a jedi shall not know anger,nor hatred,nor love.   
2.
แพดเม่ และ อนาคิน เดินทางสู่ดาวนาบูเพื่อลี้ภัยการเมือง,จาร์จาร์ได้รับมอบหมายสิทธิ์ในการโหวตสภากาแล็คติก

อนาคิน และ แพดเม่ ในบรรยากาศโรแมนติกเกินคาด      
" ข้าได้ขอยืดเวลาพักผ่อนออกไป เจ้าจงทำหน้าที่แทนข้าในสภาสส.บิ๊งค์ส ข้ารู้ว่าวางใจเจ้าได้ " แพดเม่
     
" ข้าส์รู้สึกเป็นเกียรติที่ได้รับภาระอันหนักอึ้งนี้ ข้าส์ขอน้อมรับไว้ด้วยความต่ำต้อยน้อยวาสนา "
      " 
จาร์จาร์ อย่ามัวพล่ามอยู่เลย มีอะไรที่ต้องทำอีกมาก "
      " แน่นอน คุณหญิง "

     
" ข้าไม่ชอบหลบๆซ่อนๆ " แพดเม่ปั้นปึ่งกับอนาคิน
     
" อย่าวิตก สภาสั่งให้ทำการสืบสวน อาจารย์โอบี-วัน จะหาตัวนักล่ารางวัลเจอในไม่ช้า "
      " ข้าใช้เวลาทำงานเป็นปีที่จะค้านกฎหมายสร้างกองทัพ แต่ไม่ได้อยู่ออกเสียง "
     
" บางครั้งเราต้องลืมศักดิ์ศรีทำในสิ่งที่จำใจ .. " อนาคินปลอบ
      " อนาคิน เจ้าโตขึ้นมาก "
     
" อาจารย์โอบี-วันชอบแกล้งทำเป็นไม่เห็น อย่าเข้าใจผิด โอบี-วันเป็นครูที่ยิ่งใหญ่ " อนาคินเพ่งกระแสจิตเล่นลูกบอลคริสตัลขึ้นลงบนฝ่ามือ " ฉลาดเท่าอาจารย์โยดา และทรงพลังเท่าอาจารย์วินดู ข้าชอบใจจริงๆที่ได้เป็นลูกศิษย์ของเขา ในทางหนึ่ง .. แต่ในอีกหลายๆทาง ข้าล้ำหน้ากว่าเขามาก ข้าพร้อมที่จะ ทดสอบ แล้ว แต่เขารู้สึกว่าข้าเป็นคนเดาไม่ออก ไม่ยอมให้ข้าก้าวหน้า น่าหัวเสียเอามากๆ ร้ายกาจกว่าเสียอีก เขาตำหนิทุกเรื่องไป ไม่เคยรับฟัง เขาไม่ยอมเข้าใจ มันไม่ยุติธรรม " 
      แพดเม่หยุดเก็บเสื้อผ้าจากตู้พับใส่กระเป๋าเดินทาง " ครูมีวิธีจับผิดเรามากกว่าที่เราอยาก เป็นทางเดียวที่ทำให้เราเติบโต " 
      " ข้ารู้ "
      " อนาคิน อย่ารีบร้อนโตขึ้นเลย "
      " ข้าโตพอแล้ว เจ้ายังพูดเองเลยนี่ " อนาคินลุกขึ้นเผชิญหน้าแพดเม่ 
      " อย่ามองข้าแบบนั้นได้มั้ย " 
      " ทำไม? "
      " มันทำให้ข้ารู้สึกอึดอัด " แพดเม่ผละหนี
      " ขอโทษ คุณหญิง "

      สถานีโดยสารทางอวกาศ ยานลำเลียงรูปร่างคล้ายโบกี้รถไฟลอยมาเทียบท่า
     
" ขอให้ปลอดภัย " กัปตันไทโฟ
      " ขอบคุณ กัปตัน ดูแล ดอร์เม่ ให้ด้วย มันจ้องจะเล่นงานเธอแน่ "
     
" อยู่กับเขา ข้าจะปลอดภัย " สาวใช้น้ำตาคลอ
      " 
เจ้าจะปลอดภัย " 
     
" มิใช่ข้าคุณหญิง ข้าเป็นห่วงท่านต่างหาก ถ้ามันรู้ว่าท่านไปจากเมืองหลวงแล้ว? "
      " ถ้างั้น เจได ผู้ปกป้องข้าจะได้แสดงพิษสงของเขา " แพดเม่

     
" อนาคิน อย่าทำอะไรลงไปก่อนที่จะปรึกษาข้าหรือสภาเสียก่อน " โอบี-วัน
      " ครับ อาจารย์ "
     
" ข้าจะควานหาก้นบึ้งของแผนนี้ ไม่ช้าท่านจะได้กลับมา " โอบี-วันบอกแพดเม่
      " 
เป็นบุญคุณของท่านอย่างใหญ่หลวง " 
      " เราไปกันได้แล้ว "

      " ข้ารู้ "
      " อนาคิน ขอพลังจงอยู่กับเจ้า " โอบี-วัน
      " ขอพลังจงอยู่กับท่าน อาจารย์ " หิ้วกระเป๋าเดินลงชานชาลาเพื่อไปต่อยานอวกาศ

      " ชักกลัวขึ้นมาซะแล้ว " แพ็ดเม่ 
      " นี่คือภารกิจแรกของข้า ข้าก็กลัว แต่ไม่ต้องห่วงเรามี R2 อยู่ด้วย " 
อนาคิน

      " หวังว่าเขาคงไม่ทำอะไรโง่ๆนะ " โอบี-วัน
      " ข้ากลับเป็นห่วงว่านางจะทำอะไรมากกว่าเขา " กัปตันไทโฟ

     
ห้องผู้โดยสารบนยานอวกาศมุ่งหน้าสู่นาบู
      " เฮ้ ห้าม ดรอยด์ เข้ามาต่อคิว ออกไปให้พ้น " หุ่นยนต์บริกรบอก R2 แต่แขนกลR2หยิบแก้วน้ำไปก่อนแล้ว
      " ขอบใจ R2 .. ทำใจยากนะที่จะยกชีวิตให้แก่เจได ไม่สามารถไปยังที่ๆเราชอบ หรือทำอะไรตามใจ " 
แพดเม่เปรยกับอนาคิน
      " หรือจะอยู่กับคนที่เรารัก "
      " อนุญาตให้ รัก หรือ นึกว่าเป็นสิ่งต้องห้ามของเจได " 
      " การสนิทสนมต้องห้าม ถือสิทธิ์ครอบครองต้องห้าม ความเมตตา ซึ่งข้าจะนิยามเป็น รัก ที่ไม่มีขอบเขต คือศูนย์กลางของชีวิตเจได เราอาจพูดได้ว่าเราถูกกระตุ้นให้มีรัก "
      " เจ้าเปลี่ยนไปมาก "
      " แต่เจ้าไม่เปลี่ยนไปสักนิด เจ้ายังเป็นเจ้าที่ข้าจำได้ในฝันของข้า "

      ณ จุดหมายปลายทางบนดาวนาบู
     
" ข้าไม่ใช่ ราชินี ที่เยาว์วัยที่สุดที่ถูกเลือก แต่ข้าไม่แน่ใจว่าจะโตมากพอ ไม่แน่ใจว่าข้าพร้อม " แพดเม่
     
" คนที่เจ้ารับใช้คิดว่าเจ้าทำงานได้ดี พวกเขาจะแก้ไขรัฐธรรมนูญเพื่อให้เจ้าครองบัลลังก์ " อนาคินหิ้วกระเป๋าเดินตาม
     
" ข้ากลับโล่งอกเมื่ออยู่ครบ 2 วาระแล้ว แต่พอราชินีขอให้เป็นวุฒิหญิงก็สุดจะปฏิเสธ "
      " 
ข้าเห็นด้วยกับพระองค์ สาธารณรัฐยังต้องการเจ้า ข้าดีใจที่เจ้ายอมรับ "

โอบี-วัน มาสืบหาข้อมูลลูกดอกมรณะจาก เด็กซ์     บาร์เหล้าแห่งหนึ่ง
     
" มีคนมาหาแน่ะทูนหัว เป็น เจได ชายตาก็รู้ " หุ่นกระป๋อง
      " โ อ บี - วัน " เด็กซเตอร์ เจ็ตสเตอร์,เพื่อนเก่า
     
" ฮัลโหล เด็กซ์ "
     
" นั่งก่อน เดี๋ยวจะไปหา " เด็กซ์อยู่หลังเคานเตอร์
      
" จาว่าสักถ้วยมั้ยคะ " หุ่นกระป๋อง 
      " ดีสิ ขอบใจ " โอบี-วัน
      " ว่าไงเพื่อนฝูง " เด็กซ์โอบมือใหญ่กอดโอบี-วัน " เฮ้ เพื่อนฝูง มีอะไรให้ข้าช่วย "
     
" นี่คืออะไร " โอบี-วันชูลูกดอก 
      " ไม่เห็นมาตั้งแต่ครั้งข้าไปสำรวจแร่ .. บนดาวซับเทอเรลเหนือขอบนอกหมู่ดาว "

     
" มันมาจากไหน? "
      " เจ้าตัวนี้เป็นของพวกสร้าง โคลนส์ ที่เจ้าได้มานี้คือ คามิโน่ ลูกดอกเลเซ่อร์ "
     
" ทำไมมันไม่อยู่ในศูนย์วิเคราะห์เอกสาร " 
      " มีรอยเล็กๆตรงนี้ที่แสดงแหล่งกำเนิดของมัน ดรอยด์ วิเคราะห์เพ่งเล็งเฉพาะสัญลักษณ์ พวก เจได น่าจะเคารพความแตกต่างระหว่าง ความรู้ .. กับ ปัญญา "
     
โอบี-วันอมยิ้ม " ถ้า ดรอยด์ มีความคิด คงไม่มีเราเหลืออยู่ คามิโน่ นี่อยู่ในสาธารณรัฐงั้นหรือ "
      " เปล่าๆอยู่เหนือขอบนอกหมู่ดวงดาวประมาณ 12 พาร์เซค นอกดาวริชชี่เมซน่าจะหาเจอได้ง่ายๆแม้แต่กับพวกดรอยด์เก็บเอกสาร ชาวคามิเนียนเก็บตัวเองเงียบ พวกเขาผลิตโคลนส์เก่งซะด้วย "
     
" เป็น มิตร ดีมั้ย "
      " ก็แล้วแต่นะ "
      " แล้วแต่อะไร เด็กซ์ "
     
" มารยาท เราดีแค่ไหน กับ ความจุของกระเป๋าตังค์เจ้า "

      หอสมุดเจได

     " ท่านต้องการความช่วยเหลือหรือ " บรรณารักษ์
      " ใช่ ต้องการ "
     
" มีปัญหาอะไรหรือ อาจารย์เคโนบี? "
      " ข้ากำลังศึกษาดาวเคราะห์ชื่อ คามิโน่ ซึ่งไม่มีในแผนที่ของเอกสาร " 
      " คามิโน่ ไม่ใช่ระบบที่ข้าคุ้นเคยเลย แน่ใจหรือว่าท่านได้ชื่อที่ถูกต้องมา " 
     
" มันน่าจะปรากฏอยู่ในตำแหน่งนี้ ทางใต้ของริชชี่เมซ "
      บรรณารักษ์เสิร์ชข้อมูลแผนที่ในคอม " ดูเหมือนว่าระบบที่ท่านหาอยู่ไม่มีตัวตน " 
     
" เป็นไปไม่ได้ บางทีเอกสารอาจยังไม่สมบูรณ์ " 
      " หากมีสิ่งใดไม่ปรากฎในประวัติของเรา มันก็ไม่มีตัวตน " บรรณารักษ์ย้ำ

     
โยดาฝึกสอนเจไดระดับอนุบาลใช้จิตใต้สำนึกฟันดาบไม้ให้โดนลูกบอลขณะมีหมวกปิดตา
      " สัมผัสพลังที่อยู่รอบกาย ใช้ความรู้สึกของเจ้า .. เด็กๆมีแขกมาเยี่ยมเรา " โยดาชงัก
     
" สวัสดีอาจารย์โอบี-วัน " เจไดน้อยประสานเสียง 
      " ขอโทษที่ต้องมารบกวนอาจารย์ "
     
" มีอะไรที่ข้าช่วยได้โอบี-วัน " 
      
" ข้ากำลังตามหาดาวที่เพื่อนเก่าอธิบายให้ฟัง แต่ระบบนั้นมิได้ปรากฎบนแผนที่ "
     " ดาวดวงนึงของอาจารย์โอบี-วันทำหาย อับอายขายหน้านัก ช่างหน้าอดสู เลียม ปิดม่าน ไปรวมกันรอบเครื่องอ่านแผนที่ ทำใจให้ว่าง (ผ้าม่านถูกดึงลง ห้องนั้นมืดสลัว โอบี-วันวางลูกแก้วจักรวาลบนโปรเจกเตอร์สามมิติ) ช่วยกันหาดาวที่เหลวไหลของโอบี-วัน "
     " มันน่าจะอยู่ .. นี่ แต่กลับไม่มี " โอบี-วันชี้ตำแหน่ง " แรงโน้มถ่วงกำลังดึงหมู่ดาวในบริเวณนั้นมายังจุดนี้ " 
      " เงาดำนั่นแสดงว่าแรงโน้มถ่วงยังอยู่ แต่ดวงดาวและดาวเคราะห์ทั้งหลายจนสิ้นกลับหายไป เป็นไปได้อย่างไร คิดออกไหม ใครบอกได้ "
      " อาจารย์ฮะ เพราะมีคน ลบ ออกจากหน่วยความจำเอกสาร " 
     
" วิเศษนัก นี่แหละความคิดของเด็กๆ ถูกของพาดาวันนะ ไปอยู่ที่ศูนย์กลางของแรงโน้มถ่วงดึงแล้วจะพบดาวเคราะห์ที่เจ้าหา ข้อมูลอาจถูกลบออกไปแล้ว "
      " อาจารย์โยดา ใครจะสามารถทำได้ มันไม่น่าจะเป็นไปได้ " 
     
" อันตรายและสิ่งรบกวนจิตใจ ปริศนาข้อนี้ เจได เท่านั้นที่สามารถลบแฟ้มเหล่านี้ แต่ใครและทำไม? ยากที่จะตอบได้ ต้องนั่งสมาธิเสียหน่อย "

แพดเม่กลับมาลี้ภัยที่บ้านเกิดโดยมีอนาคินคอยอารักขาอนาคิน ทราบชะตากรรม ชมี,มารดาบังเกิดเกล้าจากลูกพี่ลูกน้องอนาคิน และ แพดเม่

      ราชินีแห่งดาวนาบูเป็นประธานที่ประชุมองคมนตรี,สว. และฝ่ายบริหารระดับสูง
     
" ถ้าสภาโหวตให้สร้างกองทัพจะเกิดสงครามกลางเมือง " ควีน
      " เป็นไปไม่ได้ ไม่มีสงครามตั้งแต่สถาปนาสาธารณรัฐขึ้นมา " รัฐบุรุษ
     
" มีหนทางที่จะนำขบวนการแบ่งแยกกลับสู่สาธารณรัฐบ้างไหม? " ควีน
      " ไม่ ถ้าเขาถูกคุกคาม เขาจะขอให้ สมาพันธ์พาณิชย์ หรือ หอการค้า ช่วยมากกว่า " สว.หญิงอมิดาล่า
     
" มันน่าโมโหที่หลังจากขึ้นศาลสูงมา 4 คดี นูท กันเรย์ ยังเป็นอุปราชแห่งสมาพันธ์พาณิชย์อยู่ได้ เกรงว่าสภาสูงจะไร้น้ำยาแก้ไขวิกฤตนี้ได้ " รัฐบุรุษ
     " เราต้องรักษาศรัทธาในระบอบสาธารณรัฐ วันใดเราเลิกเชื่อใน ประชาธิปไตย นั่นจะเป็นวันที่เราพ่ายแพ้ " ควีน
     
" ภาวนาขออย่าให้มีวันนั้น " สว.หญิงอมิดาล่า
      " ระหว่างนี้เราต้องคิดถึงความปลอดภัยของนาง " ควีน 
     
" มีอะไรจะเสนอแนะมั้ย อาจารย์เจได " รัฐบุรุษ
     " อนาคินยังไม่ได้เป็น เจได เขายังเป็น พาดาวัน อยู่ " สว.หญิงอมิดาล่า
      " เดี๋ยวก่อน " อนาคินแย้ง

      สว.หญิงอมิดาล่ารีบตัดบท " ขอโทษ หม่อมฉันคิดว่าจะอยู่ที่นครทะเลสาบไกลหูไกลตาผู้คนดี " 
      " ขออภัยข้าเป็นหัวหน้าอารักขา " 
      " นี่คือบ้านของข้า ข้ารู้จักดี เราถึงมาที่นี่ไง มันจะฉลาดยิ่งขึ้นถ้าข้าจะฉวยโอกาสจากความรอบรู้ในส่วนนี้ไปใช้ "
      " ขอโทษ คุณหญิง "
     
" ดีมาก ตกลงตามนั้น " ควีน

     ณ อันซีน นาบู ทิวทัศน์ทุ่งหญ้า น้ำตก อันสวยงามตระการตา .. 
      " เราชอบมาที่นี่ตอนโรงเรียนหยุดพัก ว่ายน้ำข้ามไปที่เกาะนั้นทุกวัน ข้าชอบน้ำมาก เรานอนเล่นอยู่บนทรายเพื่อตากแดดให้ตัวแห้ง และเล่นเกมเดาชื่อนกที่กำลังร้องเพลง " 
แพดเม่
      " ข้าไม่ชอบทราย มันร่วนและหยาบทำให้ผิวหนังแสบ และแทรกเข้าตามเสื้อผ้า ไม่เหมือนที่นี่ ทุกสิ่งทุกอย่างนุ่ม และนวลเนียน " อนาคินโลมไล้สัมผัสแผ่นหลังเปลือยเปล่าก่อนจูบแพดเม่
      " อย่า ข้าไม่ควรทำแบบนี้ " 
      " ข้าขอโทษ "

      แพดเม่วาดรูปได้พักเดียวก็หยุด นัยน์ตาเหม่อลอย " ไม่รู้สิ .. "
      " ต้องรู้ เพียงแต่ไม่ยอมเล่าเท่านั้น "
      " ลองใช้วิชา อ่านใจ ของเจไดกับข้าสิ "
      " มันได้ผลกับคนใจอ่อนเท่านั้น "
      " ก็ได้ .. ตอนข้าอายุ 12 ปี เขาชื่อว่า พาโล เราอยู่ในโปรแกรมนิติศาสตร์รุ่นเยาว์ เขาแก่กว่าข้า 2 - 3 ปี น่ารักมาก ผิวคล้ำ ผมหยักศก นัยน์ตาช่างฝัน "
      " เอาล่ะ ข้าพอเห็นภาพแล้ว เกิดอะไรกับเขา? "
      " ตัวข้ารับราชการ ส่วนเขากลายเป็นศิลปิน "
      " เขาอาจเป็นคนฉลาดก็ได้ "
      " เจ้าไม่ชอบ นักการเมือง เอาซะเลยใช่มั้ย " แพดเม่ตัดพ้อ 
      " ข้าชอบ 2 - 3 คน แต่ข้าไม่แน่ใจอยู่คนนึง ข้าไม่คิดว่า ระบบ จะได้ผล "
      " อยากให้ได้ผลยังไง "
      " เราอยากเห็นนักการเมืองลงนั่ง แล้วหารือเรื่องปัญหา เห็นแก่ประโยชน์ของประชาชนแล้วลงมือทำ "
      " นั่นคือสิ่งที่เราทำแต่ประชาชนไม่เห็นด้วย " 
      " ก็ทำให้เขาเห็นด้วยสิ "
      " โดยใคร? "
      " ไม่รู้ซี บางคนมั้ง "
     " เจ้าหรือ? "
      " ไม่ใช่ข้าแน่ แต่อาจเป็นคนอื่น คนที่ฉลาด "
      " ฟังดูน่ากลัวพอๆกับพวก เผด็จการ " 
      " ถ้ามันได้ผล "
      " ล้อข้าเล่นใช่มั้ย "
      " ข้าขี้ขลาดเกินกว่าจะล้อท่านวุฒิฯหญิงเล่น "
      อนาคิน
ขี่ตัวแมมมอธเล่น เขาเสียจังหวะหล่นจากหลังของมันจึงถูกเหยียบเลยแกล้งตาย แพดเม่ตกใจวิ่งมาดูใกล้ๆ
      " แอนี่ ๆ เป็นอะไรหรือเปล่า? " พอรู้ตัวว่าถูกหลอกแพดเม่ทุบหน้าอกอนาคิน ทั้งคู่กอดรัดฟัดเหวี่ยงกลิ้งสนุกไปตามพื้นหญ้า


โอบี-วัน เดินทางมาถึงดาวคามิโน่ พบลามะ ซู,สมุหนายก

โอบี-วันเผชิญหน้า จังโก้ เฟ็ทท์,ต้นแบบมนุษย์โคลนแห่งดาวคามิโน่     โอบี-วัน บินเหนือความเร็วแสงมาถึงดาวคามิโน่ นครลึกลับคล้ายแท่นขุดเจาะน้ำมัน,แก๊สธรรมชาติ เหนือมหาสมุทรซึ่งมีฝนโปรายปรายแทบตลอดเวลา
     " อยู่นั่น R4 ตรงที่สมควรจะอยู่ ดาวเคราะห์ที่หายไป คามิโน่ "
      " อาจารย์เจได สมุหนายกของเรากำลังรอท่านอยู่ " ทวน วี,ผู้ช่วยท่านผู้นำกล่าวต้อนรับ
     
" รอข้าอยู่หรือ " โอบี-วันฉงน
      " แน่นอน เขาร้อนใจอยากพบท่าน รอมาตั้งหลายปีจนเราคิดว่าท่านคงไม่มาอีกแล้ว เชิญทางนี้ .. ข้าขอแนะนำ ลามะ ซู สมุหนายกแห่งคามิโน่ นี่คืออาจารย์เจได "
      " โอบี-วัน เคโนบี " โค้งศีรษะคำนับ
      " หวังว่าท่านจะสำราญในการพักที่นี่ (เชิญนั่ง เจรจาธุรกิจได้ <- ทวน วี) ท่านคงจะยินดีปรีดาที่เราทำทันตามกำหนด 200,000 หน่วยแรกแล้วเสร็จ อีกหนึ่งล้านหน่วยกำลังตามมา " ผู้นำร่างสูงเพรียว คอยาวยังกะยีราฟกล่าว
      โอบี-วันเบิกตาโพลง,รีบทำสีหน้าปกติ " เป็น .. ข่าวดี " 
      " ท่านช่วยเรียน อาจารย์ ไซฟา ดีแอซ ว่าคำสั่งของท่านจะบรรลุผลตามเวลา " 
      " ขอโทษที อาจารย์ .. "
      " อาจารย์เจได ไซฟา ดีแอซ ยังคงเป็นสมาชิกชั้นนำของสภาเจไดอยู่มิใช่หรือ? " 
      " เขาถูกสังหารเกือบ 10 ปีมาแล้ว "
     
" เสียใจด้วยที่ได้ทราบข่าว แต่ข้าแน่ใจว่าท่านคงภาคภูทิใจใน กองทัพ ที่เราสร้างให้ "
      " กองทัพ? "
      " ใช่ กองทัพโคลนส์ หนึ่งในความเลอเลิศที่เราจัดให้ " 
      " ตอนอาจารย์ข้าติดต่อท่านมาครั้งแรก เรื่องสั่งสร้างกองทัพ .. ท่านบอกหรือเปล่าว่าเป็นของใคร? "
      " แน่นอน กองทัพนี้สร้างขึ้นเพื่อ สาธาณรัฐ แต่ท่านคงร้อนใจที่จะตรวจตราสินค้าด้วยตนเอง " 
      " ข้าถึงมาที่นี่ ! "

      " น่าประทับใจมาก "
      " หวังว่าท่านคงพอใจ โคลนส์ ที่สามารถมีความคิดสร้างสรรค์ ท่านจะเห็นว่ามันเหนือกว่า ดรอยด์ อย่างสิ้นเชิง เราภาคภูมิใจในโครงการศึกษาว่าด้วยการรบ และฝึกฝน กลุ่มนี้ถูกสร้างขึ้นมาเมื่อ 5 ปีก่อน ท่านเอ่ยถึงอัตราเร่งในการเติบโต มันจำเป็นมาก มิฉะนั้นโคลนส์จะใช้เวลาเติบโตทั้งชีวิต ตอนนี้เราประหยัดเวลาได้ครึ่งหนึ่ง " 
      " งั้นหรือ "
     
" พวกเขาว่านอนสอนง่าย รับคำสั่งโดยไม่ไต่ถาม เราปรับปรุงการถ่ายทอดพันธุกรรมเพื่อทำให้มีความเป็นอิสระน้อยกว่าตัวต้นแบบ " 
      " ใครเป็นต้นแบบ "
      " นักล่ารางวัลชื่อ จังโก้ เฟ็ทท์ "
      " ตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน "
      " อ๋อ เราเก็บไว้ที่นี่ นอกจากค่าตัวเขาซึ่งสมเหตุสมผลมากแล้ว เฟ็ทท์ เรียกร้องจากเราอีกเพียงอย่างเดียว โคลนที่ไม่ได้ปรับสภาพ .. น่าสงสัยนะ "
      " ไม่ปรับสภาพหรือ? " 
     
" ถอดแบบการถ่ายทอดพันธุกรรมบริสุทธิ์ ไม่ข้องแวะกับโครงสร้างที่ทำให้มันว่าง่ายขึ้น และไม่เร่งอัตราการเจริญเติบโต "
     " ข้าอยากพบ จังโก้ เฟ็ทท์ ขึ้นมาซะแล้ว "
     
" ข้ายินดีอย่างยิ่งที่จะจัดการให้ท่าน "
     ผู้นำดาวคามิโน่ชี้ให้โอบี-วันดูมนุษย์โคลนส์เข้าแถวตอนเรียงหนึ่ง ใส่ชุดเกราะตบเท้าเดินไปรับหมวกเหล็กตามลำดับ " สง่างามใช่มั้ยล่ะ "

     
" โบบ้า พ่อหนูอยู่หรือเปล่า " 
     
" อยู่ " เด็กน้อยรู้สึกไม่ถูกชะตากับ เจได แต่แรกพบ
      " ขอเจอหน่อย "
      " ได้ พ่อ ทวน วี มา "
      " จังโก้เป็นไงบ้าง เดินทางสะดวกดีไหม " โอบี-วันทักทาย
      " พอใช้ " จังโก้
      " นี่อาจารย์เจได โอบี-วัน เคโนบี เขามาตรวจความก้าวหน้าของเรา " ทวน วี
      " โคลนส์ของเจ้าน่าประทับใจมาก เจ้าคงภูมิใจ " โอบี-วัน
     
" ข้าพยายามไปตามทางของข้าในจักรวาล " จังโก้
     
" ไกลขนาดเข้าไปใน คอรัสซังท์ มั้ย "
     
" ครั้งสองครั้ง "
      " เร็วๆนี้ "
      " อาจเป็นได้ "
      " งั้นเจ้าคงรู้จักอาจารย์ ไซฟา ดิแอซ "
      " อาจารย์อะไรนะ "
      " ไซฟา ดิแอซ เขาไม่ใช่ เจได ที่จ้างเจ้าทำงานนี้หรือ " 
     
" ไม่เคยได้ยินชื่อ " 
     
" จริงหรือ? "

     " ข้าถูกจ้างวานโดยคนชื่อ ไทรานัส บนดวงจันทร์ของบ็อกเค้น "
     
" น่าสงสัย "
      " ชอบกองทัพของท่านไหม "
      " ข้ากำลังคอยดูพวกเขา ปฏิบัติการ "
     
" พวกเขาทำงานได้ดี ข้าขอรับรอง "
      " ขอบคุณมากจังโก้ " โอบี-วันโค้งศีรษะคารวะ
      " ยินดีเสมอที่ได้พบเจได "
      ( " อะไรหรือพ่อ? " โบบาเห็นบิดาหน้านิ่วคิ้วขมวด
     " เก็บข้าวของ เราต้องเผ่นแล้ว " จังโก้ เฟ็ทท์ สังหรณ์ใจอย่างไรชอบกล)
  

     next chapter >>
    

Pirachan : พิรฌาน