า ติบอลต์ ผู้แสนดี นึกไม่ถึงเลยว่าจะเป็นวันสิ้นชีพของเจ้า "
     " พระเจ้า โรมิโอ ทำร้าย ติบอลต์ เหรอ "
     " เค้าช่างชั่วร้าย "
     " โอ แม่นม อสรพิษแฝงความอำมหิตภายในกลีบดอกไม้ หนังสือเลวขายได้เพราะปกงาม "
     " ฮือๆ ไม่รู้จักหักห้ามใจ หลงไว้ใจ ไม่มีความซื่อสัตย์ในชาย เขาล้วนกลิ้งกลอกตลบตะแลงคดเคี้ยว โรมิโอ ช่างน่าละอายนัก "
     " เจ็บปวดเพราะต่ำทราม เค้าไม่ปรารถนาจะเกิดมาเช่นนี้ แม้น่าละอายแต่เนื้อแท้แสนประเสริฐ "
     " เจ้าพูดในฐานะ ชายา หรือนี่ "
     " ข้าควรจะกล่าวโทษ สามี ข้าเองงั้นเหรอ โอ พระคุณเจ้า ข้าควรจะกล่าวนามท่านเหรอ ข้าเป็นภรรยาเค้าไม่ถึง 3 ชม.แต่เหตุการณ์ร้ายได้บังเกิดจะทำฉันใด .. "

     หน้าจวนเจ้านคร
     " ปริ๊นซ์ คาปุเล็ต เรียกหา .. " บ่าวไพร่คาปุเล็ตแห่ศพ ติบอลต์ ประจานความชั่วคู่อริ
     " ปริ๊นซ์ ๆ ๆ ดูนี่ ดู " บ่าวไพร่มอนตะคิวแบกศพ เมอร์คิวชิโอ มาวางตีนบันได
     " พูดไป เบ็นโวลิโอ พูด .. " อับราฮัมกับสหายมอนตะคิวรบเร้า
     " ปริ๊นซ์ ผู้ทรงธรรมจงเอาเลือด มอนตะคิว เช็ดเลือดหลานข้า " คุณหญิงคาปุเล็ต
     " เบ็นโวลิโอ ใคร ก่อวิวาทฉกรรจ์เช่นนี้ " ปริ๊นซ์
     " ติบอลต์ เค้าตายแล้ว โรมิโอจะพูดด้วยดี,ขอให้ตรึกตรอง เขายอมถูกทำร้าย ขอให้เลิกแล้วต่อกัน "
     " โกหก ! " คุณหญิงคาปุเล็ต
     " ยังไงเขาก็ผิดอยู่ดี " บ่าวไพร่คาปุเล็ตตบหน้าเบ็นโวลิโอฉาดใหญ่ ต่างวางมวยชกกันชุลมุน
     " ข้าขอความเป็นธรรม ปริ๊นซ์,ผู้ทรงเกียรติ โรมิโอ ฆ่า ติบอลต์ โรมิโอสมควรตาย "
     " ใช่ ๆ ๆ โรมิโอ สมควรตาย "
     " โรมิโอฆ่าเค้า เค้าฆ่าเมอร์คิวชิโอ บัดนี้ใครควรชดใช้ค่าชีวิตนั้น "
     " มิใช่ โรมิโอ ปริ๊นซ์ เค้าเป็นสหายเมอร์คิวชิโอ เค้ามีความผิดแค่กฏหมายรอลงอาญาด้วยชีวิตติบอลต์ " มอนตะคิว
     " ด้วยความผิดนั้น ข้าควรเนรเทศเค้าไปจากเมือง ให้โรมิโอรีบไปในบัดดล หากใครพบเห็นเค้า เมื่อนั้นเค้าจะตาย " ปริ๊นซ์พิพากษา

     กุฏิภราดาลอเรนซ์
     " เนรเทศ เหรอ จงเมตตาข้าด้วยความตาย อย่ากล่าวเนรเทศข้าเลย ฮือ ๆ "
     " มาแล้ววว จงซ่อนตัว ซ่อนตัวก่อน นั่นใครน่ะ ใยจึงเคาะดัง ด้วยเหตุใด ต้องการสิ่งใด"
     " คุณหนูจูเลียตให้ข้ามาหา โรมิโอ อยู่ไหน (ภราดาเปิดประตูให้) ขอบคุณค่ะ สามีคุณหนูอยู่ไหน โรมิโอ อยู่ไหน "
     " ฟุบอยู่บนพื้น จมกับน้ำตาตัวเอง "
     " ถ้าไม่พ้นจากเวโรนา ข้าก็ไม่มีชีวิต ฮือ ๆ "
     " เหตุใดจึงร้องไห้คร่ำครวญ จงเป็นบุรุษผู้กล้าซี่ อย่าเอาแต่เศร้าโศก เพื่อนางจงลุกขึ้นเดี๋ยวนี้ ! "
     " แม่นม จูเลียต นางเป็นเช่นใด นางคงคิดว่าข้าเป็นฆาตกร ยอดหญิงพูดถึงข้าเช่นไร "
     " นางไม่กล่าวอันใด นางเอาแต่ร้องไห้ เรียกชื่อ ติบอลต์ และ คร่ำครวญเรียกชื่อ โรมิโอ "
     " นามข้านั้นฆาตกรรมนาง บอกข้า ส่วนใดของข้าทำให้ข้ากระทำลงไปเช่นนั้น ด้วยนามอัปรีย์ของข้านี้ แม้กระทั่งตัวเองยังรังเกียจยิ่งนัก ฮือ ๆ " ฉวยมีดในตะกร้าจะแทงตนเอง ภราดาลอเรนซ์ยื้อยุดไว้ทัน

     " อย่า โรมิโอ ระงับจิตใจเอาไว้ก่อน .. ข้าแปลกใจนักเจ้าเป็นชายทำไมคร่ำครวญเช่นนี้ น้ำตาคือ อิสตรี การกระทำของเจ้าคือ ปีศาจ แห่งโกรธาครอบงำ ดูดู๋ เจ้าฆ่าติบอลต์ เจ้าจะฆ่าตัวเอง และ จะฆ่าภรรยาเจ้า ในชีวิตของเจ้าจะอยู่ด้วยการแช่งและโกรธตัวเองเหรอ เจ้าต้องเป็นลูกผู้ชาย " ตบกกหูโรมิโอเพี้ยะ
     " ลิ้นของเจ้ายังมีอยู่ ถ้าหากเจ้ามีความสุข ติบอลต์อาจจะฆ่าเจ้า แต่เจ้าฆ่าติบอลต์ เจ้าจงมีความสุข อาญาแห่งความตายกลายเป็นโทษแสนเบา เพียงเนรเทศ เจ้ายิ่งมีความสุข เจ้ายังมีภาระที่แสนประเสริฐ จงไปปลอบฤดีดวงสมร แต่จงอย่าอยู่จนตะวันขึ้นเจ้าจะไม่ทันไป มันตุวา ที่ซึ่งเจ้าจะอยู่ชั่วคราว หาโอกาสเผยเรื่องวิวาห์ ปรองดองกับสหาย ขออภัยโทษ แล้วได้กลับบ้านด้วยความหรรษามากกว่าเดิมสองแสนเท่า มากกว่าตอนจากไป โรมิโอ
     พูดกับแม่นม " นำข่าวไปบอกคุณหนู แนะให้นางเข้านอนก่อนใคร พวกเค้ากำลังเศร้าโศกคงไม่ทันระวัง โรมิโอ จะไปหา .. "

chapter [ 1 ] [ 2 ] [ 3 ]
Romeo and Juliet (1968 Version)    Links  filmSite  gallery   gallery2  A Time For Us : Andy Williams.mp3
  -: Star Storyboard Menu :-