แสงแดดยามเช้าสว่างจ้าขึ้นทุกขณะ ทำให้ผนังไม้บ้านทรงไทยเริ่มร้อนขึ้นมาบ้าง เสียงรถราจากริมถนนเริ่มอึกทึกทำให้ บอย สลัดความความงัวเงีย ตื่นนอน รีบเข้าห้องน้ำ แปรงฟัน อาบน้ำด้วยความเคยชิน ไม่รู้ตัวเมื่อคืนเผลอหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ หัวสมองมันว้าวุ่นจนสับสนไปหมด บางครั้งยังหวาดผวา กลัว
      เมื่อก่อนดูละครทางโทรทัศน์เรื่อง มือปืน ถึงตอนยิงกันสะบั้นหั่นแหลก รู้สึกมันส์สะใจในอารมณ์ แต่พอประสบเหตุการณ์จริงเมื่อคืน ยิงกันแบบจะ ๆ ต่อหน้าต่อตา แถมตัวเองยังหวิดโดนลูกหลง เสียงปืนแค่ 2 เปรี้ยงมันยังก้องอยู่ในโสตประสาท ไม่ว่าจะนั่งหรือยืน สมองยังคงค้างสั่งศีรษะสั่นผงกก้มลงเป็นช่วง ๆ ข่าวรอบบ่ายพาดหัวข่าวรองหน้าหนึ่ง
     บอย ไม่ได้อ่านรายละเอียดของข่าวมากนัก ยังมึนศีรษะ เพราะนอนพักผ่อนไม่เพียงพอ โดยเฉพาะตอนบ่ายยิ่งออกอาการจะสัปหงกลงให้ได้ โชคดีที่เป็นวันเสาร์ไม่ต้องไปโรงเรียน กะว่าหัวค่ำจะเอาวิดีโอที่เช่ามาไปคืนร้าน ที่ตั้งใจจะเขียนเรื่องสั้นตอนต่อของ “ ช็อคซีเนม่า ”ต้องพักไว้ก่อน รอให้อารมณ์ดี ๆ ค่อยว่ากันอีกที
   
     ศูนย์วิดีโอเดี๋ยวนี้ทันสมัยพัฒนาขึ้น เมื่อใช้แฟรนไชส์ของญี่ปุ่น ตั้งแต่การออกแบบตกแต่งภายในร้านดูมีสีสัน ภาพยนตร์ใหม่เอี่ยมม้วนเทปมาสเตอร์คมชัด ที่สำคัญคือระบบบริการดี  พอบอยเอาม้วนเทปไปคืนที่เคาน์เตอร์ พนักงานใช้เครื่องอินฟราเรดส่องบาร์โค้ดเรียบร้อย
     “ น้องครับ เรื่องนี้คงยังดูไม่จบ ส่งคืนแล้วหรือครับ ” พนักงานศูนย์วิดีโอท้วง เพราะสังเกตจากเนื้อเทปของม้วนว่ายังเพลย์ไม่สุด ขาดอีก 20-30 นาที
     “ ครับ ” บอยตอบห้วน ๆ หัวสมองยังมึนตึ่บ

     เดินแวะดูตามซอกชั้นวาง เผื่อมีเรื่องดี ๆ จะได้เช่าไปดูต่อ คืนนี้อาจจะนอนไม่หลับอีกวัน กำลังเล็งเรื่อง   “ The Sixth Sense : สัมผัสสยอง ” ที่เหลืออยู่ม้วนเดียว พลันก็มีมือดียื่นมาหยิบตัดหน้า เป็นผู้หญิงหน้าตาดีอายุมากแล้ว ใส่แว่นสายตา บุคลิกคล้ายอาจารย์สอนหนังสือ ทรงผมค่อนข้างโบราณไปหน่อย บอยคิดอย่างนั้น ตกลงเดินกลับบ้านมือเปล่า พอทานข้าวเสร็จ 2 ทุ่มต้องรีบเข้านอนเมื่อความอ่อนล้ามาเยือน

     อร ลูกค้าขาประจำของศูนย์วิดีโอแห่งนี้กำลังเลือกม้วนหนังเรื่องใหม่จากชั้นวางได้มาแล้ว 3 เรื่อง อ้อลืมไป “ เช่า 3 แถม 1 ” เลยคว้าหมับอีก 1 จะได้ไม่เสียเปรียบ ยัดวิดีโอลงตะกร้าหน้าปกหงายขึ้นอ่านชื่อเรื่องได้ว่า

     กลับมาบ้านซึ่งเป็นตึกแถว 3 ชั้น ข้างล่างขายของชำ ตั้งแต่สอบเข้ามหา’ลัยได้เป็นนิสิตปี 1   อร รู้สึกโล่งสบายหัวไม่ต้องอดตาหลับขับตานอน ท่องตำราจนหัวแทบระเบิดเหมือนสมัยเรียนอยู่ระดับมัธยมปลาย ในเมื่อมีนักเรียนสมัครสอบแข่งขันเข้ามหา’ลัยร่วมแสนกว่าคน แต่รับได้ไม่กี่หมื่น อัตราการแข่งขันสูงมากอย่างน้อย 1 ต่อ 10   ในสายวิชาแพทยศาสตร์ ซึ่งยังขาดแคลนบุคลากรด้านนี้อยู่ อร ให้รางวัลกับชีวิตด้วยการมีเวลาดูหนังฟังเพลงมากขึ้น แต่ที่ไม่ลืมคือ อ่านนิยายจนติดงอมแงม ทำให้สายตาสั้นใส่แว่นตาเสียหนาเตอะ
     “ ทานข้าวหรือยังล่ะอร ” คุณพ่อทัก
     “ เรียบร้อยแล้วค่ะป๋า วันนี้หนูเช่าวิดีโอมาเผื่อป๋าดูด้วย 4 ม้วนแน่ะ คืนนี้ป๋าดูก่อนก็ได้นะ หนูจะอ่านหนังสือแล้วเข้านอน ”
     “ เออ ก็ดีเหมือนกัน หมู่นี้นอนไม่ค่อยหลับ ”

     เฮียเซี้ยะ เตี่ยน้องอร ที่จริงแล้วอายุไม่ได้มากนัก แค่ 60 ต้น ๆ ความที่แกแต่งงานช้า ตอนอายุปาเข้าไปถึง 42 กว่าจะเลือกคู่ชีวิตลงตัว พอได้เมียสาวแทนที่จะกระชุ่มกระชวย กลับทำให้สังขารแกโทรมแก่ยิ่งกว่าเพื่อนรุ่นราวคราวเดียวกัน เดี๋ยวเป็นนั่นเป็นนี่ไม่สบายอยู่เรื่อย มาช่วงหลังอรเห็นแกผิดปกติ นอนพักผ่อนน้อยลง
      อร คงไม่รู้ว่าวันเวลาของสังขารแกที่จะอยู่ดูโลกมันเหลือน้อยลงทุกที แกไม่อยากให้แต่ละวันผ่านไปเร็วเกินไปนัก อยากมีชีวิตอยู่ อยากเห็นโลกนี้นาน ๆ จึงฆ่าเวลาซะก่อนที่เวลามันจะฆ่าแก ด้วยการอ่านหนังสือ ดูโทรทัศน์จนดึกดื่น แกเลือกหยิบวิดีโอขึ้นมาม้วนหนึ่งที่สันม้วนแถบสีขาวอ่านชื่อเรื่องมาสะดุดที่คำว่า “ โกงความตาย ” เออเข้าที แกคงไม่สังเกตว่าม้วนนี้ไม่ได้กรอเทปกลับมาเริ่มต้นเรื่อง ภาพจึงดำเนินต่อจากคนดูที่เช่าไปก่อนนั้น

     ภาพแสงเงาสลัวของโถงทางเดินในโรงพยาบาลมาสะดุดที่ห้องผ่าตัด ตัวอักษรปรากฏขึ้นบนสกรีน

     “ 6 เดือนต่อมา ”

      “ เราทำสำเร็จ ” อเล็กซ์ กล่าว (แสดงว่าแพทย์ผ่าตัดให้รอดชีวิตมาได้)
      “ ไม่อยากเชื่อเลย ” คาร์เตอร์ และ เคลียร์ พูดเสริม
     “ รู้มั้ย เราได้ขึ้นเครื่องบินอีกครั้ง เข้าใจที่พูดนะ ”อเล็กซ์ ดูร่าเริงแจ่มใส

     ภาพตัดมาที่คาเฟ่ริมถนนแห่งหนึ่งใจกลางกรุงปารีส ทั้งสามคนนั่งดื่มเบียร์ที่โต๊ะกลมนอกร้าน
      “ ที่นี่ดูแปลกตาจังเลย เราแก้ เกมปริศนา จนได้ แต่มีบางอย่างขาดหายไปรู้มั้ย ” อเล็กซ์ นิ่งชั่วครู่คล้ายไว้อาลัย “ แด่ เทอรี่…ท้อด ด้วย…แด่ทุกคนที่จากเราไป แด่ คริส… ”
      คาร์เตอร์ หัวเราะเบา ๆ
      “ ขำอะไร ” อเล็กซ์ ถาม
      “ นายน่าจะบอกเราแต่แรกตั้งแต่หกเดือนก่อนว่าเหลือพวกเราจะได้มานั่งดื่มกันที่นี่ นายพูดถูกตอนนี้มันข้ามเราไป มันคือ รูปแบบ เราชนะมัน ” คาร์เตอร์ ย้ำ

     “ สิ่งเดียวที่เราชนะคือโอกาสที่ฉันจะไม่ยอมเสียไปเด็ดขาด ” เคลียร์ พูดจบดึงมือ อเล็กซ์ มากุมด้วยตระหนักถึงรักแท้ของ อเล็กซ์ ที่มีต่อเธอ โดยยอมเอาชีวิตเขาเข้าแลกเพื่อให้เธอปลอดภัย
      แต่อเล็กซ์กลับพูดทำให้เสียบรรยากาศ “ มีบางอย่างที่ฉันนึกไม่ออก ”
      “อะไร” คาร์เตอร์ฉงน
      “รูปแบบ นั่นไง”
      “ พอทีอเล็กซ์ ไม่เอาน่า ” เคลียร์ขัดจังหวะ

     อเล็กซ์ หยิบเอากระดาษผังที่นั่งบนเครื่องบินเที่ยวมรณะ 180 ขึ้นมา
      “ โธ่เอ๊ย ! นึกว่าอะไร ” คาร์เตอร์ขำกลิ้งกับเรื่องเดิม ๆ
     “ ฟังก่อนน่า… แนวของระเบิดถูกกำหนดให้เป็นเส้นทางแห่งความตายของเราใช่มั้ย เมื่อฉันเข้าขวางและช่วยคาร์เตอร์ มัจจุราชมันกระโจนข้ามไปเล่นงานคนถัดไปคือบิลลี่ และต่อไปจะเป็นเคลียร์ แต่ฉันเข้าแทรก และช่วยเธอ ฉันถูกเหวี่ยงออกจากสายไฟ (ไฟดูด) ด้วยแรงระเบิดของรถ เรารอด เพราะฉะนั้นจึงถึงคิวของฉัน แต่ตัวฉันไม่มีใครเข้าแทรกถูกมั้ย ” อเล็กซ์บรรยาย
      “ มันข้ามนายไปใช่ไหม ”

     “ แล้วจะรู้ได้ไงว่าทุกสิ่งถูกกำหนดให้เกิดขึ้น ในจำนวนทุกคนของเที่ยวบิน180 เธอ…เรา 3 คน ถูกกำหนดให้อยู่ ” เคลียร์ตัดพ้อ เพื่อทำให้อเล็กซ์สบายใจ
      “ ฉันไม่ได้สร้างกฎนี้ รูปแบบ…ดวงมันอาจถูกกำหนดให้เห็นแบบนั้นก็ได้ ” อเล็กซ์ยืนยันไม่เปลี่ยนความคิด
      “ งั้นนายเป็นรายต่อไป อเล็กซ์ นายพิสูจน์มา 3 หนแล้วว่าฉันปลอดภัยที่สุดในโลก ” คาร์เตอร์พูดติดตลก “ นายต้องเป็นรายต่อไป ”
      เคลียร์อดรนทนไม่ไหว ระเบิดอารมณ์ “ เลิกคุยเรื่องนี้ได้มั้ย ”

     เสียงเพลงโฟล์คซองสไตล์ จอห์น เดนเว่อร์ ของนักดนตรีเปิดหมวกแว่วมา อเล็กซ์ สังหรณ์ใจบางอย่างหันไปมองรอบ ๆ มีน้ำหกจากดาดฟ้าเทลงโคมไฟของเสาไฟสูงระเบิดจุดเปลวไฟลุกโพลง อเล็กซ์ ตกใจใช้มือกวาดโต๊ะโดนแก้วเบียร์หกราดกระดาษผังที่นั่งบนเครื่องบินชนวนเหตุที่ต้องมาถกเถียงกัน เขาผุดลุกขึ้นเดินออกจากกลุ่ม หันมาบอกเคลียร์และคาร์เตอร์
      “ กลับโรงแรมก่อน เดี๋ยวฉันตามไป ฉันจะอยู่ที่นี่ก่อน พวกเธอรีบไปที่นั่นตกลงมั้ย ”
      “ บอกแล้วว่านายเป็นรายต่อไป ” คาร์เตอร์ระรานไม่เลิก
      อเล็กซ์เดินห่างออกไปจากบาทวิถี
      “ อเล็กซ์ เดี๋ยว..! ” เคลียร์ตะโกนเรียก
      “ ไม่นะเคลียร์ ” อเล็กซ์โบ้ยมือห้าม “ อยู่ห่าง ๆ ฉันไว้ ”
      ปรากฏรถเมล์พ่วงวิ่งมาด้วยความเร็วสูงอย่างไม่คาดคิด
      “ อเล็กซ์..! ”

     อเล็กซ์หันมาหลบรถที่จะพุ่งชนได้ทันเฉียดเส้นยาแดงผ่าแปด รถเมล์พุ่งชนเสาไฟแรงสูงล้มลงเกี่ยวสลิงยึดย้ายนีออนตัวอักษรขนาดยักษ์สีแดง (Le CaFe MiRo 81) บนดาดฟ้าตึกห้าชั้นขาดหล่นลงมา   คาร์เตอร์พุ่งตัวช่วยผลักอเล็กซ์หมอบลงกับพื้นถนน ป้ายนั้นเหวี่ยงพ้นศีรษะและลำตัวไปหวุดหวิด
      “ นายคือรายต่อไปจริง ๆ ด้วย ” คาร์เตอร์ ตั้งหลักลุกขึ้นยืนได้ก่อน
      “ มันข้ามฉันไปแล้ว ”
      “ ไปที่ใคร ”
     แล้วฉับพลันป้ายตัวอักษรที่เหวี่ยงขึ้นไปถึงจุดสูงสุดก็ตกลง เหวี่ยงกลับมาแนวเดิมปะทะเป้านิ่งที่ยืนจังก้า มันคือ คำตอบสุดท้าย เหยื่อที่ต้องสังเวยชีวิตให้กับยมทูตจะเป็นใครไปไม่ได้ นอกจาก คาร์เตอร์ นั่นเอง ภาพตัดเป็นสกรีนสีดำ ตัวอักษรวิ่งสีขาว บอกชื่อตัวละคร และ ดารานักแสดง…

     “ อ้าว ! หนังจบแล้วหรือนี่ แค่ 20 นาทีเอง ” เฮียเซี้ยะ งงเต๊ก “ สงสัยไม่ได้กรอเทปกลับ ดีเหมือนกันไม่ต้องอั้นฉี่ เข้าห้องน้ำก่อนเดี๋ยวกลับมาดูตอนต้นเรื่องใหม่ ” แกพึมพำกับตัวเอง ลุกขึ้นยืนจะเดินไปเข้าห้องน้ำก็ได้ยินเสียงอีการ้องขณะบินมาเกาะระเบียงตึก
     “ เออว่ะ อีกานี่มันหากินผิดที่ ผิดเวลาจริง ๆ รีบไป ไป๊..! ” พลางใช้มือโบกไล่ก่อนเปิดประตูเข้าห้องน้ำ

     บอย รู้สึกตัวตื่นกลางดึก ถึงจะงัวเงียก็ลุกขึ้นใช้มือปิดหน้าต่าง มันรู้สึกหนาวที่ศีรษะ คงเพราะลมเย็นพัดเข้ามาจากข้างนอก นาฬิกาเรืองแสงบอกเวลาตี 3 ครึ่ง ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมศีรษะถึงจะหายใจลำบากไปบ้าง ไฟในห้องยังสว่างเหมือนเคย พอรู้สึกเคลิ้มหลับเคลิ้มตื่นคล้ายมีใครมายืนเรียกนอกรั้วบ้าน บอยขยับตัวลุกขึ้นจากเตียง เดินลงไปข้างล่าง ยังคงได้ยินเสียงเรียกชื่อ บอย

     น้ำเสียงใสเย็น ๆ ไม่ดังนัก พอใกล้ถึงรั้วเหล็กก็พอเห็นเงาราง ๆ ที่มาของเสียง คุณแม่หรือนี่ดูหน้าขาวซีดผอมกว่าเดิมเกือบจำไม่ได้ 6 ปีมาแล้วพี่บอยไม่ได้พบแม่เลย แม่ใส่เสื้อโค๊ตสีดำ สวมหมวกและถุงมือ ข้าง ๆมีกระเป๋าเดินทางใบใหญ่
      “ บอย แม่คิดถึง เป็นห่วงลูกมาก ไม่จำเป็นอย่าออกนอกบ้านตอนดึก ๆ โดยเฉพาะไปที่ร้านมินิมาร์ทนั่น ”
      “ ครับ ผมจะไม่ไปไหนตอนกลางคืนอีกแล้ว ” บอยยังงงว่าแม่ไปแอบรู้มาได้ยังไง
      “ เดี๋ยวผมเปิดประตูให้แม่เข้ามาในบ้านก่อนนะ ”
      “ ไม่ต้อง แม่ต้องรีบไป กลัวไม่ทัน เขา มาตามแล้ว ต่อไปนี้ดูแลตัวเองให้ดีนะลูก ” แม่หยิบกระเป๋าเดินทางขึ้น เดินละไปห่างประตู ไม่วายหันหน้ากลับมามองลูกด้วยสายตาอาวรณ์…

     4 ทุ่มเจ๊กิมใช้เหล็กตะขอเกี่ยวประตูบานม้วนเหล็กลงมาปิดร้าน ล็อคประตูเหล็กเลื่อนอีกชั้นก่อนเดินขึ้นไปห้องนอนชั้นบน เตรียมกระติกน้ำร้อนขึ้นไปด้วย เผื่อให้เฮียเซี้ยะสามีแกกินยา พอเปิดประตูเข้าไปห้องนอน วางกระติกน้ำร้อนที่หัวเตียง เหลียวกลับไปเห็นประตูห้องน้ำเปิดอยู่ แต่มีร่างเฮียเซี้ยะนอนราบไม่กระดิกตัวคาห้องน้ำ เจ๊กิมตกใจ เห็นเลือดไหลออกจากศีรษะ แกคงหัวน็อคพื้น ขึ้นไปเรียกอร,ลูกสาวลงมาอุ้มแกขึ้นรถเเท็กซี่หามส่งโรงพยาบาล

     อรนั่งสัปหงกที่เก้าอี้หน้าห้องไอซียู นึกถึงที่หมอบอกว่าผู้ป่วยมีเลือดคั่งในสมอง อาการโคม่าเป็นตายเท่ากัน ตี 2 กว่าแล้วยังไม่รู้ผล เห็นแม่ลุกกระสับกระส่ายเดินไปมาอยู่หน้าห้อง วูบหนึ่งที่อรคล้ายจะหลับไปเหมือนมีไออุ่นมาสัมผัสที่ศีรษะ ภาพของเตี่ยใช้มือลูบหัวด้วยความเอ็นดูและห่วงใย อรรู้สึกตัว ไม่ทันจะได้พูดอะไรกับเตี่ย ภาพนั้นก็พลันหายลับไป…

     7 โมงเช้าป้าจุ๋มรับโทรศัพท์ แล้วก็ตาลีตาเหลือกรีบเดินไปเรียกยายว่า มีโทรศัพท์ทางไกลจากต่างประเทศ เสียงคุณพ่อของบอยคุยกับยายสักพัก ก่อนที่ยายจะเดินขึ้นมาชั้นบนเคาะประตูห้องบอย บอยรู้สึกตัวตื่นขึ้น สลัดผ้าห่มออก รีบเปิดประตู เห็นคราบน้ำตาจากใบหน้าของยายยังไม่แห้ง
      “ บอย แม่เสียแล้วนะเมื่อคืนวานนี้ หัวใจวาย พ่อแกโทรมาบอกจากแอลเอเมื่อกี้นี้ ”

     บอย ยังทำใจไม่ได้ไปพักหนึ่ง ช่างรวดเร็วไม่ทันตั้งตัว เมื่อคืนบอยยังรู้สึกว่าแม่มาหา ใช่..! วิญญาณของแม่จริง ๆ แม่ห้ามไม่ให้ไปมินิมาร์ท คงเป็นแม่นั่นเองที่ผลักเขาล้มลงหลบวิถีกระสุนลูกปืนที่คนร้ายยิงมา บอยน้ำตานองคลอเบ้าทั้ง 2 ตา รู้สึกซึ้งถึงพระคุณของแม่ที่ห่วงใยและตามมาดูแลจนถึงวินาทีสุดท้าย ไม่ว่าจะห่างไกลเพียงใด

     การสูญเสียแม่ของ บอย และการสูญเสียเตี่ยของ อร นำมาซึ่งความเศร้าโศกแก่คนทั้งสองสุดพรรณนา

NO ACCIDENTS. NO COINCIDENCES. NO ESCAPES.

       Y O U   C A N’ T   C H E A T   D E A T H

ไม่มีคำว่าอุบัติเหตุ ไม่มีบังเอิญหรือคราวเคราะห์ ไม่มีทางหนี

     ท่านโกงความตายไปไม่ได้

      เป็นข้อความที่ปรากฏในโปสเตอร์หนังและแฮนด์บิลเรื่องนี้ นอกเหนือจากนั้น ยังเป็นมรณานุสติ เตือนไม่ให้คนเราผยอง หรือเหิมเกริมกับเงินตรา อำนาจ ยศถาบรรดาศักดิ์ อันไม่จีรังยั่งยืน เมื่อมัจจุราชแห่งความตายมาเยือน มีสิ่งใดที่เราเอาไปได้บ้าง..
     Final Destination 2 ,movie script >>
    ประพันธ์ โดย พิรฌาน พิมพ์ครั้งแรก นิตยสารเรื่องผี กรกฎาคม 2544