R o m e o & J u l i e t  :โ  ร มิ โ อ แ ล ะ จู เ ลี ย ต
เมอร์คิวชิโอ ล้อเล่นกับแม่นมจูเลียต
2.

ภราดรลอเรนซ์ กับ โรมิโอ     ภราดาลอเรนซ์ซุ่มเด็ดดอกไม้และสมุนไพรใส่กระเช้า,ในป่าละเมาะ ไม่ห่างจากกุฏิเท่าใดนัก
     
" หลวงพ่อลอเรนซ์ " โรมิโอกระหยิ่มยิ้มย่องมาหา
     
" เหตุใดแวะมากล่าวทักแต่รุ่ง "
      " อรุณสวัสดิ์หลวงพ่อ "
     
" ลูกชายศีรษะเจ้าป่วยเป็นไรหรือ จึงจากที่นอนไปแต่เช้าในย่ำรุ่งเช่นนี้ ขอทายว่าเจ้าคงนอนกระสับกระส่าย หรือถ้าไม่ใช่ ข้าขอทายว่าโรมิโอยังมิได้นิทรา " ภราดาแหกตาหนุ่มน้อย
     
" หลวงพ่อเดาถูก ข้าสำราญใจยิ่ง ! "
     
" พระเจ้าโปรดยกบาป เธอคง ฟัน โรสลินมันส์เฉิบ "
     
" โรสลิน หรือ หลวงพ่อพูดอะไร ข้าลืมความทุกข์ตรมนั่นมานานแล้วนะ"
     
" เจ้าแน่ใจเหรอ งั้นเจ้าไปหนใดมา "
     
" ข้าบอกก่อนหลวงพ่อจะถาม ข้าไปกินเลี้ยงกับศัตรูแล้วต้องบาดแผล บาดเจ็บหนักกลับมา "
     
" ช้าก่อน จงแถลงความให้แจ้ง สารภาพเคลือบแคลงจะรับยากซึ่งอภัย "
     
" ใจข้าติดบ่วงรักสุดเสน่หา บุตรีของเศรษฐีคาปุเล็ต ข้าหลงรักนาง นางมีใจต่อข้า สองหัวใจประสานวิวาห์แนบแน่น เมื่อไหร่ ที่ไหน อย่างไร ที่เราพบเกี้ยวพา ข้าจะบอกท่านภายหลัง ได้โปรดจัดการวิวาห์ให้เราคืนนี้ด้วยเทอญ "

     
" เซ็นต์ฟรานซิสผู้ประเสริฐ โรสลิน มิใช่หรือที่เจ้าปักใจ ใยเปลี่ยนใจเร็วนัก "
      " อย่าเย้ยข้าเลยหลวงพ่อ "
     
" รักของชายหนุ่มอยู่เพียงที่ดวงตา มิใช่แน่ว ณ ดวงใจ "
    
" ฟังข้าหลวงพ่อ "
     
" พระแม่มาเรียทรงโปรด เจ้าเคยคร่ำครวญถึงโรสลินหนักหนา พลันเปลี่ยนใจแล้ว หญิงสาวคงหัวใจสลายเมื่อบุรุษไร้ซึ่งความมั่นคง " ภราดาเทศนา
      " ท่านเคยห้ามไม่ให้ข้ารักโรสลิน "
     
" ข้าให้รักมิใช่ให้หลง "
      
" ถูกๆ นี่คือรัก รักเผาผลาญข้าด้วยรักนั้น "
      " หลุมศพในสุสานอาจร้างไปนานหากสองสกุลนี้คืนดี มาเถอะเจ้าคนโลเล มากับข้า ข้าสนับสนุนสิ่งที่เจ้าหวังและตั้งใจ งานวิวาห์อาจทำให้สุขบังเกิด ความรักอาจทำให้สองสกุลสมานฉันท์ "
     
" หลวงพ่อรีบเถิดเพราะข้าใจร้อน "
     
" ช้า มักฉลาดและมีสติ รีบ นักมักล้มลุก "

     
ถนนแห่งหนึ่งของเมืองเวโรนา
     
" เจ้าโรมิโออยู่หนใด เค้ามิได้กลับบ้านงั้นหรือ " เมอร์คิวชิโอ
     
" โอ ไม่ได้กลับบ้านเลย ข้าพูดกับบ่าวเค้า นี่ ติบอลต์ และ ตาเฒ่าคาปุเล็ต ส่งสาส์นท้าดวลไปที่บ้านบิดาเค้าด้วย สหายข้า " เบ็นโวลิโอ
     
" พระเจ้า โรมิโอ คงรับคำปาก ในร่างคำท้าย่อมต้องการผู้รับ และย่อมตอบรับโดยผู้เหมาะสมจะต่อกร"
     
" เค้ากล้ามาก "
     
" โรมิโอเอ๋ยเจ้าตายแน่แล้ว ถูกแทงด้วยตาดำขลับของอิสตรี ถูกยิงทะลุหูด้วยเพลงรัก หัวใจพรุนด้วยศรรักปักอกของกามเทพ เค้าจะรับมือติบอลต์ยังไงไหวนา "
     
" ทำไมน่ะ? ติบอลต์เก่งแค่ไหน "
     
" ยิ่งกว่าพญาแมวจะบอกให้ "
     
" โรมิโอมาแล้ว ๆ " เบ็นโวลิโอชี้มือเย้วๆ

     
" อ้า สวัสดีเจ้าทั้งสอง " โรมิโอโค้งคำนับ
     
" ฮึ่ย (ดมจั๊กแร้ตัวเอง) เราควรจะรำคาญเจ้าแมลงประหลาดพวกนี้นะ จริงมั้ย ทักทายแบบฝรั่งเศสกับลีลาหนุ่มเจ้าชู้ เพื่อนลวงเราเสียยิ่งนักเมื่อคืนนี้ " เมอร์คิวชิโอตัดพ้อ
    
" ลวงอันใดแก่เจ้า "
      " หนียังไงล่ะท่าน หนีหาย ข้าไม่เห็นแม้เงา "
     
" ขออภัยเมอร์คิวชิโอ ข้ารีบไปทำกิจใหญ่ "
     
" โอ้ เชื่อเลย "
     
" ใครอยู่ในฐานะอย่างข้าย่อมหย่อนมารยาท "
     
" ดูเค้าซี "
     
" คำพูดเจ้าเฉียบคมกว่าใคร แข็งแกร่ง เย็นชาที่สุด "
     
" โอ้ว ฮ่า มิดีกว่าการร่ำร้องเรียกหารักดอกหรือ ท่านกลับมาหรรษากับผองเพื่อน โรมิโอ ท่านเป็นเหมือนเดิมแล้ว เป็น โรมิโอ อย่างที่เคยเป็นด้วยแรงผลักดันแห่งรัก พระเจ้าดลบันดาลให้ธรรมชาติปั่นป่วน,กระตุ้นหัวใจว่างโบ๋ เจ้าหยุดข้ารำพันจากเรื่องเหลวไหลงั้นเหรอ "
      " เพราะเรื่องสำราญของเจ้าเล่าได้ไม่รู้จบ " เบ็นโวลิโอ
     
" ไม่ ๆ ข้าเล่าเรื่องใกล้อวสานเต็มทีแล้ว ใจข้าอยากพูดจามิให้เยิ่นเย้อ " เมอร์คิวชิโอ

พิธีแต่งงานของ โรมิโอ กับ จูเลียต

     
โรมิโอมองเห็นหญิงชราแต่งตัวรุ่มร่ามนวยนาดผ่านมา " ดูสิ่งเจริญตา ดูช่างงามแท้ เยื้องย่าง "
     
" เ ยื้ อ ง ย่ า ง พร้อมเสื้อ และ กางเกง วู้ ๆ ๆ " เมอร์คิวชิโอ และ เบ็นโวลิโอ ประสานเสียงล้อเลียน
     " พัด ปีเตอร์ คนยิ่งกำลังร้อนๆอยู่ " แม่นมจูเลียตดุบ่าวรับใช้แล้วเจรจา " อรุณสวัสดิ์ท่านสุภาพบุรุษ"
     
" ยอดไปเลย ปีเตอร์ ใช้พัดอำพรางหน้านางไว้ พัดนั้นงามกว่าทุกส่วน .. อรุณไม่สวัสดิ์ท่านสุภาพสตรี"
      " ยังอรุณอยู่รึไม่ "
     
" ข้าเกรงว่าจะไม่ใช่ ด้วยเงื้อมแดดแห่งนาฬิกาทรายชี้ว่านี่มันเที่ยงวันแล้ว " เมอร์คิวชิโอขบขัน
     
" ท่านเป็นใครล่ะหว่า? "
     
" ท่านสุภาพสตรีข้าเป็นคนที่พระเจ้าสร้างมา "
     
" ขอกล่าวว่าเจ้าพูดได้ดีนะ ยกย่องว่าเป็นภารกิจของพระเจ้าเชียวเหรอ ท่านทั้งหลายผู้ใดทราบว่าหนุ่มน้อยโรมิโออยู่แห่งใด "
     
" โ ร มิ โ อ ๆ " เมอร์คิวชิโอ และ เบ็นโวลิโอ แสร้งทำเป็นมองหาคนละทิศทาง
      " ข้าคือเจ้าของนามนั้นเอง มิผิดพลาด "
โรมิโอบอก(จุดไต้ตำตอ)

     
" ถ้าอย่างงั้นก็ดีแล้ว ข้าอยากสนทนากับเจ้าตามลำพัง " รั้งแขนโรมิโอมาประชิดตัว
     
" นางจะทำให้โรมิโอขึ้นสวรรค์ " เบ็นโวลิโอ
     
" หญิงงามเมือง งามเมือง " เมอร์คิวชิโอไม่พูดเปล่าเดินอ้อมหลังไปถกกระโปรงสุ่มไก่นางขึ้น
     
" เจ้าพวกโรคจิตโสมม ! " แม่นมตวาดลั่น
      " กระต่ายแก่เหนียงยานไปหน่อย กลิ่นเหม็นเน่า (เอามืออุดจมูก) คล้ายกับอาจม ข้ากินไม่ลง ลาก่อนนะแม่เฒ่า " เมอร์คิวชิโอก้มลงหอมแก้มนางฟอดใหญ่ก่อนเผ่นหนี
     
" เจ้าพวกปากเปลาะ ข้ามิใช่หญิงที่เจ้าจะมาเกี้ยวพาราศี ข้ามิใช่คู่ตุนาหงันของเจ้า โอ๊ย เจ็บใจพวกจิตทราม ๆ .. เจ้า(โรมิโอ)เป็นคนเช่นไรจึงมีสหายร้ายกาจเช่นนั้น "
     " สุภาพบุรุษแม่นม ความรักพาโอษฐ์ข้าไป พูดเพียงนาทีเดียวได้มากกว่าพูดทั้งเดือน "
     
" หากเจ้าพูดสิ่งใดให้ร้ายแก่ข้า ข้าจะโต้ตอบสุดเดช ข้าร้ายกาจกว่าไอ้คนอัปรีย์มากนัก พวกสัปดนข้าจัดการมานักแล้วจนไร้ผู้กล้าหือ " ปีเตอร์หัวเราะก๊ากหงายหลัง นางนมตาเขียวปั้ด " ใยเจ้าหัวเราะทับถมข้าด้วยความสำราญ เจ้าเด็กถ่อยเอ๊ย สำนึกไว้บ้าง ! " เตะป๊าบเข้าซี่โครงปีเตอร์กลิ้งลงบันไดร้อง โอ๊ยๆ บอกโรมิโอ " เจ้าจงตามข้ามา .. "

     ที่แท่นสวดมนต์ในโบสถ์ แม่นมคุกเข่าพนมมือ " คุณหนูให้ข้ามาถามไถ่ท่านเพื่อทราบคำตอบ ข้าบอกก่อนนะหากท่านจูง จูเลียต ไปเข้ารกเข้าพง หรือประสงค์ร้าย,ไม่ซื่อกับเธอก็จะเป็นเรื่องร้ายกาจมากที่กระทำต่อกุลสตรี "
     
" นำข่าวข้าไปส่งต่อเธอ ข้าขอประกาศต่อหน้าก่อนการวิวาห์ ตอนบ่ายให้นางไปที่กุฏิของหลวงพ่อลอเรนซ์เพื่อล้างบาปแล้วแต่งงาน .. นี่เป็นสินจ้างของเจ้า "
      " ไม่ ไม่ ข้ามิต้องการ "
     
" งั้น .. " พอโรมิโอจะหยอดเหรียญลงกล่องรับบริจาคแม่นมรีบคว้าหมับ
     
" ท่านเจ้าคะ คุณหนูคือสตรีแสนประเสริฐ ตอนที่นางยังเป็นเด็กตัวน้อยมีชายสูงตระกูลมาเกี้ยวพาราศี เรื่องวิวาห์ข้านี่โกรธยิ่งนักที่นางไม่ใส่ใจ ปารีส ผู้มีเพียบพร้อมทุกสิ่งทุกอย่าง "
     
" แม่นมจงนำข่าวไปส่งคุณหนู .. "

      สวนหลังปราสาทคาปุเล็ต
      " นาฬิกาตี 9 ครั้งตอนที่แม่นมไป นางสัญญาว่าจะกลับมาภายในครึ่งชั่วโมง นางอาจไม่พบพวกเค้า ไม่ใช่สิ ช้าจริงๆเลย ผู้ส่งสาส์นรักควรเร่ง ถ้านางปรารถนาจะแวะที่ใดล่ะ อารมณ์นางแปรเปลี่ยนราวลูกบอล ชักช้าอุ้ยอ้ายก้นหนักราวตะกั่ว โอ พระเจ้า มาแล้ว แม่นมข้าว่ายังไง พระเจ้าเหตุใดท่านจึงเศร้า ได้ข่าวอะไรหรือ .. " จูเลียต
     
แม่นมโบกมือไล่บ่าวรับใช้กลับบ้าน " ปีเตอร์จงออกไปก่อน "
      " ท่านพบเค้าหรือไม่ "
     
" ข้าล่ะเหนื่อยนักขอพักสักครู่ โอ๊ย เคล็ดขัดยอกไปหมดเลย "
      " นมจ๋า นมแสนดี บอกข้ายอดรักข้ากล่าวเช่นไร "
     
" ยอดรักท่านผู้แสนซื่อสัตย์ จิตใจงดงาม และ รูปงาม รับประกันเค้าเป็นคนดีแน่ โอ๊ะ มารดา คุณหนูล่ะ? "
      " ให้ตายสิ ท่านกล่าวอะไรเช่นนี้ ยอดรักข้าเป็นผู้สุจริตและมารยาทดี แล้ว มารดา คุณหนูล่ะจะว่าไงเหรอ "
     
" โอ๊ย ใจร้อนจัง ข้าเดินเมื่อยแทบตาย ไม่เห็นใจกระดูกกระเดี้ยวของข้าที่ปวดร้าวหรอกเรอะ คราวหน้าเดินสาส์นเองเหอะ "
     
" โธ่ ! เรื่องจริงจังนะ บอกมา โรมิโอ ว่าอย่างไร "
      ปิดประตูมิดชิด เดินย่องเข้ามา " คุณหนูต้องไปล้างบาปตอนบ่ายรึเปล่า "
     
" ไปสิ "
     
" จงไปที่กุฏิหลวงพ่อลอเรนซ์ ที่นั่นจะมีว่าที่ สามี ของเจ้าเป็นพยาน ดูสิสองปรางคุณหนูแดงด้วยเลือดฝาด แก้มเปล่งปลั่งเมื่อได้รับข่าวดีเสมอ จงไปที่กุฏินั้นเถิด "
      " นมแสนดี ข้าลาก่อน "
     
แม่นมจูเลียตเรียกโรมิโอเข้าไปคุยเรื่องลับในโบสถ์,นัดแนะให้ทั้งคู่ได้พบกัน     
กุฏิของภราดาลอเรนซ์
     
" ยิ้มเบิกบานเมื่อเห็นสวรรค์รำไร จากนี้ไปความหมองเศร้าจะมลาย " ภราดา
      " อาเมน จงมาเถิดความเศร้า เจ้ามิอาจพิชิตความยินดีของข้าได้ อีกไม่นานข้าจะได้เห็นนางยอดขวัญ " โรมิโอ
     
" แม้วันนี้ถึงจุดจบ การพิชิตความโกรธแค้นของไฟและอำนาจ ทำได้ด้วยรอยจุมพิต ดุจน้ำผึ้งแสนหวาน ความขึ้งเครียดละลายในความหวานเลิศรส และรสชาตินั้นทำให้รู้ซึ้งถึงความปรารถนา เช่นนั้นรักจักรู้ความถ่อมตน จึงถนอมรักนั้นได้นาน อา .. แม่หญิงมาแล้ว โอ สาวงามอมตะ "
      " จูเลียต " โรมิโอโผกอดคู่รัก
     
" พระเป็นเจ้าข้าขอสารภาพบาป "
     
" โรมิโอจะกล่าวสารขอบใจแทนสองเจ้า "
     
" ถ้าความสุขข้าวัดได้มันจะเปี่ยมล้น ตัวเธอทำให้สุขมากขึ้น อากาศหม่นเมื่อเธอหายใจออกมา "
     
" ยาจก หานับสิ่งใดเป็นไม่ ความรักแท้ของข้าหลั่งรินออกมาเหลือคณา มิสามารถนับได้ถึงครึ่ง "
     
" อุบาสิกา โปรดมากับข้า เมื่อจบพิธีแล้วเจ้าจะไม่เดียวดายต่อไป โบสถ์จะรวมใจสองดวงเป็นหนึ่งเดียว " ภราดาแยกคู่รักกอดฟัดนัวเนียออกจากกันชั่วขณะ จูงมือจูเลียตสู่ลานหินใต้โดมมหึมา โรมิโอนั่งคุกเข่าเคียงข้าง ทั้งสองพนมมือเริ่มพิธีกรรมทางศาสนา

     
ลานกลางเมืองเวโรนา
      " ปะ ปลาๆ ปลาๆ "
      " ข้าจะสวดมนต์ให้ เมอร์คิวชิโอ เลิกเถิด วันนี้ร้อนจริงๆ แถวนี้พวก คาปุเล็ต เดินกันพล่าน เราพบมันก็ไม่ควรวิวาท เพราะอากาศร้อนเช่นนี้ทำให้เลือดเดือดดีนักแล ไปกันเถิด .. "
      " ปะ ปลาๆ (ดึงผ้าเย็นคลุมศีรษะออก มองไปรอบๆ) เจ้าก็เหมือนสหายทั้งหลายของข้านั่นแหละ เข้าไปในโรงสุราชักดาบวางโครมลงบนโต๊ะ ตะโกนว่าพระเจ้าส่งข้ามาเป็น หนึ่ง เท่านั้น "
     
" ข้ามิเคยเป็น " เบ็นโวลิโอปฏิเสธ
      " ปะ ปลาๆ เมื่อการที่หมายมั่นเสร็จสิ้น(ดื่มเหล้าหมด)ก็ตวัดดาบท้าทายเจ้าของร้านทั้งที่ไม่จำเป็น มีสหายห่วยๆแบบนี้คนนึงชอบระรานวณิพก เหตุใดเจ้าไม่วิวาทกับชายชาตรีเพื่อจะเป็นหนึ่งในนคร เพราะเค้าปลุกสุนัขของเจ้าที่นอนหลับอยู่ภายใต้แสงตะวัน ปะ ปลาๆ แล้วเจ้ายังสอนข้าเรื่อง วิวาท กระนั้นหรือ ฮ้า "
     " เมอร์คิวชิโอ อย่าเดิมพันกับพวกคาปุเล็ต "
      " ส้นตีนข้านี่ ข้าหาสนมันไม่ " เหลือบมองเห็นกลุ่มคู่อริเดินมาใกล้จึงกระโดดลงไปนอนแช่ในอ่างน้ำพุดับร้อน

     
" สุภาพบรุษทั้งหลาย สวัสดี " ติบอลต์ยืนเท้าสะเอว
      " สวัสดี "
     " ข้าขอเจรจากับหนึ่งคน "
      " เจรจา 1 คำ กับ 1 คน ข้าให้ 2 คนไว้เจรจาและวิวาท " เมอร์คิวชิโอกล่าวจบลิ่วล้อ คาปุเล็ต โห่ฮา
     
" คิดว่าเจรจาเพียงพอแน่นอน ข้าให้โอกาส "
     " ท่านก็จงฉวยโอกาสเองไม่ได้หรือ "
     
" เมอร์คิวชิโอ ท่าน ผสมโรง โรมิโอ "
      " ผสมโรง เห็นเราเป็นนักดนตรีรึไง ถ้าเราเป็นนักดนตรีเจ้าก็จะได้ยินแต่เสียงเพี้ยน นี่ไงคำตอบของข้า(ชูปลายแหลมดาบพ้นน้ำ) ที่จะทำให้เจ้าเต้นเร่าๆ ชิชะ ผสมโรง "
     
" นี่มันที่ชุมชนสหาย เราควรจะเจรจากันในที่รโหฐาน ชำระความเกรี้ยวกราดเคืองใจ พวกไปซะถ้ายังมีม่านตา " เบ็นโวลิโอ
    
" ตามีไว้เพื่อมองอยู่แล้วก็ให้มองไปซี่ ข้าจะไม่หลีกเลี่ยงเพื่อให้ใครยินดีทั้งนั้น "
     
" สันติเป็นของท่าน คนที่ข้ารอมาแล้ว "
     
" เมอร์คิวชิโอ .. " โรมิโอโบกมือทักทายมาแต่ไกล
      " โรมิโอ ข้าไม่อาจกล่าวถึงเจ้าดีกว่านี้นอกจาก ไอ้แสนจัญไร " ติบอลต์ข่ม

     " มีสาเหตุที่ข้ารักท่านช่วยให้ข้าอภัย ระงับความโกรธอันควร ความจัญไรนั้นข้าหามีไม่ ดังนั้นขอลา ท่านไม่รู้ใจข้าดอก "
     
" แค่นี้? ไม่อาจลบล้างความเจ็บแค้นที่เจ้ากระทำต่อข้า หันกลับมาแล้วดวลกัน "
     
" ข้าขอค้านด้วยไม่เคยทำร้ายท่าน จะรักท่านเกินกว่าท่านจะรู้ จนกว่าจะรู้สาเหตุที่ข้ารักนาม คาปุเล็ต เป็น นาม ที่ข้ารักเสมือนนามตัวเอง จงพอใจ " โรมิโอจับมือติบอลต์
     
" แหวะ .. " ติบอลต์ดมมือตัวเองทำท่าขยะแขยงราวมีสิ่งโสโครกติดอยู่ เขาล้างมือจากน้ำพุแล้ววักน้ำใส่หน้าเมอร์คิวชิโอ หัวเราะเยาะชอบใจ
     
" ฮึ่ย จะยอมกันได้อย่างไร (อย่า เมอร์คิวชิโอ <-เบนโวลิโอท้วง) ปล่อย ติบอลต์,ไอ้ตัวจับหนู (ไปซะ<-โรมิโอไล่สมุนคาปุเล็ตกลับไป) จะเอาไงกับข้า นึกว่าเจ้าเป็นพญาแมวงั้นเหรอ ข้าขอ 1 ใน 9 ชีวิตของเจ้า ข้าขอเลือดแห่งพญาแมวซึ่งจะชดใช้ให้ภายหลัง (ไม่เอาน่า<-โรมิโอบอกสหาย) เพื่อชีวิตเจ้าเหลืออีก 8 ชีวิตบัดซบ " เมอร์คิวชิโอกระโจนขึ้นมาจากแอ่งน้ำพุ " เจ้าจะชักดาบออกมาหรือไม่ ข้าจะเชือดหูของเจ้า เร็วเข้าให้ดาบของข้าได้ลิ้มชิมเลือดก่อนหัวของเจ้าหลุด "
     
" งั้นก็เข้ามาเลย " ติบอลต์ชักดาบ
     
" เมอร์คิวชิโอ พอน่า " โรมิโอถูกสหายรักผลักออกห่าง
     
" ฮ่า ได้เลย " เมอร์คิวชิโอตั้งท่าประดาบกับติบอลต์
     " ไปให้พ้น " ทั้งคู่หันหน้ามาตะเพิดโรมิโอแล้วดวลกันต่อ
      " ไปให้พ้นนะไอ้ขี้ขลาด " ลูกสมุนว่าตาม


เมอร์คิวชิโอเสียทีเผลอถูกติบอลต์แทงตายคุณหญิงคาปุเล็ตร่ำไห้หน้าศพติบอลต์,หลานชาย

ปริ๊นซ์,เจ้านครเวโรนา     บ่าวไพร่ทั้งสองฝ่ายแห่กันมามุงดู เมอร์คิวชิโอ เสียทีถูกดาบติบอลต์จ่อคอหอย พลันเขากอดอกผิวปากสบายอารมณ์ไม่เกรงกลัวความตาย ติบอลต์หัวเราะก๊าก ทั้งคู่จับมือกันแล้วดวลดาบยกสอง ว่องไว ดุเดือดกว่าเดิม ครั้งนี้ ติบอลต์ เหยียบดาบเมอร์คิวชิโอติดพื้น ใช้ดาบตัวเองตัดผมคู่ต่อสู้ หัวเราะเย้ยหยันกับสมุน เมอร์คิวชิโอแย่งดาบติบอลต์แล้วโยนคราดให้เขาใช้แทนอาวุธ ทำให้อีกฝ่ายขุ่นเคืองสุดขีด เอาดาบสมุนวิ่งไล่ฟันเมอร์คิวชิโอ โรมิโอ พยายามยื้อยุดห้ามปราม
     
" พอเหอะน่า ติบอลต์ .. " พอ โรมิโอ หันไปคว้าแขนห้าม เมอร์คิวชิโอ บ้าง ติบอลต์กลับแทงสวนตรงอกคู่อริ
      " หนีเร็ว ติบอลต์ เร็วเข้า " พวกสมุนเห็นลูกพี่หน้าซีดทำอะไรไม่ถูกพากันต้อนเขาวิ่งหนีไปโดยเร็ว

     
" ฮ่า ฮ่า ฮ่า ข้าชนะแล้ว " เมอร์คิวชิโอโบกมือให้สหายตอนพวกนั้นยกร่างเขาขึ้นแห่ราววีรบุรษ
    
" เมอร์คิวชิโอ เป็นไงบ้าง " เบ็นโวลิโอเห็นสหายรักอาการไม่ดี
     
" ข้าเจ็บ .. เจ็บแค่แมวข่วน " เมอร์คิวชิโอนั่งฟุบอยู่กับพื้นสักพักก่อนลุกขึ้นปกติ ใบหน้าแย้มยิ้ม
      " อดทนหน่อยนะ พวกไม่เจ็บมากใช่มั้ย " โรมิโอกอดคอ
      " ไม่ ไม่เป็นไรเลย แผลของข้าไม่ลึกเท่าบ่อ ไม่กว้างเท่าประตูโบสถ์ด้วยซ้ำ เวลาบนโลกข้าหมดแล้ว ตามหาข้าพรุ่งนี้นะ เจ้าจะได้ข่าวข้าเป็น ศพ (อับราฮัมกับเพื่อนหัวเราะชอบใจ) ใครก็ได้ .. ไอ้จัญไร ไปตามหมอให้ข้าที เร็ว (ตบหน้าสหาย สายตาเริ่มพร่าเลือน หูอื้อ กอดคอ โรมิโอ ) เจ้าเข้ามาขวางเราด้วยเหตุใด ข้าเจ็บเพราะเจ้าเข้ามาขวาง "
      " แต่ข้ามีเจตนาดี "
      เมอร์คิวชิโอทรุดตัวลง พยายามคลานขึ้นตามขั้นบันไดถนน
     
" เมอร์คิวชิโอ เจ็บ หรือ ไม่เจ็บน่ะ .. " พรรคพวกนึกว่าแกล้งอำกันเล่น " วู้ ๆ ๆ "
      " ห่ากินทั้งสองสกุล..! " เมอร์คิวชิโอตะโกนลั่น ทุกคนเงียบงัน " พวกมันทำให้ข้าเป็นเหยื่อของหนอน ไปตายโหงให้สิ้น สองวงศ์จงฉิบหาย .. " เขาชี้นิ้วกราด ร่างโซซัดโซเซมาล้มนอนแผ่หลา
     
" อย่าล้อเล่นน่ะ เมอร์คิวชิโอ ๆ โรมิโอ เค้าตายแล้ว " เบ็นโวลิโอ
     โรมิโอจับศีรษะเขาโยกคลอนก็ไม่ได้สติ ดึงมือที่เขาจับผ้าปิดหน้าอกออกก็เห็นรอยแผลจากคมดาบแทงตัดขั้วหัวใจ คนที่ยืนล้อมกระโดดถอยเหยง " เฮ้ย ตายห่า ! "
      " ลางแห่งหายนะเริ่มขึ้น ประเดิมความแค้นที่ไม่มีวันจบสิ้น เมอร์คิวชิโอ สิ้นชีพไปอยู่สรวงสวรรค์ชั่วนิรันดร์ ความแค้นนั้นข้าขอรับเองตั้งแต่บัดนี้ "
โรมิโอสติแตก
     
" โรมิโอสงบสติอารมณ์ก่อน ไม่นะ .. " พรรคพวกกันโรมิโอไม่อยู่ เขาฉวยผ้าเปื้อนเลือดเมอร์คิวชิโอชูกำปั้นวิ่งไป

     " ติบอลต์ .. มานี่ ติบอลต์ จงรับเอาความจัญไรคืนไป เจ้าพรากวิญญาณ เมอร์คิวชิโอ สายใยอันน้อยนิดขาดสะบั้น แต่ตอนนี้ ไม่ ข้า ก็ เจ้า ต้องม้วยมรณา " โรมิโอโปะผ้าเปื้อนเลือดสหายถูใบหน้าติบอลต์
     
" ไอ้คนจัญไร ข้าจะส่งเจ้าไปอยู่กับสหาย " ติบอลต์ผลักโรมิโอล้มกลิ้ง
      " เข้ามาเลย "
โรมิโอกำทรายเหวี่ยงใส่ศัตรู
      " ไม่มีเพื่อนเจ้าคอยผสมโรง จงไปอยู่ด้วยกันกับเค้า "
ติบอลต์ชักดาบออกมา
     " งั้นจะได้เห็นกัน "
โรมิโอคว้าดาบคู่จากสหายที่ตามมาทัน,เข้าประชิดฟาดฟันคู่อริ
      โรมิโอสู้พลางถอยพลาง
บ่าวไพร่ทั้งสองตระกูลแห่ตามฝุ่นตลบ ช่วงทั้งคู่กอดรัดฟัดเหวี่ยงชกกันนั้นเอง โรมิโอถูกชกล้มลง,คลานหนี ติบอลต์เอาดาบจากเพื่อนหมายเผด็จศึกแต่พลาดท่าถูกโรมิโอแทงสวนเข้าหน้าอกสิ้นชีวิต
     
" โรมิโอ หนีเถอะ รีบไป .. ปริ๊นซ์ จะพิพากษาให้เจ้าตายตกไปตามกัน โรมิโอ รีบหนี ไปเร็ว " เบ็นโวลิโอ
      โรมิโอจ้องดูร่างไร้วิญญาณของติบอลต์
" พระเจ้า ข้าช่างโง่เขลาเหลือเกิน "

      สวนของคาปุเล็ต
      " โอ ติบอลต์ ๆ สหายรักของข้า ติบอลต์ ผู้แสนดี นึกไม่ถึงเลยว่าจะเป็นวันสิ้นชีพของเจ้า "
     
" พระเจ้า โรมิโอ ทำร้าย ติบอลต์ เหรอ "
     " เค้าช่างชั่วร้าย "
     
" โอ แม่นม อสรพิษแฝงความอำมหิตภายในกลีบดอกไม้ หนังสือเลวขายได้เพราะปกงาม "
      " ฮือๆ ไม่รู้จักหักห้ามใจ หลงไว้ใจ ไม่มีความซื่อสัตย์ในชาย เขาล้วนกลิ้งกลอกตลบตะแลงคดเคี้ยว โรมิโอ ช่างน่าละอายนัก "
     
" เจ็บปวดเพราะต่ำทราม เค้าไม่ปรารถนาจะเกิดมาเช่นนี้ แม้น่าละอายแต่เนื้อแท้แสนประเสริฐ "
      " เจ้าพูดในฐานะ ชายา หรือนี่ "
      " ข้าควรจะกล่าวโทษ สามี ข้าเองงั้นเหรอ โอ พระคุณเจ้า ข้าควรจะกล่าวนามท่านเหรอ ข้าเป็นภรรยาเค้าไม่ถึง 3 ชม.แต่เหตุการณ์ร้ายได้บังเกิดจะทำฉันใด .. "

      หน้าจวนเจ้านคร
     
" ปริ๊นซ์ คาปุเล็ต เรียกหา .. " บ่าวไพร่คาปุเล็ตแห่ศพ ติบอลต์ ประจานความชั่วคู่อริ
     
" ปริ๊นซ์ ๆ ๆ ดูนี่ ดู " บ่าวไพร่มอนตะคิวแบกศพ เมอร์คิวชิโอ มาวางตีนบันได
      " พูดไป เบ็นโวลิโอ พูด .. " อับราฮัมกับสหายมอนตะคิวรบเร้า
      " ปริ๊นซ์ ผู้ทรงธรรมจงเอาเลือด มอนตะคิว เช็ดเลือดหลานข้า " คุณหญิงคาปุเล็ต
      " เบ็นโวลิโอ ใคร ก่อวิวาทฉกรรจ์เช่นนี้ " ปริ๊นซ์
     
" ติบอลต์ เค้าตายแล้ว โรมิโอจะพูดด้วยดี,ขอให้ตรึกตรอง เขายอมถูกทำร้าย ขอให้เลิกแล้วต่อกัน "
     
" โกหก ! " คุณหญิงคาปุเล็ต
     
" ยังไงเขาก็ผิดอยู่ดี " บ่าวไพร่คาปุเล็ตตบหน้าเบ็นโวลิโอฉาดใหญ่ ต่างวางมวยชกกันชุลมุน
     
" ข้าขอความเป็นธรรม ปริ๊นซ์,ผู้ทรงเกียรติ โรมิโอ ฆ่า ติบอลต์ โรมิโอสมควรตาย "
      " ใช่ ๆ ๆ โรมิโอ สมควรตาย "
     
" โรมิโอฆ่าเค้า เค้าฆ่าเมอร์คิวชิโอ บัดนี้ใครควรชดใช้ค่าชีวิตนั้น "
     
" มิใช่ โรมิโอ ปริ๊นซ์ เค้าเป็นสหายเมอร์คิวชิโอ เค้ามีความผิดแค่กฏหมายรอลงอาญาด้วยชีวิตติบอลต์ " มอนตะคิว
     
" ด้วยความผิดนั้น ข้าควรเนรเทศเค้าไปจากเมือง ให้โรมิโอรีบไปในบัดดล หากใครพบเห็นเค้า เมื่อนั้นเค้าจะตาย " ปริ๊นซ์พิพากษา

     กุฏิภราดาลอเรนซ์
      " เนรเทศ เหรอ จงเมตตาข้าด้วยความตาย อย่ากล่าวเนรเทศข้าเลย ฮือ ๆ "
     
" มาแล้ววว จงซ่อนตัว ซ่อนตัวก่อน นั่นใครน่ะ ใยจึงเคาะดัง ด้วยเหตุใด ต้องการสิ่งใด"
     
" คุณหนูจูเลียตให้ข้ามาหา โรมิโอ อยู่ไหน (ภราดาเปิดประตูให้) ขอบคุณค่ะ สามีคุณหนูอยู่ไหน โรมิโอ อยู่ไหน "
     
" ฟุบอยู่บนพื้น จมกับน้ำตาตัวเอง "
     
" ถ้าไม่พ้นจากเวโรนา ข้าก็ไม่มีชีวิต ฮือ ๆ "
     
" เหตุใดจึงร้องไห้คร่ำครวญ จงเป็นบุรุษผู้กล้าซี่ อย่าเอาแต่เศร้าโศก เพื่อนางจงลุกขึ้นเดี๋ยวนี้ ! "
     
" แม่นม จูเลียต นางเป็นเช่นใด นางคงคิดว่าข้าเป็นฆาตกร ยอดหญิงพูดถึงข้าเช่นไร "
      " นางไม่กล่าวอันใด นางเอาแต่ร้องไห้ เรียกชื่อ ติบอลต์ และ คร่ำครวญเรียกชื่อ โรมิโอ "
      " นามข้านั้นฆาตกรรมนาง บอกข้า ส่วนใดของข้าทำให้ข้ากระทำลงไปเช่นนั้น ด้วยนามอัปรีย์ของข้านี้ แม้กระทั่งตัวเองยังรังเกียจยิ่งนัก ฮือ ๆ "
ฉวยมีดในตะกร้าจะแทงตนเอง ภราดาลอเรนซ์ยื้อยุดไว้ทัน

     
" อย่า โรมิโอ ระงับจิตใจเอาไว้ก่อน .. ข้าแปลกใจนักเจ้าเป็นชายทำไมคร่ำครวญเช่นนี้ น้ำตาคือ อิสตรี การกระทำของเจ้าคือ ปีศาจ แห่งโกรธาครอบงำ ดูดู๋ เจ้าฆ่าติบอลต์ เจ้าจะฆ่าตัวเอง และ จะฆ่าภรรยาเจ้า ในชีวิตของเจ้าจะอยู่ด้วยการแช่งและโกรธตัวเองเหรอ เจ้าต้องเป็นลูกผู้ชาย " ตบกกหูโรมิโอเพี้ยะ
     
" ลิ้นของเจ้ายังมีอยู่ ถ้าหากเจ้ามีความสุข ติบอลต์อาจจะฆ่าเจ้า แต่เจ้าฆ่าติบอลต์ เจ้าจงมีความสุข อาญาแห่งความตายกลายเป็นโทษแสนเบา เพียงเนรเทศ เจ้ายิ่งมีความสุข เจ้ายังมีภาระที่แสนประเสริฐ จงไปปลอบฤดีดวงสมร แต่จงอย่าอยู่จนตะวันขึ้นเจ้าจะไม่ทันไป มันตุวา ที่ซึ่งเจ้าจะอยู่ชั่วคราว หาโอกาสเผยเรื่องวิวาห์ ปรองดองกับสหาย ขออภัยโทษ แล้วได้กลับบ้านด้วยความหรรษามากกว่าเดิมสองแสนเท่า มากกว่าตอนจากไป โรมิโอ
     
พูดกับแม่นม " นำข่าวไปบอกคุณหนู แนะให้นางเข้านอนก่อนใคร พวกเค้ากำลังเศร้าโศกคงไม่ทันระวัง โรมิโอ จะไปหา .. "

เมอร์คิวชิโอ คุยกับ เบ็นโวลิโอ โรมิโอจ้วงแทงติบอลต์เบ็นโวลิโอ นายและคุณหญิงมอนตะคิว

   next chapter >>   

chapter [ 1 ] [ 2 ] [ 3 ]

พิรฌาน