play The Silence of the Lambs flash title click- ->
4.
ดร.ชิลตันตรวจดูจม.ติดต่อส่วนตัวของดร.เล็คเตอร์ เขาดึงเครื่องดักฟังขนาดเล็กจากใต้โต้ะ" คุณคิดว่าจะได้เดินเล่นบนชายหาดอย่างงั้นเหรอ ไม่มีทาง ผมโทรถึงสว.มาร์ตินเรียบร้อยแล้ว เธอไม่รู้เรื่องข้อตกลง พวกเอฟบีไอ.หลอกคุณ ขอให้บอกชื่อฆาตกรผ่านผมเท่านั้น (ดร.เล็คเตอร์มองปากกาที่วางบนผ้าขนหนู) ไม่เช่นนั้นคุณจะไม่มีวันพ้นตะราง "
" ชื่อแรกของเขาคือ หลุยส์ ที่เหลือผมจะบอกท่านสว.เอง "
เครื่องบินกรัมแมนกัลฟ์สตรีมพาดร.เล็คเตอร์สู่เมมฟิส แลนดิ้งไปทางโรงเก็บของแอร์เนชั่นแนลการ์ดห่างจากตัวสถานี
รถพยาบาลบริการฉุกเฉินกับรถลิมูซีนรออยู่ภายในก่อนแล้ว ดร.เล็คเตอร์ถูกเข็นลงจากเครื่อง เขาถูกพันธนาการด้วยสายรัดผ้าใบ และสวมหน้ากากฮอกกี้ ปากกาดร.ชิลตันหายขณะจะเซ็นแบบฟอร์มย้ายคุกให้กับตำรวจท้องที่ เขารีบแนะนำดร.เล็คเตอร์ต่อสว.มาร์ติน(อยากได้หน้าเต็มที่)
" ดร. ฉันมีลายลักษณ์อักษรรับรองสิทธิของคุณ จะอ่านให้ฟังก่อนเซ็นชื่อ "
" ผมไม่ยอมให้เสียเวลาของ แคเธอรีน ไปกับการต่อรองเรื่องจิ๊บจ๊อยแบบนี้ ครอว์ฟอร์ด และ สตาร์ลิ่ง ทำให้ผมเสียเวลามากพอแล้ว ผมได้แต่ภาวนาอย่าให้แม่สาวสตาร์ลิ่งมารบกวนผมอีกเลย ขอให้ผมช่วยคุณเถอะ ผมไว้วางใจคุณเมื่อเสร็จเรื่องแล้ว "
" ฉันให้สํญญา "
" ชื่อจริงของ บัฟฟาโล บิล คือ หลุยส์ เฟรนด์ ผมพบเขาแค่ครั้งเดียว เขาถูกนำตัวมาบำบัดราวเมษา หรือพฤษภา 1957 โดยคนไข้เก่าของผม เบนจามิน ราสเฟล เขาเป็น เกย์ คู่ขากัน ราสเฟลตื่นตระหนกเมื่อ หลุยส์ ฆ่าหั่นคอ คลอส ,คู่สวาทคนหนึ่งด้วยความหึงหวงแล้วถลกหนังทำเป็นผ้าปูโต๊ะ "
" เราต้องการที่อยู่ และรูปพรรณเค้า " จนท.
" บอกผมซิท่านสว. คุณให้นม แคเธอรีน เองรึเปล่า "
" อะไรนะ " สว.มาร์ตินงงเต็ก นึกฉุนกับคำถามห่ามๆ
" คุณให้เธอ ดูด นมหรือเปล่า "
" ฉันให้เอง ใช่แล้ว "
" ทำให้หัวนมคุณกร้าน ใช่มั้ย "
" ปัดโธ่ ไอ้โรคจิต " จนท.
" คนที่ถูกตัดขาก็ยังรู้สึกเสียว เวลาลูกสาวคุณดูดนม คุณ เงี่ยน หรือเปล่า บอกผมหน่อยสิ..! "
" เอาตัวไอ้เวรนี่กลับไปบัลติมอร์ " สว.มาร์ตินกระแทกส้นเท้า รีบเดินหนี
" 5 ฟุต 10 นิ้ว หุ่นแข็งแรง หนักราว 180 ปอนด์ อายุราว 35 ผมบรอนด์ นัยน์ตาสีฟ้า เขาโกหกว่าอยู่ฟิลาเดลเฟีย " ดร.เล็คเตอร์ตะโกนลั่น สว.มาร์ตินหันกลับมา " ตอนนี้ผมจำได้แค่นั้น ถ้าคิดอะไรออกผมจะบอกทีหลัง .. อ้อ ท่านสว.ครับยังมีอีกอย่าง ผมชอบชุดที่คุณใส่จังเลย "
อาคารหินแกรนิตสไตล์โกธิคหลังมหึมา สร้างด้วยแรงงานทาส บัดนี้กลายเป็นสนง.เทศบาล ล้อมรอบด้วยกองกำลังตำรวจ สตาร์ลิ่งขอพบดร.เล็คเตอร์เพื่อสอบสวนเพิ่มเติม เธอมอบอาวุธไว้กับจนท.ชั้นล่าง ลิฟท์นำไปสู่ชั้น 3 ห้องรูป 8 เหลี่ยมพื้นปูด้วยไม้โอ๊กมันวาว ตำรวจ 2 นายเฝ้าอยู่หน้ากรงขังขนาดใหญ่ มีโครงไม้ทาสีขาวสลับเหลืองวางขวางโดยรอบ
" สวัสดี คลาริซ " ดร.เล็คเตอร์ทักทายโดยไม่หันมา เขารออ่านจบหน้าแล้วพับหนังสือ
" ฉันคิดว่าคุณคงอยากได้ภาพเขียนคืน(วางม้วนกระดาษลงข้างกรง) จนกว่าคุณจะได้รูปวิวจริง "
" คุณสมัครใจมาหรือเพราะ ครอว์ฟอร์ด บังคับ ก่อนถูกปลดออกจากคดีทั้งคู่ "
" ฉันมาเพราะอยากมาค่ะ "
" คนอื่นเขาจะว่าเรา รัก กันนา เกาะศูนย์วิจัยโรคสัตว์ช่างล่อใจผมจริงๆ น่าสงสาร แคเธอรีน นะ เวลาล่วงไปๆ "
" คุณเก่งเล่นเกมส์สลับตัวอักษรอีกแล้ว Louis Friend = iron of fire ทองของคนโง่ น่ะเอง "
" โอ้ คลาริซ รู้จักสรรหาความสนุกให้กับชีวิตมั่งสิ ผมอ่านแฟ้มคดีแล้วสิ่งที่จะทำให้คุณพบ เขา ได้อยู่ในนั้น ความง่าย ต่อการลงมือ อ่านเรื่องราวแต่ละตอนในนั้นเสร็จ ถามตัวเองว่าอะไรคือ เนื้อแท้ เขาทำอะไร? "
" เขาฆ่าผู้หญิง "
" ไม่ใช่ นั่นคือสิ่งที่เขาต้องทำ อะไรคือจุดเริ่มต้นและสำคัญนอกจากการฆ่า "
" ความโกรธแค้น เพื่อให้สังคมยอมรับ ความผิดหวังทางเพศ "
" ความอยากได้ใคร่มีอย่างแรงกล้า มันคือ สันดาน ที่แท้จริงของเขา เราจะเริ่มทำอะไรเมื่อกระสันอยาก คลาริซ? จงค้นหาเพื่อให้ได้มา ใช้ความพยายามต่อไป "
" ไม่ค่ะ เราเพียงแต่.. "
" เราเริ่มจากสิ่งที่เรามองเห็นทุกเมื่อเชื่อวัน คุณรู้สึกว่ามีสายตาเล้าโลมทั่วเรือนร่างคุณบ้างมั้ยคลาริซ ถึงตาคุณบอกผมแล้ว คุณไม่มีที่พักผ่อนมาเสนอผม "
" โธ่เอ๊ย .. เราไม่มีเวลาเล่นเกมส์ .. หลังจากพ่อตายฉันไปอาศัยอยู่กับญาติในไร่ปศุสัตว์ที่มอนตานา ท่ามกลางฝูงแกะและม้า เช้าวันหนึ่งฉันก็หนีไปเฉยๆ "
" ไม่ใช่เฉยๆคลาริซ ใครทำให้คุณหนี หนีตอนไหน "
" ใกล้เช้าตรู่ "
" อะไรทำให้คุณตื่น คุณฝันไปเหรอไงทั้งที่ยังมืดอยู่เลย "
" ฉันได้ยินเสียงแกะ คล้ายเสียงร้องเด็กมังคะ "
" แล้วคุณทำยังไง "
" หลบ ไม่กล้ามองเข้าไปในยุ้งข้าว "
" คุณเห็นอะไรคลาริซ คุณเห็นอะไร .. เขาจะฆ่าแกะที่ตกลูกในฤดูใบไม้ผลิใช่มั้ย "
" แกะกำลังร้อง ฉันอยากช่วย ทีแรกฉันพยายามปล่อยมันก่อน เปิดประตูคอกแต่มันไม่ยอมหนี ไม่ยอมวิ่งด้วย "
" คุณหนีไปได้ คุณทำอย่างนั้น "
" ค่ะ ฉันอุ้มแกะตัวนึงแล้วก็วิ่งไปโดยเร็วที่สุด ฉันไม่มีอาหาร น้ำ และก็หนาวมาก หวังว่าคงช่วยได้สักตัว มันหนักมาก
พอมาถึงกลางทาง รถนายอำเภอตามมาเจอ เจ้าของไร่โกรธมาก เขาส่งฉันไปอยู่ในสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าบอสตัน .. เขาฆ่าพวกมัน "
" บางครั้งคุณตื่นขึ้นมาในความมืด ได้ยินเสียงร้องของแกะ "
" ค่ะ "
" คุณคิดว่าหากคุณช่วย แคเธอรีน จะทำให้ฝูงแกะหยุดร้องได้ คุณคิดว่าถ้า แคเธอรีน ยังมีชีวิตอยู่ คุณจะไม่ผวาตื่นขึ้นกลางดึกแล้วได้ยินเสียงแกะร้องอีกใช่มั้ย? "
" ฉันไม่รู้ บอกชื่อมาสิคะ ดร. "
ดร.ชิลตัน นำรปภ.มาฉุดกระชากลากดึงคลาริซออกไปโดยไม่ทันตั้งตัว
" ดร.ชิลตัน คุณสอบใบประกอบโรคศิลป์ผ่านแล้วเหรอ? " ดร.เล็คเตอร์พูดเย้ยหยัน " คลาริซ ผู้กล้าหาญบอกผมด้วยนะเมื่อ ฝูงแกะเงียบเสียง : the silence of the lambs นี่แฟ้มคดีของคุณ (สตาร์ลิ่งสบัดมือหลุดจากรปภ.วิ่งมารับแฟ้ม นิ้วมือดร.เล็คเตอร์สัมผัสนิ้วของเธออย่างนุ่มนวล " ลาก่อน .. คลาริซ "
ตำรวจนำอาหารใส่ถาดมาให้ดร.เล็คเตอร์ ขณะเขานั่งปลดทุกข์(มีฉากบางๆกั้นไม่อุจาดตา)
ฟังเทปเพลงบรรเลง เสียงเปียโนล้วนๆ ด้วยอารมณ์สุนทรีย์ ดร.เล็คเตอร์คายไส้เหล็กเล็กๆจากปากซ่อนไว้หว่างนิ้วมือ
กดชักโครกแล้วยืนขึ้นทักทาย ผู้คุมบอก ดร.เล็คเตอร์ นั่งลงกับพื้น สอดมือไพล่หลังลอดลูกกรงเพื่อใส่กุญแจมือ คนหนึ่งเปิดกรงยกอาหารเข้าไป ดร.เล็คเตอร์เตือนให้ระวัง อย่าวางอาหารทับรูปภาพ(ถือโอกาสไขกุญแจ) พอผู้คุมเผลอก้มตัววางถาดไว้บนพื้น จึงถูกดร.เล็คเตอร์ล็อคมือข้างหนึ่งด้วยกุญแจมือคาไว้กับกรง ถีบประตูเหล็กอัดผู้คุมอีกคน กระโดดขย้ำกัดใบหน้า ใช้แก๊สสเปรย์ฉีดใส่ตา ฟาดกระบองกระหน่ำใส่ทั้งคู่ไม่ยั้ง
สอ.แทต เห็นเลขบอกชั้นลิฟท์เคลื่อนจากชั้น 3 ไปชั้น 5 แล้วลงมานิ่งชั้น 3 อีกครั้ง เขาสั่งปิดทางเข้าออกอาคารทุกด้าน เรียกรถพยาบาลและหน่วยสวาทมาเสริม นำพลตำรวจ 5 - 6 นายวิ่งขึ้นบันไดหนีไฟจากโถงชั้นล่างไปชั้น 3 ประตูลิฟท์เปิดค้าง
เมื่อบุกเข้าไปห้องคุมขังดร.เล็คเตอร์พวกเขาตะลึงงันกับสภาพศพ บอยล์,ผู้คุมคนแรกถูกควักไส้ จับกางแขนและขาขึงเหนือกรงขัง เพมบรีย์,ผู้คุมคนที่สองใบหน้าเละเยินหายใจรวยริน เกิดอาการชักกระตุกขณะบุรุษพยาบาลเข็นเตียงลงลิฟท์ ผ้าปูที่นอนหายไปคาดว่านักโทษคงเอาไปทำเชือก
ลิฟท์เบรค มีหยดเลือดย้อยลงผ้าคลุมผู้บาดเจ็บ สอ.แทตกดปุ่มเปิดตู้ค้างไว้ กระซิบบอกหน่วยสวาทขึ้นไปดูห้องเครื่อง พวกเขาเห็นนักโทษนอนคว่ำหน้านิ่งบนหลังคาตู้ มีปืนอยู่ในมือ บอกคนร้ายยกมือขึ้นแต่ไม่มีปฏิกริยา จึงยิงกระสุนใส่โคนขา .. นิ่งอีก
ตำรวจที่ชั้นล่างเปิดฝ้าลิฟท์ ร่างนั้นห้อยหัวทิ่มพรวด จากรอยสักที่แขนของศพจึงรู้ว่าเป็นผู้คุม เพมบรีย์ .. ดร.เล็คเตอร์หลบหนีไปแล้ว..!
5.
อาร์ดิเลีย แมพพ์ รูมเมทสตาร์ลิ่งบอกเธอว่า ดร.เล็คเตอร์ปลอมตัวเป็น เพมบรีย์ โดยเปลี่ยนเป็นชุดตำรวจ แค่นั้นไม่พอยังถลกหน้าเหยื่อมาโปะ สายตรวจพบรถพยาบาลจอดทิ้งในโรงรถชั้นใต้ดินของ เมมฟิสอินเตอร์เนชั่นแนลแอร์พอร์ต จนท.และนักทัศนาจรถูกฆ่าก่อนล่องหน
คำพูดสุดท้ายของ ดร.เล็คเตอร์ เขาบอกว่าทุกสิ่งเกี่ยวกับฆาตกรอยู่ในแฟ้ม พอ สตาร์ลิ่ง เปิดดูอีกทีพบลายมือเขาเขียนบนแผนที่ การทิ้งศพส่งเดชทำแบบไม่เข้าท่า เป็นไปได้ว่าฆาตกรวางแผนเบี่ยงเบนความสนใจตำรวจจากเหยื่อรายแรกคือ เฟรดดิก้า บิมเมล ซึ่งศพถูกถ่วงน้ำ ฆาตกรคงรู้จักคุ้นเคยเหยื่อเป็นอย่างดี
สตาร์ลิ่งเดินทางไปสืบที่ เบลวิเดียร์ รัฐโอไฮโอ บ้านเฟรดดิก้าตั้งอยู่ริมลิกกิ้งริเวอร์,แม่น้ำสายใหญ่ คุณพ่อเธอเล่าว่าเคยมีตำรวจมาสอบหลายหน จนเขาเบื่อและคิดจะย้ายที่อยู่ใหม่ ครั้งสุดท้าย เฟรดดิก้า ขึ้นรถบัสเข้าไปในเมืองแล้วไม่กลับมาอีกเลย
สตาร์ลิ่งพบรูปถ่ายเปลือยจ้ำม่ำของเธอซ่อนไว้ในกล่องของขวัญ บางทีเธออาจอยากลดความอ้วน หรือกำลังมองหาเพื่อนชายสักคนที่พึงพอใจธิดาช้าง ในตู้เสื้อผ้ามีชุดไซส์ใหญ่พิเศษแขวนอยู่ แต่หนึ่งในนั้นขาดเป็นรูปสี่เหลี่ยมข้าวหลามตัด ใช่แล้ว..! บัฟฟาโล บิล เอาแผ่นหนังรูปแบบนี้ไปตีเกล็ดเพื่อปล่อยเอวขอบเสื้อ ฆาตกรเป็นช่างเย็บผ้า เธอรีบโทรศัพท์รายงานครอว์ฟอร์ด
แจ็ค ครอว์ฟอร์ด นำทีมช่วยตัวประกันขึ้นเครื่องบินลำเลียง
c-130 จากฐานทัพอากาศแอนดรูว์ มุ่งไปชิคาโก เขาบอกสตาร์ลิ่งว่า สถาบัน จอห์น
ฮอพกินส์ เปิดเผยข้อมูลผู้ต้องสงสัยเพศชายซึ่งยื่นความจำนงขอแปลงเพศเมื่อ 3
ปีก่อน เขาทำร้ายหมอเพราะถูกปฏิเสธ ตอนอายุ 12 เคยฆ่าตากับยายจึงถูกส่งตัวไปรักษาในรพ.ประสาททูแลร์
6 ปี ไอ้นี่เป็นพวกรักร่วมเพศรุนแรง ดร.เล็คเตอร์เจตนาให้ชื่อผิด ชื่อจริงของมันคือ
เจม กัมบ์ อยู่ คาลูเมตซิตี้ ชานเมืองชิคาโก ห่างจากสตาร์ลิ่ง 400 ไมล์
ขอให้เธอหาหลักฐานเหยื่อรายแรกต่อไป เพื่อประโยชน์ในชั้นศาลจนท. 12 นายของทีมช่วยเหลือตัวประกัน กระจายกำลังล้อมบ้านหลังหนึ่ง เวอร์นอน กับ เอ็ดดี้ สวมชุดพลเรือนทับเสื้อเกราะกันกระสุน ทำทีเป็นพนักงานขายดอกไม้ เมื่อไม่มีใครเปิดประตูต้อนรับ พวกเขาต้องตัดสินใจลุยแต่กลับคว้าน้ำเหลว..
วันที่ 4 ถึงเวลาถลกหนังเหยื่อ เจม กัมบ์ รู้สึกเดือดดาลที่ แคเธอรีน ล่อ พรีเชียส,หมาน้อยสุดที่รักของเขาตกลงไปในบ่อ เธอขู่จะหักคอมันถ้าเขาไม่หย่อนโทรศัพท์ลงมา กัมบ์ สวมแว่นอินฟราเรดเล็งปากกระบอกปืนไพธอนจะสังหารเธอ เสียงกริ่ง และเสียงทุบประตูหลังโครมครามดังขัดจังหวะ เขาเดินขึ้นมาจากชั้นใต้ดิน แง้มประตูเปิดออกก็พบสาวน้อยนักสืบเอฟบีไอ.
คลาริซ สตาร์ลิ่ง คลำทางมาบ้านหลังนี้โดยอาศัยข้อมูลจาก สเตซีย์ ฮับคา เธอเล่าว่า เฟรดดิก้า,เพื่อนสนิทเคยเป็นลูกจ้างรับตัดเสื้อผ้าให้กับ มิสซิส.ลิพพ์แมน ส่งต่อห้างริชาร์ดอีกที
สตาร์ลิ่งถามหาเจ้าของบ้านหรือญาติคนอื่นๆ ชายแปลกหน้า(กัมบ์)บอกว่าเธอเสียชีวิตไปนานแล้ว และไม่เคยมีญาติพี่น้อง ผีเสื้อกะโหลกผีบินมาเกาะม้วนด้ายที่วางอยู่บนโต๊ะ สตาร์ลิ่งรู้ตัวว่ากำลังเผชิญหน้ากับฆาตกรโหด เธอเล็งปืนใส่เขา " อย่าขยับ "
กัมบ์ถอยฉากหลบข้างผนัง วิ่งลงไปห้องใต้ดิน สตาร์ลิ่งตามประกบติด
ห้องลับนั้นสลับซับซ้อนมืดสลัว แสงจากหลอดไฟสว่างไม่เพียงพอ เหล่าผีเสื้อกลางคืนระเริงบินวนรอบ
เธอบอกแคเธอรีนหยุดส่งเสียงร้องจากบ่อกัมบ์สับคัทเอ๊าท์ลง ไฟดับวูบ เขาสนุกกับเกมไล่ล่าในความมืดแบบนี้เช่นเดียวกับเหยื่อรายอื่นๆ ขยับลำแสงอินฟราเรดขึ้นๆลงๆตามร่างหล่อน ภาพสีเขียวจากแว่นเห็นเธอย่องเดินสะเปะสะปะ ในระยะเผาขนเขาไม่พลาดแน่
เสียงคลิกขึ้นนกปืนดังมาจากด้านหลัง สตาร์ลิ่งเอี้ยวตัวยิงสวน ประกายไฟสว่างวาบจากปากกระบอกปืน หูอื้อเพราะเสียงกระสุนระเบิดจากรังเพลิง ลำแสงอินฟราเรดส่องนิ่งจับเพดาน ผีเสื้อตัวโตกำลังบินวนเวียน เจม กัมบ์ นอนแผ่หลา เสียงพูดปนสำลักครืดคราดก่อนสิ้นใจ " รู้สึก ..ยังไงบ้าง .. ที่เจ้า สวยงาม อย่างนั้น? "
ครอว์ฟอร์ด กับทีมงานตามมาช่วยสตาร์ลิ่งและแคเธอรีนได้ภายหลัง
วันที่สตาร์ลิ่งสำเร็จการศึกษา เขาแอบชื่นชมอยู่ห่างๆ สตาร์ลิ่งได้รับประกาศนียบัตร,เหรียญตราเอฟบีไอ.เช่นเดียวกับเพื่อนร่วมรุ่น เธอไม่ลืมแสดงความขอบคุณ ด้วยการเช็คแฮนด์กับเขา ครอว์ฟอร์ดบอกเธอรีบไปรับโทรศัพท์
" สตาร์ลิ่ง ค่ะ "
" ว่าไง คลาริซ ลูกแกะหยุดร้องหรือยัง? "
" ดร.เล็คเตอร์ "
" อย่าติดตามที่มาของโทรศัพท์ ผมจะพูดไม่นาน "
" คุณอยู่ไหนคะ ดร.เล็คเตอร์ "
" ผมคิดว่าคงลำบากที่จะไปหาคุณ คุณน่าจะให้เกียรติมาเยี่ยมผมหน่อยนะ "
" ฉันให้สัญญาอย่างนั้นไม่ได้ "
" ผมอยากจะพูดนานกว่านี้ บังเอิญมีเพื่อนเก่าแวะผ่านมา สวัสดีจ้ะ "
" ดร.เล็คเตอร์ คะ.. "
end : text by piraChan re-write from i.Thai-subtitle CVDi ii.eng - movie script iii.สุวิทย์ ขาวปลอด,เหี้ยมไม่เงียบ สนพ.วรรณวิภา ๒๕๔๓ iv.gallery
