R o m e o & J u l i e t  :โ  ร มิ โ อ แ ล ะ จู เ ลี ย ต
โรมิโอ และ จูเลียตโรมิโอต้องรีบหนีจากเมืองเวโรนาเพราะถูกเนรเทศ
3.

โรมิโอพรอดรักจูเลียตถึงเช้าวันใหม่      ห้องนอนของจูเลียต
     
" จะไปแล้วเหรอ ยังไม่รุ่งอรุณเลย เสียงนกไนติงเกลหาใช่นกล๊าร์กไม่ เสียงนกไนติงเกลขับขานเสียดแทงในยามราตรีเหนือคบต้นไม้ เชื่อข้ายอดรัก นั่นเสียงนกไนติงเกล " จูเลียต
     
" เสียงนกล๊าร์กขับขานยามเช้า มิใช่ไนติงเกลเป็นแม่นมั่น เปลวเทียนดับโรยแสงแล้ว ทิวาร่าเริงขึ้นเหนือยอดผาในพยับหมอกบูรพา ข้าต้องจำลาขืนอยู่ก็บรรลัย " โรมิโอ
      " แสงนั้นไม่ใช่แสงทิวาดอก ข้ารู้ ดังนั้นจงอยู่ต่อเถิด ยังไม่ต้องรีบจรลี "
     
" ข้ายอมให้เค้าจับ ยอมให้เค้าผลาญชีวี ข้ายอมพลีชีพให้เจ้าหายใจ นั่นมิใช่แสงเงินแสงทองแห่งทิวา มิใช่นกล๊าร์กส่งเสียงลั่น สวรรค์รำไรอยู่เบื้องบน มาเถอะพญามัจจุราช จูเลียต ยินดีต้อนรับ "
     
" อา เช้าแล้ว ท่านจงไปเถิด โรมิโอ เช้าแล้ว นั่น นกล๊าร์ก ที่ส่งเสียงโหวกเหวก เสียงดนตรีแสนเพี้ยนนัก หาเสนาะหูไม่ ใครว่านกล๊าร์กร้องเพลงหวาน โอ ข้าว่าไม่จริง น้ำเสียงมันจะพรากเรา จงรีบไปเถิด แสงทองเริ่มจับขอบฟ้าทุกที " รีบใส่เสื้อผ้าให้โรมิโอ
     
แม่นมเคาะประตูห้อง ก๊อกๆ " คุณหนูเจ้าคะ ท่านแม่กำลังมาห้องคุณหนูค่ะ "
     
" โอ ท่านต้องไปแล้วหรือสามีข้า ข้าอยากเห็น ได้ยินท่านทุกโมงทุกยาม เราจะจากกันแสนนานทั้งทิวาราตรี จงไปเถิดข้าจะไม่รั้งท่าน "
     
" ลาก่อนแม่ยอดหญิง ข้าจะส่งความรักถึงดวงใจ "
     
" โอ เราจะได้พบกันอีกหรือไม่ "
     
" แน่นอนยอดรัก จนกว่าจะสิ้นลมปราณ ชั่วดินฟ้าสลาย ลาก่อน ลาก่อน .. ข้ารักเจ้า "

     
" จงร้องไห้ให้สาสมใจ อย่าได้คร่ำครวญเลย ติบอลต์ไม่อาจฟื้นคืน แม่ส่งหนังสือไปที่เมืองมันตุวา ที่ไอ้จัญไรนั่นมันถูกเนรเทศไป มันต้องถูกลงโทษอย่างสาสมเท่าเทียมกับสหายติบอลต์
     
บัดนี้แม่จะบอกข่าวสำคัญแก่เจ้า บิดาเจ้าเป็นชายที่รอบคอบ เค้าจะทำให้เจ้ามีความสุขล้น ด้วยการกำหนดวันแห่งมงคล " คุณหญิงคาปุเล็ต
     
" วันแห่งมงคลไฉนจึงคล้ายทุกข์เช่นนี้ " จูเลียต
    
" วันวิวาห์ พฤหัสบดียามเช้า เจ้าชายที่หนุ่มแน่นและแสนสง่าคือ เคานต์ปารีส ที่โบสถ์เซ็นต์ปีเตอร์ จะทำให้ลูกเป็นเจ้าสาวที่สุขสันต์สราญใจ "
     
" ช่างเถอะโบสถ์เซ็นต์ปีเตอร์ ช่างปีเตอร์ด้วย ท่านไม่มีวันทำให้ลูกเป็นเจ้าสาวที่มีความสุขได้ ไม่ ไม่ .. "

     
" ตกลงกันตามนั้น ปารีส บุตรชาย " นายคาปุเล็ตส่งว่าที่ลูกเขยกลับ วกมาหาคุณหญิง " ภรรยา เจ้าบอกความบุตรีเรารึยัง "
     
" บอกแล้วแต่นางไม่ยินดียินร้าย ถ้างั้นให้นางแต่งงานกับ ซากศพ ไปเถิด "
      
" นางไม่ขอบคุณเรางั้นเหรอ ไม่ภูมิใจงั้นเหรอ ไม่เห็นเหรอว่าโชคดีทั้งที่ตัวไร้ค่าปานนี้ ทั้งที่เราช่วยหา สามี ที่เลิศประเสริฐศรีให้ เจ้าเด็กโง่ ข้าจะจัดการเอง เฮ่อ เจ้ามันอกตัญญูนัก ดื้อดึง กล้าแข็งขืนกับข้าเหรอ "
      " ท่านเป็นบ้ารึไง "
     
" เจ้ามันแสนร้ายกาจชั่วช้า ข้าขอสั่งวันพฤหัสจงไปโบสถ์แต่โดยดี มิเช่นนั้นไม่ต้องมามองหน้าข้า "
     
" โอ ท่านพ่อ ข้าขอร้องล่ะ .. " จูเลียตฟูมฟาย
     " ไม่ต้องตอบ ไม่ มือข้ามันไม่ทนแล้ว " ตบจูเลียตฉาด
     
" ท่านต่างหากที่ไร้สติ ที่บริพาษนางเช่นนั้น " แม่นมปกป้อง
     
" ทำเป็นฉลาดเรอะ เก็บลิ้นของเจ้าไว้แม่นักบุญ จงยุ่งกับการ นินทา ของเจ้าต่อเหอะ "
     
" ข้าพูดไม่ผิด " แม่นมเถียง
     
" เจ้ากลับไปนินทากาเลต่อซะไป๊ .. บุตรีข้าทำให้ข้าบ้า วันพฤหัสจงทำตามที่ข้าสั่งถ้าเจ้าเป็นลูกข้า ข้ามอบเจ้าให้สหาย หากเจ้าไม่ยินยอมข้าจะปล่อยให้เจ้าเป็น ขอทาน ตายอยู่กลางถนน ถ้าเจ้าไม่เชื่อฟัง ข้าจะไม่รับเจ้าเป็นลูกอีกต่อไป เพราะบุตรีของข้าจะทำแต่สิ่งประเสริฐเท่านั้น "
     
" ท่านพ่อ .. "
     
" ฟังไว้แล้วคิดให้ดีๆ ข้าไม่ได้พูดเป็นเรื่องเล่น "

จูเลียตอ้อนวอนมารดาไม่ปรารถนาจะแต่งงานกับปารีส,มีเพียงหลวงพ่อลอเรนซ์เท่านั้นที่จะพึ่งได้โดย..     
" ท่านแม่ไม่นะ โอ้มารดาผู้ใจดีอย่าผลักลูกออกจากอก เลื่อนการแต่งงานไปสักหนึ่งเดือน, หนึ่งสัปดาห์ ไม่งั้นโปรดจัดเตียงวิวาห์ไว้ในสุสาน "
     
" อย่ามายุ่งกับข้า ข้าจะไม่กล่าวอันใด ทำตามประสงค์ของเจ้าเถิด ข้าไม่รับรู้ "
     
" โอพระเจ้า นมจ๋าข้าจะแก้ปัญหานั้นฉันใด กล่าวสิ ไม่มีถ้อยคำจะช่วยปลอบได้เหรอ เห็นใจข้าหน่อย "
     
" เอาเถิด โรมิโอ ถูกเนรเทศไปอยู่ดินแดนแสนกันดาร หากเขากลับมาแย่งชิงรัก ก็คงต้องหลบๆซ่อนๆ ดังนั้นเมื่อเหตุการณ์ดำเนินมาเช่นนี้ คุณหนูต้องแต่งงานกับท่านเคานต์ (จูเลียตอึ้งแทบไม่เชื่อหู) ที่จริงแล้วเค้าเป็นชายหนุ่มที่น่ารัก เค้าเพียบพร้อมยิ่งกว่าโรมิโอ
     
โรมิโอ เปรียบเหมือนผ้าเก่า นกอินทรีย์เนตรเขียว,สายตาไม่เฉียบคม ว่องไวเท่า ปารีส จงเตรียมตัว เด้ง รับสามีคนที่สองเถอะนะ เขาดีเลิศออกทั้งแท่ง แหละถึงแม้ไม่ดีจริง คนที่หนึ่งก็เสมือนตายไปแล้ว แม้ไม่น่าพิศวาสอย่างที่เคยเป็น คุณหนูก็ไม่มีทางเลือก "
     
" เจ้าพูดจากใจเหรอ ไม่ต้องปลอบใจข้าหรอก ไปเถอะ .. บอกท่านแม่ว่าข้าขอลา ข้าจะไปที่โบสถ์เพื่อสารภาพบาป และ รับอภัย "
     
" เจ้าค่ะ คุณหนูคิดถูกแล้ว " แม่นมผวาจะโอบกอด
     
" ไปซะ " จูเลียตเดินเลี่ยงด้วยความรังเกียจ

     
กุฏิของภราดาลอเรนซ์
     
" เจ้าบอกว่ายังไม่รู้ใจนางเหรอ แต่เจ้าจะแต่งงานในเร็ววัน " ภราดา
    
" เป็นความปรารถนาของคุณพ่อคาปุเล็ต ข้าไม่มีเวลาคิดล่วงหน้า หรือพูดจาเล้าโลมหล่อนมากมาย เพราะนางเอาแต่ร่ำไห้ตลอดเวลา .. พบกันพอดีเลย ภรรยา ที่รัก " ปารีส
      " อาจจะหรือไม่ ข้ายังไม่ได้แต่งงาน "
     
" เจ้ามาปลงบาปกับหลวงพ่อเหรอ "
     
" ท่านว่างอยู่หรือเปล่าหลวงพ่อ หรือข้าควรจะกลับมาใหม่ "
     
" พ่อว่างอยู่พร้อมรับใช้ลูกทั้งสอง ท่านเคานต์,นางต้องทำพิธีตามลำพัง "
     
" ข้าไม่ควรอยู่รบกวน จูเลียต วันพฤหัสข้าจะปลุกเจ้าแต่เช้า ขอลาจนถึงวันนั้น จงรับจูบอันสุนทรีย์ " ปารีสหอมหน้าผากจูเลียต

     
" โอท่านปิดประตูเถิด พอหลวงพ่อปิดประตูแล้วจงมาร่ำไห้กับลูก ลูกไม่มีหวัง ไม่มีใครช่วยได้ ไม่มีใคร "
     
" โอ้ จูเลียต พ่อได้ทราบทุกข์ร้อนของลูก ไม่มีสิ่งใดง้างงัด "
     " อย่าบอกข้านะว่าท่านได้ยินเรื่องนี้แล้ว จงบอกข้าว่าควรทำเช่นใด หากหลวงพ่อช่วยข้าไม่ได้ ข้าคงม้วยมรณ์ "
     
" ประเดี๋ยวหลวงพ่อยังพอมีหวัง (เด็ดดอกไม้,สมุนไพร) แต่เราอาจต้องทำสิ่งที่ร้ายกาจน่าหวาดหวั่น "
     
" สิ่งใดก็ได้ยกเว้นการแต่งงานกับปารีส จะให้ลูกไปรบในสงครามที่ไหนก็ได้ หรือขุดหลุมอยู่ในถ้ำฝังตัวเอง กระทั่งซ่อนตัวกับซากศพก็ยอม .. "
     
" ช้าก่อน เจ้ากลับมาสบายใจเถิด และยินดีแต่งงานกับปารีส พรุ่งนี้คือวันวิวาห์ คืนนี้เจ้าต้องอยู่ตามลำพัง อย่าให้แม่นมอยู่ในเคหาสถ์ จงนำ ขวด นี้ไป เมื่อถึงหัวเตียงจงดื่ม น้ำยากลั่น ในทันใด ไม่ช้ายาจะแล่นกระจายภายในเส้นโลหิต กายาเย็นชืด รู้สึกหนาวเหน็บ และง่วงงุน ชีพจรเจ้าจะเต้นเบาทุกจุด ไร้ลมหายใจคล้ายตัวเจ้าวานชนม์ คงสภาพนิ่งภายใน 24 ชั่วโมง แล้วตื่นเหมือนนอนหลับฝันดี
     ระหว่างนี้ก่อนที่ลูกจะตื่น พ่อจะเขียนสาส์นให้ โรมิโอ รู้เรื่อง เค้าจะมาทันที รอจนลูกตื่นฟื้นสติ และคืนนั้นโรมิโอจะพาเจ้าหนีไปด้วยกันที่ มันตุวา "
      " เอาให้ข้า ให้ข้า ช่วยบอกข้าทีว่า อย่ากลัว "
     
" รับไป รับไปเถอะ จงเข้มแข็ง ข้าเชื่อว่าทุกอย่างต้องเรียบร้อย "   

จูเลียตใช้กริชสังหารตนเองตายตามคู่รักเมื่อจูเลียตฟื้นสติก็เห็นโรมิโอกินยาตายไปแล้ว สายเกินการ

โรมิโอเข้ามาในสุสานแล้วพบร่างจูเลียตโดยหารู้ไม่ว่านางจะตื่นในไม่ช้า     
ห้องทำงานส่วนตัวนายคาปุเล็ต
     
" ว่าไงเจ้าลูกหัวแข็ง หายหัวไปไหนมา "
     " ข้าไปที่ซึ่ง ปลดปล่อย ข้า และล้างบาปที่เคยกระทำ ข้าขออภัยต่อไปนี้ข้าจะเชื่อฟังท่านพ่อ "
     
" ฮ่า ข้ายินดีอย่างยิ่ง ดีแล้วลูก ลุกขึ้นเถิดเจ้าทำถูกแล้ว "
     
จูเลียตเข้าห้องนอน หยิบขวดยาจากหัวเตียงชูขึ้น เขย่าก่อนดื่ม " ความรักมอบพลังแด่ข้า "

     
" จงนำสาส์นนี้ส่งให้ถึงมือ โรมิโอ ที่มันตุวา " ภราดาลอเรนซ์ฝากจดหมายลับภราดาจอห์น,พระผู้น้อย ท่านจูบหลังมือคารวะแล้วขี่ลาจากไป

     
" โอ ท่านเจ้าขา นางตายแล้ว จูเลียต ตายแล้ว " นางนม
     
" คุณหนูจูเลียตขอรับ นางตายแล้ว " บ่าว
     
" อะไรนะ จูเลียต ลูกของข้า นางอยู่ไหน " นายคาปุเล็ตเบิกตาโพลงเมื่อเห็นธิดานอนแน่นิ่ง ศีรษะและมือไพล่ไหลลงจากขอบเตียง" โอ้ลูกรัก ยิ่งกว่าดวงจิตของบิดา อนิจจา เจ้าตายแล้ว "
     
โอ้ว่า .. ยมทูตแห่งความตายห้อมล้อมเรา ราวกับเมฆหมอกปกคลุมหมู่มวลดอกไม้ที่งดงามที่สุดในทุ่งหญ้า

     
พวกคาปุเล็ตจัดขบวนแห่ศพ จูเลียต นำมาไว้สุสาน ศาสนาจารย์และผู้ร่วมพิธีแต่งชุดไว้ทุกข์ ผู้หญิงโยนช่อกุหลาบไว้อาลัยผู้ตายเป็นครั้งสุดท้าย ภราดาลอเรนซ์เห็นทุกสิ่งเป็นไปตามแผนการยกเว้น บัลถะสาร์ ,บ่าวรับใช้สายสืบโรมิโอ รีบขี่ม้ากลับมารายงานเจ้านายที่มันตุวา

     
" นายท่าน .. " บ่าวผู้ซื่อสัตย์ระล่ำระลักก่อนปล่อยโฮ
     
" บัลถะสาร์ จูเลียต ข้าเป็นเช่นไร นางคงเป็นสุขไม่มีสิ่งใดโศก เมียข้าเป็นเช่นไร "
     
" นางตายแล้ว เค้าเก็บศพนางไว้ที่อนุสาวรีย์ นางนอนตายอยู่ในสุสานของตระกูล "
     
" ข้าไม่เชื่อดาราอีกแล้ว ! "
     ทั้งคู่ควบม้าห้อตะบึงจนฝุ่นตลบผ่านถนนลูกรังในชนบท สวนทาง ภราดาจอห์น ซึ่งจูง-ขี่ลาแก่งกๆเงิ่นๆ .. ถึงอนุสาวรีย์สกุลคาปุเล็ต ปากอุโมงค์ทางเข้ามีประตูเหล็กปิดแข็งแรงแน่นหนา
     
" จงอยู่อย่างรุ่งเรือง ลาก่อน สหายรัก "
     
โรมิโอบอกบัลถะสาร์ดูต้นทาง ทุ่มก้อนหินใส่ประตูเหล็ก,ใช้แชลงงัดกลอนเปิดอ้า โรมิโอถือคบเพลิงเดินเข้าไปข้างใน เห็นศพบรรพบุรุษตระกูลคาปุเล็ตนอนเปื่อยยุ่ยอยู่บนแท่นเรียงต่อกัน ดึงผ้าคลุมศพใหม่ออก ..
     
" โอ้ ยอดรัก เมียข้า มัจจุราชปลิดลมปราณเจ้า มิอาจกระหายกลืนกินความงามของเจ้าได้ ความโสภายังปรากฏด้วยเลือดฝาดที่แก้มและริมฝีปาก ธงแห่งความตายยังมิได้ปักลง " มองถัดไปเห็นร่างติบอลต์ " เจ้านอนอยู่ที่นี่เพราะความแค้น ข้าควรชดใช้ให้เจ้าซะเดี๋ยวนั้น ด้วยมือข้าพลัดพรากเจ้าไปก่อนวัยอันควร ข้างนี้ที่ข้าประหาร จงอภัยให้ข้า เจ้าเป็นศัตรูหรือไร
      จูเลียต ใบหน้าเจ้าช่างงดงามยิ่งนัก หรือว่า พญายม หลงเสน่ห์ในตัวเจ้า ทรงปราณีต่อโฉมตรูหวังถนอมเจ้าเป็นคู่ใจ ในที่นี้ข้าขอแนบกายเจ้ามิให้ใครล่วงล้ำ ข้าจะไม่หลีกหนีไปไหน ข้าจะอยู่กับเจ้า กับหนอนชอนไชกายา แขนข้าจะตระกองกอดร่างเจ้าไว้ ดวงตาสองคู่ สองปากจะแนบชิด สองเราจะอยู่เคียงคู่กันสุขสราญจวบกัลปาวสาน .. แด่ยอดรัก
(ดื่มยาพิษจากขวดที่พกติดตัวมา) ด้วยจูบ ข้าขอลา " โรมิโอรู้สึกว่ามวนท้องปั่นป่วน,สะอึก ลมสว้านตีขึ้นหวีดหวิวถึงศีรษะ ทุรนทุรายก่อนหงายหลังล้มตึง

     
" ใครอยู่นั่น " ภราดาลอเรนซ์ถือตะเกียงเจ้าพายุนำทาง
     
" ข้าเอง และ คนที่ท่านรู้จัก "
     
" บัลถะสาร์เจ้าอยู่นานแค่ไหน "
     
" ครึ่งชั่วโมงขอรับ "
     
" ไปสุสานกับข้า "
     
" ข้าต้องรอจนนายท่านกลับออกมา "
     
" งั้นเหรอ พระเจ้าอโหสิให้ ข้ารู้สึกหวาดหวั่นพรั่นวิญญา "

     
แสงตะเกียงจับต้องใบหน้าซีดเผือดชายหนุ่ม " โรมิโอ ฮือๆ โชคชะตาช่างโหดร้ายนัก ก่อให้เกิดความเศร้าสุดแสน (ระหว่างหลวงพ่อร่ำไห้จูเลียตขยับนิ้วมือพยายามทรงตัวลุกขึ้น) "
      " หลวงพ่อแสนดี สามีข้าอยู่ไหน ข้าคลับคล้ายจำได้ว่าอยู่ที่ใด ข้าอยู่นี่แล้ว โรมิโอ อยู่ที่ไหน "
     
" มีเสียงคนมา(ประคองกายนางลงจากแท่น จูเลียตสลึมสลือว่า->โอ โรมิโอของข้า) ลูกเอ๋ย ตื่นจากความตาย-โรคร้าย และการนอนหลับเถิด อำนาจที่ยิ่งใหญ่เรามิอาจฝืน ชะตาฟ้าลิขิต ได้ มาเถอะ ยาม กำลังมาแล้ว "
      " ไม่ โรมิโอ อยู่ไหน "
     
" จูเลียต ข้ามิกล้าอยู่ต่อแล้ว ๆ จูเลียต กูอยู่ต่อไปไม่ได้แล้วโว้ย ! " หลวงพ่อตะโกนลั่นราวกับคนเสียสติ รีบเผ่นหนีไป
     
จูเลียตผงะเมื่อเห็นร่างไร้วิญญาณ โรมิโอ อยู่แทบเท้า " นี่สิ่งใด ยาพิษฤทธิ์แรง คนใจดำ ดื่มไม่เหลือแม้แต่หยดเดียว แล้วด่วนจากข้าไป ขอลมหายใจให้ข้าถอดถอน ริมฝีปากยังอุ่น ไม่ .. โอ ไม่ ฮือๆ "
     
" นำไป เร็วทุกคน หากพบใครจงตี " เสียงพลตระเวน
     
" เสียงคนมา? ต้องไม่รอช้า กริช เจ้าเอย อกของข้าคืออกของเจ้า จงรับข้าไปอยู่ด้วยเถิด .. " จูเลียตแทงตนเอง,ล้มทับศพโรมิโอ

      ปริ๊นซ์ ปราศรัยต่อหน้านายบ่าวในพิธีศพที่จัดร่วมกันสองตระกูล
     
" ไหนล่ะ ศัตรู ของเจ้า คาปุเล็ต มอนตะคิว ดูเถิดว่าเกิดสิ่งใดบ้างจากความเกลียดชัง สวรรค์ทรงพรากความสุขของเจ้าด้วยความตาย และเค้าผู้เมินเฉยต่อการวิวาทก็สูญเสียญาติที่รักไปด้วย ทุกคนถูกลงทัณฑ์ สูเจ้าถูกลงทัณฑ์..! "    

พิธีศพโรมิโอและจูเลียตความตายมิอาจพรากความรักจากสองเรา
      
      ทิวานี้นำมาซึ่งสันติ สุริยามิยอมฉายแสงส่อง ด้วยมิมีเรื่องใดที่โศกศัลย์เท่าเรื่องราวของ โรมิโอ และ จูเลียต
..

   end : text by piraChan re-write from Thai-subtitle Catalyst Alliance Co.,Ltd.
    หนังสืออ้างอิง : โรเมโอ และ จูเลียต ของ วิลเลียม เชกสเปียร์ ,สมเด็จพระรามาธิบดีศรีสินทร มหาวชิราวุธ พระมงกุฏเกล้าเจ้าแผ่นดินสยาม ทรงแปล แลประพันธ์เปนภาษาไทย ,กรมศิลปากร-สำนักพิมพ์คลังวิทยา พิมพ์ครั้งแรก พศ.๒๔๖๕
 
 
chapter [ 1 ] [ 2 ] [ 3 ]
พิรฌาน